I GSK 387/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 811/24 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 18 stycznia 2024 r. nr 263/2023/2024 w przedmiocie wypłaty drugiej raty pomocy finansowej na operacje typu ,,Premie dla młodych rolników’’ 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 17 lipca 2023 r., nr 00321/23/OR11; 3. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz P. K. 1120 (tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lipca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 811/24, oddalił skargę P. K. (skarżący kasacyjnie, beneficjent) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (organ, Prezes ARiMR) z dnia 18 stycznia 2024 r., nr 263/2023/2024 w przedmiocie odmowy wypłaty drugiej raty pomocy finansowej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał na następujący stan faktyczny: W dniu 26 maja 2017 r. beneficjent, złożył do Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wniosek o przyznanie pomocy na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego PROW 2014-2020. W dniu 25 stycznia 2018 r. Dyrektor Pomorskiego OR ARiMR wydał decyzję nr 00107/18/OR11 o przyznaniu stronie przedmiotowej pomocy finansowej. Dyrektor Pomorskiego OR ARiMR w dniu 5 października 2022 r. wydał wobec beneficjenta decyzję w sprawie zmiany decyzji o przyznaniu pomocy finansowej, zmieniając decyzję o przyznaniu pomocy finansowej wydaną przez Dyrektora Pomorskiego OR ARiMR w dniu 25 stycznia 2018 r. w zakresie terminu na zrealizowanie biznesplanu oraz złożenie wniosku o płatność II raty pomocy w uzgodnieniu z beneficjentem ustalając późniejszy termin do dnia 31 grudnia 2022 r. Jednocześnie Dyrektor Pomorskiego OR ARiMR w dniu 5 października 2022 r. wydał decyzję w sprawie zmiany założeń biznesplanu, wyrażając zgodę na zmianę założeń biznesplanu. W dniu 6 grudnia 2022 r. beneficjent złożył do organu pierwszej instancji wniosek o płatność drugiej raty pomocy wraz z załącznikami: wersja elektroniczna biznesplanu; oświadczenie beneficjenta o prowadzeniu ewidencji; informacje dotyczące parametrów; sprawozdanie z realizacji biznesplanu; sprawozdanie z uzyskanej wielkości ekonomicznej; zaświadczenia z odbytych kursów PODR oraz wniosek o przeniesienie do aktualnego wniosku całości dokumentacji dotyczącej rozliczenia projektu złożonej w czerwcu 2022 roku. W wyniku weryfikacji dokumentów wezwano beneficjenta do wyjaśnienia co do faktu określenia ciągnika na fakturze jako pojazdu fabrycznie nowego oraz jednoczesnego faktu zarejestrowania ciągnika dnia 20 stycznia 2016 r. widniejące na kopii dowodu rejestracyjnego. W dniu 25 marca 2023 r. skarżący kasacyjnie złożył wyjaśnienia i dokumenty: pismo [...], tłumaczenie pisma [...], zaświadczenie dotyczące rejestracji, tłumaczenie zaświadczenia dotyczącego rejestracji. Strona oświadczyła: "Wyjaśniam, że zakupiony w firmie [...] będącej [...] przedstawicielem firmy [...], ciągnik rolniczy [...] numer VIN [...] został wyprodukowany w roku 2016. Ciągnik zakupiłem w dniu 2 października 2018 roku jako maszynę fabrycznie nową (patrz zapisy na fakturze oraz na protokole odbioru). Przekazuję otrzymane oświadczenie sprzedawcy, wraz z jego tłumaczeniem przysięgłym, w którym wyjaśnia on, że producent zarejestrował ciągnik w styczniu 2016 r. z powodu "prowadzonych statystyk dotyczących rejestracji i norm emisji spalin prawdopodobnie wynikało to z dodatkowych obowiązków nałożonych przez federalne urzędy ds. ochrony środowiska na producentów maszyn napędzanych silnikami diesla dotyczących wyrywkowych kontroli emisji spalin prowadzonych w warunkach naturalnych (a nie laboratoryjnych) przez niezależne podmioty.". Dołączył, również dokument dotyczący pierwszej rejestracji ciągnika potwierdzający jego rejestrację przez producenta w styczniu 2016 r. wraz z tłumaczeniem. Dyrektor Pomorskiego OR ARiMR, na podstawie art. 26 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o EFRROW oraz § 24 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego, wydał w dniu 17 lipca 2023 r. decyzję nr 00321/23/OR11 o odmowie beneficjentowi wypłaty drugiej raty pomocy finansowej na ww. operację. Organ stwierdził, że ciągnik rolniczy, który został zarejestrowany, nie spełnia definicji pojazdu nowego, nie może stanowić inwestycji, która została zaplanowana do realizacji w zatwierdzonym przez ARiMR biznesplanie. Warunek realizacji biznesplanu zgodnie z odnośnymi przepisami nie został spełniony przez beneficjenta. Zakupiony przez beneficjenta ciągnik rolniczy nie spełnia definicji "nowego pojazdu", a zatem nie spełnia warunku zakupu wyłącznie nowych maszyn i urządzeń. W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji z 18 stycznia 2024 r. wskazał, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Zdaniem Prezesa ARiMR ciągnik rolniczy, który został zarejestrowany, nie spełnia definicji pojazdu nowego, w związku z tym nie może stanowić inwestycji, która została zaplanowana do realizacji w zatwierdzonym przez ARiMR biznesplanie. Odnosząc się do odwołania, organ II instancji stwierdził, że przedstawione argumenty nie znajdują oparcia w przepisach prawa i nie mogą zostać uwzględnione. Prezes ARiMR przyjął, że do określenia spełnienia warunku zakupu nowych maszyn będących pojazdami znajdują zastosowanie przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę beneficjenta na decyzję Prezesa ARiMR z 18 stycznia 2024 r. Sąd I instancji uznał, że istota sporu dotyczy tego, czy taki ciągnik rolniczy można uznać za nową maszynę, urządzenie, o którym mowa w § 6 ust. 6 pkt 2 lit. b Rozporządzenia wykonawczego. Istotne jest zbadanie czy inwestycja ta może być rozliczona jako realizacja biznesplanu. Dalej wskazał, że definicję legalną zarówno ciągnika rolniczego jak i nowego pojazdu zawiera ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 44 ww. ustawy, ciągnik rolniczy to pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości nie mniejszej niż 6km/h, skonstruowany do używania łącznie ze sprzętem do prac rolnych, leśnych lub ogrodniczych; ciągnik taki może być również przystosowany do ciągnięcia przyczep oraz do prac ziemnych. Według WSA jeśli ciągnik rolniczy skarżącego był rejestrowany przed dokonaniem zakupu, to w momencie zakupu przez skarżącego zgodnie z art. 2 pkt 62 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także art. 3 pkt 37 Rozporządzenia Nr 167/2013 nie był pojazdem nowym. Prawidłowa jest zatem ocena organu, że wniosek skarżącego, nie spełniał przesłanki zawartej w § 22 pkt 4 lit b Rozporządzenia wykonawczego stanowiącego, że Beneficjent powinien: zrealizować biznesplan w terminie przewidzianym w biznesplanie, lecz nie później niż do dnia upływu 3 lat od dnia wypłaty pierwszej raty pomocy, zwłaszcza zrealizować działania, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 5 oraz § 6 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia. Ustalenia stanu faktycznego i wykładnia przepisów prawa dokonana przez organ są prawidłowe. W ocenie Sądu I instancji organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy. Organ wypełnił obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organy orzekające odniosły się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonały oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie niezbędne elementy i jasno wskazuje, z jakiej przyczyny organ odmówił wypłaty drugiej raty pomocy finansowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący kasacyjnie, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zwrócenie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; aktualnie: t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. § 22 pkt 1 i 4 lit. a) w zw. z § 24 ust. 2 i 2a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 lipca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 759 z późn. zm.; aktualnie: t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2380; dalej: rozporządzenie MRiRW z dnia 13 lipca 2015 r.), poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy skarżący nie wywiązał się ze zobowiązań wynikających z decyzji o przyznaniu pomocy w sytuacji, gdy beneficjent spełnił wszelkie niezbędne wymagania; 2. § 6 ust. 6 pkt 2 lit. b rozporządzenia MRiRW z dnia 13 lipca 2015 r., poprzez jego błędną wykładnię i w efekcie uznanie, że zakupiony przez skarżącego kasacyjnie ciągnik [...] nie spełniał definicji "pojazdu nowego", w sytuacji gdy został on zakupiony jako nowy, tj. nigdy wcześniej nie używany. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. Organ nie skorzystał z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Pismem procesowym z dnia 7 kwietnia 2026 r. (data wpływu do Naczelnego Sądu Administracyjnego: 10 kwietnia 2026 r.), skarżący kasacyjnie, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika uzupełnił argumentację przedstawioną w skardze kasacyjnej. Wskazał m.in., że po wniesieniu skargi kasacyjnej zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2026 r. (sygn. akt I GSK 738/23), którego motywy wprost potwierdzają zasadność zarzutów podniesionych przez skarżącego kasacyjnie w niniejszej sprawie. Jednocześnie podkreślił, że niniejsze pismo nie stanowi rozszerzenia podstaw skargi kasacyjnej, lecz wyłącznie rozwinięcie i wsparcie argumentacji już podniesionej, w szczególności w zakresie zarzutu błędnej wykładni § 6 ust. 6 pkt 2 lit. b rozporządzenia MRiRW z dnia 13 lipca 2015 r. poprzez utożsamienie pojęcia "nowych maszyn, urządzeń oraz wyposażenia" z definicją "nowego pojazdu" z ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dodał, że taki właśnie kierunek zarzutów został już wcześniej wyraźnie sformułowany w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Problem będący istotom sporu w rozpoznawanej sprawie był już rozstrzygany przez inne składy Naczelnego Sądu Administracyjny choćby w wyroku z 2 października 2025 r., sygn. akt I GSK 1634/22, czy też z 5 lutego 2026 r., sygn. akt I GSK 738/23. Stanowisko wyrażone w tych wyrokach skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. Zgodnie z postanowieniami § 6 ust. 6 pkt 2 lit. b) rozporządzenia MRiRW z dnia 13 lipca 2015 r. pomoc może być przyznana, jeżeli biznesplan, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 5 przewiduje zakup wyłącznie nowych maszyn, urządzeń oraz wyposażenia - w ramach inwestycji, o których mowa w lit. a. Kluczowym elementem sporu w realiach tej sprawy jest wykładnia zwrotu "nowych urządzeń, maszyn" i ustalenie jego znaczenia. Zaznaczyć należy, że nie ma przepisu prawa zawierającego definicję ww. zwrotu. Dla analizy znaczenia pojęcia nowej maszyny lub urządzenia istotne jest to, że przedmiotem regulacji rozporządzenia wykonawczego jest określenie warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla rolników", wydanego na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2022 r., poz. 2298), określającej – w myśl art. 1 pkt 1 lit. a i pkt 3 – zadania, właściwość organów oraz szczegółowe zasady wdrażania w zakresie nieuregulowanym wprawie unijnym wsparcia uregulowanego w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez europejski fundusz rolny na rzecz rozwoju obszarów wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U.UE.L.2013.347.487) - dalej: "rozporządzenie nr 1305/2013". Konsekwencją złożoności systemu prawnego Unii Europejskiej, obowiązującego w wielu porządkach prawnych o różnej tradycji i kulturze prawnej jest to, że w odniesieniu do przepisów prawa unijnego za dominującą uznaje się wykładnię celowościową. Konstatację tę zawsze należy mieć na uwadze, gdy przepisy prawa unijnego determinować mają pozycję prawną jednostki. Nie bez powodu akty prawne tworzone przez uprawnione do tego organy administracji Unii zawierają, niekiedy rozbudowane, czy wręcz – wydawać by się mogło – nazbyt szczegółowe preambuły, zawierające katalog celów ogólnych i szczegółowych stanowionego prawa. Założeniem jego kreowania jest przecież osiągnięcie pewnego rezultatu, we wszystkich państwach członkowskich, niezależnie od wspomnianych uwarunkowań systemowych. Z tego powodu, inaczej niż ma to miejsce w rodzimym porządku prawnym, stawiane przez prawodawcę cele zawsze należy brać pod uwagę jako najważniejszy kierunek w poszukiwaniu znaczenia poszczególnych sformułowań tekstu prawnego. Można zatem powiedzieć, że na plan pierwszy wysuwa się oczekiwanie od organów stosujących prawo (w tym sądów krajowych) dbania o zapewnienie jak najwyższego poziomu tej kategorii skuteczności prawa, którą niegdyś J. Wróblewski określił mianem finitystycznej, a więc ostatecznego efektu zakładanego przez tego, kto prawo ustanawia (zob. J. Wróblewski, Skuteczność prawa i problemy jej badania, Studia Prawnicze 1980, nr 1–2, s. 12 i n.). Realizacja tego zamierzenia wymaga w pierwszej kolejności identyfikacji wspomnianych celów regulacji, a dopiero w dalszych punktach można zastanawiać się nad znaczeniem istotnych w sprawie fraz aktu prawnego, starając się pojmować je tak, by najpełniej te zamiary wypełnić. Ogólny cel rozporządzenia, wyrażony już w jego tytule obejmuje wsparcie rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Cele szczegółowe, które miały zostać osiągnięte przez przepisy rozporządzenia nr 1305/2013 wysłowiono w punktach od 1 do 61 wstępu do tego aktu oraz w jego części artykułowej, spośród których – z perspektywy tej sprawy – najistotniejsze są te, zamieszczone w punkcie 4 wstępu. Wskazują one bowiem jednoznacznie na to, że postanowienia rozporządzenia służyć mają zrównoważonemu rozwojowi obszarów wiejskich, transferem wiedzy, innowacją w rolnictwie, rentownością, konkurencyjnością, promowaniem nowych technologii. Z unormowaniem tym koresponduje treść art. 45 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1305/2013, ograniczająca wsparcie do dofinansowania zakupu lub leasingu nowych maszyn i wyposażenia. Warunek ten został powtórzony w rozporządzeniu wykonawczym, wydanym