I OZ 988/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. H. na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wa 103/14 pozostawiające bez rozpoznania wniosek M. H. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. H. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

W piśmie z dnia 17 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącej M. H. – J. H. – złożył wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu, zaś w zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, zamieścił wniosek o zwolnienie od opłaty sądowej od powyższego zażalenia. Ze względu na to, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia tego braku w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie, przy wezwaniu dołączono formularz PPF. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że pełnomocnik skarżącej odebrał korespondencję Sądu w dniu 20 sierpnia 2014 r. Nie zastosował się on jednak do wezwania Sądu i nie przesłał wypełnionego formularza PPF w zakreślonym przez Sąd terminie. Zarządzeniem Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt IV Sab/Wa 103/14, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "p.p.s.a."), pozostawiono bez rozpoznania wniosek M. H. o przyznanie prawa pomocy. Sąd stwierdził, że pełnomocnik skarżącej nie uczynił zadość ustawowemu obowiązkowi złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, który to brak skutkuje niemożliwością merytorycznego rozpoznania takiego wniosku. Na powyższe zarządzenie zażalenie w imieniu M. H. złożył jej pełnomocnik – J. H. Kwestionując zaskarżone zarządzenie pełnomocnik skarżącej wnosił również o uchylenie wezwania do uzupełnienia braków, przy czym zdaniem autora zażalenia, wezwanie to dotyczyło "braków formularza PPF", a nie jak wskazano, złożenia takiego formularza. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu, przesyła się go stronie w celu wypełnienia (§ 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia). Natomiast w myśl art. 49 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Stosownie zaś do treści art. 257 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie, w wykonaniu zarządzenia Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwano pełnomocnika skarżącej do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF – w terminie 7 dni – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Formularz, o którym mowa, Sąd przesłał w załączeniu. Wezwanie Sądu wraz z załączonym formularzem PPF, doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 20 sierpnia 2014 r., zatem termin do złożenia tego formularza upływał w dniu 27 sierpnia 2014 r. Pełnomocnik skarżącej nie zastosował się do tego wezwania i nie przesłał wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF we wskazanym przez Sąd terminie. Wobec tego uznać należy, że zasadnie Sąd pierwszej instancji pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania – na mocy art. 257 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone zarządzenie nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i 198 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji