I OZ 406/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1321/16 o odrzuceniu skargi W. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. B. jako nieopłaconą w terminie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 13 września 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt I OZ 1589/16, oddalił zażalenie skarżącego na ww. zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Z tych względów, pismem z dnia 15 grudnia 2016 r., skarżący został wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 13 września 2016 r. w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącemu 2 stycznia 2017 r. Na to ponowne wezwanie skarżący nie uiścił wpisu, natomiast w biegu terminu na jego wykonanie złożył wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 24 marca 2017 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania w związku z nienadesłaniem wypełnionego formularza PPF. Zarządzenie to doręczono skarżącemu w dniu 25 kwietnia 2017 r. Skarżący nie wniósł od niego sprzeciwu. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, że termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upłynął bezskutecznie i z tego względu odrzucił skargę jako nieopłaconą. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że po wydaniu zarządzenia przez referendarza sądowego nie został ponownie wezwany do opłacenia skargi. Sąd I instancji nie rozpatrzył również jego wniosku o zawieszenie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej jako P.p.s.a.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Jak wynika z akt niniejszej sprawy skarżący nie uiścił wpisu od skargi, w związku z czym został wezwany do uzupełnienia powyższego braku fiskalnego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 września 2016 r. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na wskazane zarządzenie. Kolejnym zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2016 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 13 września 2016 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo sądowe z dnia 15 grudnia 2016 r. (sporządzone w wykonaniu zarządzenia z dnia 7 grudnia 2016 r.) zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 2 stycznia 2017 r. Skarżący nie uczynił zadość temu wezwaniu. W takiej sytuacji uznać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę z powodu jej nieopłacenia. Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu należy podkreślić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez skarżącego w dniu 9 stycznia 2017 r. w następstwie doręczenia ponownego wezwania do uiszczenia wpisu nie przerwał biegu terminu do uiszczenia wpisu oraz nie chronił strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania. Mógłby on odnieść zamierzone skutki procesowe tylko w sytuacji, gdyby został złożony w terminie do wykonania pierwotnego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Z tego też względu przy pierwszym wezwaniu skarżący został o takiej możliwości pouczony. Złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu nie może uchylić skutków prawomocności wydanego bezpośrednio wcześniej zarządzenia i tym samym nie ma wpływu na prawidłowość podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia. Należy również wskazać, że dopiero przesądzenie, iż skarga nie podlega odrzuceniu, skutkuje podjęciem dalszych czynności w sprawie, w tym również w zakresie rozważenia kwestii ewentualnego zawieszenia postępowania. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.