I SA/Gl 1440/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska, , , po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 stycznia 2017 r. wydanego w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. p o s t a n a w i a odrzucić wniosek o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2017 r. – doręczonym M. P. (dalej również: "strona", "skarżąca") wraz z uzasadnieniem w dniu 20 lutego 2017 r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki) - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r Pismem z dnia 27 lutego 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o sprostowanie lub uzupełnienie uzasadnienia postanowienia z dnia 13 stycznia 2017 r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wniosła o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia o informację, że dokonane pismem z dnia 2 grudnia 2013 r., zawiadomienie skarżącej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, że z dniem 6 listopada 2013 r. bieg terminu przedawniania uległ zawieszeniu z uwagi na wszczęcie postępowania o przestępstwo skarbowe jest niczym innym jak tzw. fikcją doręczenia, albowiem skarżąca nigdy nie została w sposób prawidłowy zawiadomiona. Skarżąca poinformowała, że wskazane uzupełnienie będzie "istotne przy rozpoznaniu wniesionej skargi stąd wniosek jest w pełni uzasadniony". W związku z powyższym, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 7 marca 2017 r., strona została zobowiązana do udzielenia informacji czy ww. pismo jest wnioskiem o sprostowanie czy o uzupełnienie postanowienia z dnia 13 stycznia 2017 r., w terminie 7 dni pod rygorem, że w przypadku braku udzielania informacji pismo zostanie uznane za wniosek o sprostowanie. W odpowiedzi na wezwanie do sprecyzowania wniosku, w piśmie z dnia 4 kwietnia 2017 r., skarżąca wskazała, że pismo z dnia 27 lutego 2017 r. stanowi "wniosek o uzupełnienie wykładni wyroku (postanowienia) z dnia 13 stycznia 2017 r. o podane w piśmie stwierdzenia". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.- zwanej dalej: "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Brzmienie art. 157 § 1 p.p.s.a. jednoznacznie wskazuje na to, że uzupełnić można tylko sentencję wyroku - odpowiednio postanowienia, a nie jego uzasadnienie. W szczególności nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia wyroku lub postanowienia, poprzez zamieszczenie w nim określonych kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności. Natomiast sędzia sprawozdawca nie może uzupełnić uzasadnienia wyroku po jego podpisaniu i wysłaniu odpisów wyroku stronom. W treści pisma z dnia 4 kwietnia 2017 r., skarżąca wskazała, że wnosi "o uzupełnienie wykładni wyroku (postanowienia) z dnia 13 stycznia 2017 r." Sąd zauważa, że zgodnie z art. 158 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, t. 1, s. 581; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75533). Wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Istotą wykładni jest więc usunięcie wątpliwości dotyczących treści wyroku, w tym zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok ma wywołać, a nie ich zmiana czy odmienne rozumienie (zob. B. Dauter, (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, s.368). W związku z powyższym, Sąd uznał, że z uwagi na treść żądania strony, złożony wniosek nie stanowi wniosku o wykładnię orzeczenia, natomiast stanowi wniosek o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 stycznia 2016 r. Z tego też względu przedmiotowy wniosek jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.