I OSK 848/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk (sprawozdawca) sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. Z. i J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 683/22 w sprawie ze skargi J. Z. i J. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr SKO.434/33/2022 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 683/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej: "Sąd I instancji") oddalił skargę J. Z. i J. Z. (dalej: "Skarżący", "Skarżący kasacyjnie") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") z 30 sierpnia 2022 r. nr SKO.434/33/2022 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli Skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika z urzędu, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 poz. 329, dalej "p.p.s.a.") poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") poprzez niewłaściwe przeprowadzenie przez Sąd I instancji kontroli sądowoadministracyjnej i oddalenie skargi w wyniku niedostrzeżenia uchybień organów polegających na niewyjaśnieniu wszelkich okoliczności sprawy i nie odniesieniu się w uzasadnieniu postanowienia do celowości przyznania biegłemu wynagrodzenia za sporządzenie opinii w kwocie 3450,00 zł, tj. nie zweryfikowanie prawidłowości wystawionego przez biegłego rachunku za czynności związane z ustaleniem granic nieruchomości; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie przez Sąd I instancji kontroli sądowoadministracyjnej i oddalenie skargi w wyniku niedostrzeżenia uchybień organów polegających na niewyjaśnieniu wszelkich okoliczności sprawy, braku zebrania całokształtu materiału dowodowego w sprawie i braku dokonania jego prawidłowej analizy w kontekście wysokości ustalonych kosztów postępowania rozgraniczeniowego i wysokości partycypacji poszczególnych stron postępowania w tych kosztach; - art. 264 § 1 k.p.a. oraz art. 8 i 9 k.p.a. poprzez obciążenie strony kosztami postępowania rozgraniczeniowego, w sytuacji kiedy strony nie zostały poinformowane o ewentualnych kosztach prowadzenia takiego postępowania; - art. 262 § 1 pkt 2 i art. 263 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że koszty za ekspertyzę biegłego powinny zostać poniesione również przez Skarżących, bowiem w ocenie organów mieli oni interes prawny w prowadzeniu postępowania rozgraniczeniowego, podczas gdy w niniejszej sprawie w ocenie stron obowiązek ten w całości powinien obciążać organ, bowiem to organ w pierwszej kolejności, z uwagi na wytyczanie pasa drogowego sąsiadującego z działkami stron miał interes prawny w prawidłowym rozgraniczeniu działek. W związku z powyższym wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto, wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, które nie zostały opłacone w całości lub w części. Jednocześnie wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na rozprawie stosownie do art. 181 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na rozprawie w składzie trzech sędziów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Jak wynika z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż podstawy, na jakich zostaje oparta skarga kasacyjna wyznaczają kierunek i zakres kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Natomiast w związku z sformułowanymi zarzutami kasacyjnymi pamiętać także należy, że kontrola sądowa, sprawowana w oparciu o kryterium legalności, następuje na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu oraz na podstawie stanu prawnego obowiązującego w tej dacie, a nie w dniu orzekania przez sąd (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/33; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 19 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2658/15, 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt I OSK 614/22, orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów – szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, źródło CBOSA). Jak wiadomo, skarga kasacyjna jest środkiem prawnym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej, a zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie jej podstawy/aw oraz zarzutów, zawierających precyzyjne oznaczenie przepisów, w tym konkretnych jednostek redakcyjnych aktu normatywnego, które zostały naruszone przez sąd, gdyż jak wyjaśniono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zakreślonych podstawami i zarzutami wyraźnie określonymi w jej treści (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 2187/21, źródło