I GSK 496/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędzia NSA Piotr Piszczek Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 3864/25 w sprawie ze skargi P. B. na informację Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca z dnia 21 listopada 2025 r. w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 lutego 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 3864/25, po rozpoznaniu skargi P. B. – dalej określanego jako wnioskodawca, stwierdził, że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Narodowemu Instytutowi Muzyki i Tańca. Zasądził także na rzecz skarżącego wnioskodawcy zwrot kosztów sądowych. Skargę kasacyjną od wyroku wniósł Narodowy Instytut Muzyki i Tańca. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie: 1. przepisów postepowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. dalej określanej skrótem P.p.s.a) w związku z art. 14 lza ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że kryteria wyboru projektów przyjęte przez Instytucję były nieprecyzyjne i nie zawierały wszystkich informacji niezbędnych dla ich zrozumienia przez wnioskodawców, co decydowało o braku przejrzystości przyjętej przez instytucję regulacji i zdecydowało o uwzględnieniu skargi, podczas gdy postanowienia przyjętego przez Instytucję Regulaminu i załączników do Regulaminu sformułowane były w sposób przejrzysty i czytelny, adekwatny do potrzeb dokonania oceny złożonych wniosków; 2. prawa materialnego tj,. art. 14 lza ust. 1 w związku z art. 30g i 14 lzf ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ocena wniosku o dofinansowanie nie spełnia ustawowych standardów rzetelności w sytuacji, gdy wnioskodawca informowany jest o przyczynach odmowy dofinansowania poprzez odesłanie do uzasadnienia negatywnej oceny spełniania kryteriów formalnych zawartej w załączonej do kierowanej do wnioskodawcy informacji, karcie oceny sporządzonej przez ekspertów. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o "zmianę wyroku stosownie do dyspozycji art. 188 P.p.s.a i oddalenie skargi" względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Argumenty na oparcie zarzutów przytoczono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Wnioskodawca w piśmie procesowym wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 P.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 P.p.s.a. Zatem to skarżący kasacyjnie w terminie 30 dni od dnia otrzymania wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem zakreśla zarzutami kasacyjnymi zakres tego postępowania. Z urzędu NSA bierze pod uwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. W okolicznościach sprawy jednak żadna z tych przesłanek nie zaistniała. Dalej należy zaznaczyć, że stosownie do normy art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną winno zawierać ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16, z 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 P.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej należy zauważyć, że art. 141 § 4 P.p.s.a. stanowi, iż uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołane unormowanie reguluje jedynie obligatoryjne elementy uzasadnienia i do ich zbadania sprowadza się kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnienie wyroku albo jest sporządzone według wzorca określonego w 141 § 4 P.p.s.a., albo nie jest. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Jeśli uzasadnienie nie spełnia przesłanek określonych w tym przepisie na tyle, że nie jest możliwa kontrola instancyjna, wówczas zaskarżony wyrok podlega uchyleniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a. W sposób wystarczający sąd przedstawił w nim opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organem oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga zasługiwała na uwzględnienie, co w konsekwencji umożliwiło przeprowadzenie kontroli instancyjnej stanowiska Sądu pierwszej instancji. Przypomnieć przy tym należy, biorąc pod uwagę sposób sformułowania zarzutu, że zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może służyć podważaniu przyjętej przez Sąd wykładni przepisów, w oparciu o które rozstrzygnięto sprawę. Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej tj. naruszenia prawa materialnego - art. 14 lza ust. 1 w związku z art. 30g i 14 lzf ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ocena wniosku o dofinansowanie nie spełnia ustawowych standardów rzetelności w sytuacji, gdy wnioskodawca informowany jest o przyczynach odmowy dofinansowania poprzez odesłanie do uzasadnienia negatywnej oceny spełniania kryteriów formalnych zawartej w załączonej do kierowanej do wnioskodawcy informacji, karcie oceny sporządzonej przez ekspertów. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyrażał już pogląd, że w świetle art. 174 P.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd I instancji, bez wskazania konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (zob. wyroki NSA z: 18 października 2011 r., sygn. akt II FSK 797/10; 13 września 2011 r., sygn. akt II FSK 593/10; 18 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 62/10; 19 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2957/12, 20 stycznia 2022 r., sygn. akt III FSK 2147/21; 14 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 1434/21). Jest możliwe, że kilka przepisów może tworzyć określoną normę prawną, ale wówczas zarzut skonstruowany z kilku przepisów musi wskazywać, że tworzą one właśnie taką normę prawną, jaka jest jej treść, i w jaki sposób taka norma została naruszona (zob. wyrok NSA z 6 września 2023 r., sygn. akt I OSK 89/23, LEX nr 3613094). Tak skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej, jak w niniejszej sprawie, nie spełnia powyższego wymogu. W myśl art. 14lza ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonuje wyboru przedsięwzięć w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Zgodnie zaś z art. 14 lzf ust. 1 powołanej ustawy do postępowania w zakresie wyboru przedsięwzięcia do objęcia wsparciem oraz ponownej oceny przedsięwzięcia nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem art. 24 oraz przepisów dotyczących doręczeń i sposobu obliczania terminów, które stosuje się odpowiednio. Wreszcie stosownie do normy art. 30 g ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju informacje dotyczące wyników oceny projektu nie są decyzjami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe, uznać należy, że uzasadnienie informacji nie powinno odpowiadać wymogom przewidzianym dla decyzji administracyjnej. Co trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji. Jednocześnie ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie określa niezbędnych treści uzasadnienia negatywnej oceny projektu. W tej sytuacji trzeba przyjąć, że uzasadnienie informacji o wynikach oceny musi zawierać taką treść, aby spełnić swoją ustawową rolę tzn. umożliwić stronie wniesienie umotywowanego protestu od oceny, która jej nie satysfakcjonuje. Uzasadnienie musi zatem być zrozumiałe dla strony i wyraźnie wskazywać na przyczyny negatywnej oceny, a więc wymieniać uchybienia wraz z ich wyjaśnieniem. Strona powinna bowiem wiedzieć dokładnie dlaczego jej projekt został oceniony negatywnie. Jeżeli uzasadnienie zawiera taką treść i umożliwia stronie podjęcie polemiki z dokonaną oceną, trzeba uznać je za odpowiadające prawu. Sąd pierwszej instancji uznał, że samo dołączenie do informacji karty oceny dokonanej przez ekspertów, zwłaszcza przy ich rozbieżnych ocenach tego samego kryterium formalnego, było niewystarczające. Sama informacja była zbyt lakoniczna. Podobnie jak uzasadnienia oceny ekspertów. Nadto nie spełniała warunku określonego z pkt. 7.7 Regulaminu naboru. Do tej argumentacji skarżący kasacyjnie Instytut się nie odniósł. Uzasadnienie nieprecyzyjnie sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej w istocie nie odnosi się w całości do oceny przedstawionej przez Sąd pierwszej instancji. Skupia się na kwestii dołączenia do informacji karty oceny. W ogóle nie odnosi się do ewentualnego naruszenia Regulaminu naboru czy też przejrzystości dokonanej przez ekspertów oceny. Tym samym skutecznie nie podważa stanowiska Sądu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 K.p.a Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, ze przywołany artykuł ma szereg jednostek redakcyjnych. Zaś skarżący Instytut jednoznacznie nie wskazał, naruszenie której normy zawartej w tym artykule zarzuca Sądowi pierwszej instancji. Który w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jednoznacznie stwierdził, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w odniesieniu do informacji o wyniku oceny. Zatem tak skonstruowany zarzut wymyka się spod kontroli NSA. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.