I GZ 107/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc po rozpoznaniu w dniu 9 maja2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 548/22 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 23 czerwca 2022 r. nr SKO.4142.9.2022 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dotyczącej określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu miasta postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 548/22, wydanym w sprawie ze skargi S. S. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 23 czerwca 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dotyczącej określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu miasta, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił zażalenie skarżącej na postanowienie WSA z 26 października 2022 r. odrzucające skargę skarżącej. W uzasadnieniu postanowienia WSA wskazał, że postanowienie o odrzuceniu skargi z przyczyny określonej w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jest rozstrzygnięciem zaskarżalnym do sądu administracyjnego wyższej instancji w drodze skargi kasacyjnej. Strona w sprawie objętej skargą była reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, który w piśmie z 29 listopada 2022 r. wyraźnie wskazał rodzaj zastosowanego środka zaskarżenia, tj. zażalenie. W ocenie WSA brak było możliwości innego zakwalifikowania środka zaskarżenia, niż przedstawił to w złożonym piśmie pełnomocnik skarżącej i zażalenie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie WSA z 11 stycznia 2023 r. wnosząc o jego uchylenie i podnosząc, że wniesiony środek zaskarżenia spełniał kryteria skargi kasacyjnej, pomimo mylnego oznaczenia i braku bezpośredniego powołania się na art. 174 p.p.s.a., stanowiącego podstawę kasacyjną, oraz wniesienia przez profesjonalnego pełnomocnika. Uzasadnieniem możliwości zakwalifikowania złożonego pisma jako skargi kasacyjnej był zamiar zaskarżenia postanowienia w całości oraz wnioskowanie o jego uchylenie. W ocenie skarżącej, ewentualne braki (w tym przypadku: brak wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie czy też oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy) mogą być uzupełnione po odpowiednim wezwaniu Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Należy zgodzić się z zawartym w objętym zażaleniem postanowieniem Sądu I instancji stwierdzeniem, że od postanowienia odrzucającego skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przysługuje środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej. W myśl art. 46 § 1 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać, m.in. oznaczenie rodzaju pisma i osnowę wniosku lub oświadczenia. Co do zasady obydwa te elementy powinny ze sobą korelować. W sytuacji, gdy treść pisma i wynikający z niej zamiar wnoszącego pismo nie są zgodne z oznaczeniem pisma, priorytet należy przyznać treści pisma, bowiem z niej wynika intencja strony. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 grudnia 1997 r. sygn. akt III CKN 289/97, niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj, a każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma. Podobny pogląd zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt II FZ 793/06. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że intencją wnoszącego pismo z dnia 7 lutego 2018 r. było zaskarżenie postanowienia z dnia 11 stycznia 2023 r. Wprawdzie środek odwoławczy skarżącej został oznaczony jako zażalenie, a ponadto został wniesiony w terminie przepisanym dla zażalenia, to jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności te nie mogły decydować o uznaniu tego pisma za zażalenie, zwłaszcza w sytuacji, gdy sformułowano w nim konkretny zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, zostało ono podpisane przez uprawniony do sporządzenia skargi kasacyjnej podmiot (profesjonalnego pełnomocnika), a ponadto zostało wniesione w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej. Mając na uwadze, iż z przedmiotowego pisma wyraźnie wynika zamiar zaskarżenia postanowienia odrzucającego skargę, jak również, że spełnia ono wymogi formalne określone w art. 175 § 1 i art. 176 § 1 p.p.s.a., należało potraktować je jako skargę kasacyjną, bowiem taki środek zaskarżenia przysługuje od postanowienia o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji