I SA/Gd 296/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Specjalista Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 maja 2026 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 10 lutego 2026 r., nr WBMiP-III.3120.57.2026 w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Prezydenta Miasta Gdańska na rzecz strony skarżącej kwotę 697(sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zawrotu kosztów postępowania.

W dniu 4 listopada 2025 r. wpłynął do Prezydenta Miasta Gdańska (dalej "Prezydent Miasta") wniosek złożony przez G. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej "Skarżąca", "Spółka") o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości odłączonego od sieci ciepłowniczej fragmentu rurociągu. We wniosku przedstawiono następujący opis stanu faktycznego: Spółka jest przedsiębiorstwem energetycznym w rozumieniu ustawy Prawo energetyczne, która dostarcza ciepło na terenie miast. Podstawową funkcją Spółki jest dystrybucja ciepła. Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości m.in. jako właściciel rurociągów ciepłowniczych, wchodzących w skład przedsiębiorstwa (budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej). Przedmiot opodatkowania wykazywany jest w deklaracji na podatek od nieruchomości, w zakresie, którego dotyczy wniosek, w ramach "budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". W związku z modernizacją sieci ciepłowniczej i/lub innych wykonywanych prac na sieci Spółka likwiduje (odłącza) fragmenty rurociągu od sieci (z jego fizyczną likwidacją w przypadku sieci naziemnych, odłączeniem i wyciągnięciem z ziemi lub z pozostawieniem wyłączonego z użytkowania fragmentu sieci w gruncie). W uzupełnieniu wniosku Spółka wskazała, że odłączony fragment rurociągu, który został trwale i nieodwracalnie wyłączony z eksploatacji, nie pozostaje w ewidencji środków trwałych jako składnik majątku podlegający dalszej amortyzacji ani jako element "czynnego środka trwałego". Likwidowany (odłączany) fragment rurociągu nie stanowi samodzielnego obiektu budowlanego funkcjonującego niezależnie, lecz jest częścią większego obiektu liniowego - budowli w postaci ciepłociągu/elementu sieci ciepłowniczej. Spółka prowadzi wyłącznie działalność gospodarczą. W związku z powyższym opisem Spółka zadała pytania: 1. Czy z chwilą trwałego odłączenia od sieci fragmentu rurociągu (będącego częścią składową większego pojedynczego środka trwałego – częściowa likwidacja środka trwałego), także w przypadku braku jego fizycznego demontażu (pozostawienia w gruncie), w związku z utratą przez Spółkę własności i posiadania takiego wyłączonego z użytku odcinka sieci, brakiem jego prawnorzeczowej odrębności od gruntu i nieodwracalnym i trwałym brakiem związku z siecią ciepłowniczą i działalnością gospodarczą, ustają okoliczności uzasadniające obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości w odniesieniu do likwidowanego odcinka ? 2. Czy Spółka w przypadku likwidacji części odcinka rurociągu powinna pomniejszyć jego wartość początkową (a tym samym podstawę opodatkowania budowli) o wartość zlikwidowanego odcinka? Zdaniem Spółki, z chwilą trwałego i nieodwracalnego odłączenia od sieci fragmentu rurociągu – częściowa likwidacja środka trwałego - (także w przypadku braku jego fizycznego demontażu, czyli jeżeli fragment rurociągu pozostaje w gruncie) ustają okoliczności uzasadniające obowiązek podatkowy w odniesieniu do likwidowanego odcinka. Zdaniem Spółki w myśl art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 707 ze zm., dalej "u.p.o.l.") obowiązek podatkowy wygasa z pierwszym dniem miesiąca następującego po przeprowadzeniu czynności skutkujących jego trwałym i nieodwracalnym odłączeniem od sieci (również w przypadku braku jego fizycznej likwidacji). Jak również z chwilą odłączenia fragmentu rurociągu zanika (w stosunku do likwidowanego odcinka) związek budowli z prowadzoną działalnością gospodarczą - art. 2 ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. Ponieważ rurociąg jest jednorodnym środkiem trwałym, którego wartość jest taka sama na całej długości, Spółka uważa, że w przypadku likwidacji części rurociągu Spółka powinna pomniejszyć jego wartość początkową (a tym samym podstawę opodatkowania budowli) o wartość zlikwidowanego odcinka. Oznacza to, że jeśli Spółka zlikwiduje część odcinka rurociągu, powinna odpowiednio obniżyć wartość początkową tego środka trwałego, co wpłynie na zmniejszenie podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości (budowli). Przykładowo, jeśli rurociąg (będący środkiem trwałym) o długości 100 mb i wartości