na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Wymaganie tego, by nabywane bądź brane w leasing były urządzenia wyłącznie nowe podyktowane jest zatem właśnie potrzebą wzmocnienia konkurencyjności i rentowności, wprowadzeniem do rolnictwa nowych technologii, transferowania wiedzy na obszary rolnicze. Sens tych rozwiązań nie sprowadza się zatem do kwestii formalnych, zwłaszcza rejestracji maszyn czy urządzeń, lecz tego, czy ich zakup wywoła wspomniany efekt unowocześnienia gospodarstwa. Z tego punktu widzenia zatem oceniać należy przymiot maszyny nowej, a w konsekwencji – przydatności wykorzystanych definicji legalnych. Ograniczenie przymiotu pojazdu nowego do takiego, który został zdefiniowany w przepisie art. 2 pkt 62 Prawa o ruchu drogowym nie jest uzasadnione także z powodów systemowych. W świetle § 9 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283) w ustawie należy posługiwać się określeniami, które zostały użyte w ustawie podstawowej dla danej dziedziny spraw, w szczególności w ustawie określanej jako "kodeks" lub "prawo" (zob. S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004 , s. 47). Wobec tego definicje uregulowane w Prawie o ruchu drogowym powinny być używane w tych aktach prawnych, które odnoszą się do tej dziedziny, którą normuje ta ustawa. Przedmiot regulacji Prawa o ruchu drogowym zakreślono w art. 1 ust. 1 i 2 tej ustawy i obejmuje zasady ruchu zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu, zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, a także działalność właściwych organów i podmiotów w tym zakresie, wymagania w stosunku do innych uczestników ruchu niż kierujący pojazdami, zasady i warunki kontroli ruchu drogowego, a także do ruchu odbywającego się poza wymienionymi miejscami w zakresie koniecznym dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób oraz wynikającym ze znaków i sygnałów drogowych. Kwestie wsparcia dla rolników nie są nawet luźno związane z przedmiotem regulacji Prawa o ruchu drogowym. Dlatego odwoływanie się do zawartych w tej ustawie definicji nie może nosić znamion automatyzmu. Korzystanie z takiej definicji mogłoby mieć miejsce tylko wówczas, gdyby nadane przez definicję znaczenie nie pozostawało w sprzeczności z opisanym wcześniej celem regulacji odnoszącej się do wsparcia dla rolników. Z podobnego powodu nie można skorzystać z definicji zawartej w art. 3 pkt 37 rozporządzenia nr 167/2013. Przepis ten zamieszczono bowiem w akcie prawnym ustanowionym – jak wskazano w punkcie 4 jego preambuły – w celu uproszczenia i przyspieszenia przyjmowania przepisów dotyczących homologacji typu w ustawodawstwie Unii i zawierającym podstawowe przepisy dotyczące bezpieczeństwa funkcjonalnego, bezpieczeństwa pracy i efektywności środowiskowej. Została ona bowiem skonstruowana w zupełnie innym celu niż normowanie zagadnienia wsparcia dla rolników. Nie ma też żadnego sensu postulowane przez skarżącego odwoływanie się do przepisów ustaw podatkowych, zredagowanych w celu realizacji powszechnego obowiązku opodatkowania, a zatem instytucji zgoła odmiennej od wsparcia finansowego, kierowanego do rolników. Skoro sens unormowanego w przepisach rozporządzenia nr 1305/2013 wsparcia polega na przyznaniu pomocy finansowej na zakup nowych maszyn w celu modernizacji, unowocześnienia gospodarstwa, to znaczy że kwestia rejestracji maszyny (pojazdu) nie jest prawnie znacząca. Istotne jest to, czy maszyna jest nowa w znaczeniu potocznym, a zatem nieużywana. Tylko bowiem taka może spełnić wskazany cel regulacji. Odmienne rozumienie tego pojęcia wiąże się tylko z nadmiernym formalizmem, ograniczającym zarazem dostępność wsparcia, które powinno być udzielane na równych, niedyskryminujących zasadach. Uznając zasadność skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że istota sprawy sądowoadministracyjnej została dostatecznie wyjaśniona, co pozwala na podstawie art. 188 p.p.s.a. na uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz rozpoznanie skargi, uwzględniając ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 193 p.p.s.a. oraz uchylając zaskarżoną nią decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję. Rozpatrując sprawę ponownie, organy administracji publicznej zastosują wykładnię prawa materialnego przyjętą w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi kasacyjnej (100zł), opłatę za sporządzenie uzasadnienia wyroku (100 zł), wpis od skargi (200 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika za pierwszą (480 zł) i drugą (240 zł) instancję, orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a .w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).