I OSK 1597/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant asystent sędziego Paweł Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 sierpnia 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1877/20 w sprawie ze skargi Z. w K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 czerwca 2020 r. nr 3/2020 w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. w K. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: organ) z 24 czerwca 2020 r., nr 3/2020, w przedmiocie umorzenia postępowania, wyrokiem z 23 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1877/20, oddalił skargę. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożył skarżący zastępowany przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji: I. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. naruszenie art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. (Podstawa wiodąca): – poprzez brak rozpatrzenia przez WSA w Warszawie wszystkich zarzutów podniesionych w Skardze, brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, brak wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu Wyroku przez WSA w Warszawie do zarzutów Skarżącego, tj. odniesienie się przez Sąd do zarzutów przedstawionych w Skardze jedynie w sposób pozorny poprzez akceptację ocen i ustaleń Organu, jak również w sposób zbiorczy w odniesieniu do zarzutów nr 1-5; 8-14; 16-18, a w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia Wyroku WSA w Warszawie w sposób wadliwy, który narusza zasady sporządzania uzasadnienia wyroków przez sądy administracyjne i nie pozwala na jego kontrolę kasacyjną, ponieważ Wyrok WSA jest wewnętrznie sprzeczny, a ponadto nie zawiera stanowiska Sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia; – podczas gdy prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skargi i ocenę ich zasadności, a obowiązkiem Sądu jest wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i szczególnie skrupulatna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, co wymaga odzwierciedlenia tej oceny w sporządzonym przez Sąd uzasadnieniu wyroku, a Sąd nie może ograniczyć się do ogólnikowych stwierdzeń wskazujących na akceptację ustaleń i ocen organu odwoławczego, a w szczególności winien wyjaśnić stronie, dlaczego w świetle przepisów prawa jej stanowisko jest prawidłowe bądź nieprawidłowe, – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ rozpoznanie wszystkich zarzutów miało istotne znaczenie dla oceny prawidłowości Decyzji i winno ono skutkować uwzględnieniem Skargi i uchyleniem zaskarżonej Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji; 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 28 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 25 i art. 24 zdanie pierwsze w zw. z art. 16 zdanie pierwsze oraz art. 26 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 27 października 1932 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Podstawa nr 1) – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i niezasadne przyjęcie, błędnie wykładając art. 28 k.p.a. oraz ww. przepisy Prawa o stowarzyszeniach 1932, że Skarżący nie ma interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, Wydział Społeczno-Administracyjny w Krakowie z 27 maja 1952 r., LSa/O-5/172/52, w przedmiocie likwidacji Z. (Decyzji o Likwidacji Z.), mimo że Decyzja ta dotyczy sfery majątkowej Z.; – podczas gdy prawidłowo wykładając art. 28 k.p.a. oraz ww. przepisy Prawa o stowarzyszeniach 1932 należało uznać, że w Z. z tym, iż Decyzja o Likwidacji Z., Decyzja z 31.10.1952 oraz Decyzja z 05.11.1952 (dalej łącznie jako: "Decyzje Likwidacyjne") dotyczą sfery majątkowej Z., tzn. majątku podlegającego likwidacji po tym, jak Z. został rozwiązany wcześniejszą decyzją Urzędu Wojewódzkiego Krakowskiego Wydziału Społeczno-Politycznego z 21 kwietnia 1950 r., znak: L.SP.S.IV-4/22/49 ("Decyzja o Rozwiązaniu Z."), której nieważność została stwierdzona decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 10 stycznia 2001 r. ("Decyzja z 10.01.2001") utrzymaną w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 marca 2001 r. ("Decyzja z 06.03.2001") i to właśnie w odniesieniu do Decyzji o Rozwiązaniu Z., jako decyzji dotyczącej sfery organizacyjnej Z. i jego bytu prawnego, interes prawny w żądaniu stwierdzenia jej nieważności mieli członkowie dawnego stowarzyszenia, zaś w odniesieniu do Decyzji Likwidacyjnych, tj. wszystkich pozostałych decyzji wydanych w następstwie rozwiązania Z., a dotyczących już zakończenia spraw majątkowych rozwiązanego Z. i rozdysponowania jego majątkiem, interes prawny w ich zaskarżeniu przysługuje wyłącznie Z., niezależnie od tego, czy stowarzyszenie, które uzyskało osobowość prawną (poprzez wpis do Krajowego Rejestru Sądowego) w oparciu o statut zlikwidowanego stowarzyszenia, jest stowarzyszeniem o takim samym składzie osobowym, co stowarzyszenie rozwiązane w drodze decyzji administracyjnej, a przynajmniej stowarzyszeniem, w którego składzie osobowym znajduje się minimalna dla możliwości funkcjonowania stowarzyszenia liczba członków czynnych stowarzyszenia rozwiązanego; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ na skutek uznania, że Skarżący nie ma interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności Decyzji doszło do umorzenia postępowania przez Organ, a następnie do oddalenia Skargi przez WSA; 3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 28 w zw. z art. 7 k.p.a. (PODSTAWA NR 2) – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i niezasadne przyjęcie za Ministrem, błędnie wykładając art. 28 k.p.a., że w świetle wiążącej dla Organu oceny prawnej wyrażonej przez Sądy administracyjne w ramach niniejszej sprawy, Skarżącemu jako "reaktywowanemu" stowarzyszeniu nie przysługuje status strony w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności Decyzji o Likwidacji Z.; – podczas gdy Sądy administracyjne, które orzekały w niniejszej sprawie nie wypowiadały się na temat tego, jakiemu podmiotowi przysługuje legitymacja do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na podstawie art. 25 zdanie trzecie Prawa o stowarzyszeniach 1932, tj. decyzji wydanej w odniesieniu do majątku stowarzyszenia rozwiązanego uprzednio decyzją o rozwiązaniu stowarzyszenia wydaną na podstawie art. 16 i 24 Prawa o stowarzyszeniach 1932, lecz Sądy administracyjne ograniczały się jedynie do przywołania stanowiska prezentowanego w orzecznictwie administracyjnym na temat decyzji likwidujących stowarzyszenie wydanych w innym trybie, tj. na podstawie art. 26 Prawa o stowarzyszeniach 1932 (bez uprzedniego rozwiązywania stowarzyszenia osobną decyzją administracyjną); – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ na skutek uznania, że Skarżącemu nie przysługuje status strony, doszło do umorzenia postępowania przez Organ, a następnie do oddalenia Skargi przez WSA; 4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 110 k.p.a. (w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw ) (Podstawa nr 3) – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej w sytuacji, gdy ten sam organ wydał w odniesieniu do tej samej Decyzji o Likwidacji Z.dwóch decyzji, które są ze sobą sprzeczne, a dotyczą legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności Decyzji, tzn. wydanie dwóch ostatecznych decyzji (Decyzji z 10.01.2001 r. i Decyzji z 06.03.2001 r.) odmawiających członkom Z.legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności Decyzji o Likwidacji Z., ponieważ legitymacja do wystąpienia z takim wnioskiem przysługuje tylko samemu Z., a następnie wydanie ostatecznej Decyzji MSWiA (zaskarżonej niniejszą Skargą Kasacyjną) odmawiającej samemu Z.legitymaq'i do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności Decyzji o Likwidacji Z., ponieważ legitymacja do wystąpienia z takim wnioskiem przysługuje tylko członkom Z.; – podczas gdy zgodnie z art. 8 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co obejmuje również nakaz powstrzymywania się od wydania kilku sprzecznych ze sobą rozstrzygnięć w odniesieniu do tej samej decyzji; skoro zatem Minister wydał wcześniej dwie ostateczne decyzje, które odmawiały członkom Z. legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności Decyzji o Likwidacji Z., ponieważ legitymacja do wystąpienia z takim wnioskiem przysługuje tylko samemu Z., to Minister nie był uprawniony aby uznać, że legitymację czynną posiadają tylko członkowie Z., a Z. nie ma legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności Decyzji o Likwidacji Z.; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ na skutek akceptacji przez WSA w Warszawie wydania przez ten sam organ w odniesieniu do tej samej Decyzji o Likwidacji Z. dwóch decyzji, które są ze sobą sprzeczne, utrzymana w obrocie prawnym została decyzja, której treść jest wadliwa, tj. sprzeczna z decyzją wydaną wcześniej w tej samej sprawie przez Organ; 5. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. zw. z art. 28 w zw. z art. 7 w zw. z art. 76 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz niektórych innych ustaw ) w zw. z art. 12 ustawy z 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 25 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o stowarzyszeniach oraz niektórych innych ustaw ) (Podstawa nr 4); – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i niezasadne przyjęcie za Ministrem, błędnie wykładając art. 28 k.p.a., ww. przepisy u.KRS oraz art. 12 Prawa o stowarzyszeniach 1989, że Skarżący nie jest podmiotem tożsamym ze stowarzyszeniem rozwiązanym Decyzją o Rozwiązaniu Z. i tym samym nie przysługuje mu status strony w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności Decyzji o Likwidacji Z.; – podczas gdy prawidłowo wykładając art. 28 k.p.a., ww. przepisy u.KRS oraz art. 12 Prawa o stowarzyszeniach 1989 należało uznać, że Skarżący został zarejestrowany w rejestrze stowarzyszeń (i innych organizacji) prowadzonym przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia XI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w trybie przewidzianym dla rejestracji dawnych stowarzyszeń, które powstały przed wejściem w życie Prawa o stowarzyszeniach z 1989, a nie w trybie przewidzianym dla rejestracji nowych stowarzyszeń, a materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że zarejestrowane w 2006 r. stowarzyszenie było i jest stowarzyszeniem tożsamym z podmiotem rozwiązanym Decyzją o Rozwiązaniu Z.; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ na skutek uznania, że Skarżącemu nie przysługuje status strony, doszło do umorzenia postępowania przez Organ, a następnie do oddalenia Skargi przez WSA; 6. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 28 w zw. z art. 76 § 1 i 3 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 127 §3 in fine w zw. z art. 136 (w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw) w zw. z art. 140 k.p.a. (PODSTAWA NR 5): – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej w sytuacji, gdy Minister błędnie wykładając art. 28 k.p.a. uznał, że Skarżący nie jest podmiotem tożsamym ze stowarzyszeniem rozwiązanym Decyzją o Rozwiązaniu Z. i tym samym nie przysługuje mu status strony w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności Decyzji o Likwidacji Z.; – podczas gdy prawidłowo wykładając art. 28 k.p.a. należało uznać, że tożsamość Skarżącego ze stowarzyszeniem rozwiązanym Decyzją o Rozwiązaniu Z. została potwierdzona przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie w piśmie z 11 października 2006 r.u, a pismo korzysta z domniemania prawdziwości tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, ponieważ ma charakter dokumentu urzędowego; w toku postępowania nie został skutecznie przeprowadzony dowód przeciwko prawdziwości treści tego dokumentu, ponieważ Organ sam przyznał w uzasadnieniu zaskarżonej Decyzji, że w świetle materiału dowodowego wątpliwości Ministra budziła tożsamość Skarżącego i stowarzyszenia rozwiązanego Decyzją o Rozwiązaniu Z., a istnienie wątpliwości nie wystarczy do uznania, że w skuteczny sposób został przeprowadzony przeciwdowód wobec treści dokumentu urzędowego; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ na skutek uznania, że Skarżącemu nie przysługuje status strony, doszło do umorzenia postępowania przez Organ, a następnie do oddalenia Skargi przez WSA; 7. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 2 oraz art. 8 k.p.a. (PODSTAWA NR 6) – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej w sytuacji, gdy Minister poprzez brak zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zaniechał prowadzenia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Decyzji Likwidacyjnych, jak również zaniechał stwierdzenia ich nieważności, a wadliwość Decyzji Likwidacyjnych jest rażąca i oczywista z uwagi na uprzednie stwierdzenie nieważności Decyzji o Rozwiązaniu Z., a wadliwość tę dostrzegł również sam Minister podczas postępowania zakończonego Zaskarżoną Decyzją, a mimo to umorzył postępowanie w sprawie; – podczas gdy zgodnie z zasadą praworządności, dostrzegając rażącą wadliwość decyzji administracyjnej, a jednocześnie odmawiając wnioskodawcy legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, organ administracji publicznej powinien prowadzić z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji rażąco naruszającej prawo i stwierdzić jej nieważność; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ na skutek braku prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji rażąco naruszającej prawo i braku stwierdzenia jej nieważności, utrzymane w obrocie prawnym zostały Decyzje Likwidacyjne; 8. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. w zw. z art. 30 ust. 1-2 i 31 ust. 1 Prawa o stowarzyszeniach 1989 w zw. z art. 6 k.p.a. (PODSTAWA NR 7) – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i niezasadne przyjęcie, błędnie wykładając art. 30 ust. 1-2 i 31 ust. 1 Prawa o stowarzyszeniach 1989, że Organ był uprawniony do dokonania samodzielnego ustalenia, że Skarżący nie jest podmiotem tożsamym ze stowarzyszeniem rozwiązanym na podstawie Decyzji z 1950, mimo że pozostaje to w oczywistej sprzeczności z prawomocnymi orzeczeniami sądów powszechnych, tj. postanowieniem Sądu Okręgowego w Krakowie Wydziału II Cywilnego- Odwoławczego z 21 lipca 2004 r., sygn. II Ca 1104/04 ("Postanowienie o Ustanowieniu Kuratora"), postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie Wydział XI Gospodarczy z 29 marca 2006 r., o sygn. KR.XI NS-Rej.KRS/015852/05/592 ("Postanowienie o Rejestracji"'), a także wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział I Cywilny z 6 września 2016 r., I C 2053/15; – podczas gdy prawidłowo wykładając art. 30 ust. 1-2 i 31 ust. 1 Prawa o stowarzyszeniach 1989 należało uznać, że Minister jako organ administracji publicznej nie posiada administracyjnoprawnej kompetencji do podważenia prawomocnych orzeczeń sądów powszechnych i pozostaje nimi związany, dlatego też Minister powinien był uznać, że na mocy ww. orzeczeń sądów powszechnych przesądzona została tożsamość podmiotowa Skarżącego ze stowarzyszeniem rozwiązanym w 1950 r. i nie może ona być podważona przez organ administracji; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ przyjęcie, iż Organ był uprawniony do dokonania samodzielnego ustalenia, że Skarżący nie jest podmiotem tożsamym ze stowarzyszeniem rozwiązanym na podstawie Decyzji z 1950 doprowadziło do utrzymania w obrocie prawnym Decyzji Likwidacyjnych; 9. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 9 w zw. z art. 31 pkt 1 Prawa o stowarzyszeniach 1989 (w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 25 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o stowarzyszeniach oraz niektórych innych ustaw ) w zw. z art. 6 k.p.a. (Podstawa nr 8) – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i wadliwego przyjęcia za Ministrem, błędnie wykładając art. 31 pkt 1 Prawa o stowarzyszeniach 1989, że nie jest wystarczające do spełnienia ustawowego wymagania minimalnej liczby członków stowarzyszenia (w świetle przepisów obowiązujących w chwili odbywania zgromadzenia członków Z. w dniu 22 lutego 2005 r. było to 15 członków), by stowarzyszenie miało 15 członków, lecz niezbędne jest, by stowarzyszenie miało 15 członków należących do konkretnej, jednej z kilku przewidzianych statutem kategorii członków stowarzyszenia; – podczas gdy prawidłowo wykładając art. 31 pkt 1 Prawa o stowarzyszeniach 1989 należało uznać, że skoro przepisy ustawowe obowiązujące w 2005 r. wymagały do istnienia stowarzyszenia, by stowarzyszenie miało 15 członków, bez jednoczesnej regulacji, że powinni to być członkowie spełniający pewne konkretne przesłanki, tj. przynależność do określonej wyróżnionej statutem kategorii członków stowarzyszenia, czy też czynne lub bierne prawo wyborcze do organów wewnętrznych stowarzyszenia, to do spełnienia ustawowego wymagania minimalnej liczby członków stowarzyszenia wystarczające było, by stowarzyszenie miało 15 członków, a wprowadzane przez Organ dodatkowe kryteria, od których Minister uzależniał, czy dany członek stowarzyszenia może być zaliczony do 15 członków wymaganych ustawowo, należy uznać za bezprawnie wprowadzone przez Organ, tj. pozaustawowe; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ przyjęcie, iż do spełnienia ustawowego wymagania minimalnej liczby członków stowarzyszenia nie wystarczy by stowarzyszenie miało 15 członków, doprowadziło do umorzenia postępowania przez Organ, a następnie do oddalenia Skargi przez WSA; 10. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1-3, art. 30 ust. 1-2 oraz art. 31 pkt 1-2 Prawa o stowarzyszeniach 1989 (w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 25 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o stowarzyszeniach oraz niektórych innych ustaw ) oraz w zw. z art. 153 p.p.s.a. (Podstawa nr 9) – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i niezasadne przyjęcie, błędnie wykładając art. 28 k.p.a. oraz ww. przepisy Prawa o stowarzyszeniach 1989, że Organ był uprawniony do (a) prowadzenia kontroli zgodności uchwał organów Z. w celu ustalenia interesu prawnego Z. do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności Decyzji Likwidacyjnych; (b) przeprowadzenia kontroli zgodności uchwał organów Z. ze statutem Z. z 1926 r. i odmowy uznania skutków prawnych tych uchwał jako niezgodnych ze statutem Z.; (c) przyjęcia, że Skarżący nie jest stowarzyszeniem rozwiązanym Decyzją o Rozwiązaniu Z., ponieważ wątpliwości budzi prawidłowość działania organów Z. przy ponownym podejmowaniu działalności w 2005 r., a także zgodność działań organów Z. ze statutem Z. z 1926 r.; – podczas gdy prawidłowo wykładając art. 28 k.p.a. oraz ww. przepisy Prawa o stowarzyszeniach 1989 należało uznać, że (a) o tożsamości stowarzyszenia nie przesądza to, czy uchwały organów stowarzyszenia po wznowieniu jego działalności były zgodne ze statutem stowarzyszenia, a brak takiej zgodności rodziłby całkowicie inne skutki niż przyjęte przez Organ, tj. mógłby co najwyżej stanowić podstawę do uruchomienia przewidzianych Prawem o stowarzyszeniach 1989 r. środków nadzorczych stosowanych przez sąd powszechny w postępowaniu nieprocesowym, lecz nie mógłby sam w sobie oznaczać braku tożsamości stowarzyszenia ze stowarzyszeniem rozwiązanym decyzją administracyjną, której nieważność następnie stwierdzono; (b) kontrola zgodności uchwał organów stowarzyszenia ze statutem stowarzyszenia jest zastrzeżona w polskim systemie prawnym do wyłącznej kompetencji sadu powszechnego rozpoznającego sprawę w postępowaniu nieprocesowym, i to sąd powszechny jako jedyny, działając na wniosek organu nadzorującego lub prokuratora, może uchylić uchwałę stowarzyszenia niezgodną z prawem lub statutem (art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa o stowarzyszeniach 1989), a do chwili uchylenia uchwały organu stowarzyszenia prawomocnym postanowieniem sądu powszechnego uchwała ta pozostaje w obrocie prawnym i organ administracji publicznej nie ma kompetencji do odmowy uznania skutków takiej uchwały; (c) zgodnie ze wskazaniami Sądów administracyjnych orzekających w niniejszej sprawie, zadaniem Organu było wyjaśnienie kwestii tożsamości Z. i stowarzyszenia rozwiązanego Decyzją o Rozwiązaniu Z., nie zaś badanie zgodności ze statutem Z. uchwał organów Z., ponieważ ta ostatnia kwestia nie dotyczy sfery tożsamości Z.; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ kontrola zgodności uchwał organów Z. ze statutem stowarzyszenia doprowadziła do przyjęcia, że Skarżący nie jest stowarzyszeniem rozwiązanym Decyzją o Rozwiązaniu Z., ponieważ wątpliwości budziły działania organów Z. przy ponownym podejmowaniu działalności, co skutkowało umorzeniem postępowania przez Organ, a następnie oddaleniem Skargi przez WSA; 11. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 1-2 oraz art. 31 pkt 1-2 Prawa o stowarzyszeniach 1989 (w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 25 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o stowarzyszeniach oraz niektórych innych ustaw ) oraz w zw. z art. 603 i art. 605 w zw. z art. 595 k.p.c. (PODSTAWA nr 10) – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i niedostrzeżenie przez WSA, błędnie wykładając art. 28 k.p.a. oraz ww. przepisy Prawa o stowarzyszeniach 1989, że Organ nie był uprawniony do (a) przeprowadzenia kontroli prawidłowości działania kuratora ustanowionego dla Z. przez Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział II Cywilny-Odwoławczy postanowieniem z 21 lipca 2004 r., sygn. II Ca 1104/04; (b) przeprowadzenia kontroli prawidłowości działania Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie w toku sprawowania przez ten Sąd nadzoru nad działaniami kuratora ustanowionego dla Z. w sprawie I Ns 12/40/02/S; (c) przeprowadzenia kontroli prawidłowości działania Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie w toku postępowania zakończonego postanowieniem z 29 marca 2006 r. (KR.XI NS-REI.KRS/015852/05/592) o wpisie Skarżącego do rejestru stowarzyszeń KRS (d) przyjęcia, że Skarżący nie jest stowarzyszeniem rozwiązanym Decyzją o Rozwiązaniu Z., ponieważ wątpliwości budzi prawidłowość działania kuratora ustanowionego dla Z., a tym samym także sądu nadzorującego czynności kuratora i sądu rejestrowego; – podczas gdy prawidłowo wykładając art. 28 k.p.a. oraz ww. przepisy Prawa o stowarzyszeniach 1989 należało uznać, że (a) o tożsamości stowarzyszenia nie przesądza to, czy działania kuratora ustanowionego dla stowarzyszenia przez sąd były zgodne ze statutem stowarzyszenia, a brak takiej zgodności rodziłby całkowicie inne skutki niż przyjęte przez Organ, tj. mógłby co najwyżej stanowić podstawę do uruchomienia przewidzianych Prawem o stowarzyszeniach 1989 środków nadzorczych stosowanych przez sąd powszechny w postępowaniu nieprocesowym, lecz nie mógłby sam w sobie oznaczać braku tożsamości stowarzyszenia ze stowarzyszeniem rozwiązanym decyzją administracyjną, której nieważność następnie stwierdzono; (b) kontrola prawidłowości działań kuratora ustanowionego dla stowarzyszenia jest zastrzeżona w polskim systemie prawnym do wyłącznej kompetencji sądu powszechnego, który nadzoruje działania kuratora w postępowaniu nieprocesowym; (c) Organ nie ma kompetencji do kontrolowania prawidłowości działania sądu powszechnego nadzorującego działania kuratora ustanowionego dla stowarzyszenia, jak również nie ma kompetencji do weryfikowania prawidłowości rozstrzygnięć sądu rejestrowego; (d) zgodnie ze wskazaniami Sądów administracyjnych orzekających w niniejszej sprawie, rolą Organu było wyjaśnienie kwestii tożsamości Z. i stowarzyszenia rozwiązanego Decyzją o Rozwiązaniu Z., nie zaś kwestii dotyczących działań kuratora Z., tj. badania prawidłowości działania kuratora, sądu nadzorującego działania kuratora Z. oraz sądu rejestrowego, ponieważ te kwestie nie dotyczą sfery tożsamości Z.; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ kontrola działalności kuratora oraz sądów powszechnych, doprowadziła do przyjęcia, że Skarżący nie jest stowarzyszeniem rozwiązanym Decyzją o Rozwiązaniu Z., ponieważ wątpliwości budziła prawidłowość działania kuratora ustanowionego dla Z., a tym samym także sądu nadzorującego czynności kuratora i sądu rejestrowego, co skutkowało umorzeniem postępowania przez Organ, a następnie oddaleniem Skargi przez WSA; 12. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 127 §3 in fine w zw. z art. 136 w zw. z art. 140 k.p.a. (PODSTAWA NR 11): – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i pominięcie przez WSA podczas wyrokowania naruszeń przepisów postępowania przez Organ, tj.: (a) niewywiązania się z obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego; (b) prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu zgromadzenie materiału dowodowego pokazującego wątpliwości co do zgodności z prawem i statutem Z. działań: kuratora Z. Z.W., organów stowarzyszenia, sądu nadzorującego działania kuratora i sądu rejestrującego stowarzyszenie na podstawie art. 10 p.w.u.KRS, przy jednoczesnym braku prowadzenia postępowania zmierzającego do zebrania dowodów przeciwnych, tj. dotyczących tożsamości Z. i stowarzyszenia rozwiązanego Decyzją o Rozwiązaniu Z.; – podczas gdy (a) organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a w toku postępowania Organ ani nie zwraca się do dysponenta materiału dowodowego o jego udostępnienie, ani też nie zobowiązuje którejkolwiek ze stron do przedłożenia materiału dowodowego, następnie zaś wydaje decyzję negatywną dla wnioskodawcy; (b) przedmiotem postępowania dowodowego prowadzonego przez Organ powinno być zagadnienie kwestii tożsamości Z. i stowarzyszenia rozwiązanego Decyzją o Rozwiązaniu Z., nie zaś kwestie pozostające poza zakresem przedmiotowym sprawy administracyjnej rozpoznawanej przez Organ, które nie należą do właściwości i kompetencji Organu; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ (a) brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz (b) prowadzenie postępowania dowodowego mającego na celu zgromadzenie materiału dowodowego pokazującego wątpliwości co do zgodności z prawem i statutem Z. ww. działań przy jednoczesnym braku prowadzenia postępowania zmierzającego do zebrania dowodów przeciwnych doprowadziło do utrzymania w obrocie prawnym Decyzji Likwidacyjnych; 13. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1 Prawa o stowarzyszeniach 1989 oraz art. 1 Prawa o stowarzyszeniach 1932 (Podstawa nr 12): – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej w sytuacji, gdy Minister błędnie wykładając art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 Prawa o stowarzyszeniach 1989 oraz art. 1 Prawa o stowarzyszeniach 1989 przyjął, że skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji o rozwiązaniu stowarzyszenia, wydanej na podstawie art. 16 i 24 Prawa o stowarzyszeniach 1932, nie jest przywrócenie dawnym członkom stowarzyszenia członkostwa, jeśli dawni członkowie nie zadeklarują ponownie gotowości do członkostwa w stowarzyszeniu po stwierdzeniu nieważności decyzji o rozwiązaniu stowarzyszenia; – podczas gdy wszystkie skutki prawne nieważnej decyzji uważa się za niebyłe, a decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. niweczy skutki prawne nieważnej decyzji z mocą ex tunc,; dotyczy to także skutków decyzji rozwiązującej stowarzyszenie wydanej na podstawie art. 16 i 24 Prawa o stowarzyszeniach 1932, a więc jeśli nastąpiło ostateczne stwierdzenie nieważności decyzji rozwiązującej stowarzyszenie, to jego członkowie odzyskują - również ze skutkiem ex tunc - swój status członków stowarzyszenia, które - zgodnie z art. 2 ust. 1 Prawa o stowarzyszeniach 1989 - jest zrzeszeniem o charakterze trwałym; w konsekwencji, tak samo jak stowarzyszenie rozwiązane mocą decyzji, której nieważność została następnie stwierdzona, uznawane jest w sensie prawnym za istniejące nieprzerwanie mimo (bezprawnego) rozwiązania, aż do chwili zajścia innego prawem przewidzianego wydarzenia skutkującego ustaniem jego bytu prawnego, tak samo członkowie stowarzyszenia sa uznawani w sensie prawnym za takich członków nieprzerwanie i aby korzystać ze statusu członka stowarzyszenia nie muszą podejmować w tym celu żadnych dodatkowych czynności, w szczególności ponownie deklarować swojej gotowości do członkostwa w stowarzyszeniu; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uznanie, że skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji o rozwiązaniu stowarzyszenia, nie jest przywrócenie dawnym członkom stowarzyszenia członkostwa, jeśli dawni członkowie nie zadeklarują ponownie gotowości do członkostwa w stowarzyszeniu, doprowadziło do umorzenia postępowania przez Organ, a następnie oddalenia Skargi przez WSA; 14. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1-3, art. 30 ust. 1-2, art. 31pkt 1-2 oraz art. 52 ust. 1 i 2 oraz art. 2 ust. 2 Prawa o stowarzyszeniach 1989 (w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 25 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o stowarzyszeniach oraz niektórych innych ustaw ) (Podstawa nr 13): – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej w sytuacji, gdy Minister błędnie wykładając art. 28 k.p.a. oraz ww. przepisy Prawa o stowarzyszeniach 1989 przyjął, że organy Z. powołane w dniu 22 lutego 2005 r. zostały powołane nieprawidłowo, tj. niezgodnie ze statutem Z. z 1926 r. (ponieważ Walne Zgromadzenie stowarzyszenia wybrało między innymi Prezesa, mimo że nie było do tego uprawnione, ponieważ w świetle statutu Z. nominacja na funkcję Prezesa Z. należała do Prowincjała T.; – podczas gdy prawidłowo wykładając art. 28 k.p,a. oraz ww. przepisy Prawa o stowarzyszeniach 1989 należało uznać, że zgodnie z art. 2 ust. 1-2 Prawa o stowarzyszeniach 1989, statut stowarzyszenia utworzonego przed wejściem w życie tej ustawy zachowywał moc, ale z wyłączeniem postanowień sprzecznych z Prawem o stowarzyszeniach z 1989 r.; te ostatnie postanowienia traciły moc z dniem 10 kwietnia 1989 r.; w odniesieniu do statutu Z. z 1926 r. Sąd Okręgowy w Krakowie w prawomocnym postanowieniu z 15 października 2001 r. (IX Ga 127/01) przesądził zaś, że niektóre postanowienia statutu z 1926 r. utraciły moc jako sprzeczne z Prawem o stowarzyszeniach 1989, a do tych postanowień zaliczały się m.in. postanowienia dotyczące podmiotu sprawującego najwyższą władzę w Z. i sposobu nominacji Prezesa Z.; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uznanie, że organy Z. powołane w dniu 22 lutego 2005 r. zostały powołane nieprawidłowo, tj. niezgodnie ze statutem Z. z 1926 r., doprowadziło do umorzenia postępowania przez Organ, a następnie oddalenia Skargi przez WSA; 15. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 35 § 1 i 3 w zw. z art. 127 §3 in fíne w zw. z art. 136 w zw. z art. 140 k.p.a. (PODSTAWA NR 14) – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej w sytuacji, gdy Minister zaniechał przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków: K.W., W.D. i F.W. na skutek przyjęcia, że Organ nie uznałby zeznań ww. świadków za wiarygodne, – podczas gdy (a) zeznania ww. świadków mogły przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności uznawanych przez Organ za wątpliwe; (b) przepisy k.p.a. nie przewidują ograniczenia rodzaju środków dowodowych (brak formalnej teorii dowodów); (c) podstawą odmowy przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka nie może być przyjęta z góry ocena Organu, że zeznania świadka będą niewiarygodne, ponieważ Organ może ocenić wiarygodność świadka dopiero po jego osobistym przesłuchaniu, w tym zażądaniu od niego wyjaśnień w kwestiach, które zdaniem Organu są wątpliwe; . – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ zaniechanie przeprowadzenia przez Organ dowodu z zeznań świadków K.W., W.D. i F.W. doprowadziło do utrzymania w obrocie prawnym Decyzji Likwidacyjnych; 16. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 89 § 1 i 2 w zw. z art. 127 § 3 in fíne w zw. z art. 136 w zw. z art. 140 k.p.a. (Podstawa nr 15) – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej w sytuacji, gdy Minister odmówił przeprowadzenia rozprawy administracyjnej; – podczas gdy w postępowaniu zachodziła potrzeba wyjaśnienia okoliczności sprawy przy udziale świadków wskazanych przez Z., tj. K.W., W.D. i F.W.; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ odmowa przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, a w konsekwencji brak przesłuchania świadka K.W., W.D. i F.W. doprowadziła do utrzymania w obrocie prawnym Decyzji Likwidacyjnych; 17. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 127 § 3 in fine w zw. z art. 140 k.p.a. (PODSTAWA nr 16) – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i niezasadne przyjęcie za Ministrem, że członkostwo w stowarzyszeniu, które zostało rozwiązane w 1950 r. może zostać udowodnione tylko potwierdzeniem formalnego przyjęcia danego członka stowarzyszenia przez Zarząd Główny Z. w poczet członków "czynnych", tj. konkretnym dokumentem; – podczas gdy w postępowaniu administracyjnym dowodem mogą być także dokumenty prywatne, takie jak oświadczenia członków stowarzyszenia czy też zeznania świadków będących członkami stowarzyszenia, a nawet oświadczenia strony postępowania, ponieważ obowiązuje zasada równej mocy środków dowodowych - jako dowód może posłużyć wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uznanie, iż członkostwo w stowarzyszeniu, które zostało rozwiązane w 1950 r. może zostać udowodnione tylko konkretnym dokumentem doprowadziło do utrzymania w obrocie prawnym Decyzji Likwidacyjnych; 18. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 127 §3 in fine w zw. z art. 136 w zw. z art. 140 k.p.a. (Podstawa nr 17) – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej w sytuacji, gdy Minister prowadził postępowanie w sposób naruszający zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, a to przez odstąpienie przez Ministra od stosowanej przez ten Organ od początku postępowania, tj. od 2006 r. praktyki prowadzenia postępowania dowodowego z wykorzystaniem współdziałania uczestników postępowania, polegającej na występowaniu do uczestników o uzupełnienie materiału dowodowego oraz przedstawienie wyjaśnień i prowadzenie postępowania dowodowego od 2015 r. bez wykorzystania współdziałania uczestników postępowania, a następnie wydanie przez Ministra decyzji negatywnej ze wskazaniem w uzasadnieniu braków, które w ocenie Organu zachodziły w materiale dowodowym; – podczas gdy w ramach realizacji zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej Organ powinien był korzystać ze współdziałania uczestników również po 2015 r., tak jak to Organ praktykował przez poprzednie 9 lat postępowania, a nie powinien był odstępować od realizowanej wcześniej przez lata praktyki prowadzenia postępowania dowodowego z wykorzystaniem współdziałania uczestników postępowania polegającej na występowaniu do uczestników postępowania o przedstawienie wyjaśnień i uzupełnienie materiału dowodowego; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ odstąpienie przez Ministra od stosowanej przez ten Organ od początku postępowania praktyki prowadzenia postępowania dowodowego z wykorzystaniem współdziałania uczestników postępowania, polegającej na występowaniu do uczestników o uzupełnienie materiału dowodowego oraz przedstawienie wyjaśnień, doprowadziło do utrzymania w obrocie prawnym Decyzji Likwidacyjnych; 19. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 127 §3 in fíne w zw. z art. 136 w zw. z art. 140 k.p.a. (Podstawa nr 18) – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej w sytuacji, gdy Minister naruszył szereg przepisów postępowania poprzez (a) dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego: (b) pominięcie wielu istotnych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, które miały znaczenie dla ustaleń faktycznych poczynionych przez Ministra; (c) dokonanie szeregu ustaleń faktycznych niedających się pogodzić z materiałem dowodowym sprawy; (d) uznanie za niewiarygodne wielu dalszych dowodów o kluczowym znaczeniu dla sprawy z powołaniem się na argumenty oparte o błędne ustalenia faktyczne; – podczas gdy (a) decyzja administracyjna powinna zostać wydana po należytym zapoznaniu się przez Organ z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy; (b) ustalenia faktyczne powinny być dokonywane przez Organ na podstawie całości materiału, należycie ocenionego; (c) decydując się na pominięcie dowodów zgromadzonych w sprawie Organ powinien odnieść się do nich i wyjaśnić, dlaczego odmawia im wiarygodności; (d) Organ nie powinien odmawiać wiarygodności dowodom z powołaniem się na argumenty oparte na błędnych ustaleniach faktycznych wynikających z nieznajomości akt sprawy; (e) decyzja administracyjna powinna być wydana w oparciu o materiał dowodowy, nie zaś w oparciu o nieweryfikowalne przypuszczenia i domysły; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ naruszenie przez Organ szeregu przepisów postępowania, które nie zostało dostrzeżone przez WSA, doprowadziło do utrzymania w obrocie prawnym Decyzji Likwidacyjnych; 20. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów w zw. z art. 153 p.p.s.a. (Podstawa nr 19) – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, w sytuacji, gdy Minister błędnie wykładając art. 1 ust. 1 Ustawy o Przekształceniu, uznał że Decyzja z 5.11.1952 r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości Z. położonej w K. przy ul. [...] wywołała nieodwracalne skutki prawne, ponieważ udziały we współwłasności tej nieruchomości zostały oddane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym przy ustanawianiu odrębnej własności sześciu lokali znajdujących się w tym budynku, a w razie stwierdzenia nieważności Decyzji z 5.11.1952 r. użytkowanie wieczyste przysługujące osobom fizycznym, ustanowione na udziałach we współwłasności tego gruntu, obciążałoby nieruchomość "prywatnej" osoby prawnej, co byłoby sprzeczne z art. 232 § 1 k.c., zgodnie z którym użytkowanie wieczyste może obciążać tylko nieruchomości Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego i ich związków; – podczas gdy prawidłowo wykładając art. 1 ust. 1 Ustawy o Przekształceniu należało uznać, że skutki prawne Decyzji z 5.11.1952 r. nie są nieodwracalne, ponieważ z prawem własności lokali wyodrębnionych dla osób fizycznych w budynku posadowionym na nieruchomości przy ul. [...] w K. nie są związane prawa użytkowania wieczystego na udziałach we współwłasności tej nieruchomości, lecz udziały we współwłasności tej nieruchomości, a pozostały udział we współwłasności tej nieruchomości (wraz z prawem własności niewyodrębnionych lokali) przysługuje Skarbowi Państwa; skoro więc nieruchomość ta (ani żaden udział w jej współwłasności) nie jest obciążona użytkowaniem wieczystym, to stwierdzenie nieważności Decyzji z 5.11.1952 r. skutkowałoby tylko tym, że udział we współwłasności nieruchomości przysługujący Skarbowi Państwa powróciłby do Z., zaś pozostałe udziały we współwłasności nieruchomości nadal przysługiwałyby właścicielom wyodrębnionych lokali (którzy nabyli je w dobrej wierze) i nie doszłoby do powstania stanu prawnego niezgodnego z art. 232 § 1 k.c.; wobec zmiany stanu prawnego po wydaniu wyroków Sądów administracyjnych w niniejszej sprawie, wykładnia przepisów prawa i ocena prawna Sądów w powyższym zakresie stały się nieaktualne; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ na skutek uznania, iż Decyzja z 5.11.1952 r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości Z. położonej w K. przy ul. [...] wywołała nieodwracalne skutki prawne, doszło do umorzenia postępowania przez Organ, a następnie do oddalenia Skargi przez WSA; 21. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 100 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. (PODSTAWA NR 20) – polegający na braku zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w całości w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, w przypadku uchybienia przez Organ przepisom postępowania polegającym na (a) zaniechaniu zawieszenia postępowania administracyjnego (b) zaniechaniu wezwania Skarżącego do wystąpienia do sądu powszechnego o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w oznaczonym terminie; – poprzez przyjęcie na skutek błędnej wykładni art. 28 k.p.a., że Skarżący nie jest podmiotem tożsamym ze stowarzyszeniem rozwiązanym Decyzją o Rozwiązaniu Z. i tym samym nie przysługuje mu status strony w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności Decyzji o Likwidacji Z. jedynie z uwagi na istnienie nierozstrzygniętych wątpliwości co do takiej tożsamości, której ustalenie stanowiło zagadnienie wstępne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i wydania decyzji, a jednocześnie (a) zaniechanie zawieszenia postępowania administracyjnego, (b) zaniechanie wystąpienia do sądu powszechnego o rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia wstępnego oraz (c) zaniechanie wezwania Skarżącego do wystąpienia do sądu powszechnego o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w oznaczonym terminie; – podczas gdy, jak wynika z Decyzji MSWiA, Minister ocenił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne rozstrzygnięcie o tym, czy Skarżący jest stowarzyszeniem tożsamym ze stowarzyszeniem rozwiązanym na podstawie Decyzji o Rozwiązaniu Z., czy też takim stowarzyszeniem nie jest, oraz uznał, że kwestia ta w dalszym ciągu budzi wątpliwości, a tym samym Minister, prawidłowo wykładając art. 28 k.p.a. powinien był wobec istnienia nierozstrzygniętego (w ocenie Organu) zagadnienia wstępnego, zawiesić postępowanie i wystąpić do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie, że Skarżący jest stowarzyszeniem tożsamym ze stowarzyszeniem rozwiązanym na podstawie Decyzji o Rozwiązaniu Z. (w trybie art. 189 k.p.c.) lub ewentualnie zobowiązać Z. do wystąpienia z takim powództwem i dopiero po przesądzeniu zagadnienia wstępnego przez właściwy sąd powszechny, rozstrzygnąć sprawę administracyjną; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ na skutek braku zawieszenia postępowania i wystąpienia do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie lub ewentualnego zobowiązania Z. do wystąpienia z takim powództwem, doszło do umorzenia postępowania przez Organ, a następnie do oddalenia Skargi przez WSA; 22. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 127 § 3 in fine w zw. z art. 140 k.p.a. (PODSTAWA NR 21) – poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia Decyzji MSWiA oraz poprzedzającej ją decyzji MSWiA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej w sytuacji, gdy Organ sporządził uzasadnienie Decyzji MSWiA w sposób nierzeczowy i nierzetelny, przepełniony uwagami pozamerytorycznymi oraz insynuacjami i zarzutami pod adresem uczestników postępowania, pełnomocników, dawnego kuratora Z., a pośrednio także Sądów; – podczas gdy uzasadnienie decyzji administracyjnej organu administracji publicznej powinno spełniać wymagania rzetelności i rzeczowości; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ naruszenie szeregu przepisów postępowania doprowadziło do utrzymania w obrocie prawnym Decyzji o Likwidacji Z.; 23. naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (PODSTAWA NR 22) – poprzez brak zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z urzędu w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależało od wyniku innego toczącego się postępowania sądowego; – podczas gdy w sprawie istniało nierozstrzygnięte zagadnienie wstępne, a Skarżący wystąpił do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie, że Skarżący jest stowarzyszeniem tożsamym ze stowarzyszeniem rozwiązanym na podstawie Decyzji o Rozwiązaniu Z. (w trybie art. 189 k.p.c.), o czym poinformował WSA w Warszawie pismem z 20 lipca 2021 roku, a więc WSA w Warszawie miał świadomość, iż toczy się postępowanie o ustalenie tożsamości Z. i w tej sytuacji powinien zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne z urzędu; – a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ na skutek braku zawieszenia postępowania doszło do o oddalenia Skargi przez WSA. Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie Wyroku WSA w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i ponowne rozpoznanie sprawy poprzez uchylenie Decyzji MSWiA w całości. a także poprzedzającej ją decyzji w całości na podstawie art. 179 a p.p.s.a. w przypadku uznania, iż podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione. Na wypadek nieuwzględnienia wniosku zawartego powyżej, o uchylenie Wyroku WSA w całości oraz o rozpoznanie skargi poprzez uchylenie Decyzji MSWiA w całości, a także poprzedzającej ją decyzji w całości na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Na wypadek nieuwzględnienia wniosku 2. o uchylenie Wyroku WSA w całości przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Ponadto wniesiono o zwrot od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył uczestnik postępowania – Skarb Państwa - Prezydent Miasta Krakowa - zastępowany przez radcę prawnego wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz uczestnika zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nie zażądano przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. DZ.U. z 2024 r., poZ.935 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony skarżącej kasacyjnie do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia zasadności odmowy uznania, że skarżący jest reaktywowanym stowarzyszeniem Z. w K., którego dotyczą wydane przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie Wydział Społeczno-Administracyjny (dalej jako "PWRN") decyzje: 1) z 27 maja 1952 r., nr L.Sa. 1-3/172/52, którą orzeczono o likwidacji ww. stowarzyszenia, 2) z 31 października 1952 r., L.Sa 1/3/172/52, którą przekazano na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość p ołożoną w K. przy ul. [...] 3) z 5 listopada 1952 r.,L.Sa 1/3/172/52, którą przekazano na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położone w K. przy ul. [...] i ul. [...] w postaci budynków murowanych z oficyną. Ponadto ww. stowarzyszenia dotyczy decyzja Prezydium Rady Narodowej w Krakowie Urząd Spraw Wewnętrznych (dalej jako "PRN") z 24 sierpnia 1961 r. nr USW S.I-3/25/61, którą przekazano na rzecz Państwa prawo własności nieruchomości figurujących dotychczas w księgach wieczystych na "Z". Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu, że skarżący nie może być uznany za reaktywowany Z., którego dotyczą ww. decyzje, zatem nie posiada on interesu prawnego w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym ww. decyzji, co z kolei prowadzi do konieczności umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Skarżący uważa natomiast, że istnieją podstawy dla uznania go za reaktywowany Z., co oznacza, że posiada on interes prawny w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym ww. decyzji, dlatego nie jest dopuszczalne umorzenie postępowania nadzorczego z powodu braku interesu prawnego skarżącego. Na tym tle zostało sformułowanych w skardze kasacyjnej wiele zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Część zarzutów skargi kasacyjnej jest tożsama z zarzutami, jakie zostały sformułowane w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z stanowiskiem Sądu pierwszej instancji co do wyników przeprowadzonej kontroli, a w szczególności z przedstawionym stanowiskiem prawnym. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że sprawa była już przedmiotem orzekania sądów administracyjnych. Skarżący wnioskiem z 21 kwietnia 2006 r., uzupełnionym w dniu 27 czerwca 2006 r., wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji PWRN z 27 maja 1952 r., z 31 października 1952 r. i z 5 listopada 1952 r. oraz decyzji PRN z 24 sierpnia 1961 r., jako wydanych bez podstawy prawnej i rażąco naruszających prawo. Następnie skarżący pismem z 23 listopada 2011 r. cofnął powyższy wniosek w zakresie, w jakim dotyczył decyzji PRN z 24 sierpnia 1961 r. w całości oraz decyzji PWRN z 5 listopada 1952 r. w części obejmującej nieruchomości lokalowe oznaczone nr 5, 6, 16, 4, 15 i 14 znajdujące się w budynku położonym w K. przy ul. [...]. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z 22 maja 2012 r. nr 1/2012: 1) umorzył postępowanie dotyczące decyzji PRN z 24 sierpnia 1961 r. oraz decyzji PWRN z 5 listopada 1952 r. w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości lokalowych oznaczonych numerami [...], zlokalizowanych w budynku położonym w K. przy ul. [...]; 2) stwierdził nieważność decyzji PWRN z 27 maja 1952 r., z 31 października 1952 r. i z 5 listopada 1952 r., w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] oraz nieruchomości lokalowych zlokalizowanych w budynku położonym w K. przy ul. [...], innych niż wyszczególnione w pkt I decyzji. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z 12 września 2012 r. nr 2/2012, po rozpoznaniu wniosku Prezydenta Miasta Krakowa o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z 22 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2277/12, oddalił skargę Prezydenta Miasta Krakowa reprezentującego Skarb Państwa oraz Gminę Miejską Kraków na decyzję z 12 września 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2430/13, oddalił skargę kasacyjną Gminy Miejskiej Kraków (z uwagi na brak interesu prawnego), zaś na skutek skargi Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Krakowa uchylił wyrok z 11 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2277/12 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA. Ponownie rozpoznając sprawę, WSA wyrokiem z 18 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1754/15 uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z 12 września 2012 r. oraz poprzedzająca ją decyzję z 22 maja 2012 r. Minister decyzją z 10 stycznia 2019 r. umorzył postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z 27 maja 1952 r., z 5 listopada 1952 r., z 31 października 1952 r. i z 24 sierpnia 1961 r. Minister decyzją z 24 czerwca 2020 r., na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z 10 stycznia 2019 r. Sąd I instancji przywołanym na wstępie wyrokiem z 23 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1877/20, oddalił skargę Z. w K. na ww. decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w wyroku z 9 lipca 2015 r., że legitymacja do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o likwidacji stowarzyszenia kształtuje się odmiennie od legitymacji do żądania wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przeznaczeniu majątku zlikwidowanego stowarzyszenia (art. 27 prawa o stowarzyszeniach z 1932 r.). W orzecznictwie NSA jest podzielane stanowisko, że interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o likwidacji stowarzyszenia mogą mieć tylko osoby fizyczne – byli członkowie zlikwidowanego stowarzyszenia, a weryfikacja przez właściwy organ decyzji o likwidacji stowarzyszenia w zakresie majątku tego stowarzyszenia może nastąpić tylko na wniosek statutowych organów stowarzyszenia powstałego po reaktywowaniu jego działalności. Uznał również za ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że prawo do odzyskania majątku przysługuje tylko tej osobie prawnej, która była właścicielem majątku, uległa rozwiązaniu i może podlegać restytucji. Ponadto wskazał, że bezspornym jest, że stowarzyszenie zarejestrowane w 2006 r. przeszło całą procedurę przewidzianą w ustawie dla zakładania nowego stowarzyszenia, co wyklucza możliwość przyjęcia, że doszło do przeniesienia wpisu do KRS w oparciu o art. 54 ustawy o stowarzyszeniach z 1989 r. Stwierdził przy tym, że nie można pod pewnymi warunkami wykluczyć, że do restytucji, która pozwala na uznanie interesu prawnego do ubiegania się o odzyskanie majątku, może dojść także poprzez ponowną rejestrację stowarzyszenia. Jednak interes prawny do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o przeznaczeniu majątku zlikwidowanego stowarzyszenia może mieć stowarzyszenie, które uzyskało osobowość prawną (poprzez wpis do KRS) nie tylko w oparciu o statut rozwiązanego (zlikwidowanego) stowarzyszenia, ale przede wszystkim o takim samym składzie osobowym, co stowarzyszenie rozwiązane w drodze decyzji administracyjnej, a przynajmniej, jeśli w składzie osobowym "reaktywowanego" w ten sposób stowarzyszenia znajduje się minimalna dla możliwości funkcjonowania stowarzyszenia (15 osób) liczba członków stowarzyszenia "rozwiązanego". Z uwagi na korporacyjny charakter stowarzyszenia jako osoby prawnej właśnie skład osobowy stowarzyszenia jest głównym wyznacznikiem tożsamości (obok celów statutowych) ze stowarzyszeniem rozwiązanym w drodze decyzji administracyjnej, której nieważność została stwierdzona. WSA w wyroku z 18 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1754/15 wskazał wprost, że byli członkowie zlikwidowanego stowarzyszenia, którzy są legitymowani do żądania weryfikacji decyzji dotyczącej bytu stowarzyszenia, nie są jednak - jako osoby fizyczne - legitymowani do zgłoszenia żądania dotyczącego sfery majątkowej tego podmiotu. Weryfikacja przez właściwy organ decyzji o likwidacji stowarzyszenia w części orzekającej o majątku tego stowarzyszenia (art. 27 rozporządzenia Prawo o stowarzyszeniach) może nastąpić tylko na wniosek statutowych organów stowarzyszenia powstałego po reaktywowaniu jego działalności w wyniku stwierdzenia nieważności decyzji o likwidacji tego stowarzyszenia. Oceny prawne sformułowane w ww. wyrokach należy uznać za wiążące na mocy art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się m.in., że jakkolwiek decydujący wpływ na postępowanie administracyjne i wydane w nim rozstrzygnięcie ma sentencja orzeczenia sądu administracyjnego, to związanie organu administracji publicznej dokonaną oceną prawną wypływa wprost z uzasadnienia orzeczenia sądu, w którym ta ocena została zawarta. Ponownie rozpatrując sprawę, organ administracyjny powinien zastosować się nie tylko do tej oceny, która legła u podstaw wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, ale także oceny prawnej, która w kontekście zarzutów skargi i dokonanej kontroli legalności uznawała działania organu administracji za zgodne z prawem. Z kolei związanie sądu administracyjnego przyjętą oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, nawet wówczas, gdy nie podziela wyrażonych w tym wyroku ocen. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1762/12). Zawarte w analizowanym tu przepisie wyrażenie "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy (por. wyrok NSA z 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11). Powszechnie przyjmuje się, że od takiej oceny prawnej można odstąpić, np. gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować inne przepisy prawa, odmienne od wyjaśnionych w poprzednio wydanym wyroku (por.m.in. wyrok NSA z 3 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1311/07) lub gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia, zmienił się stan prawny (por.m.in. wyrok NSA z 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 342/05). Tak więc z uwagi na jednoznaczną treść art. 153 p.p.s.a., strona nie może na dalszych etapach postępowania skutecznie zakwestionować przesądzonych już wcześniej przez sąd kwestii. Nie chodzi przy tym o to, czy formułowane w skardze zarzuty są zasadne, czy też nie, lecz o to, że na danym etapie postępowania nie mogą już być skutecznie podnoszone. Uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają bowiem zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu (por. wyrok NSA z 24 września 2014 r., sygn. II FSK 2541/12). Zatem w sprawie zarówno organy administracji publicznej jak i sądy orzekające w sprawie są bezwzględnie związane stanowiskiem wyrażonym w zapadłych wcześniej, prawomocnych orzeczeniach. W ocenie Sądu kasacyjnego po wydaniu ww. wyroków nie zmienił się ani stan prawny ani też nowe ustalenia dotyczące stanu faktycznego sprawy nie spowodowały tak zasadniczej zmiany stanu faktycznego, że uzasadnia to uznanie za niewiążące ocen prawnych i wytycznych do dalszego postępowania wyrażonych w ww. wyrokach. Wskazać dalej należy, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej (punkt I.1 petitum skargi kasacyjnej - Podstawa wiodąca) Sąd I instancji nie był zobligowany do rozpatrzenia wszystkich zarzutów w skardze. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z przepisu tego nie wynika obowiązek odniesienia się przez sąd administracyjny do wszystkich zarzutów skargi. Obowiązkiem sądu jest wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Może to w praktyce oznaczać konieczność odniesienia się do zarzutów, ale nie oznacza to, że sąd administracyjny musi szczegółowo w uzasadnieniu odnosić się do wszystkich zarzutów, nawet jeśli są one oczywiście niezasadne lub niezwiązane ze sprawą. Oczywistym jest, że obowiązek szczegółowego uzasadnienia przez sąd swego stanowiska jawi się zawsze wówczas, gdy sąd podziela ocenę prawną dokonaną przez organ, nie zgadzając się z argumentami strony skarżącej. Konieczne jest w takiej sytuacji odniesienie się do wszystkich tych argumentów skargi, które identyfikują spór prawny wynikły w danej sprawie lub pozostają z nim w ścisłym Z.. Należy jednak zaznaczyć, że nierozprawienie się przez sąd ze wszystkimi zarzutami skargi nie może a limine prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej z powodu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jeśli nie ma wątpliwości co do motywów podjęcia określonej treści rozstrzygnięcia, a pozostawione bez omówienia argumenty skargi nie mogłyby wpłynąć na zmianę orzeczenia. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie. Sąd I instancji sporządzając uzasadnienie wyroku nie naruszył wymogów wynikających z art. 141 § 1 p.p.s.a. Sąd ten wskazał podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz ją wyjaśnił, jak również odniósł się w wystarczający sposób do zarzutów skargi. Uzasadnienie wyroku pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji oraz ocenę prawidłowości wydanego przez ten Sąd rozstrzygnięcia. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. (punkt I.1 petitum skargi kasacyjnej - Podstawa wiodąca) należało zatem uznać za niezasadny. Zarzut określony w punkcie I.21 petitum skargi kasacyjnej nie może być uznany za zasadny, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 października 2022 r., I OSK 1597/22, o odmowie zawieszenia postępowania w tej sprawie wskazał, że w ocenie NSA brak jest przesłanek z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a do zawieszenia niniejszego postępowania, gdyż w świetle poczynionych ustaleń oraz wytycznych sądów administracyjnych orzekających już wcześniej w niniejszej sprawie (w szczególności tych zawartych w wyroku NSA z 9 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 2430/13) głównie w kwestii "korporacyjnego charakteru stowarzyszenia", rozstrzygnięcie sprawy niniejszej nie zależy od wyniku toczącego się przed sądem powszechnym postępowania w sprawie II C 1354/21. Zawisła przed sądem powszechnym sprawa toczy się z powództwa skarżącego przeciwko Skarbowi Państwa – Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji o ustalenie na podstawie art 189 k.p.c., że strona powodowa - Z. w K. jest tym samym (tożsamym) stowarzyszeniem, co stowarzyszenie utworzone 15 listopada 1906 r., co do którego została wydana decyzja Urzędu Wojewódzkiego Krakowskiego Wydziału Społeczno-Politycznego z 21 kwietnia 1950 r., nr L.SP.S.IV-4/22/49, w przedmiocie rozwiązania stowarzyszenia, a które w chwili wydania tej decyzji działało pod nazwą Z. w K. Zarzut sformułowany w punkcie I.3 petitum skargi kasacyjnej (Podstawa Nr 2) jest oparty na twierdzeniu, że skarżący jest "reaktywowanym" Związkiem, a nie nowopowstałym stowarzyszeniem. Należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że z wytycznych sądów administracyjnych orzekających już wcześniej w niniejszej sprawie (w szczególności tych zawartych w wyroku NSA z 9 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 2430/13) głównie w kwestii "korporacyjnego charakteru stowarzyszenia", wynika bezspornie dopuszczalność oceny przez organy, a następnie przez sądy administracyjne, czy skarżący jest tym samym (tożsamym) stowarzyszeniem, co stowarzyszenie utworzone 15 listopada 1906 r. i rozwiązane w 1950 r. Należy podkreślić, że nie jest to ocena prawidłowości (legalności) uchwał organów statutowych skarżącego. Nie można zatem twierdzić, że skoro uchwały takie nie zostały zakwestionowane przez właściwe organy w odpowiednim trybie, to mają one takie znaczenie, jakie im przypisuje skarżący, to jest że świadczą o "reaktywacji" Z. Okoliczności takie, jak przyjęcie przez nowo zarejestrowane stowarzyszenie nazwy stowarzyszenia wcześniej rozwiązanego i uchwalenie statutu o treści podobnej do treści statutu rozwiązanego stowarzyszenia lub nawet tożsamej, nie mają same w sobie żadnego znaczenia dla kształtowania żądań o charakterze roszczeniowym w sferze administracyjnoprawnej. Inaczej mówiąc, nowo powstałe i zarejestrowane stowarzyszenie, choćby nawet podejmowało wszelkie kroki dla udowodnienia, że jego działalność stanowi kontynuację działalności stowarzyszenia wcześniej zlikwidowanego decyzją administracyjną, wydaną z powołaniem się na art. 26 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1932 r. - Prawo o stowarzyszeniach (DZ.U. Nr 94, poZ.808 ze zm.), nie może być stroną domagającą się stwierdzenia nieważności decyzji o likwidacji, o ile nie wykaże, że istnieją podstawy do uznania go za stowarzyszenie "reaktywowane". Wskazać dalej należy, że skoro w 2006 r. skarżący przeszedł całą procedurę przewidzianą w ustawie dla zakładania nowego stowarzyszenia, to w ten sposób formalnie powstał jako nowy podmiot prawa, odrębny od Z. powstałego w 1906 r., choć nawiązujący bezpośrednio do przedmiotu działania i do tradycji tamtego Z. W orzecznictwie wskazano, że wzmianka w postanowieniu o rejestracji stowarzyszenia, że jest ono kontynuatorem stowarzyszenia powołanego w przeszłości i w przeszłości rozwiązanego (zlikwidowanego), nie stanowi o ciągłości organizacyjnej stowarzyszenia nowo zarejestrowanego, gdyż takiej ciągłości organizacyjnej nie przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 28 września 2001 r., I SA 2351/99). W skardze kasacyjnej przywołano prawomocne orzeczenia sądów powszechnych, tj. postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie Wydziału II Cywilnego Odwoławczego z 21 lipca 2004 r., sygn. II Ca 1104/04 ("Postanowienie o Ustanowieniu Kuratora"), postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie Wydział XI Gospodarczy z 29 marca 2006 r., o sygn. KR.XI NS-Rej.KRS/015852/05/592 ("Postanowienie o Rejestracji"'), a także wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział I Cywilny z 6 września 2016 r., I C 2053/15, z których ma wynikać, że skarżący jest "reaktywowanym" Związkiem z 1906 r. Orzeczeń tych nie można jednak zdaniem Sądu kasacyjnego odczytywać jako potwierdzenie przywrócenia czy potwierdzenie bytu prawnego tamtego Z. Należy stwierdzić, że wbrew przekonaniu skarżącego przewidziane w art. 365 k.p.c. związanie innych sądów prawomocnym orzeczeniem dotyczy tylko samej treści sentencji orzeczenia, a nie poglądów prawnych wyrażonych w jego uzasadnieniu. Podobnie nie ma podstaw prawnych do uznania, że tożsamość Skarżącego ze stowarzyszeniem rozwiązanym Decyzją o Rozwiązaniu Z. została potwierdzona przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie w piśmie z 11 października 2006 r. w sposób wiążący dla organu administracji oraz dla sądu