CBOSA. Por. J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2021, s. 837–862). W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, iż zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. zawarty w petitum skargi kasacyjnej został wadliwie skonstruowany. Przepis ten dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne. Skarżący kasacyjnie nie wskazali konkretnego przepisu, z podaniem numeru właściwej jednostki redakcyjnej aktu prawnego, który, w ich ocenie, naruszył Sąd I instancji. Zatem nie sprecyzowali zarzutu, nie przytoczyli właściwie podstaw kasacyjnych, a tym samym uniemożliwili ustalenie granic zaskarżenia. Skoro zatem art. 8 k.p.a. dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, to Skarżący kasacyjnie Kolegium muszą wskazać chociażby konkretny paragraf, który - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - został naruszony przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Pogląd ten jest obecnie powszechnie akceptowalny w orzecznictwie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 96; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 2034/06; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 2520/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2360/19; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2362/19, źródło CBOSA). Podobne uwagi należy odnieść do art. 263 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na dyspozycję art. 183 § 1 p.p.s.a., nie może, we własnym zakresie korygować, konkretyzować czy też uściślać zarzutów skargi kasacyjnej. Natomiast to autor skargi kasacyjnej winien przywołać podstawy kasacyjne (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jego zdaniem naruszył Sąd I instancji. Stanowi to jego powinność, gdyż jest on profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 557/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1669/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1977/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1151/21, źródło CBOSA). Z kolei podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. nie został zbudowany zgodnie z wymogami sądowej ustawy procesowej (p.p.s.a.). Art. 7 k.p.a. określa kilka zasad postępowania administracyjnego, natomiast w środku zaskarżania nie wskazano dokładnie, która z nich została naruszona przez Sąd wojewódzki i jaki miało to wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2021 r., sygn. akt. I OSK 414/21, źródło CBOSA). W realiach rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy należy wskazać, że środek zaskarżania jest przede wszystkim polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji i nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego, pełnego przytoczenia w tym miejscu uzasadnienia. Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy istotę sprawy poddanej pod rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przedmiotowe postępowanie dotyczy postępowania rozgraniczeniowego. Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt") w drodze zapytania ofertowego ustalał uprawnionego geodetę do dokonania czynności technicznych związanych z ustaleniem przebiegu granic przedmiotowych nieruchomości. Ofertę w tym zakresie przedstawił uprawniony geodeta K. S. na kwotę 3.450 zł. Postanowieniem z 5 maja 2022 r. Wójta (sprostowanego postanowieniem tego organu z 9 maja 2022 r.) wszczęto na wniosek Skarżącej postępowanie rozgraniczeniowe między działkami nr [...] i [...] (własność wnioskodawczyni i jej męża) z działkami nr [... (własność P. B.) i nr [...] (własność Gminy - droga). Ponadto z urzędu wszczęte zostało postępowanie rozgraniczeniowe między działkami nr [...] (własność wnioskodawczyni i jej męża) i nr [...] (własność Gminy - droga). Termin rozprawy rozgraniczeniowej ustalono 10 czerwca 2022 r. na którym stawiły się wszystkie strony i nie wniosły żadnych zastrzeżeń, przyjmując ustalenia dokonane przez geodetę na podstawie pozyskanej przez niego dokumentacji. Decyzją z 13 lipca 2022 r. nr RGNG.6830.2.2022 Wójt orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości położonych w miejscowości [...], gmina [...] oznaczonych nr [...] i [...], stanowiących własność Skarżących, z nieruchomością oznaczoną nr [...], stanowiącą własność P. B. oraz z nieruchomościami oznaczonymi nr [...] i [...], stanowiącymi własność Gminy. Postanowieniem z 13 lipca 2022 r. nr RGNG.6830.2.2022 Wójt ustalił koszty ww. postępowań rozgraniczeniowych na łączną kwotę 3.450 zł i zobowiązał do ich uiszczenia: Gminę w wysokości 1725 zł, Skarżącą w wysokości 755,61 zł, Skarżącego w wysokości 251,87 zł oraz P. B. w wysokości 717,52 zł. W wyniku wniesionego zażalenia Kolegium postanowieniem z 29 lipca 2022 r. nr SKO.434/28/2022 uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wskazując na konieczność podania podstaw rozdziału kosztów postępowania rozgraniczeniowego w stosunku do stron postępowania. Jednocześnie uznano, że przestawione zażalenie dotyczy także kwestionowania decyzji rozgraniczeniowej z 13 lipca 2022 r. i w tym zakresie postanowieniem Kolegium z 28 lipca 2022 r. nr S-KO.434/29/2022 stwierdzono niedopuszczalność jego wniesienia, z uwagi na to, że nie przysługuje od niej odwołanie do organu II instancji, a jedynie na wniosek strony sprawa może być skierowana do sądu powszechnego. Rozpoznając ponownie ustalenie kosztów postępowania rozgraniczeniowego, postanowieniem z 17 sierpnia 2022 r. nr RGNG.6830.2.2022 Wójt w związku z wydaniem 13 lipca 2022 r. decyzji o rozgraniczeniu i zatwierdzeniu granicy działek nr [...] i [...] z nieruchomością nr [...] oraz nieruchomościami nr [...] i [...], w miejscowości [...] gmina [...], ustalił wysokość tych kosztów na kwotę 3450 zł i sposób poniesienia kosztów postępowania rozgraniczeniowego w ten sposób, że obciążył kwotą: – 1725 zł - Gminę (50% kosztów), właściciela działek nr [...] i [...]; – 755,61 zł – Skarżącą (21,90% kosztów), współwłaścicielkę działek nr [...] i [...], udział ¾ w nieruchomościach; – 251,87 zł - Skarżącego (7,30% kosztów), współwłaściciela działek nr [...] i [...], udział ¼ nieruchomości; – 717,52 zł – P. B. (20,80% kosztów), właściciela działki nr [...]; – wskazał termin płatności w/w kwot. Z przedmiotowym postanowieniem nie zgodzili się Skarżący, wywodząc zażalenie do Kolegium. Postanowieniem z 30 sierpnia 2022 r. znak SKO.434/33/2022 Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Wójta z 17 sierpnia 2022 r. w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia faktyczne i ocenę prawną sformułowane przez organ I instancji. Sąd I instancji oddalając skargę J. Z. i J. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego stwierdził, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy organy obu instancji były uprawnione, aby koszty postępowania rozgraniczeniowego rozdzielić proporcjonalnie na wszystkie strony postępowania. Skarżący kasacyjnie upatrują naruszenia art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. w błędnym zastosowaniu i uznaniu, że koszty za ekspertyzę biegłego powinny zostać poniesione również przez Skarżących, bowiem w ocenie organów miały one ona interes prawny w prowadzeniu postępowania rozgraniczeniowego, podczas gdy w niniejszej sprawie w ocenie stron obowiązek ten w całości powinien obciążać organ, bowiem to organ w pierwszej kolejności, z uwagi na wytyczanie pasa drogowego sąsiadującego z działkami stron miał interes prawny w prawidłowym rozgraniczeniu działek. Autor skargi kasacyjnej wprawdzie ma świadomość istnienia, mającej zastosowanie w niniejszej sprawie, uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06 (źródło CBOSA) i dominującego orzecznictwa opartego na przyjętym w tej uchwale stanowisku, jednakże jego zdaniem przepisy dotyczące kosztów rozgraniczenia powinny być interpretowane w ten sposób, który uwzględnia interes wszystkich współwłaścicieli rozgraniczanych nieruchomości. I jak wskazuje dalej, ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży zaś w interesie prawnym wszystkich właścicieli jedynie wówczas, gdy granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Inaczej rzecz ujmując, warunkiem koniecznym do przyjęcia, że postępowanie toczy się w interesie prawnym wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości jest istnienie sporu co do przebiegu granicy. Ponadto to wnioskiem z 20 kwietnia 2022 r. Skarżąca wniosła o rozgraniczenie nieruchomości nr [...] i [...] stanowiących własność jej i męża z nieruchomościami sąsiednimi, stanowiącymi własność Gminy [...] nr [...] (droga) oraz P. B. nr [...]. Należy wskazać, że ustalenie granic leżało w interesie prawnym wszystkich stron postępowania, gdyż były one sporne w chwili wszczęcia postępowania. Koszty postępowania rozgraniczeniowego zostały rozdzielone proporcjonalnie między wszystkie strony postępowania (wykaz w postaci obliczenia kosztów postępowania k. 11 akt admin.). Mając jednakże na uwadze fakt, iż Skarżąca kwestionowała przebieg granic swoich działek, z uwagi na wybudowane drogi, która przylegała na jednym odcinku do nieruchomości nr [...] i nr [...] (działka nr [...] własność Gminy), a na drugim odcinku do działki nr [...] (działka oznaczona nr [...] własność Gminy) Wójt Gminy z urzędu wszczął również postępowanie w stosunku do działki nr [...]