I OZ 158/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 marca 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 133/24 o odmowie uzupełnienia wyroku tego Sądu z dnia 26 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 133/24 w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2023 r., nr SKO Gd/4626/22 w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.

A.M. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 28 czerwca 2023 r., nr SKO Gd/4626/23, którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy K. z 28 lipca 2022 r., nr 47/odm cel/2022/DZ, o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup leków w czerwcu 2022 r. Wyrokiem z 26 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 133/24, wydanym na rozprawie, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium. W dniu 29 lipca 2024 r. skarżącemu doręczono odpis uzasadnienia wyroku sporządzonego z urzędu. W dniu 8 sierpnia 2024 r. skarżący osobiście złożył wniosek o uzupełnienie wyroku, poprzez uchylenie także decyzji organu I instancji. Postanowieniem z 11 marca 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 133/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił uzupełnienia wyroku tego Sądu z 26 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 133/24. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej "P.p.s.a."), nie uznał bowiem za zasadne uchylenie, oprócz decyzji organu odwoławczego, również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Swemu przekonaniu Sąd nie musiał dawać wyrazu w treści wyroku, natomiast dał temu wyraz w doręczonym skarżącemu uzasadnieniu, wskazując na reformatoryjne kompetencje Kolegium. Sąd podkreślił, że nie można żądać uzupełnienia wyroku z tym uzasadnieniem, że Sąd – stosownie do postanowień art. 135 P.p.s.a. – nie objął zakresem orzekania wszystkich aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Żądanie skarżącego w istocie zmierza do weryfikacji zapadłego wyroku. W celu weryfikacji orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych możliwe jest wniesienie skargi kasacyjnej lub zażalenia, nie zaś wniosku o ich uzupełnienie, z którego to trybu skarżący skorzystał, lecz jego skarga kasacyjna została prawomocnie odrzucona. W konsekwencji Sąd uznał, że wniosek skarżącego w omawianym zakresie był bezzasadny. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Zaskarżając je w całości zarzucił naruszenie art. 135 P.p.s.a. i art. 157 § 1 P.p.s.a. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a., wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać złożony w terminie czternastu dni od jego doręczenia z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się od dnia jego ogłoszenia - jedynie w wypadku, gdy sąd, rozpoznając sprawę, nie orzekł o całości skargi lub nie zawarł w wyroku dodatkowego orzeczenia, które winien był zamieścić z urzędu. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 26 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 133/24, poprzez zamieszczenie w jego komparycji, orzeczenia odnośnie uchylenia zarówno decyzji organu II instancji, jak i organu I instancji. Sąd I instancji odniósł się do argumentów skarżącego zawartych we wniosku o uzupełnienie wyroku, jednak ich nie podzielił, z tej przyczyny, że złożony wniosek zmierza do zmiany wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, co jest niedopuszczalne w trybie art. 157 § 1 P.p.s.a. Możliwe jest to jedynie przez wniesienie skargi kasacyjnej, z którego to trybu skarżący skorzystał, lecz jego skarga kasacyjna została prawomocnie odrzucona. Zgodnie art. 138 P.p.s.a. sąd wymienia w sentencji wyroku jedynie tę decyzję, która była przedmiotem zaskarżenia, a inne decyzje są w sentencji wyroku wymieniane tylko wtedy, gdy w stosunku do nich zapadają rozstrzygnięcia na zasadzie art. 135 P.p.s.a. Przepis ten przewiduje objęcie kontrolą sądu administracyjnego, poza zaskarżonym aktem, także innych aktów lub czynności wydanych lub objętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, ale warunkiem takiego działania jest niezbędność dla końcowego załatwienia sprawy. Mając na względzie, że dyspozycja zawarta w powyższej normie odnosi się do fazy orzekania przez sąd administracyjny i kształtuje kompetencje tego sądu w przypadku uwzględnienia skargi, zastosowanie w konkretnej sprawie art. 135 P.p.s.a. zależy wyłącznie od oceny sądu. Oznacza to, że w sytuacji, gdy sąd nie korzysta z powyższego przepisu, to znaczy nie uchyla lub nie stwierdza nieważności decyzji organu I instancji oraz postanowień wydanych w granicach rozpoznawanej sprawy, w sentencji wyroku nie zamieszcza się rozstrzygnięcia co do takiej decyzji oraz postanowień. Złożony bowiem na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany treści merytorycznej wydanego orzeczenia. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie i dlatego decyzja organu I nie została wymieniona w sentencji wyroku. Wobec tego uznać należy, że zaskarżone postanowienie odmawiające uzupełnienia wyroku nie narusza przepisów obowiązującego prawa, zaś argumenty wskazane w zażaleniu nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.