administracyjnego. Należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z 14 lutego 1996 r., II CRN 6/96 (OSNC 1996, nr 7-8, poZ.105), iż Prawo o stowarzyszeniach z 1989 r. nie zna trybu restytuowania dawnego stowarzyszenia. Ustawa ta dokonała radykalnej zmiany w zakresie rejestracji stowarzyszeń, przenosząc je z kompetencji organów administracji do właściwości sądów powszechnych. Stosownie do jej art. 54, organy administracyjne miały obowiązek przekazania w terminie dwóch miesięcy od wejścia ustawy w życie rejestrów istniejących stowarzyszeń i związków stowarzyszeń oraz ich statutów właściwym terytorialnie sądom. Ustawa nie precyzowała wprawdzie, co sąd ma z tymi przekazanymi materiałami zrobić, ale skoro stawał się wyłącznym organem rejestrowym, praktyka przyjmowała słusznie, że dane zawarte w dokumentach rejestrowych, prowadzonych dotychczas przez organ administracyjny, powinny zostać przeniesione odpowiednio do rejestru sądowego. W ten sposób powstawał nowy ich rejestr - stosownie do wymagań rejestru sądowego. Należy przy tym podkreślić, że czynności polegające na przetransponowaniu danych z rejestru administracyjnego do sądowego miały charakter czynności technicznych w tym sensie, że sąd nie wydawał postanowienia o dokonaniu wpisu, lecz dane były przenoszone do nowego rejestru przez sekretarza sądowego pod nadzorem sędziego. Zgodnie zaś z art. 52 ustawy, działające w dniu wejścia w życie stowarzyszenia zarejestrowane i stowarzyszenia wyższej użyteczności stały się stowarzyszeniami w rozumieniu jej przepisów, a ich statuty zachowały moc, z wyjątkiem postanowień sprzecznych z ustawą. Przepis ten utrzymywał podmiotowość prawną dotychczasowych stowarzyszeń, potwierdzając pogląd, że przeniesienie ich wpisu do nowego rejestru sądowego nie miało charakteru konstytutywnego, jak przy wpisywaniu stowarzyszenia nowo powstającego, tylko techniczno-porządkowy. Nie ma podstaw do twierdzenia, że skoro została stwierdzona nieważność decyzji Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie Wydział Społeczno-Polityczny z 21 kwietnia 1950 r., nr L.SP.S.IV-4/22/49, którą orzeczono o rozwiązaniu stowarzyszenia pod nazwą Z. w K., to art. 52 ustawy mógł mieć zastosowanie do tego Z. Należy podkreślić, że w art. 52 ust. 1 zd. pierwsze jest mowa o stowarzyszeniach działających w dniu wejścia ustawy w życie. Skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji o likwidacji Z. nie jest natomiast podjęcie działalności przez Z.. Skoro Z. nie prowadził działalności w dacie wejścia w życie Prawa o stowarzyszeniach z 1989 r., to wpis dotyczący Z. nie mógł być przeniesiony do nowego rejestru sądowego. W konsekwencji nie można też argumentować, że wpis dotyczący Z. mógł być przeniesiony do Krajowego Rejestru Sądowego. Przypomnieć następnie należy, że z ocen prawnych i wytycznych do dalszego postępowania sformułowanych w przywołanych wyżej prawomocnych wyrokach NSA oraz WSA wynika, że interes prawny do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeznaczenia majątku zlikwidowanego stowarzyszenia może mieć tylko takie stowarzyszenie, które uzyskało osobowość prawną poprzez wpis do Krajowego Rejestru Sądowego nie tylko w oparciu o statut zlikwidowanego stowarzyszenia, ale przede wszystkim będąc stowarzyszeniem o takim samym składzie osobowym, co stowarzyszenie rozwiązane, a przynajmniej jeśli w składzie osobowym "reaktywowanego" w ten sposób stowarzyszenia znajdzie się minimalna dla możliwości funkcjonowania stowarzyszenia (15 osób) liczba członków stowarzyszenia rozwiązanego. Obowiązkiem organu ponownie rozpatrującego sprawę było zatem dokonanie w pierwszej kolejności ustaleń dotyczących tożsamości statutu stowarzyszenia rozwiązanego oraz stowarzyszenia "reaktywowanego", a następnie tego, czy istotnie w składzie osobowym "reaktywowanego" stowarzyszenia znalazło się co najmniej 15 osób będących członkami stowarzyszenia rozwiązanego. Jest oczywiste, że członkami nowo powoływanego stowarzyszenia mogą stać się wyłącznie osoby, które złożyły stosowne oświadczenie woli. Zgodnie bowiem z definicją stowarzyszenia zawartą w art. 2 ust. 1 Prawa o stowarzyszeniach stowarzyszenie jest dobrowolnym, samorządnym, trwałym zrzeszeniem o celach niezarobkowych. Nie ma podstaw do twierdzenia, że członkowie stowarzyszenia rozwiązanego stają się członkami "reaktywowanego" stowarzyszenia automatycznie, bez potrzeby składania jakiegokolwiek oświadczenia woli w sprawie członkostwa w "reaktywowanym" stowarzyszeniu. Z formalnego punktu widzenia członkostwo w nowo powołanym stowarzyszeniu nie jest kontynuacją członkostwa w stowarzyszeniu rozwiązanym. Ocena tego, czy istotnie w składzie osobowym "reaktywowanego" stowarzyszenia znalazło się co najmniej 15 osób będących członkami stowarzyszenia rozwiązanego, jest zatem dokonywana na podstawie liczby członków stowarzyszenia rozwiązanego, którzy wyrazili wolę członkostwa w "reaktywowanym" stowarzyszeniu. Kasator kwestionuje przyjęte przez organ i zaakceptowane przez Sąd I instancji podejście, zgodnie z którym dokonując powyższej oceny należy brać pod uwagę liczbę tzw. "czynnych członków zwyczajnych i nadzwyczajnych", ponieważ wyłącznie członkowie tych kategorii mogli brać udział w głosowaniu nad uchwałami. W ocenie Sądu kasacyjnego nie jest pozbawione podstaw stanowisko, że wolę "reaktywacji" stowarzyszenia mogą wyrazić jedynie tacy członkowie stowarzyszenia rozwiązanego, którym w dacie rozwiązania stowarzyszenia przysługiwało prawo udziału w głosowaniu nad uchwałami. Należy uznać, że jakkolwiek status członkowski osób będących członkami stowarzyszenia "rozwiązanego" nie ma znaczenia dla kwestii ważności uchwał dotyczących powstania nowego stowarzyszenia, to ma on znaczenie dla oceny, czy poprzez utworzenie nowego stowarzyszenia doszło do reaktywacji stowarzyszenia "rozwiązanego". Zasadne jest również założenie, że status członkowski osób będących członkami stowarzyszenia "rozwiązanego" nie uległ zmianie w wyniku powstania nowego stowarzyszenia. Zagadnienie to nie ma jednak istotnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie, bowiem na zgromadzeniu założycielskim nowego stowarzyszenia stawiło się jedynie 12 osób, które podpisały listę obecności oraz oświadczyły, że były członkami stowarzyszenia w dniu 21 kwietnia 1950 r. Należy przypomnieć w tym miejscu ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 lipca 2015 r., I OSK 2430/13, że jednym z warunków uznania, że nowe stowarzyszenie posiada interes prawny do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o przeznaczeniu majątku zlikwidowanego stowarzyszenia, jest stwierdzenie, że jest to stowarzyszenie o takim samym składzie osobowym co stowarzyszenie rozwiązane w drodze decyzji administracyjnej, a przynajmniej, jeśli w składzie osobowym "reaktywowanego" w ten sposób stowarzyszenia znajduje się minimalna dla możliwości funkcjonowania stowarzyszenia (15 osób) liczba członków stowarzyszenia "rozwiązanego". Gdyby nawet przyjąć, że wszystkie te osoby, które stawiły się na zgromadzeniu założycielskim nowego stowarzyszenia oraz oświadczyły, że były członkami stowarzyszenia w dniu 21 kwietnia 1950 r., były nimi istotnie, to i tak było ich za mało, aby można było uznać, że w ten sposób doszło do reaktywacji rozwiązanego stowarzyszenia. Nie można zatem zarzucać Sądowi I instancji, że niezasadnie zaakceptował stanowisko organu, że skarżący nie posiada interesu prawnego do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o przeznaczeniu majątku zlikwidowanego stowarzyszenia. Zarzut sformułowany w punkcie I.3 petitum skargi kasacyjnej (Podstawa Nr 2) należało zatem uznać za niezasadny. W konsekwencji za niezasadny należało uznać również inne zarzuty oparte na założeniu, że skarżący posiada interes prawny do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o przeznaczeniu majątku stowarzyszenia zlikwidowanego w 1950 r., to jest zarzuty sformułowane w punktach I.2, I.3, I.5, I.6, I.10 petitum skargi kasacyjnej. Z powyższych rozważań wynika również, że nie są zasadne zarzuty określone w punktach I.8 oraz I.11 petitum skargi kasacyjnej, bowiem nie ulega wątpliwości uprawnienie organu do dokonania samodzielnego ustalenia, czy Skarżący nie jest podmiotem tożsamym ze stowarzyszeniem rozwiązanym na podstawie Decyzji z 1950. Organ dokonując takiej oceny nie weryfikuje orzeczeń sądów powszechnych dotyczących skarżącego. Z powyższych rozważań wynika również, że nie jest zasadny zarzut określony w punkcie I.13 petitum skargi kasacyjnej, bowiem nie ma podstaw do twierdzenia, że utworzenie nowego stowarzyszenia w 2006 r. wywołało skutek w postaci przywrócenia członkostwa dawnym członkom stowarzyszenia rozwiązanego w 1950 r. – bez konieczności złożenia deklaracji gotowości do członkostwa w nowym stowarzyszeniu. Należy powtórzyć, że taki automatyzm narusza zasadę dobrowolności członkostwa w stowarzyszeniu. Nie można przyjmować, że członkowie rozwiązanego stowarzyszenia niezależnie od swej woli zostaną automatycznie uznani za członków stowarzyszenia, które przeszło procedurę rejestracji nowego stowarzyszenia. Zarzut określony w punkcie I.9 petitum skargi kasacyjnej nie jest zasadny. W ocenie Sądu kasacyjnego należy przyjąć, że wolę reaktywacji stowarzyszenia mogą wyrazić jedynie tacy członkowie rozwiązanego stowarzyszenia, którzy posiadali prawo głosu. Zgodnie bowiem z art. 19 lit. e rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 27 października 1932 r. - Prawo o stowarzyszeniach w statucie stowarzyszenia musi być uwidoczniony sposób wstępowania i ustępowania członków oraz ich prawa i obowiązki, to należy przyjąć, że statut stowarzyszenia może różnicować uprawnienia członków stowarzyszenia co do możności decydowania o sprawach stowarzyszenia, poprzez przyznanie określonym kategoriom członków prawa głosu oraz odebranie innym tego prawa. Niewątpliwie sprawa reaktywacji stowarzyszenia jest tego rodzaju sprawą, w której mogą wypowiedzieć się i złożyć stosowne oświadczenie członkowie rozwiązanego stowarzyszenia posiadający prawo głosu. Należy również zauważyć, że powyższy zarzut nawet w przypadku uznania go za zasadny nie mógł spowodować uwzględnienia skargi kasacyjnej, bowiem nie ulega wątpliwości, że na zgromadzeniu członków Z. w dniu 22 lutego 2005 r. było obecnych mniej, niż 15 członków rozwiązanego stowarzyszenia. Zarzut określony w punkcie I.14 petitum skargi kasacyjnej dotyczy kwestii prawidłowości powołania organów skarżącego w dniu 22 lutego 2005 r., co nie ma wpływu na wynik sprawy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy znaczenie przesądzające o braku podstaw do uznania skarżącego za posiadającego interes prawny w stwierdzeniu nieważności przedmiotowych decyzji miało bowiem ustalenie, że na zgromadzeniu członków Z. w dniu 22 lutego 2005 r. było obecnych mniej, niż 15 członków rozwiązanego stowarzyszenia. Zarzut określony w punkcie I.19 petitum skargi kasacyjnej nie jest zasadny, ponieważ przesłanką umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Decyzji z 5.11.1952 r. nie było stwierdzenie, że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne. Należy dodać, że wprawdzie skarżący wnioskiem z 21 kwietnia 2006 r., uzupełnionym w dniu 27 czerwca 2006 r., wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji PWRN z 27 maja 1952 r., z 31 października 1952 r. i z 5 listopada 1952 r. oraz decyzji PRN z 24 sierpnia 1961 r., jako wydanych bez podstawy prawnej i rażąco naruszających prawo, ale następnie pismem z 23 listopada 2011 r. cofnął powyższy wniosek w zakresie, w jakim dotyczył decyzji PRN z 24 sierpnia 1961 r. w całości oraz decyzji PWRN z 5 listopada 1952 r. w części obejmującej nieruchomości lokalowe oznaczone nr [...] znajdujące się w budynku położonym w K. przy ul. [...]