I OZ 130/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.W. i Z.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 795/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M.W. i Z.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 5 września 2025 r. nr SKO.GN.4116.43.1657.2025 w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odrzucenia skargi M.W.; 2. oddalić zażalenie w pozostałej części; 3. zwrócić M. W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 12 grudnia 2025 r. odrzucił skargę M.W. i Z.W. w sprawie ze skargi M.W. i Z.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 5 września 2025 r. nr SKO.GN.4116.43.1657.2025 w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału 4 listopada 2025 r. skarżący zostali wezwani do usunięcia braku złożonej skargi przez podanie numerów PESEL,w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłki zawierające ww. wezwanie zostały doręczone skarżącym 17 listopada 2025 r. Zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie 24 listopada 2025 r. Mimo upływu terminu skarżący nie udzielili odpowiedzi na wezwanie, co uzasadniało odrzucenie skargi. Na przedmiotowe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie, zaskarżając je w całości. Wnosili o (cyt.): "uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej skarżącej M. W. i nadanie biegu jej skardze, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego". W uzasadnieniu zażalenia podnosili, że skarżąca M. W. uzupełniła w terminie brak formalny skargi, tj. wskazała swój numer PESEL, co wynika z akt sprawy. Jedynie skarżący Z.W. nie dopełnił tego obowiązku. Mimo to Sąd I instancji odrzucił skargę w całości, pozbawiając M.W. prawa do merytorycznego rozpoznania jej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest częściowo zasadne. W myśl art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymogów jest – stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. – wskazanie, gdy pismo jest pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę M.W. i Z. W.. Sąd uznał bowiem, że skarżący nie uzupełnili w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi w postaci podania numerów PESEL. Powyższe stwierdzenie w odniesieniu do M.W. jest jednak błędne. Jak wynika bowiem z akt sprawy, skarżąca wskazała swój nr PESEL w tytule przelewu bankowego uiszczając wpis sądowy od skargi (k.30 akt sądowych - potwierdzenie z rejestru opłat sądowych). Czynność ta została dokonana z zachowaniem 7-dniowego terminu. Brak było tym samym podstaw do odrzucenia skargi M.W.. Prawidłowo natomiast Sąd Wojewódzki odrzucił skargą Z. W. bowiem skarżący przedmiotowego braku skargi nie uzupełnił. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. a także art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.