I OSK 1346/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku [...] o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 1346/18 oddalającego skargę kasacyjną [...] r S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 307/17 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia nieruchomości postanawia: odrzucić wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 1346/18.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 lutego 2021 r. I OSK 1346/18 oddalił skargę kasacyjną [...] S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 307/17 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia nieruchomości . W dniu 22 marca 2021 r. wpłynął do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez zawarcie w nim postanowienia o kosztach procesu i zasądzenie ich zwrotu na rzecz [...] na podstawie art. 204 w zw. z art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), majac na uwadze wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zawarty w piśmie z dnia 12 listopada 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tryb składania wniosku do sądu oraz jego elementy składowe określa przepis art. 64 p.p.s.a., który w § 2 stanowi, że wniosek powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie żądania, jego podstawy i uzasadnienie oraz oznaczenie stron i organów, a także spełniać inne wymagania określone w przepisach szczególnych. Zgodnie z § 3 tego artykułu, do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei, zgodnie z treścią art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, który przy pierwszej czynności procesowej obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis takiego pełnomocnictwa (art. 37 § 1 p.p.s.a.). Brak dokumentu właściwie określającego umocowanie do wniesienia skargi jest jednym z braków formalnych, o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., który uniemożliwia nadanie skardze biegu. W takim przypadku przewodniczący wzywa stronę o ich uzupełnienie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W myśl art. 58 § 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3), albo jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W rozpatrywanej sprawie wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez zawarcie w nim postanowienia o kosztach, złożony przez skarżącego [...], został podpisany przez adwokata [...]. W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo substytucyjne dla adw. [...] obejmujące zastępstwo r.pr. [...] jedynie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy. Wniosek został więc sporządzony i wniesiony przez osobę, która nie miała do tego umocowania. Naczelny Sąd Administracyjny uznał ów brak formalny wniosku za podstawę do jego odrzucenia, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Albowiem stwierdził, iż nie jest uzasadnione wzywanie do uzupełnienia tego braku, na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w sytuacji gdy bez głębszej analizy, nie ulega wątpliwości, że wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie bowiem z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W myśl art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Z art. 179 p.p.s.a. wynika zaś, że strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie 14 dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. Wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego mógłby zostać uwzględniony jedynie w sytuacji, gdyby został on zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 p.p.s.a., w zakreślonym ustawowo terminie 14 dni. Jeżeli odpowiedź na skargę kasacyjną nie zostanie sporządzona to nie ma podstaw do zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, o których mowa w art. 204 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Podobnie, w razie sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną, po upływie 14-dniowego terminu. W sprawie niniejszej, skarga kasacyjna została doręczona pełnomocnikowi strony dnia 6 lutego 2018 r., a wniosek o zasądzenie kosztów postępowania został zawarty w piśmie z dnia 12 listopada 2020 r., a więc po upływie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej. Powyższe rozważania merytoryczne, co do zasadności wniosku, nie miały wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w sentencji postanowienia, wobec braków formalnych wniosku, które kwalifikowały go do odrzucenia, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.