I GZ 149/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3290/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w sprawie ze skargi K. Ś. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 1 października 2025 r., nr DIR-IIa.025.74.2024.JŚ.4 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za nieopodatkowane należności budżetowe postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 grudnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3290/25 odmówił K. Ś. wstrzymania wykonania decyzji Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 1 października 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 28 sierpnia 2024 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za niepodatkowane należności budżetowe. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił należycie tezy, że wykonanie zaskarżonej w sprawie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji niesie ze sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim rodzaj obowiązku nałożony na skarżącego nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Zaskarżoną decyzją Minister Funduszy i Polityki Regionalnej utrzymał w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za niepodatkowe należności budżetowe z tytułu zwrotu dofinansowania. Sąd wskazał, że skarżący nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów źródłowych obrazujących jego sytuację finansową, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji może skutkować powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Reasumując, Sąd nie miał możliwości porównania obciążenia wynikającego z zaskarżonej decyzji z sytuacją finansową skarżącego. Tym samym Sąd nie mógł rzetelnie ocenić, że wykonanie tej decyzji pociągnie za sobą skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.". Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, wnosząc co jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy (por. m.in. postanowienia NSA: z 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Obowiązek przedstawienia okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne, a w razie konieczności okoliczności podnoszone w uzasadnieniu wniosku okoliczności powinny zostać poparte stosownymi dokumentami. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący wskazać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni się zgadza ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. Przede wszystkim w nawiązaniu do powyżej wskazanych przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej, zarówno do pierwotnego wniosku jak i do złożonego zażalenia skarżący nie załączył żadnych dokumentów na podstawie których można by było dokonać oceny sytuacji skarżącego pod kątem wystąpienia przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oaz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący nie załączył żadnych dokumentów, obrazujących jego sytuację finansową. Na aprobatę w tym miejscu zasługuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, gdzie Sąd ten wskazał, że jest to ważne z punktu widzenia uprawdopodobnienia, ze wykonanie decyzji organów spowoduje u skarżącego wystąpienie znacznej szkody bądź też trudne do odwrócenia skutki. Brak przedstawienia sytuacji majątkowej w zasadzie uniemożliwia ocenę wniosku pod katem wystąpienia stosownych przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej. Słusznie wskazano, że brak stosownych danych takich jak m. in. wysokość bieżących wydatków, stanu rachunków bankowych oraz informacji dotyczących składników majątkowych nie pozwala na ocenę, czy wykonanie decyzji w stosunku do skarżącego spowoduje skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Końcowo należy też wskazać, że postanowienie w sprawie ochrony tymczasowej sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Nie ma przeszkód, by ubiegać się o wstrzymanie wykonania decyzji ponownie. Jednocześnie stwierdzić należy, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie bada zasadności skargi, a jedynie spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.