I OZ 1080/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SAB/Lu 9/14 odrzucające sprzeciw J. H. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 lipca 2014 r. wzywającego J. H. do nadesłania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń w sprawie ze skargi J. H. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. w przedmiocie wydania decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

J. H. złożył na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 lipca 2014 r., wydanego na podstawie art. 255 i art. 258 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), skarżący został wezwany do nadesłania stosownych dokumentów źródłowych i oświadczeń. Pismem z dnia 1 sierpnia 2014 r. J. H. wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2104 r., sygn. akt III SAB/Lu 9/14, na podstawie art. 259 § 1 w zw. z art. 258 § 3, art. 198, art. 197 § 2 i art. 178 p.p.s.a., odrzucił sprzeciw. Sąd wskazał, że od zarządzeń referendarza sądowego wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 5 p.p.s.a. wzywających do nadesłania dodatkowych dokumentów i oświadczeń sprzeciw nie przysługuje. Wobec tego Sąd uznał, że sprzeciw J. H. należy odrzucić jako niedopuszczalny. Od powyższego postanowienia J. H. wniósł zażalenie podnosząc, że wezwanie do uzupełnienia braków "przekracza normy wynikające z art. 252 i następnych p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Tym samym powołany przepis przyznaje stronom prawo do wniesienia tego środka zaskarżenia od wszystkich wymienionych czynności referendarskich mających charakter orzeczniczy. W niniejszej sprawie zarządzenie referendarza sądowego wydane zostało na podstawie art. 255 p.p.s.a. i nie zawierało żadnego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 258 § 2 tej ustawy, a było jedynie wezwaniem do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o oświadczenia niezbędne do rozpoznania tego wniosku. Od takiego wezwania sprzeciw nie przysługuje, co wynika z powołanego wyżej art. 259 § 1 p.p.s.a. Wobec tego słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia sprzeciwu na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 22 lipca 2014 r., którym wezwano skarżącego do uzupełnienia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń celem rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Prawidłowo zatem konsekwencją takiego stanu sprawy było odrzucenie przez Sąd I instancji sprzeciwu jako niedopuszczalnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.