początkowej 100% zostanie skrócony (zlikwidowany) o 20 mb, to wartość środka trwałego oraz podstawa opodatkowania budowli powinny zostać pomniejszone o 20% wartości likwidowanego odcinka rurociągu. W dniu 10 lutego 2026 r. Prezydent Miasta wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 1 i nr 2 za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ, przytaczając treść art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a) i pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 4 u.p.o.l., wskazał, że gdy przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie zostanie "fizycznie" zlikwidowany stanowi dalej przedmiot opodatkowania. Organ nie zgodził się, iż w myśl art. 6 ust. 4 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości wygasa z pierwszym dniem miesiąca następującego po przeprowadzeniu czynności skutkujących trwałym i nieodwracalnym odłączeniem jego od sieci. Dopiero odłączenie elementu ciepłociągu od jego całości, a następnie "fizyczna" jego likwidacja spowoduje wypełnienie normy art. 6 ust. 4 u.p.o.l. Organ stwierdził, że po odłączeniu fragmentu odcinka rurociągu od czynnej sieci ciepłowniczej przestaje on wprawdzie być częścią urządzenia przesyłowego, ale ani nie przestaje być częścią przedsiębiorstwa Spółki, ani nie przestaje być w jej posiadaniu. Spółka jako posiadacz dysponujący faktycznym władztwem nad tym obiektem jest podatnikiem podatku od nieruchomości jako posiadacz samoistny. Organ nie zgodził się, że trwałe odłączenie od sieci ciepłowniczej fragmentu ciepłociągu, którego odłączona część fizycznie będzie nadal istnieć, może uzasadniać brak konieczności opodatkowania tej odłączonej części budowli podatkiem od nieruchomości (wygaśnięcie obowiązku podatkowego od miesiąca następnego). Jeżeli bowiem odłączony fragment rurociągu nadal istnieje, to jest częścią budowli (ciepłociągu) w rozumieniu przepisów u.p.o.l. i zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Obowiązek podatkowy istnieje tak długo, jak istnieje przedmiot opodatkowania. Ustanie obowiązku podatkowego dotyczy przypadków, gdy obiekt budowlany podlega całkowitej likwidacji. Na gruncie podatku od nieruchomości chodzi o "fizyczną" likwidację, a nie "księgową". Dopóki nie nastąpi likwidacja "fizyczna" budowli, czyli taki stan, w którym możliwe jest stwierdzenie, iż obiekt budowlany nie istnieje, dopóty zgodnie z przepisami u.p.o.l. fragment niezlikwidowanego, a odłączonego jedynie rurociągu będzie podlegał obowiązkowi podatkowemu. Odnośnie drugiego pytania, organ przytaczając art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 6 u.p.o.l. stwierdził, że Spółka w przypadku odłączanych fragmentów ciepłociągu, lecz nie likwidowanych "fizycznie" (pozostawianych w ziemi), dokonuje w ewidencji środków trwałych jedynie ich "księgowej" likwidacji. Spółka dokonuje zmniejszenia wartości początkowej środka trwałego o wartość przypadającą na odłączony odcinek na potrzeby ksiąg rachunkowych. Bez znaczenia pozostaje sposób identyfikacji i ewidencji środka trwałego dla potrzeb podatku dochodowego. "Księgowa" likwidacja budowli lub jej części, nie ma wpływu na istnienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Dopóki budowla jako całość lub jego część nie zostanie "fizycznie" zlikwidowana podlegać będzie opodatkowaniu. W przypadku "fizycznie" zlikwidowanej części budowli (o ile po tej likwidacji pozostała część obiektu nadal wypełnia przesłanki do uznania obiektu za budowlę) zastosowanie znajdzie art. 4 ust. 6 u.p.o.l. Organ nadmienił, że spór odnosi się do tego, czy w przypadku fizycznej likwidacji części budowli związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą w trakcie roku podatkowego, fakt ten wpłynie na wysokość zobowiązania za ten rok, w której doszło do likwidacji części budowli. W przypadku natomiast, gdy nie doszło do "fizycznej" likwidacji części budowli brak jest podstaw do zmniejszenia wartości budowli do celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż część ciepłociągu wyłączona jedynie z eksploatacji, lecz nadal istniejąca jako element całości (budowli ciepłociągu) nadal podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ odnosząc się do poglądu Spółki, iż korekta wartości budowli powinna nastąpić od miesiąca następnego, wyjaśnia, że tylko w przypadku, gdy wskutek częściowej likwidacji dochodzi do utraty przez dany obiekt budowlany cech budynków lub budowli obowiązek podatkowy wygasa począwszy od 1 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym doszło do likwidacji. W tym przypadku taka sytuacja nie będzie miała miejsca, gdyż usuwane elementy ciepłociągu stanowią elementy całości (budowli). Kwestia dokonywania zmian wyceny środków trwałych nie stanowi obszaru z zakresu podatków i opłat lokalnych, lecz przepisów dotyczących podatków dochodowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając naruszenie: I. przepisów prawa materialnego: 1) art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 6 ust. 4 u.p.o.l. przez ich błędną wykładnię i uznanie, że rurociąg, pomimo trwałego odłączenia od sieci ciepłowniczej, nadal stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, w szczególności: a) uznanie, że w przypadku gdy przedmiot opodatkowania nie został fizycznie zlikwidowany stanowi nadal przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, bowiem jeżeli odłączony rurociąg nadal istnieje, to jest częścią budowli w rozumieniu u.p.o.l. i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i dopiero odłączenie rurociągu, jako elementu ciepłociągu, od jego całości, a następnie "fizyczna" likwidacja spowoduje, że obowiązek podatkowy wygasa, podczas gdy z chwilą trwałego i nieodwracalnego odłączenia rurociągu od sieci dochodzi do fizycznej likwidacji rurociągu, również wtedy, gdy nie ma fizycznego usunięcia rurociągu z gruntu, ale inne czynności likwidacyjne są dokonywane, w tym odcięty od sieci rurociąg jest wypełniony odpowiednim materiałem (np. zamulany betonem), aby zapewnić bezpieczeństwo i zapobiec ewentualnym zagrożeniom (np. korozji, zapadaniu się gruntu), przez co ustają okoliczności uzasadniające obowiązek podatkowy, w tym Spółka jako przedsiębiorstwo przesyłowe traci władztwo nad rurociągiem, jednocześnie rurociąg nie jest i nie może być w jakikolwiek sposób wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, nie pełni już żadnej funkcji użytkowej, w tym podstawowej funkcji przesyłowej, ani nie będzie mógł być wykorzystywany gospodarczo; w rezultacie brak jest podstaw do uznania rurociągu za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości; b) uznanie, że samo posiadanie budowli przez przedsiębiorcę oznacza, iż jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, co w przypadku budowli oznacza opodatkowanie podatkiem od nieruchomości, a zatem odłączenie rurociągu od sieci ciepłowniczej, wyłączenie rurociągu z użytkowania, nie powoduje utraty związku tego rurociągu z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki, podczas gdy: − aby uznać budowle za związane z prowadzenie działalności gospodarczej, muszą być faktycznie wykorzystywane lub mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, a w przypadku rurociągu, z uwagi na jego trwałe i definitywne odłączenie od sieci ciepłowniczej, nie jest i nie może nawet potencjalnie być wykorzystywany na prowadzenie działalności gospodarczej Spółki; − organ pominął regulacje energetyczne oraz cywilistyczne w zakresie sieci przesyłowych, zgodnie z którymi odcinek sieci przesyłowej może być zdatny do użytku wyłącznie w przypadku podłączenia do sieci i wówczas może być wykorzystywany w działalności gospodarczej właściciela tj. przedsiębiorstwa przesyłowego, a w tej sprawie rurociąg został odłączony od sieci, co uniemożliwia jego wykorzystanie w prowadzonej przez Spółkę działalności i tym samym rurociąg traci swoją przydatność i powiązane z tą działalnością; − odłączenie zgodnie z osobnymi regulacjami energetycznymi ma charakter trwały, bowiem z przyczyn technicznych nie ma możliwości ponownego podłączenia odłączonego już raz rurociągu do sieci, tym samym dany odcinek raz na zawsze traci zdolności do pełnienia funkcji przesyłowych i taki rurociąg nie może być w żaden sposób związany z działalnością gospodarczą Spółki; c) uznanie, że po odłączeniu rurociągu od czynnej sieci ciepłowniczej, przestaje on wprawdzie być częścią urządzenia przesyłowego, ale nie przestaje być częścią przedsiębiorstwa Spółki, nie przestaje być w jej posiadaniu, co powoduje, że Spółka pozostaje podatnikiem podatku od nieruchomości w odniesieniu do rurociągu, podczas gdy z chwilą odłączenia rurociągu i w związku z całkowitą utratą funkcji gospodarczej, rurociąg przestaje stanowić składnik majątkowy przedsiębiorstwa przesyłowego, jednocześnie przestaje być samodzielnym przedmiotem prawa własności, odrębnym od gruntu, a staje się częścią składową nieruchomości gruntowej, w której został posadowiony, przez co Spółka nie jest już ani właścicielem, ani posiadaczem rurociągu; 2) art. 4 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 6 ust. 3, 4 i 5 u.p.o.l. przez ich błędną wykładnię, oraz art. 4 ust. 6 w zw. z ust. 5 u.p.o.l. przez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu, że: a) w przypadku gdy nie doszło do "fizycznej" likwidacji części budowli - rurociągu, brak jest podstaw do zmniejszenia wartości budowli dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż odłączony rurociąg nadal istnieje jako element całości – budowli ciepłociągu i nadal podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, b) w przypadku "fizycznej" likwidacji części budowli - rurociągu, zastosowanie znajdzie art. 4 ust. 6 w z w. z ust. 5 u.p.o.l. i likwidacja ta nie wpłynie na wysokość zobowiązania za ten rok, w którym doszło do tej likwidacji, podczas gdy: - w przypadku odłączenia od sieci ciepłowniczej rurociągu, który nie został usunięty z gruntu, również doszło do jego fizycznej likwidacji, co potwierdzają inne czynności likwidacyjne, tj. odłączenie od sieci, wypełnienie odpowiednim materiałem, tj. piaskiem, pianą montażową lub innym materiałem, zamulenie betonem, przez co rurociąg nie będzie już pełnił żadnej funkcji użytkowej, w tym podstawowej funkcji przesyłowej, co świadczy o jego likwidacji; - poczynając od miesiąca następującego po miesiącu ,w którym miała miejsce częściowa likwidacja rurociągu/odłączenie rurociągu, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla będzie podlegać jedynie część rurociągu pozostała po likwidacji, a zatem dotychczasowa podstawa opodatkowania, tj. wartość początkowa całego rurociągu powinna zostać pomniejszona o wartość zlikwidowanej części - rurociągu, która powinna zostać ustalona na podstawie odpowiedniego klucza alokacji, a w przypadku jednorodnych środków trwałych, tj. rurociąg, alokacja może być proporcjonalna do długości całego środka trwałego; - przepisy art. 4 ust. 6 w zw. z ust. 5 u.p.o.l. odnoszą się do ustalenia podstawy opodatkowania jako wartości rynkowej, dla budowli, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych oraz aktualizacji wyceny środków trwałych, co nie ma miejsca w sprawie; II. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14d § 1 w zw. z art. 14o § 1 w zw. z art. 139 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej "O.p.") przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na wydaniu i doręczeniu interpretacji indywidualnej po upływie ustawowego okresu 3 miesięcy, pomimo że: a) w istocie doszło do wydania interpretacji milczącej potwierdzającej prawidłowość stanowiska Spółki, ponieważ termin na uzupełnienie braków formalnych nie był terminem, o którym mowa w art. 139 § 4 O.p.; b) w wyniku wezwania do uzupełnienia braków nie doszło do "przedłużenia" trzymiesięcznego terminu na wydanie interpretacji, bo nieuzasadnione i bezpodstawne wezwanie organu nie może powodować odstępstwa od terminu na wydanie interpretacji wskazanego w art. 14d § 1 O.p., jak również nie może rzutować na uprawnienia Spółki wynikające z regulacji art. 14o § 1 O.p., tj. do otrzymania tzw. milczącej interpretacji stwierdzającej prawidłowość stanowiska przedstawionego we wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i wskazując, że zaskarżona interpretacja została wydana w terminie, o którym mowa w art. 14d § 1 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w jej treści zarzuty zasługują na uwzględnienie. Na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej "p.p.s.a.") sąd, uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydawaną w indywidualnej sprawie, uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111, dalej "O.p."). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa. Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie [...] może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice rozpoznania przez Sąd sprawy dotyczącej skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie wyznaczają zatem zarzuty skargi. Zarzuty te w niniejszej sprawie koncentrowały się na dopuszczeniu się przez organ błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego w postaci art. 1a ust. 1 pkt 2 i 3, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 5 i 6, art. 6 ust. 3, 4 i 5 u.p.o.l. w kontekście przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji opisu stanu faktycznego oraz naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 14d § 1, art. 14o § 1 i art. 139 § 4 O.p. Będąc związany granicami skargi, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja indywidualna narusza prawo w stopniu powodującym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności jednakże za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 14d § 1 w zw. z art. 14o § 1 w zw. z art. 139 § 4 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie. Wbrew wywodom Skarżącej nie doszło do wydania i