I OZ 120/21

I OZ 120/21 POSTANOWIENIE Dnia 16 kwietnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 736/20 odrzucające skargę w sprawie ze skargi G.O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie

I OZ 120/21 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z 27 stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę G.O. na decyzję Wojewody [...] z [...] września 2020 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, poprzez uiszczenie kwoty 200 zł tytułem należnego wpisu od skargi zgodnie z par. 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu [...] grudnia 2020 r. z pouczeniem o siedmiodniowym terminie do jego wykonania. Termin ten upłynął [...] grudnia 2020 r. Skarżący nie uiścił należnego wpisu w terminie. Wprawdzie skarżący przedstawił przy piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r. potwierdzenie opłacenia wpisu sądowego, jednakże potwierdzenie to dotyczy innej sprawy toczącej się przed sądem. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 i art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący G.O. zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie art. 49 § 1, 220 § 2 P.p.s.a. oraz art. 45 § 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji przez bezzasadne odrzucenie skargi. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wobec nieuwzględnienia jego wniosku o prawo pomocy, w dniu [...] grudnia 2020 r. uiścił kwotę 500 zł na konto Sądu tytułem wpisu od skarg. Do zażalenia nie dołączono dowodu uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3). W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia [...] listopada 2020 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd Wojewódzki dopełnił obowiązku pouczenia skarżącego o sposobie uiszczenia wpisu oraz o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania. Wezwanie do uiszczenia wpisu skarżący odebrał w dniu [...] grudnia 2020 r. a zatem termin do wykonania obowiązku upłynął w dniu [...] grudnia 2020 r. Z akt wynika, że w zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu od skargi. Podniesione przez skarżącego w zażaleniu okoliczności nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Skarżący uiścił wpis do sprawy o sygnaturze II SA/Lu 737/20 i dowód tego wpisu wskazał jako potwierdzenie uiszczenia wpisu w sprawie II SA/Lu 736/20. W aktach sądowych brak jest dowodu uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł, nie prowadzono również w tej sprawie spraw z wniosku o prawo pomocy. Jak wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 Sędziów z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wynika, że na treść prawa do sądu składają się trzy uprawnienia. Po pierwsze: prawo dostępu do sądu, czyli uruchomienia procedury; po drugie: prawo do korzystania z rzetelnej procedury sądowej zgodnej z wymogami jawności i sprawiedliwości; po trzecie: prawo do wyroku. Z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika dyrektywa interpretacyjna zakazująca zawężającej wykładni prawa do sądu ( por. wyrok TK z dnia 20 września 2006 r., SK 63/05, publ. OTK-A 2006/8/108, Dz.U.2006/170/1224, Lex nr 208373). Równocześnie jednak w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że formalizm procesowy jest nieodzownym elementem sprawnego i rzetelnego przeprowadzenia postępowania. Przez zachowanie wymagań formalnych zarówno sąd, jak i uczestnicy postępowania realizują postulat jawnego postępowania. W przypadku każdej ze stron należy oczekiwać dbałości o swoje interesy. Sformalizowanie postępowania, co nakłada na strony obowiązek dokonywania określonych czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym w określonej formie i terminach, odgrywa pozytywną rolę, gdyż pozwala oddzielić poszczególne czynności w postępowaniu, wskazać ich kolejność i sposób podejmowania. Uporządkowana procedura gwarantuje pewność prawa i jego przewidywalność dla uczestników postępowania. Przepisy formalne zapewniają bezpieczeństwo prawne i przejrzystość postępowania. Pełnią więc one funkcję ochronną dla wszystkich uczestników postępowania, zapewniają bezstronność osiąganą przez jednakowe wymagania formalne stawiane obu stronom procesu. Obowiązek dopełnienia wymagań formalnych przez stronę, które nie są nadmierne i służą celom postępowania sądowego, nie może być postrzegany jako ograniczenie prawa do sądu. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.