I OZ 147/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Wa 2061/25 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 17 listopada 2025 r., nr KOC/5255/Op/25 w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranego zasiłku okresowego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 9 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Wa 2061/25 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez A.B. (dalej: skarżąca) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 17 listopada 2025 r., nr KOC/5255/Op/25 w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranego zasiłku okresowego, podkreślając, że wniosek skarżącej nie zawierał jakiegokolwiek uzasadnienia, co wykluczało stwierdzenie zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.). Pismem z 2 marca 2026 r. skarżąca wniosła zażalenie, podnosząc, że działania egzekucyjne organu są wystarczającą przesłanką do wstrzymania wykonania decyzji, gdyż w ich wyniku skarżąca nie ma pewności co do swojej sytuacji finansowej. Wyrokiem z 6 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Wa 2061/25 oddalono skargę skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Z treści art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że w razie oddalenia skargi skarżący ma prawo ubiegania się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu, kiedy wyrok ten stanie się prawomocny. Nie zachodzą zatem podstawy do uznania zażalenia za bezprzedmiotowe. Podzielić należy stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z 17 lipca 2018 r. o sygn. akt II OZ 736/18, że do chwili uprawomocnienia się wyroku oddalającego skargę możliwe jest rozpoznanie zażalenia. Wprawdzie z akt sprawy wynika, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego został wydany w dniu 6 marca 2026 r., a w aktach nie odnotowano wpływu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, przedstawione akta nie potwierdzają, aby stwierdzono prawomocność wydanego orzeczenia. W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie podlegało rozpoznaniu. Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Warunkiem możliwości wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji jest zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków będących wynikiem wykonania decyzji, przed dokonaniem oceny jej legalności. Prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji musi zawierać uzasadnienie odwołujące się do konkretnych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Wstrzymanie wykonania decyzji jest odstępstwem od zasady wykonalności decyzji ostatecznych, a instytucja umożliwiająca wnioskowanie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma zapewnić stronie w postępowaniu ochronę tymczasową przed wystąpieniem skutków, które mogłyby okazać się trudne do odwrócenia lub wywołać znaczną szkodę, gdyby decyzja została wykonana, a następnie zostanie przez Sąd uchylona. Nie ulega wątpliwości, że złożony przez skarżącą w piśmie z 26 stycznia 2026 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi wniosek był jednozdaniowy. Skarżąca wniosła o "niewykonywanie decyzji". W zaistniałych okolicznościach Sąd nie miał podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie mógł bowiem stwierdzić zaistnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a więc przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Kontrolowane postanowienie z 9 lutego 2026 r. jest zatem prawidłowe, a zażalenie nie mogło być uwzględnione. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.