I SA/Gd 1284/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

Do organu egzekucyjnego Naczelnika Urzędu Skarbowego pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r. M.K. wniósł zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela Wójta Gminy za nieziszczenie kary grzywny nałożonej mandatami karnymi kredytowanymi w kwocie 100 zł (mandat seria CS numer [...] wystawiony 7 lutego 2012 r., 100 zł (mandat seria CS numer [...] wystawiony 7 lutego 2012 r.) oraz w kwocie 50 zł (mandat seria CS numer [...] wystawiony 6 listopada 2012 r.). Z treści zarzutów wynikało, że egzekucji prowadzonej na podstawie zaskarżonych tytułów wykonawczych zarzucono naruszenie art. 33 pkt 1-3, 4-7, 10 oraz 15, 22, 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Powyższe zdaniem wnoszącego zarzuty uzasadniało umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wobec tego, że zgodnie z art. 34 § 1 przywołanej wyżej ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-6, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym także na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 7, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela, postanowieniem z dnia 20 maja 2013 r. Wójt Gminy jako wierzyciel zajął stanowisko uznając zarzut za nieuzasadniony. Wierzyciel stwierdził, że tytuły wykonawcze zostały wystawione za nieziszczenie grzywien nałożonych w drodze mandatów karnych kredytowanych za wykroczenie stwierdzone przez Straż Gminną przy użyciu urządzenia samoczynnie rejestrującego tj. wykroczenia dokonane pojazdem marki Honda o nr rej. [...] w dniach 11 stycznia 2012 r. i 28 sierpnia 2012 r. oraz pojazdem marki FIAT o nr rej. [...] w dniu 4 stycznia 2012 r. We wszystkich przypadkach M.K. pismami z dnia 2 lutego 2012 r. oraz 24 października 2012 r. udzielił odpowiedzi, iż nie jest w stanie wskazać sprawcy wykroczeń ponieważ jego pojazdy używają domownicy jak również pracownicy. W związku z tym zgodził się na przyjęcie mandatów karnych zgodnie z art. 96 § 3 Kodeksu Wykroczeń (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 ze zm.) jednocześnie prosząc o obniżenie kwoty mandatów ze względu na trudną sytuację materialną. W/w mandaty zostały wysłane listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres skarżącego. W związku z tym, że nie zostały przez zobowiązanego zapłacone, wystawiono tytuły wykonawcze. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wierzyciel wyjaśnił, że zgodnie z § 13 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. (Dz. U. z 2001 r. nr 137, poz. 1541) postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy egzekucja dotyczy m.in. należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego w sprawach o wykroczenia. Na to postanowienie M.K. wniósł zażalenie, w którym podniósł, że mandaty nie mogą być egzekwowane, ponieważ ich nie przyjął. Przyjęcie mandatów następuje bowiem przez ich podpisanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 3 lipca 2013 r. utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu został podzielony pogląd, że odbiór mandatów przez skarżącego potwierdza zebrany materiał dowodowy, a to - wobec tego, że nie zostały zapłacone, stanowi podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych. Z uzasadnienia skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wynika, iż skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem wierzyciela i wnosi o uchylenie postanowienia i umorzenie egzekucji. Skarżący zarzucił, iż nie mogło być prowadzone postępowanie egzekucyjne, bowiem mandaty karne nie zostały przez niego podjęte. Jak stwierdził, na ukaranie mandatem karnym musi wyrazić zgodę ukarany i podpisać czytelnie w obecności nakładającego mandat. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Skarżący wniósł zarzuty dotyczące prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania egzekucyjnego, wskazując na naruszenie art. 33 pkt 1-3, 4-7 i 10 oraz art. 15, 22 i 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.). W niniejszej sprawie kontroli sądowej została poddana wypowiedź wierzyciela Wójta Gminy, do której był zobowiązany w podstawie art. 34 § 1 w/w ustawy. Mimo, że skarżący uznał, że jego zarzuty dotyczące szeregu punktów art. 33 ustawy, to jednak wywodzą się z jego stwierdzenia co do niezgodnego z prawem przyjęcia, że mandaty będące podstawą tytułów wykonawczych podpisał, a więc błędnego ustalenia, że je otrzymał. Należy przypomnieć, że zgodnie z artykułem 78 ust. 4 i 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908) właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie chyba, że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. Ze stanu sprawy wynika, że Straż Gminna wezwała skarżącego do wskazania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania komu powierzył do kierowania lub używania pojazd, ponieważ kierujący tym pojazdem popełnił wykroczenie w ruchu drogowym podlegające karze. Skarżący pismami z dnia 2 lutego 2012 r. i 24 października 2012 r. udzielił odpowiedzi, iż nie jest w stanie wskazać sprawcy wykroczeń ponieważ jego pojazdy używają domownicy jak również pracownicy. W związku z tym wyraził zgodę na przyjęcie mandatów karnych zgodnie z artykułem 96 § 3 Kodeksu Wykroczeń (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 ze zm.), prosząc o obniżenie kwoty mandatów ze względu na ciężką sytuację. Ustawa Kodeks postępowania w sprawach wykroczeń (Dz. U. 2001 r. Nr 106 poz. 1148) w art. 98 wymienia rodzaje mandatów karnych. W postępowaniu mandatowym można nakładać grzywnę w drodze mandatu karnego: 1. wydanego ukaranemu po uiszczeniu grzywny bezpośrednio funkcjonariuszowi, który ją złożył, 2. kredytowanego, wydanego ukaranemu za potwierdzeniem odbioru, 3. zaocznego. Skarżący mandaty kredytowane: seria CS numer [...] i seria CS numer [...] wystawione 7 lutego 2012 r. odebrał w dniu 10 lutego 2012 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, natomiast mandat seria CA numer [...] wystawiony 6 listopada 2012 r. odebrał w dniu 9 listopada 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). W związku z tym zarzut, iż mandaty nie zostały przez skarżącego podjęte należy uznać za bezzasadny. Mandat karny kredytowany zawiera pouczenie o obowiązku uiszczenia grzywny w terminie 7 dni od daty przyjęcia mandatu oraz o skutkach nieuiszczenia grzywny w terminie, a w razie jego nieuiszczenia może stanowić podstawę do wystawienia tytułu egzekucyjnego i egzekwowania nałożonej nim kary grzywny w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wobec bezspornych okoliczności sprawy organ odwoławczy prawidłowo uznał, że postanowienie organu pierwszej instancji nie narusza prawa. Oznacza to, że zarzuty odnoszące się do prawidłowości wystawienia mandatów stanowiących podstawę tytułów wykonawczych, są nieuzasadnione. Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z normami prawnymi regulującymi postępowanie zainicjowane zarzutami wniesionymi na prowadzone wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.