. Organ umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności Decyzji z 5.11.1952 r. w ww. zakresie z powodu cofnięcia wniosku, a w pozostałym zakresie dotyczącym tej decyzji z powodu braku legitymacji skargowej u skarżącego. Zarzut określony w punkcie I.22 petitum skargi kasacyjnej nie jest zasadny, ponieważ jeżeli nawet przyjąć za kasatorem, że uzasadnienie decyzji Ministra zostało sporządzone w sposób nierzeczowy i nierzetelny, przepełniony uwagami pozamerytorycznymi oraz insynuacjami i zarzutami pod adresem uczestników postępowania, pełnomocników, dawnego kuratora Z., a pośrednio także Sądów, podczas gdy uzasadnienie decyzji administracyjnej organu administracji publicznej powinno spełniać wymagania rzetelności i rzeczowości, to kasator nie wykazał, że sporządzone w taki sposób uzasadnienie decyzji narusza przepisy prawa wskazane w tym zarzucie. W ocenie Sądu kasacyjnego nie ma przy tym podstaw do twierdzenia, że uzasadnienie ww. decyzji nie spełnia wymagań rzetelności i rzeczowości. Zarzut określony w punkcie I.4 petitum skargi kasacyjnej nie jest zasadny, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana w warunkach związania organu ocenami prawnymi i wytycznymi do dalszego postępowania zawartymi w wyroku NSA z 9 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2430/13, oraz w wyroku WSA z 18 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1754/15. Wynika z nich, że legitymacja do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności Decyzji o Likwidacji Z. przysługuje wyłącznie członkom zlikwidowanego Z., a zatem Minister był zobligowany do uznania, że legitymację czynną do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności Decyzji o Likwidacji Z. posiadają tylko członkowie Z., a Z. nie ma legitymacji w takiej sprawie. W tym stanie rzeczy kwestia zgodności takiego rozstrzygnięcia Ministra z wcześniejszymi rozstrzygnięciami tego organu nie ma znaczenia. Zarzut określony w punkcie I.7 petitum skargi kasacyjnej nie jest zasadny, ponieważ obowiązkiem organu nadzoru jest umorzenie postępowania nadzorczego wszczętego na wniosek podmiotu, który nie posiada legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji. Skoro skarżący nie był uprawniony do skutecznego żądania przeprowadzenia postępowania nieważnościowego, to nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania nieważnościowego na wniosek skarżącego. Nie wyklucza to możności wszczęcia postępowania nadzorczego z urzędu. Prawidłowym sposobem postępowania jest zatem umorzenie postępowania nadzorczego wszczętego na wniosek nieuprawnionego podmiotu oraz ewentualne wszczęcie postępowania nadzorczego z urzędu. Należy w tym miejscu zauważyć, że brak wszczęcia postępowania nadzorczego z urzędu nie podlega sądowej kontroli, a tym bardziej nie podlega sądowej kontroli w ramach kontroli decyzji o umorzeniu postępowania nadzorczego wszczętego na wniosek nieuprawnionego podmiotu. Zarzut określony w punkcie I.12 petitum skargi kasacyjnej nie jest zasadny, ponieważ kluczowa dla rozstrzygnięcia sprawy ocena tożsamości Z. i stowarzyszenia rozwiązanego w 1950 r., dokonywana w świetle ocen prawnych i wytycznych do dalszego postępowania zawartych w wyroku NSA z 9 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2430/13, oraz w wyroku WSA z 18 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1754/15, prowadzi do wniosku, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został zebrany w zakresie wystarczającym do dokonania takiej oceny. Zebranie materiału dowodowego nadmiarowego, zbędnego dla dokonania takiej oceny lub nawet wykraczającego poza przedmiot sprawy, nie może być uznane za okoliczność stanowiącą o wadliwości wydanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów określonych w punktach I.15-19 petitum skargi kasacyjnej należy w pierwszej kolejności zauważyć, że Sąd I instancji podzielił negatywne stanowisko Ministra dotyczące możności uznania K.W., W.D. i F.W. za członków czynnych zlikwidowanego Z. Okoliczności, na podstawie których dokonano takiej oceny, mają charakter obiektywny, co oznacza, że możliwa była ocena wiarygodności świadka przez pryzmat tych okoliczności jeszcze przed przesłuchaniem świadka. Z tego punktu widzenia odmowa przeprowadzenia dowodu z przesłuchania ww. świadków nie narusza przepisów prawa wskazanych w ww. zarzucie. Prowadzi to do uznania za niezasadny zarzutu naruszenia przepisów postępowania statuujących obowiązek przeprowadzenia rozprawy. Należy również mieć na uwadze, że powyższa kwestia stanowi jeden z elementów szerszego zagadnienia dotyczącego prawidłowości ustalenia kręgu członków rozwiązanego stowarzyszenia, którzy zostali zaproszeni do wzięcia udziału w reaktywacji stowarzyszenia. Minister, a za nim Sąd I instancji zilustrował brak rzetelności w ustaleniu kręgu byłych członków Z. na przykładzie K.W. i W.D. Zostało zakwestionowane członkostwo czynne także innych osób. W aktach sprawy nie ma jakichkolwiek dokumentów wskazujących na to, w jaki sposób ustalono krąg członków czynnych (i nie tylko) rozwiązanego stowarzyszenia wg stanu na koniec lat 40 XX w., a w oparciu o które przygotowano listę osób zaproszonych do udziału w reaktywacji stowarzyszenia. Ponadto wskazano m.in. na rozbieżność pomiędzy liczbą członków stowarzyszenia, do których wystosowano pismo informujące o powołaniu kuratora i zapraszające do udziału w reaktywacji stowarzyszenia (por. sprawozdanie kuratora z 31 grudnia 2004 r. w aktach postępowania sądowego II Ca 1104/04 oraz pisma skierowane do ustalonych 32 osób - k-658 akt rejestrowych), a danymi zawartymi w oświadczeniu R. A. skierowanym w piśmie z 29 stycznia 2001 r. do Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie XI Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego w sprawie o sygn. akt KR XI Ns Rej KRS 768/01/844, zgodnie z którymi ówczesna liczba członków Stowarzyszenia ("w wieku starczym", 80-90 lat) wynosiła około 20 osób. Jakkolwiek w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że jako dowód może posłużyć wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem, to w ocenie Sądu kasacyjnego nie oznacza to, że należy bezwarunkowo uznać określoną okoliczność za udowodnioną, jeżeli ona wynika wyłącznie z oświadczenia świadka. Niewątpliwie niepodważalnym dowodem na członkostwo określonej osoby w stowarzyszeniu rozwiązanym w 1950 r. jest figurowanie takiej osoby na liście członków tego stowarzyszenia. W sytuacji, gdy takiej listy nie ma, to konieczne jest ustalanie statusu członka na podstawie innych dowodów. Nie można wykluczyć dopuszczalności złożenia oświadczeń lub składania zeznań w charakterze świadka, z których miałoby wynikać posiadanie przez określoną osobę statusu członka stowarzyszenia rozwiązanego w 1950 r. Twierdzenia skarżącego co do statusu określonych osób jako członków rozwiązanego stowarzyszenia były oceniane przez organ, a następnie przez Sąd I instancji, w kontekście okoliczności sprawy takich, jak wiek osoby powołującej się na bycie członkiem rozwiązanego stowarzyszenia, czy powołanie kuratora dla stowarzyszenia przed jego rozwiązaniem. Nie można zatem twierdzić, że w sposób arbitralny i nieuzasadniony odmówiono uznania określonych osób za członków rozwiązanego stowarzyszenia. Należy również zauważyć, że Kodeks postępowania administracyjnego nie wskazuje na konieczność respektowania przyjętej przez organ praktyki prowadzenia postępowania dowodowego. Nie ma podstaw do formułowania zarzutu pod adresem organu, że prowadził postępowanie w sposób naruszający zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, jeżeli w ocenie strony materiał dowodowy nie został zebrany w sposób wyczerpujący oraz sposób oceny zebranego materiału dowodowego nie odpowiada oczekiwaniom strony. W ocenie Sądu kasacyjnego zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez Ministra są ogólnikowe i nie świadczą o tym, że Sąd I instancji dopuścił się zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie dopatrując się wadliwości postępowania prowadzonego przez Ministra. Argumentacja nie wskazująca, z jakich powodów powinien być przyjęty pogląd skarżącego kasacyjnie, jakie ma on podstawy w przepisach prawa i dlaczego odmienne stanowisko Sądu I instancji jest niezasadne i z gruntu błędne, pozbawiona jest waloru rzeczowości i w konsekwencji nie może uzasadniać zarzutu. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, to jest gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy administracji. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy administracji oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca, nie świadczy o naruszeniu przepisów postępowania dotyczących sposobu prowadzenia postępowania dowodowego. Reasumując, należy stwierdzić, że wyrok Sądu I instancji, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, nie narusza przepisów prawa. Z tych przyczyn na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić. Sąd nie orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika postępowania ze względu na brak podstawy prawnej dla takiego rozstrzygnięcia. Stosownie bowiem do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego skargę, strona, która skargę kasacyjną wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ. Przepis ten nie przewiduje zatem zwrotu tego rodzaju kosztów poniesionych przez uczestnika postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2019 r., II OSK 1156/18). Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.