. W tym zakresie z uwagi na przyleganie z obu stron nieruchomości gminnych do działek wnioskodawczyni uznał, że kwestie granic należy wyjaśnić w jednym postępowaniu, którego kosztami obciążono Gminę w kwocie 1435,04 zł. Nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 264 § 1 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. poprzez obciążenie strony kosztami postępowania rozgraniczeniowego w sytuacji, kiedy strony nie zostały poinformowane o ewentualnych kosztach prowadzenia takiego postępowania. Rolą organu w toku postępowania administracyjnego jest prowadzenie postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) oraz należyte i wyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Dokumentacja akt niniejszej sprawy wskazuje, że prawidłowo Sąd I instancji ocenił, że organy prowadzące postępowanie tym standardom sprostały. Ponadto Wójt w drodze zapytania ofertowego ustalał uprawnionego geodetę do dokonania czynności technicznych związanych z ustaleniem przebiegu granic przedmiotowych nieruchomości. Geodeta, który pierwotnie zgodził się na podjęcie czynności rozgraniczeniowych za kwotę 2.600 zł z uwagi na możliwość pojawienia się zarzutów dotyczących jego bezstronności (sporządzenie przez niego dokumentacji dotyczącej spornej drogi przylegającej do działek Skarżących), zawnioskował o wyznaczenie innego geodety. Kolejny geodeta został także wyłoniony w drodze zapytania ofertowego i stało się to jeszcze przed wszczęciem na wniosek Skarżącej postępowania rozgraniczeniowego. Zatem Skarżąca miała wiedzę w przedmiocie wysokości kosztów postępowania. Nie doszło do naruszenia art. 264 § 1 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. Także niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Organy nie uchybiły normom zawartym w przepisach art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. co również zasadnie dostrzegł Sąd I instancji. Realizując obowiązek należytego wyjaśnienia sprawy organy ustaliły ponad wszelką wątpliwość fakty i zdarzenia, które miały znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli miały znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. Ponadto skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to, bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie. Dokonana ocena materiału dowodowego może być skutecznie podważona li tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy rozumowanie wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie. Tym samym nie doszło do naruszenia art 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art 7 k.p.a., w zw. z art 77 k.p.a. i 80 k.p.a. Podkreślić należy, że ustalenie wysokości kosztów postępowania rozgraniczeniowego obejmujących wynagrodzenie uprawnionego geodety za dokonane czynności geodezyjne, aczkolwiek dokonywane w nawiązaniu do treści zawartej z nim umowy, nie jest automatyczne i wymaga weryfikacji oraz oceny przedstawionych przez geodetę wyników jego prac, przedłożonej dokumentacji rozgraniczenia nieruchomości, specyfikacji kosztów oraz rachunku. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organy obu instancji nie kierowały się tylko treścią zawartej z geodetą umowy, ale uwzględniły także wyniki jego prac. W tym zakresie zatem brak jest podstaw do kwestionowania rzetelności czy też prawidłowości sporządzonego operatu technicznego oraz ustalonych kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Rezultatem pracy geodety jest operat rozgraniczeniowy, obejmujący wszystkie dokumenty postępowania rozgraniczeniowego, na które składa się dokumentacja rozgraniczenia nieruchomości i dokumentacja techniczna. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy organy obu instancji były uprawnione, aby koszty postępowania rozgraniczeniowego rozdzielić proporcjonalnie na wszystkie strony postępowania. Natomiast Gmina poniosła całkowite koszty rozgraniczenia nieruchomości nr [...] z działką Skarżących o nr [...]. Tym samym za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art 7 k.p.a., w zw. z art 77 k.p.a. i 80 k.p.a. Reasumując, przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu nie orzeczono, ponieważ według art. 254 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.