doręczenia interpretacji indywidualnej po upływie ustawowego okresu 3 miesięcy, a tym samym nie doszło do wydania interpretacji milczącej potwierdzającej prawidłowość stanowiska Spółki przedstawionego we wniosku. Jak wynika z akt sprawy, wniosek Skarżącej wpłynął do organu podatkowego w dniu 4 listopada 2025 r. W rozpatrywanej sprawie bieg trzymiesięcznego terminu do wydania przez organ podatkowy interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego rozpoczął zatem swój bieg w dniu 5 listopada 2025 r. Pismem z dnia 22 stycznia 2026 r., doręczonym 23 stycznia 2026 r., organ wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, poprzez doprecyzowanie opisu stanu faktycznego. Zgodnie z art. 14d § 1 O.p. interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 O.p. W przypadku doręczenia interpretacji indywidualnej za pomocą środków komunikacji elektronicznej interpretację indywidualną uważa się za wydaną z zachowaniem terminu, o którym mowa w § 1, jeżeli dowód wysłania, o którym mowa w art. 40 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, został wystawiony przed upływem tego terminu (art. 14b § 2 O.p.). Określony w przepisie art. 14d § 1 O.p. trzymiesięczny termin na wydanie interpretacji indywidualnej jest terminem maksymalnym, bowiem co do zasady interpretacja powinna być wydana bez zbędnej zwłoki (ale jednocześnie nie później niż w 3 miesiące). Początkiem terminu jest dzień otrzymania wniosku zainteresowanego. W tym okresie organ wydający interpretację indywidualną ma obowiązek zapoznać się z wnioskiem w zakresie spełnienia wymogów formalnych, a gdy jest niekompletny – wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Na upływ terminu do wydania interpretacji nie mają wpływu terminy, o których mowa w art. 139 § 4 O.p. (tj. terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności - np. termin na uzupełnienie wniosku przez wezwanego wnioskodawcę, w tym także okresu od dnia wyekspediowania drogą elektroniczną wezwania do uzupełnienia wniosku do dnia otrzymania przez organ odpowiedzi od wnioskodawcy; okresy zawieszenia postępowania i okresy opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu). Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, do okresu trzech miesięcy nie wlicza się okresu, w którym organ oczekiwał na sprecyzowanie wniosku, a także okresu związanego z uiszczeniem brakującej kwoty opłaty (por. wyrok WSA w Warszawie z 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 597/21, LEX nr 3199835; wyrok WSA w Bydgoszczy z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 130/10, LEX nr 619742). Przypomnieć należy również zasady obliczania terminów w postępowaniu podatkowym. Stosownie do art. 12 § 1 O.p. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu (§ 2). Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca (§ 3). Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej (§ 5). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, maksymalny termin wydania interpretacji uległ przedłużeniu o okres od 24 do 29 stycznia.2026 r., tj. do 10 lutego 2026 r. W dniu 10 lutego 2026 r. organ podatkowy wydał zaskarżoną interpretację. W rozpoznawanej sprawie nie budzi zatem wątpliwości, że interpretacja indywidulana, która jest przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu została wydana w terminie, o którym mowa w art. 14d § 1 O.p., bowiem - wbrew opinii Skarżącej - wezwanie strony do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej miało uzasadnione podstawy i przedłużało termin wydania interpretacji. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega bowiem m.in. na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Zasadne okazały się jednakże podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wskutek ich błędnej wykładni. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy z chwilą trwałego odłączenia od sieci fragmentu rurociągu wygasa obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w odniesieniu do zlikwidowanego odcinka, a także czy należy wówczas pomniejszyć podstawę opodatkowania o wartość zlikwidowanego odcinka. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek (art. 6 ust. 3, 4 i 5 u.p.o.l.). Przepisy te określają zatem moment, w którym obowiązek podatkowy wygasa, ale stwierdzenie wygaśnięcia obowiązku podatkowego musi być dokonywane w kontekście przepisów, które określają przedmiot opodatkowania, bowiem to te ostatnie przepisy pozwalają ustalić istnienie lub nieistnienie tego przedmiotu, a w konsekwencji powstanie lub ustanie obowiązku podatkowego. Zatem, w kontekście rozpoznawanej sprawy, kluczowe znaczenie ma prawidłowa wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., bowiem to ten przepis określa przedmiot opodatkowania. Dopiero ustalenie, że przedmiot opodatkowania nie istnieje uzasadnia konieczność ustalania momentu wygaśnięcia obowiązku podatkowego. Trybunał Konstytucyjny (dalej "TK") w wyroku z 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15 (Dz. U. z 2017 r. poz. 2372) stwierdził, że: "Art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141) rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." TK zwrócił uwagę, że " (...) samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (...). Zważywszy na ratio legis stosowania podwyższonej stawki, jaką jest potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych gruntów, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu, którego współposiadaczem pozostaje osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą". Również w kolejnym wyroku z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, TK orzekł, że: "art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." W ocenie Trybunału przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji. Art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje wyłącznie celu fiskalnego, przez co prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie naruszenia prawa do własności. Jednocześnie zaskarżonej regulacji nie można uzasadnić ochroną interesu publicznego, co prowadzi do wniosku, że nie są w tym przypadku spełnione przesłanki testu proporcjonalności. Tym samym zaskarżoną regulację Trybunał uznaje za sprzeczną również z art. 31 ust. 3 oraz art. 84 Konstytucji. Nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności Trybunał upatruje w braku precyzyjnych kryteriów, poza samym posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę, pozwalających ustalić występowanie faktycznego lub potencjalnego związku gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zastosowanie wyższej stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.) wyłącznie na podstawie kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo do własności tych podmiotów. Mamy tu do czynienia z tzw. wyrokiem interpretacyjnym, w którym TK stwierdził niezgodność z Konstytucją RP art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w określonym jego rozumieniu. Cecha niekonstytucyjności przypisana jest wskazanej w sentencji tego wyroku treści normy prawnej, ustalonej w wyniku poprzedniej wykładni. Skutkiem tego wyroku jest eliminacja takiej interpretacji tego przepisu, która w kwestii związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, ogranicza się do faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Taki sposób wykładni przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., znajdujemy również w najnowszych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki NSA z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt: III FSK 895/21, sygn. akt III FSK 896/21, sygn. akt III FSK 897/21, sygn. akt III FSK 898/21, sygn. akt III FSK 899/21). W świetle powyższego za błędne należy uznać stanowisko organu, który przyjął, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budowli skutkuje uznaniem, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Tymczasem wykładnia omawianego przepisu powinna uwzględniać nie tylko fakt posiadania przez przedsiębiorcę, ale także i to, czy przedmiot opodatkowania jest, lub co najmniej może być, wykorzystywany dla prowadzonej działalności gospodarczej. W stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wprost stwierdzono, że budowla (jej część) nie jest i nie może być wykorzystywana na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Powyższe zaś oznacza, że fragment rurociągu trwale wyłączony z eksploatacji nie stanowi przedmiotu opodatkowania i z końcem miesiąca, w którym to zdarzenie miało miejsce Spółka powinna zaprzestać naliczania podatku od nieruchomości od tej wartości rurociągu, która odpowiada wyłączonej z eksploatacji części (tak też NSA w wyroku z dnia 1 czerwca 2021 r. sygn. akt III FSK 3555/21, Lex nr 3209071). Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organ interpretacyjny naruszył powołane w skardze przepisy prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, co stanowiło podstawę do uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Rozpatrując ponownie wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, organ będzie mieć na względzie wskazaną wyżej wykładnię przepisów prawa. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składają się: uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł.