I GSK 305/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędzia NSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2454/23 w sprawie ze skargi S. S. S. Sp. z o.o. w M. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 19 września 2023 r. nr DIR-IX.6343.15.2023.AP.3 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od S. S. S. Sp. z o.o. w M. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 12425 (dwanaście tysięcy czterysta dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 kwietnia 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2454/23 po rozpoznaniu sprawy ze skargi S.S. S. sp. z o.o. z siedzibą w Myślenicach w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 19 września 2023 r. nr DIR-IX.6343.15.2023.AP.3 w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu. W pkt. 2. zasądził od organu na rzecz spółki 24 867 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 9 września 2013 r. pomiędzy PARP, a S. S. S. sp. z o.o. z siedzibą w Myślenicach (dalej określanej jako spółką, skarżąca lub beneficjent - została zawarta umowa o dofinansowanie nr UDA-POIG.04.06.00-12-005/12-00, której przedmiotem było dofinansowanie projektu. Umowa o dofinansowanie została zmieniona pięcioma aneksami. Małopolska Agencja Rozwoju Regionalnego SA pełniąca funkcję Regionalnej Instytucji Finansującej, 20-21 października 2015 r. przeprowadziła kontrolę realizacji projektu, w wyniku której stwierdziła m.in. że postępowania ofertowe zostały przeprowadzone w sposób naruszający zapisy § 11 umowy o dofinansowanie. W związku z powyższym PARP pismem z 20 kwietnia 2016 r. wezwała spółkę do zwrotu 397.340,56 zł. W uzasadnieniu wskazano, że weryfikacja wniosku o płatność końcową wykazała, iż kwota wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem dotyczących kategorii "Pokrycie ceny nabycia robót i materiałów budowlanych" powinna wynosić maksymalnie 3.757.575,55 zł, tj. równowartość pozostałych wydatków kwalifikowanych w projekcie. Kwota wydatków przedstawionych w ramach ww. kategorii wyniosła 5.879.352,41 zł i tym samym przekroczyła dopuszczalny limit kosztów kwalifikowanych dla tej kategorii o 2.121.776,86 zł (kontrola warunków wynikających z rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U z 2012 r. poz. 438) i wezwała spółkę do zwrotu kwoty dofinansowania wypłaconej w nadmiernej wysokości, tj. w 1.060.888,43 zł; weryfikacja wniosku o płatność końcową wykazała również, że łączna kwota zaliczek przekazana beneficjentowi w kwocie 5.719.727,95 zł została rozliczona w niepełnej wysokości, tj. 5.682.592,20 zł (w ramach wykazanych wydatków we wnioskach o płatność i wynikającego z nich dofinansowania – 4.956.136,02 zł oraz dokonanych zwrotów – 726.456,18 zł) i wezwała do zwrotu kwoty 37.135,75 zł stanowiącej kwotę niewykorzystanej zaliczki. Wobec braku zwrotów środków, PARP kolejnym pismem z 23 maja 2016 r., ponownie wezwała spółkę do zwrotu środków w łącznej kwocie 1.495.364,74 zł. W związku z brakiem uregulowania należności, PARP decyzją z 3 kwietnia 2017 r., orzekła o obowiązku zwrotu przez spółkę 1.495.364,74 zł otrzymanej na podstawie umowy o dofinansowanie wraz z odsetkami. W uzasadnieniu organ wskazał, że zakwestionowano zakup komputera PC na podstawie faktury z 12 czerwca 2015 r. za 1.130,00 zł. Ponadto dotkniętym nieprawidłowościami były postępowania dotyczące: 1. zakupu urządzenia do półautomatycznego nakładania termoprzewodzącego materiału kompozytowego zostało przeprowadzone z naruszeniem § 11 umowy o dofinansowanie w zakresie zasad uczciwej konkurencji, jawności oraz przejrzystości przeprowadzonego postępowania, ponieważ nastąpił wybór wykonawcy, który złożył ofertę po wyznaczonym terminie na składanie ofert; 2. zakupu automatu załadowczego do automatycznego lay-up krzemowych ogniw fotowoltaicznych PV. Z uwagi na brak zainteresowania w pierwszym terminie składania ofert, skarżąca ponowiła zapytanie ofertowe. Z otrzymanych ofert skarżąca wybrała tę, która była korzystniejsza ekonomicznie, lecz została złożona po terminie. PARP stwierdziła dodatkowo, że żadna ze złożonych ofert nie spełniała kryterium trzyletniego okresu opieki gwarancyjnej (oferowane okresy gwarancji były krótsze); 3. kosztu związanego z zakupem końcowego odbioru parametrów techniczno-wydajnościowych i uruchomienia linii wytwórczej modułów PV pod klucz o mocy 20 MWp. Spółka otrzymała dwie oferty po terminie, z czego wybrała ofertę korzystniejszą ekonomicznie. Skarżąca powinna była ponowić postępowanie ofertowe. Dodatkowo skarżąca dokonała wyboru oferty spośród których żadna nie spełniała warunku zapewnienia opieki gwarancyjnej w okresie trzech lat (oferowane okresy gwarancji były krótsze);4. zakupu urządzeń półautomatycznej linii produkcyjnej modułów PV 20 MWp, skarżąca wybrała ofertę najkorzystniejszą ekonomicznie, lecz złożoną po terminie. Ponadto skarżąca nie przedstawiła obiektywnej i jednoznacznej metodyki oceny poszczególnych kryteriów oceny ofert wskazanych w zapytaniu (brak przypisania wag dla poszczególnych kryteriów). Kryteria oceny nie były precyzyjnie sformułowane, jasne i miały stwarzać dowolność interpretacyjną; 5. zakupu stringera naprawczego - stacji kontrolnej połączeń ogniw PV nie otrzymano pierwotnie żadnych ofert wykonawców. W związku z tym ponowiono zapytanie ofertowe i wybrano ofertę złożoną po terminie (złożona w terminie podlegała wykluczeniu; powinno zostać przeprowadzone ponownie postępowanie ofertowe), która jednocześnie była bardziej korzystna ekonomicznie. Dodatkowo żadna z wybranych ofert nie spełniała kryterium opieki gwarancyjnej w trzyletnim okresie (oferowane okresy gwarancji były krótsze); 6. nabycia podwieszanego systemu montażowego dla stanowiska łączenia kolektorów PVT, ponieważ w terminie składania ofert, nie została złożona żadna oferta. Po terminie złożono trzy oferty, z czego skarżąca wybrała jedną. Organ przy obliczaniu wartości korekty finansowej za stwierdzone naruszenia wskazał na dokument "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych za środków funduszy UE z dnia 31 lipca 2014 r." (dalej: Taryfikator) przypisując je ostatecznie do pozycji Taryfikatora: "Naruszenia w zakresie wyboru najkorzystniejszej oferty" i za każde z nich wymierzając korekty w wysokości 25%. PARP nie przychyliła się do obniżenia korekty do poziomu 5% lub 10%, gdyż uchybienia w zakresie braku dochowania terminów przewidzianych na składanie ofert, wybór dostawców spośród ofert złożonych po terminie, czyli wybór dostawców podlegających wykluczeniu z postępowania ofertowego i stosowanie nieprecyzyjnych kryteriów wyboru ofert stanowią istotne czynniki, które wpływają na ograniczenie konkurencji i przejrzystości przeprowadzonych postępowań ofertowych. Orzekając na skutek odwołania strony Minister Funduszy i Polityki Regionalnej decyzją z 30 czerwca 2021 r. uchylił decyzję PARP w części dotyczącej kwoty do zwrotu i w tym zakresie orzekł co do istoty (orzekając o kwocie do zwrotu w wysokości 1.404.964.74 zł) uznając część zarzuconych naruszeń umowy o dofinansowanie za wyłącznie formalne i niemające negatywnego skutku dla budżetu UE i nieskutkujące koniecznością pomniejszenia otrzymanego dofinansowania (nałożeniem korekty), co spowodowało odstąpienie od korekt finansowych w wysokości 25%, co do części wydatków. Uchylenie obejmowało korekty dotyczące postępowań, w których wybrano oferty złożone po terminie. Dlatego wskutek decyzji Ministra, całkowicie odpadły korekty zastosowane dla postępowania dotyczącego zakupu urządzenia do półautomatycznego nakładania termoprzewodzącego materiału kompozytowego (pkt 1) i postępowania dotyczącego zakupu podwieszanego systemu montażowego dla stanowiska łączenia kolektorów PVT (pkt 6) opiewające na 90.400,00 zł. W pozostałym zakresie Minister utrzymał zastosowane korekty na poziomie 25%. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 października 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4480/21 po rozpoznaniu skargi spółki, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ nie zbadał kwestii przedawnienia zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania projektu. Przy czym Sąd uznał za błędne stanowisko skarżącej, co do rozróżniania źródeł finansowania projektu na te pochodzące ze środków unijnych oraz środków budżetu państwa jako mające znaczenie dla liczenia terminów przedawnienia. Zaznaczył, że materialnoprawną podstawę zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich stanowią przepisy art. 207 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1270 ze zm., dalej określanej skrótem u.f.p.). Ustawa ta nie zawiera regulacji związanych z przedawnieniem prawa zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Zgodnie z jej art. 67, do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa. Pomimo odesłania, przepisów Ordynacji w zakresie regulującym terminy przedawnienia nie stosuje się, z uwagi na przepis szczególny, tj. rozporządzenie Rady (WE, EUROATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE. L. 1995.312.1; dalej: rozporządzenie 2988/95). W szczególności zaś art. 1 ust. 2 rozporządzenia. W konsekwencji dla ustalenia początku biegu terminu przedawnienia istotna jest t ocena, czy nieprawidłowość, o której mowa w art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95 miała charakter jednorazowy, czy też były to nieprawidłowości ciągłe lub powtarzające się. Dla ustalenia upływu terminu przedawnienia, który co do zasady wynosi cztery lata konieczne jest ustalenie, czy program w ramach, którego płatność była realizowana jest programem wieloletnim i czy doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. Na poparcie swojego stanowiska powoła się na wyrok TSUE z 15 czerwca 2017 r. C-436/15 W wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej decyzją z dnia 19 września 2023 r. – wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2923 r. poz. 775; dalej: K.p.a.), w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 9 pkt 1, ust. 11, art. 67 ust. 1 u.f.p.), art. 54 § 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, dalej określanej skrótem O.p.) oraz art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2023 r. poz. 1259) – uchylił decyzję PARP z 3 kwietnia 2017 r. w całości i orzekł o zwrocie kwoty 1.404.964,74 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95, okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary. W sprawie wystąpiła nieprawidłowość powtarzająca się. Zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia 2988/95 w przypadku powtarzających się nieprawidłowości termin przedawnienia biegnie począwszy od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W wyroku TSUE z 11 czerwca 2015 r., C-52/14 w pkt 49 wskazano, że gdy podmiot gospodarczy, celem uzyskania korzyści ekonomicznej, dopuszcza się szeregu podobnych operacji, które naruszają ten sam przepis prawa Unii, należy uznać te operacje za składające się na jedną i tą samą ciągłą lub też powtarzającą się nieprawidłowość. Użyte w tym przepisie pojęcie "nieprawidłowość ustała" należy rozumieć jako odnoszące się do dnia, w którym ustała ostatnia z nieprawidłowości składających się na nieprawidłowość powtarzającą się. Nieprawidłowość ma charakter "ciągły lub powtarzający się" w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia 2988/95, jeżeli popełniana jest przez podmiot, który czerpie korzyści ekonomiczne z całokształtu podobnych operacji, które naruszają ten sam przepis prawa Unii. W tym względzie w zakresie dotyczącym związku czasowego, w jakim winny pozostawać nieprawidłowości, aby można je było uznać za "nieprawidłowość powtarzającą się" w rozumieniu tego przepisu, konieczne jest jedynie, by okres czasu, jaki upłynął pomiędzy poszczególnymi nieprawidłowościami był krótszy od terminu przedawnienia przewidzianego w akapicie pierwszym tego ustępu. Nieprawidłowość ma także charakter powtarzający się, jeżeli została popełniona przez podmiot, który czerpał korzyści ekonomiczne z ogółu podobnych transakcji naruszających ten sam przepis. Organ odwoławczy podniósł, że w sprawie o wystąpieniu nieprawidłowości powtarzającej się świadczy fakt, iż w ramach realizowanego projektu beneficjent przeprowadził postępowania ofertowe z naruszeniem tego samego przepisu, jakim był § 11 umowy o dofinansowanie, czyli z naruszeniem zasady uczciwej konkurencji, jawności oraz przejrzystości. W przypadku urządzenia do półautomatycznego nakładania termoprzewodzącego materiału kompozytowego (pkt 1) i podwieszanego systemu montażowego dla stanowiska łączenia kolektorów PVT (pkt 6) nie doszło do naruszenia § 11 umowy o dofinansowanie w zakresie zasad uczciwej konkurencji, jawności i przejrzystości prowadzonego postępowania, które wskazywałyby na uchybienia z pkt 11 Tabeli nr 2 Załącznika nr 1 Taryfikatora i odstąpił od nałożenia korekty finansowej. W przypadku pozostałych czterech postępowań ofertowych (pkt 2-4, tj. wydatków: na zakup automatu załadowczego do automatycznego lay-up krzemowych ogniw fotowoltaicznych PV, na końcowy odbiór parametrów techniczno-wydajnościowych i uruchomienia linii wytwórczej modułów PV pod klucz o mocy 20 MWp, na zakup urządzeń półautomatycznej linii produkcyjnej modułów P\/ 20 MWp oraz na zakup stringera naprawczego - stacji kontrolnej połączeń ogniw PV), Minister stwierdził, że doszło do naruszenia § 11 umowy o dofinansowanie i podtrzymał zasadność nałożenia korekt finansowych. Zakwestionowane wydatki ponoszone były od 5 września 2014 r. do 29 września 2015 r. W ocenie organu nieprawidłowość powtarzająca w projekcie ustała z końcem okresu trwałości, który zakończył się 30 września 2018 r. (30 września 2015 r. beneficjent złożył wniosek o płatność końcową), bowiem do tego czasu beneficjent był związany postanowieniami umowy o dofinansowanie i dopiero wówczas możliwa była całkowita ocena tego, czy projekt został zrealizowany w całości zgodnie z zapisami umowy o dofinansowanie. Nadto organ II instancji ustalił, że bieg terminu przedawnienia został kilkukrotnie przerwany na skutek aktów właściwych organów, o których spółka została zawiadomiona. Po każdym takim przerwaniu termin przedawnienia rozpoczynał swój bieg od początku. Zdarzenia, które przerwały bieg terminu przedawnienia, to doręczenia m.in.: wezwania do zwrotu z 23 maja 2016 r.; zawiadomienia z 20 lipca 2016 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu, decyzji PARP z 3 kwietnia 2017 r.; wpływ 23 lutego 2023 r. do organu prawomocnego wyroku WSA z 13 października 2022 r., V SA/Wa 4480/21 i aktami; zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego z 9 sierpnia 2023 r. W rezultacie na skutek przerwania biegu terminu przedawnienia, nie doszło do przedawnienia należności w przedmiotowym projekcie. Tym samym nie upłynął jeszcze maksymalny 8 letni termin, o którym mowa w art. 3 ust. 1 akapit 4 rozporządzenia 2988/95. Termin ten upłynie 30 września 2026 r. Organ II instancji podniósł, że nawet gdyby przyjąć, iż ustanie nieprawidłowości nastąpiło z dniem ostatniej płatności w projekcie, czyli 29 września 2015 r. i od tego dnia zacząłby biec podstawowy 4-letni termin przedawnienia, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia 2988/95, to z uwagi na stwierdzone wielokrotne przerwanie biegu terminu przedawnienia, termin ten uległ przedłużeniu i odpowiada podwójnemu terminowi okresu przedawnienia (tj. maksymalnie 8 lat od daty ustania nieprawidłowości) i do dnia wydania niniejszej decyzji nie upłynął. Organ odwoławczy wskazał, że na mocy art. 3 ust. 3 rozporządzenia 2988/95, państwa członkowskie zachowują możliwość stosowania dłuższego okresu niż okres przewidziany odpowiednio w ust. 1 i 2. Z tego ostatniego zapisu ustawodawca krajowy skorzystał, wprowadzając do ustawy o finansach publicznych art. 66a. Przepisy art. 66a u.f.p., mają charakter norm prawa materialnego. Wobec braku w ustawie nowelizującej z 7 lipca 2017 r. przepisów przejściowych, art. 66a u.f.p., należy stosować zgodnie z zasadą obowiązywania nowego prawa wprost. Na podstawie przepisów prawa unijnego, do czasu zamknięcia programu operacyjnego i wypłacenia salda końcowego, państwo członkowskie może być zobligowane do dokonywania zwrotu środków nienależnie pobranych przez beneficjentów do budżetu UE. W związku z tym, państwo członkowskie powinno mieć prawo wyegzekwowania należności od podmiotu odpowiedzialnego za powstanie danej nieprawidłowości. Tym samym art. 66a u.f.p. służy stosowaniu rozporządzenia 2988/95. O ile wierzytelności powstałe przed dniem wejścia w życie art. 66a u.f.p. na ten dzień nie były jeszcze wg zasad określonych w art. 3 rozporządzenia 2988/95 przedawnione, to mogą do nich mieć zastosowanie dłuższe terminy przedawnienia, niż określone w tymże art. 3, wprowadzone w art. 66a u.f.p.. W chwili ustania nieprawidłowości w sprawie, tj. 30 września 2018 r. zastosowanie ma obowiązujący od 2 września 2017 r. art. 66a u.f.p., zgodnie z którym zobowiązanie do zwrotu środków, o których mowa w art. 60 pkt 6, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od dnia: 1) w którym decyzja, o której mowa w art. 189 ust. 3b, albo decyzja, o której mowa w art. 207 ust. 9, stała się ostateczna, albo 2) wypłaty salda końcowego, o którym mowa w art. 89 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006, str. 25, ze zm.; dalej: rozporządzenia 1083/2006) - w zależności od tego, który z tych terminów nastąpi później. W rezultacie organy obu instancji, wydały decyzje przed upływem terminu określonego w art. 66a u.o.f.p., jak też przed upływem maksymalnego, 8-letniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia 2988/95. Uzasadniając uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewódzkie Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że w sprawie doszło do nieprawidłowości w przeprowadzonych postępowaniach ofertowych w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006 w zw. z art. 1 ust. 2 i art. 2 ust. 1 rozporządzenia 2988/95. Przy tym zaskarżona decyzja nie została wydana w warunkach przedawnienia, choć w tym zakresie Sąd I instancji nie podzielił w całości argumentacji organu. Przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji było nieprawidłowe ustalenie wysokości zastosowanych korekt finansowych na poziomie 25%. Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja w sentencji nie zawierała obligatoryjnych elementów rozstrzygnięcia, w szczególności wskazania szczegółowych terminów naliczania odsetek, wraz z przerwami w ich naliczaniu, oraz nie określa sposobu zwrotu środków, a przez to spółka nie miała możliwości jej wykonania. Przy czym na stronach 48-49 uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazano okresy wyłączone z naliczania odsetek jak też to, że zgodnie z art. 53 § 3 O.p., strona jest zobowiązana do samodzielnego naliczenia odsetek, a następnie ich wpłacenia bez wezwania. Przy tym sentencja zaskarżonej decyzji zawiera błędną podstawę rozstrzygnięcia (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), która nie koresponduje z podstawą wydania decyzji reformatoryjnej (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). Ostatecznie uznał jednak, że te uchybienia nie miały wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu w sprawie doszło do nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 i art. 98 ust. 2 rozporządzenia 1083/2006 oraz art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2988/95, które musiały spowodować nałożenia na beneficjenta korekty finansowej. Zgodnie z § 11 ust. 2 umowy o dofinansowanie, spółka była zobowiązana do ponoszenia wszystkich wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem z zachowaniem zasady uczciwej konkurencji, efektywności, jawności i przejrzystości oraz zobowiązany dołożyć wszelkich starań w celu uniknięcia konfliktu interesów rozumianego jako brak bezstronności i obiektywności w wypełnianiu funkcji jakiegokolwiek podmiotu objętego niniejszą umową w związku z jej realizacją. Z kolei zgodnie z § 11 ust. 5 umowy o dofinansowanie, w sytuacji, gdy beneficjent nie jest zobowiązany do stosowania ustawy prawo zamówień publicznych, beneficjent dokonuje wyboru wykonawcy w ramach projektu według następującej procedury – pkt 2 – beneficjent zobowiązany jest do zamieszczenia na swojej stronie internetowej (o ile taką posiada) oraz w swojej siedzibie zapytania ofertowego. Zapytanie ofertowe powinno zawierać w szczególności opis przedmiotu zamówienia, kryteria oceny oferty oraz termin składania ofert; pkt 3 – beneficjent zobowiązany jest do wysłania zapytania ofertowego do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców, o ile na rynku istnieje trzech potencjalnych wykonawców danego zamówienia. Beneficjent nie może wysłać zapytań ofertowych do podmiotów o których mowa w ust. 3. Beneficjent wybiera najkorzystniejszą ekonomicznie ofertę spośród wszystkich złożonych ofert w oparciu o ustalone w zapytaniu ofertowym kryteria oceny. Natomiast § 5 ust. 1 umowy o dofinansowanie stanowi, iż warunkiem uznania wydatków za kwalifikujące się do objęcia wsparciem jest poniesienie ich przez beneficjenta w związku z realizacją projektu, m.in. zgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie. W sprawie w czterech postępowaniach ofertowych wystąpiły nieprawidłowości, skutkujące koniecznością zastosowania korekt finansowych. Z powodu wybrania ofert, która nie spełniły wymaganego przez spółkę kryterium trzyletniego okresu opieki gwarancyjnej (oferowane okresy gwarancji były krótsze), tj.: w przypadku zakupu automatu załadowczego do automatycznego lay-up krzemowych ogniw fotowoltaicznych PV; zakupu końcowego odbioru parametrów techniczno-wydajnościowych i uruchomienia linii wytwórczej modułów PV pod klucz o mocy 20 MWp. oraz zakupu stringera naprawczego - stacji kontrolnej połączeń ogniw PV. Natomiast w przypadku zakupu urządzeń półautomatycznej linii produkcyjnej modułów PV 20 MWp, nieprawidłowość polegała na nieprzedstawieniu obiektywnej i jednoznacznej metodyki oceny poszczególnych kryteriów oceny ofert wskazanych w zapytaniu (brak przypisania wag dla poszczególnych kryteriów). Kryteria oceny nie były precyzyjnie sformułowane, jasne i miały stwarzać dowolność interpretacyjną. W rezultacie przyjęcie ofert bez wymaganego okresu gwarancji, a w przypadku zakupu urządzeń półautomatycznej linii produkcyjnej modułów PV 20 MWp, brak metodyki oceny poszczególnych kryteriów oceny ofert wskazanych w zapytaniu, stanowiły na pewno nieprawidłowości w rozumieniu ww. przepisów rozporządzeń 2988/95 i 1083/2006. Mając zaś na uwadze to, że nie są to błędy jedynie o charakterze formalnym, to w takim przypadku obowiązkowe jest zastosowanie korekty finansowej, co prawidłowo stwierdziły organy. Sąd I instancji wskazał, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano precyzyjnie, które punkty Taryfikatora zostały zastosowane. Przy tym zostały one wymierzone w nadmiernej wysokości w świetle zapisów Taryfikatora oraz okoliczności sprawy, a jako takie naruszają zasadę proporcjonalności. Organy zastosowały w sprawie wersję Taryfikatora z 31 lipca 2014 r. przypisując powyższe nieprawidłowości w następujący sposób. W przypadku urządzeń półautomatycznej linii produkcyjnej modułów PV 20 MWp i braku przypisania wag dla poszczególnych kryteriów – do nieprawidłowości określonych jako "Niewłaściwe stosowanie kryteriów oceny ofert". Przy czym w Taryfikatorze znajdują się dwa punkty (13 i 14), które opisują taką kategorię nieprawidłowości. Tymczasem organ nie wyjaśnił, który z punktów zastosował. Niemniej jednak oba punkty przewidują korektę w wysokości 25% z jednoczesną uwagą, że wysokość korekty może zostać obniżona do 10% lub 5% w zależności od wagi nieprawidłowości. W przypadku pozostałych nieprawidłowości dotyczących wybrania trzech ofert bez wymaganego okresu gwarancji, organ przepisał te nieprawidłowości do kategorii "Naruszenie w zakresie wyboru najkorzystniejszej oferty" Taryfikatora. Tu z kolei Taryfikator zawiera aż 3 punktu z taką kategorią nieprawidłowości (pkt 28, 29 i 30). Organ dostrzegając ten błąd w decyzji organu I instancji, nie podaje jednak który konkretnie punkt Taryfikatora został w sprawie zastosowany. Co prawda każdy z punktów – jak wyżej – przewiduje korektę w wysokości 25% ale tylko punkty 28 i 30 zawierają uwagą, że wysokość korekty może zostać obniżona do 10% lub 5% w zależności od wagi nieprawidłowości. W tej sytuacji organ ma obowiązek w sposób niedwuznaczny określić, który punkt Taryfikatora opisujący wskaźnik stosuje, co w żaden sposób z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika i wbrew stwierdzeniu na str. 34 zaskarżonej decyzji, także pełna lektura uzasadnienia decyzji tych wątpliwości nie rozwiewa. Sąd zaznaczył przy tym, ze analizując kwestię podstaw określania kwoty korekty finansowej należy uwzględniać stanowisko wyroku TSUE z 14 lipca 2016 r. w sprawie C-406/14, w którym w odniesieniu do mechanizmu korekt finansowych stwierdzono, że art. 98 ust. 2 akapit pierwszy wymaga od właściwego organu krajowego ustalenia kwoty korekty, która ma zostać dokonana, przy uwzględnieniu trzech kryteriów, a mianowicie charakteru nieprawidłowości, jej wagi oraz straty finansowej poniesionej przez dany fundusz (pkt 47). Wobec tego, nawet jeśli (...) nie wyklucza to tego, że pierwsze obliczenie można przeprowadzić na podstawie taryfikatora zgodnego z zasadą proporcjonalności, to nie zmienia to jednak faktu, że przy ustalaniu końcowej kwoty korekty, która ma zostać dokonana, należy uwzględnić wszystkie szczególne cechy, jakie charakteryzują stwierdzoną nieprawidłowość, w porównaniu do elementów branych pod uwagę przy ustalaniu tego taryfikatora, które to cechy mogą uzasadniać dokonanie większej bądź niższej korekty (pkt 49). Skoro Taryfikator przewiduje stopniowanie korekty (25%, 10% i 5%) to przyjąć należy, że 25% korekta powinna być stosowana w przypadkach rażących zaś 5% w sytuacjach najmniejszych nieprawidłowości. Oczywiście uzasadnienie wyboru wysokości korekty powinno być rzetelne. Przy opisie poszczególnych postępowaniach ofertowych, brak jest rozważań w zakresie możliwości zastosowania niższych korekt finansowych (10% lub 5%), są tylko stwierdzenia, że organ odwoławczy "podtrzymuje nałożoną korektę 25%"). Co więcej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano, że zapisy Taryfikatora przy stwierdzonych przez organ nieprawidłowościach przewidują jakiekolwiek możliwości zastosowanie korekt niższych, tj. na poziomie 10% i 5% niż zastosowana 25%. Jest to istotne w sytuacji, gdy organ podjął decyzję reformatoryjną z uwagi na uznanie części zarzutów odwołania spółki. PARP zastosował 25% korektę z dwóch powodów, ponieważ oprócz wybrania ofert bez wymaganego okresu gwarancji, korekty były nałożone także za wybór wykonawców, którzy złożyli oferty po wyznaczonym terminie na ich składanie. Pomimo uznania przez organ tych drugich uchybień za formalne i jako takie za nieprzynoszące negatywnych skutków finansowych dla budżetu UE, nie przełożyło się to jednak na możliwość zastosowania niższego wskaźnika korekty niż 25%. W ocenie Sądu pierwszej instancji w sprawie wystąpiła nieprawidłowość powtarzającą się. W tym zakresie organ trafnie wskazał na wyrok TSUE z 11 czerwca 2015 r., w sprawie C-52/14, w którym w punkcie 49 wskazano, że gdy podmiot gospodarczy, celem uzyskania korzyści ekonomicznej, dopuszcza się szeregu podobnych operacji, które naruszają ten sam przepis prawa Unii, należy uznać te operacje za składające się na jedną i tą samą ciągłą lub też powtarzającą się nieprawidłowość. Tak więc użyte w tym przepisie pojęcie "nieprawidłowość ustała" należy rozumieć jako odnoszące się do dnia, w którym ustała ostatnia z nieprawidłowości składających się na nieprawidłowość powtarzającą się. Nieprawidłowość ma charakter "ciągły lub powtarzający się" w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia 2988/95, jeżeli popełniana jest przez podmiot, który czerpie korzyści ekonomiczne z całokształtu podobnych operacji, które naruszają ten sam przepis prawa Unii. W tym względzie w zakresie dotyczącym związku czasowego, w jakim winny pozostawać nieprawidłowości aby można je było uznać za "nieprawidłowość powtarzającą się" w rozumieniu tego przepisu, konieczne jest jedynie, by okres czasu, jaki upłynął pomiędzy poszczególnymi nieprawidłowościami, był krótszy od terminu przedawnienia przewidzianego w akapicie pierwszym tego ustępu. Nieprawidłowość ma także charakter powtarzający się, jeżeli została popełniona przez podmiot, który czerpał korzyści ekonomiczne z ogółu podobnych transakcji naruszających ten sam przepis prawa (por. wyroki TSUE w sprawach C-279/05, C-52/14, C-465/10). W sprawie o wystąpieniu nieprawidłowości powtarzającej się świadczy fakt, że w ramach realizowanego projektu spółka przeprowadziła postępowania ofertowe z naruszeniem tego samego przepisu prawa, tj. § 11 umowy o dofinansowanie. Konkretnie nieprawidłowości w realizacji projektu polegały na przeprowadzeniu postępowań ofertowych dotyczących wydatków: na zakup automatu załadowczego do automatycznego lay-up krzemowych ogniw fotowoltaicznych PV, na końcowy odbiór parametrów techniczno-wydajnościowych i uruchomienia linii wytwórczej modułów PV pod klucz o mocy 20 MWp oraz na zakup stringera naprawczego - stacji kontrolnej połączeń ogniw PV, bez spełnienie wymogu w zakresie okresu obowiązywania gwarancji. Tak więc była to podobna nieprawidłowość w ramach jednego projektu, która polegała na wybraniu ofert, które nie spełniły warunków dotyczących okresu gwarancji. Określając moment, w którym omawiana nieprawidłowość powtarzająca się ustała, a tym samym moment, od którego należy rozpocząć liczenie terminu przedawnienia, trzeba uwzględnić zarówno okres realizacji samej umowy z wykonawcą, jak również daty przekazania środków dofinansowania na rachunek beneficjenta, gdyż to z nich opłacane są wydatki związane z realizacją projektu. W sytuacji, gdy w sprawie występuje nieprawidłowość skutkująca zarówno potencjalną (realizacja umowy z naruszeniem zasady konkurencji), jaki i rzeczywistą (przekazanie środków dofinansowania na rachunek beneficjenta) szkodą w budżecie UE, to dla obliczania biegu terminu przedawnienia należy przyjąć późniejszą z tych dat (por. wyrok TSUE z 15 października 2015 r. w sprawie C-59/14). Sąd wskazał, że zakwestionowane wydatki ponoszone były od 5 września 2014 r. do 29 września 2015 r. Ustanie nieprawidłowości nastąpiło z dniem ostatniej płatności w projekcie, czyli 29 września 2015 r. i od tego dnia zaczął biec podstawowy 4-letni termin przedawnienia, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia 2988/95. Zatem przedawnienie nastąpiłoby 29 września 2015 r., gdyby nie doszło do przerwania terminu przedawnienia przed upływem tej daty i przedłużenia terminu przedawnienia do 8 lat. Do takiego przerwania doszło w chwili doręczenia spółce dokumentów, które stanowią "każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości" o jakich mowa w art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia 2988/95. Do takich aktów należą: doręczenie wezwania do zwrotu z 23 maja 2016 r.; zawiadomienia z 20 lipca 2016 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu czy decyzji PARP z 3 kwietnia 2017 r. Wynika z tego, że do przedawnienia nie mogło dojść wcześniej niż 29 września 2023 r. Tymczasem zaskarżona ostateczna została doręczona skarżącej 20 września 2023 r. Oznacza to, że na skutek przerwania biegu terminu przedawnienia, nie doszło do przedawnienia należności. Tym samym nie upłynął okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia (8-letni termin), o którym mowa w art. 3 ust. 1 akapit 4 rozporządzenia 2988/95. W ocenie WSA przepis art. 66a ust. 1 u.f.p., to nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie. Powyższe z trzech powodów. Po pierwsze regulacje dotyczące przedawnienia mają charakter materialnoprawny, co sprawia, że nie mogą odnosić się do stanów zaistniałych przed ich wejściem w życie. Jeżeli zatem, nieprawidłowość wystąpiła bądź ustała przed wejściem w życie art. 66a ust. 1 u.f.p., to przepis ten nie może regulować biegu terminu przedawniania takiej nieprawidłowości, tym bardziej w sytuacji, gdy jak w niniejszej sprawie, przed wejściem w życie omawianego przepisu krajowego nieprawidłowość ustała. Po drugie, z uwagi na przyjętą konstrukcję omawianego przepisu, zakładającą alternatywne określenie początku biegu terminu przedawnienia (w zależności od tego, który ze wskazanych w nim terminów nastąpi później), przyjęcie zaproponowanej przez organ wykładni sprawiałoby, że przepis ten byłby wewnętrznie sprzeczny. Skoro do przedawnienia dochodziłoby (alternatywnie) wraz z upływem 5 lat od dnia, w którym decyzja, o której mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p., stała się ostateczna (pkt 1), jak też wraz z wypłatą salda końcowego w ramach danego programu (pkt 2), to bieg terminu przedawania odnosiłby się do zupełnie różnych i niepowiązanych ze sobą funkcjonalnie zdarzeń, których zaistnienie miałoby mieć jednak ten sam skutek prawny, mianowicie skutek przedawniania zobowiązania do zwrotu dofinansowania. Przekonuje o tym powiązanie biegu przedawnienia z dniem, w którym decyzja zwrotowa stałaby się ostateczna (art. 66a ust. 1 pkt 1 u.f.p.), gdyż w takim przypadku wydanie decyzji zwrotowej nie byłoby w istocie ograniczone żadnym terminem, skoro jego bieg rozpoczynałby się dopiero od dnia, w którym decyzja taka stałaby się ostateczna. Już choćby z tej przyczyny art. 66a ust. 1 u.f.p., nie dotyczy upływu terminu przedawnienia do wydania, lecz wykonania decyzji zwrotowej i jako taki stanowi "przeniesienie" na grunt krajowy regulacji zawartej w art. 3 ust. 2 rozporządzenia 2988/95, a nie w ust. 1 tego przepisu. Dopiero takie odczynie art. 66a ust. 1 u.f.p., sprawia, że wszystkie opisane w nim alternatywne przypadki stają się spójne ze skutkiem prawnym jaki wywołuje. W końcu po trzecie, zaproponowana przez organ wykładnia art. 66a ust. 1 u.f.p., byłaby sprzeczna z prawem unijnym, skutkując tym samym koniecznością zastosowania zasady pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej, wyrażającej się w pominięciu tej regulacji krajowej na rzecz bezpośredniego stosowania art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95. Skoro bowiem, w akapicie drugim art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95 jest mowa o ostatecznym zakończeniu programu wieloletniego – jako dacie granicznej (końcowej) biegu przedawnienia, to nie można na gruncie regulacji krajowej uznać tej samej daty – jako daty początkowej biegu terminu przedawnienia. Uwzględnienia powyższego zarzutu w zakresie nieprawidłowego powołania się przez organy na przepis art. 66a u.f.p., nie czyni jednak, że decyzje zwrotowe w sprawie zapadły w warunkach przedawnienia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Względnie autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi strony. W każdym z przypadków skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. Przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. i art. 11 K.p.a. w zw. z art. 98 ust. 2 akapit pierwszy i drugi rozporządzenia nr 1083/2006 w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 i w związku z art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy wdrożeniowej poprzez niezasadne uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w następstwie błędnego przyjęcia, że decyzja Organu jest nieprawidłowa co przejawia się w braku należytego uzasadnienia, dlaczego zastosowano w przypadku każdej stwierdzonej nieprawidłowości korektę na poziomie 25%, a nie niższym, co dopuszczał Taryfikator, i na skutek błędnego uznania, że sam brak konkretnego określenia, który punkt Taryfikatora Organ zastosował, czyni niewłaściwym zastosowanie korekty na poziomie 25%, podczas gdy podstawę nałożenia korekty stanowi art. 98 ust. 2 zdanie pierwsze i drugie rozporządzenia nr 1083/2006 i odpowiednio art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy wdrożeniowej, i zarówno z uzasadnienia decyzji Organu I instancji, jak i zaskarżonej decyzji wynikało w sposób wystarczająco jasny, dlaczego charakter nieprawidłowości uzasadniał korektę na zastosowanym przez organy poziomie, a tym samym Sąd I instancji, wobec ewidentnego stwierdzenia nieprawidłowości i podzielenia stanowiska organów w tym zakresie, winien był skargę oddalić; 2) . art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. art. 3 § 1 P.p.s.a. i w związku z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 akapit 2 i 4 i w zw. z art. 66a ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a u.f.p., poprzez niedołożenie należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, brak należytego wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia, a także pominięcie wskazań dla Organu co do dalszego postępowania - a to wobec uznania, że do badania kwestii przedawnienia w sprawie nie może mieć zastosowania art. 66a u.f.p. i jednocześnie uznania na podstawie art. 3 ust. 1 akapit 2, że do przedawnienia nie mogło dojść wcześniej niż 29 września 2023 r., co oznacza, że wobec uchylenia zaskarżonej decyzji Organ nie będzie w stanie ponownie przeprowadzić postępowania administracyjnego i wydać ostatecznej decyzji w sprawie przed upływem terminu przedawnienia, a co nie znalazło odzwierciedlenia w treści uzasadnienia zaskarżonego uzasadnienia II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 66a ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a) u.f.p. poprzez niezasadne uznanie, że nie może on znaleźć zastosowania w sprawie, a to na skutek błędnej wykładni i przyjęcia: a) że jako przepis materialnoprawny nie może on znaleźć zastosowania do nieprawidłowości, które wystąpiły bądź ustały przed jego wejściem w życie w sprawie uznanie, że przed jego wejściem w życie, tj. przed 2 września 2017 r., podczas gdy na dzień wejścia w życie art. 66a ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a u.f.p zobowiązanie nie było jeszcze przedawnione według mających zastosowanie do tego dnia przepisów unijnych, zatem zastosowanie w sprawie powinien znaleźć przepis nowy, tj. art. 66a ust. 1 u.f.p. b) że z uwagi na alternatywne określenie nim początku biegu terminu przedawnienia, przyjęcie wykładni zaproponowanej przez Organ sprawiałoby, że przepis ten byłby wewnętrznie sprzeczny, podczas gdy rozwiązania w nim przyjęte byty wzorowane na treści art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2988/95, - co z kolei w przypadku uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku, na skutek uchylenia decyzji Ministra prowadziłoby do konieczności uznania, że na skutek przedawnienia zobowiązania nie jest możliwe dalsze dochodzenie zwrotu przedmiotowej należności, pomimo ewidentnych nieprawidłowości stwierdzonych w Projekcie, co do których także Sąd I instancji nie miał wątpliwości, bowiem Organ nie zdołałby wydać kolejnej, ostatecznej decyzji przed upływem terminu przedawnienia; 2) art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 poprzez jego błędną wykładnię i w jej rezultacie wadliwe wskazanie, jako dnia ustania nieprawidłowości, od którego należy liczyć przedawnienie - dnia 29 września 2015 r. - podczas gdy prawidłowa wykładania tego przepisu, przy uwzględnieniu okoliczności sprawy i charakteru nieprawidłowości (ciągła i powtarzająca się) początek biegu terminu przedawnienia należało przyjąć na dzień zakończenia okresu trwałości Projektu, a więc na dzień 30 września 2018 r., co z kolei w przypadku uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku, na skutek uchylenia decyzji Ministra prowadziłoby do konieczności uznania, że na skutek przedawnienia zobowiązania nie jest możliwe dalsze dochodzenie zwrotu przedmiotowej należności, pomimo ewidentnych nieprawidłowości stwierdzonych w Projekcie, co do których także Sąd I instancji nie miał wątpliwości, bowiem Organ nie zdołałby wydać kolejnej, ostatecznej decyzji przed upływem terminu przedawnienia Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Strona w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż ma usprawiedliwione podstawy, a zaskarżone orzeczenie nie odpowiada prawu (argumentum a contrario z art. 184 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określono w § 2 art. 183 P.p.s.a. W rozpatrywanej sprawę te przesłanki nie wystąpiły. Przystępując do oceny zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. W tej grupie najdalej idącym zarzutem jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. art. 3 § 1 P.p.s.a. i w związku z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 akapit 2 i 4 i w zw. z art. 66a ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a u.f.p., poprzez niedołożenie należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, brak należytego wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia, a także pominięcie wskazań dla Organu co do dalszego postępowania, który Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadniony. Zgodnie z art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a. uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA nie zawiera wytycznych dla organu ani klarownych wskazówek, co do tego w jaki sposób uchybienia w zakresie naruszenia przepisów Kodeks postępowania administracyjnego należy usunąć, co w konsekwencji ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż skutkuje to niedostatecznym wyjaśnieniem przez Sąd I instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, brakiem pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz uniemożliwia zrozumienie toku rozumowania i racji, którymi kierował się Sąd. Po pierwsze, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone prawidłowo. Sąd pierwszej instancji zawarł w zaskarżonym uzasadnieniu wszystkie niezbędne elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Tymi elementami są: a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do Sądu administracyjnego, b) prezentacja stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmująca w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz c) stanowisko Sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej, Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Jedynie w sytuacji, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, naruszałoby prawo. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Treść uzasadnienia umożliwia prześledzenie toku rozumowania Sądu pierwszej instancji i poznanie racji, które stały za konkluzja o braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. To zaś prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji nie uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Dalej należy stwierdzić, że zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten ma tylko ustrojowy charakter. Ponadto przepis ten wskazuje na decyzje administracyjne jako akty podlegające kontroli sądowoadministracyjnej. Z kolei zaś wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej, nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. W rozpoznawanej sprawie nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd pierwszej instancji nie dokonał takiej kontroli albo że zastosował środki, których ustawa nie przewiduje, czy też ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Wreszcie zarzutem naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a nie można zwalczać oceny prawnej kwestii przedawnienia zwrotu dofinansowania dokonanej przez Sąd pierwszej instancji. Obejmującej także odniesienie się do argumentów organu dotyczących możliwości zastosowanie w sprawie przepisu art. 66a u.f.p. Za zasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. i art. 11 K.p.a. w zw. z art. 98 ust. 2 akapit pierwszy i drugi rozporządzenia nr 1083/2006 w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 i w związku z art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy wdrożeniowej poprzez błędne przyjęcie, że organ niedostatecznie rozważył i w konsekwencji uzasadnił wysokość nałożonej korekty. Zgodnie zaś z art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 - państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu w całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Wskazać przy tym należy, że kompetencje do nakładania korekt finansowych mają charakter władczy, skoro w przepisie użyto kategorycznego zwrotu "dokonuje korekt finansowych". Jednocześnie, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, do zadań instytucji zarządzającej należy ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Z przepisu art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Z przepisu tego także wynika, że jest on skierowany do państw członkowskich, a nie do organów orzekających o zwrocie środków. W myśl przywołanego przepisu Polska jako państwo członkowskie była zobowiązana ustalić i wdrożyć system korekt, co zrealizowała m.in. przez opracowanie przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego dokumentu pod nazwą "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie przepisów prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", zawierającego tzw. Taryfikator, w którym dla konkretnego naruszenia przepisów prawa zamówień publicznych przypisana jest tzw. korekta. Dokument ten został opracowany w oparciu o Wytyczne Komisji Europejskiej dotyczące określania korekt finansowych w odniesieniu do wydatków z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w przypadku naruszeń przepisów w zakresie zamówień publicznych. Taryfikator stanowi instrukcję postępowania przeznaczoną dla instytucji odpowiedzialnych za nakładanie korekt finansowych (tzn. Instytucji Zarządzających lub instytucji, do których oddelegowane zostały kompetencje w tym zakresie), wykorzystywaną w procesie obliczania wartości nieprawidłowości i korekt finansowych (zob. wyrok NSA z 10 września 2015 r., sygn. akt II GSK 175/15). Wytyczne zawierają zalecenia dla organów państw członkowskich, aby stosowały te same kryteria i wskaźniki korekty przy korygowaniu nieprawidłowości wykrytych przez ich służby podczas kontroli. W Wytycznych wskazano m.in., że jeżeli korekt finansowych nie da się obliczyć, bo podlegają zbyt wielu zmiennym lub powodują zróżnicowane skutki, należy stosować korekty ryczałtowe. Korekty ryczałtowe mają być określone z uwzględnieniem wagi określonego naruszenia oraz skutków nieprawidłowości. Oznacza to, że przy nakładaniu korekt finansowych należy brać pod uwagę z jednej strony rodzaj lub stopień naruszenia, z drugiej skutki finansowe naruszenia dla wydatków ze środków UE. Zasadą przy nakładaniu korekt finansowych powinno być ustalenie wysokości szkody na podstawie dokumentacji postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, co nie jest zawsze możliwe. Ustalenie wysokości korekty może następować na dwa sposoby: przez zastosowanie metody dyferencyjnej lub metody wskaźnikowej. Metodę dyferencyjną stosuje się, jeżeli możliwe jest indywidualne oszacowanie rozmiaru szkody spowodowanej ujawnionym naruszeniem. Jeżeli skutki finansowe określonego naruszenia są pośrednie lub rozproszone, z zatem trudne lub wręcz niemożliwe do oszacowania stosuje się metodę wskaźnikową, według wzoru ustalonego w Taryfikatorze. W związku z tym należy zauważyć, że Taryfikator sam w sobie zawiera ocenę charakteru i wagi, jaką dla danej nieprawidłowości przypisała Polska jako państwo członkowskie przyporządkowując konkretną stawkę procentową do konkretnego naruszenia. Po drugie, wszystkie podmioty - zarówno podlegające jak i niepodlegające ustawie Prawo zamówień publicznych - powinny być traktowane w sposób równy z uwzględnieniem okoliczności wskazanych w art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady 1083/2006. Należy w tym miejscu podkreślić, że Taryfikator stanowi jedynie "instrukcję postępowania Instytucji Zarządzającej w zakresie obliczania wartości korekt finansowych" jako narzędzie pomocnicze. Nie jest on traktowany jako podstawa prawna nałożenia korekty, zatem nie ma żadnych przeszkód prawnych, aby był stosowany w drodze analogii w stosunku do Beneficjentów niepodlegających ustawie - Prawo zamówień publicznych. Organ nie może różnicować sytuacji prawnej podmiotów w ramach tego samego Programu ze względu na podleganie bądź niepodleganie ustawie - Prawo zamówień publicznych, w szczególności, jeżeli różnicowanie odbywa się na niekorzyść podmiotów, do których ustawa ta nie ma zastosowania. Art. 98 ust. 2 rozporządzenia odnosi się do wszystkich podmiotów i nie zawiera rozróżnienia na podmioty podlegające oraz niepodlegające regulacjom zamówień publicznych. Nie można tracić z pola widzenia faktu, że podstawę prawną do nałożenia korekty finansowej stanowi dyspozycja art. 98 ust. 2 rozporządzenia, co wskazuje na konieczność wskazania przez organ zasadności nałożonej korekty.. Przenosząc te ogólne uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji, w ślad za organem uznał, że w czterech postępowaniach ofertowych doszło do nieprawidłowości w sprawie w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006 i art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2988/95 skutkujące koniecznością nałożenia korekt. Nadto wszystkie naruszały § 11 umowy o dofinansowanie. Wreszcie, odwołując się do wyroku TSUE z 11 czerwca 2015 r. w sprawie C-52/14 uznał, że nieprawidłowość miała charakter powtarzający się. Te ustalenia nie zostały podważone przez spółkę, która nie wniosła skargi kasacyjnej, ani żadnym zarzutem zgłoszonym w skardze kasacyjnej organu. Zatem wiążą Naczelny Sąd Administracyjny. Odnosząc się do naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. należy zaznaczyć, że elementem kontroli legalności działania organu administracji publicznej jest powinność zbadania przez sąd administracyjny, czy organ wydając decyzję administracyjną nie naruszył przepisów proceduralnych określających obligatoryjne elementy składowe decyzji administracyjnej (art. 107 § 1 pkt 1 - 9 K.p.a.) oraz treść uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.). Do naruszenia wskazanych wyżej regulacji dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Zauważyć także należy, że wydanie decyzji reformatoryjnej było obligatoryjne w sytuacji, w której organ odwoławczy zakwestionował rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i nie miał wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego na podstawie art. 136 (wyrok NSA z 28 grudnia1995 r., SA/Wr 2569/95 166). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena zaskarżonej decyzji przez pryzmat wzorców sądowej kontroli, biorąc pod uwagę wymogi, jakie musi spełnić uzasadnienie decyzji administracyjnej jest częściowo błędna. Analizując dogłębnie treść uzasadnienia wydanej w sprawie decyzji uznać należy, że stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, iż organy w dostateczny sposób, z uwzględnieniem kryteriów wynikających z art. 98 ust. 2 rozporządzenia 1083.2006 nie wykazały podstaw zastosowania 25% korekty jest niezasadne. Tok rozumowania organów jest możliwy do prześledzenia i oceny. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego zawiera argumenty wskazujące na to dlaczego organy zastosowały korektę w wysokości 25% i nie uwzględniły stanowiska spółki domagającej się jej obniżenia do 5%. Jak już wskazano, zasadą przy nakładaniu korekt finansowych powinno być ustalenie wysokości szkody na podstawie dokumentacji postępowania o udzielenie zamówienia publicznego lub dotyczącej zapytań ofertowych. Jeżeli skutki finansowe określonego naruszenia są pośrednie lub rozproszone, a zatem trudne czy wręcz niemożliwe do oszacowania, tak jak w rozpatrywanej sprawie zasadnie organ zastosował metodę wskaźnikową, według wzoru ustalonego w Taryfikatorze. Wskaźnik procentowy, który wyraża abstrakcyjny i uśredniony stopień "szkodliwości" określonego rodzaju naruszenia, przyjmuje się w wysokości i na warunkach określonych w Taryfikatorze. Ponieważ Taryfikator sam w sobie zawiera ocenę charakteru i wagi, nałożenie korekty finansowej na podstawie Taryfikatora zasadniczo nie wymaga oceny charakteru i wagi naruszeń stwierdzonych w konkretnym przypadku. Jedynie w sytuacji, gdy dopuszczalne jest obniżenie korekty jej ostateczna wysokość winna uwzględniać cechy indywidualne i specyficzne stwierdzonego naruszenia warunków udzielania pomocy z kryteriami uwzględnianymi przy ustalaniu taryfikatora, zaś wysokość tej korekty może być większa lub mniejsza właśnie z uwagi na te cechy nieprawidłowości. Z uzasadnienia decyzji wynika rodzaj nieprawidłowości, okoliczność jej popełnienia. Czego także Sąd pierwszej instancji nie kwestionował. Opisując każdą z nieprawidłowości organy wzięły pod uwagę to, że spółka nie przestrzegała zasad przejrzystości, konkurencyjności, co przejawiało się w akceptowaniu ofert, które nie spełniały wszystkich warunków zapytań ofertowych. W jednym przypadku w ponowionym zapytaniu ofertowym nie zawarto warunku dotyczącego gwarancji. W drugim zapytaniu ofertowym dot. zakupu urządzeń półautomatycznej linii produkcyjnej modułów PV 20 MWp kryteria ocen, wg organu nie były precyzyjnie określone i pozwalały na dowolność interpretacyjną. Tej oceny Sąd pierwszej instancji nie zakwestionował. Przeciwko obniżeniu stawki korekt przemawiał fakt, iż beneficjent w czterech postępowaniach - zapytaniach ofertowych dopuścił się naruszenia tego samego § 11 umowy o dofinansowanie. Zatem dopuścił się nieprawidłowości powtarzających się. Wybrał oferty, wprawdzie ekonomicznie uzasadnione, lecz nie spełniające wszystkich warunków określonych w zapytaniach ofertowych i opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie zapewnił projektowi ochrony gwarancyjnej przez cały okres trwałości przedsięwzięcia. Pogląd ten, w okolicznościach fatycznych sprawy, jest do zaakceptowania. Za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 3 ust 1 rozporządzenia Rady 2988/95. Należy podkreślić, że w realiach rozpoznawanej sprawy nieprawidłowości powtarzające się, które powodowały naruszenie przepisów prawa UE wynikały z działania podmiotu, który kierował zapytania ofertowe w latach 2014-2015 i 29 września 2015 r. otrzymała płatność końcową. Skoro nieprawidłowość powtarzająca się ustała jeszcze w 2015 r., czteroletni okres przedawnienia z art. 3 ust. 1 rozporządzenie Rady (WE, Euroatom) nr 2988/95 zaczął biec 30 września 2015. To ustalenie Sądu pierwszej instancji – data ostatniej płatności nie zostało zakwestionowane przez skarżący kasacyjnie organ. Przerwanie okresu przedawnienia spowodował pierwszy czasowo akt właściwego organu władzy, o którym zawiadomiono beneficjenta. Takim aktem było wezwanie z 23 maja 2016 r. do zwrotu, następnie zawiadomienie z 20 lipca 2016 . decyzja PRO z 3 kwietnia 2017 r. decyzje wydane w sprawie. Co zresztą sam organ w zaskarżonej decyzji także rozważył. Skoro prawodawca unijny w art. 3 ust. 1 rozporządzenie Rady (WE, Euroatom) nr 2988/95 przewidział więcej niż jedno przerwanie okresu przedawnienia (po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo), to oznacza, że aż do upływu okresu odpowiadającego podwójnemu terminowi okresu przedawnienia (osiem lat) można wydać decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, które: wykorzystano niezgodnie z przeznaczeniem; wykorzystano z naruszeniem procedur; pobrano nienależnie lub w nadmiernej wysokości. W rozpoznawanej sprawie jest to 30 września 2023 r., Zaskarżoną decyzję doręczono 20 września 2023 r. a wiec przed upływem okresu przedawnienia. Argumentacja organu, że za początek biegu terminu przedawnienia należy przyjąć koniec okresu trwałości projektu nie ma żadnego oparcia w przytoczonym przepisie. Zatem zarzut z pkt II.2 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadny. Podobne nie zasługuje na akceptację zarzut naruszenia art. 66a ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a) u.f.p. Pięcioletni termin przedawnienia uregulowany w obowiązującym od 2 września 2017 r. art. 66a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie może mieć zastosowania, ponieważ 30 września 2015 r. zaistniał już skutek materialnoprawny w postaci rozpoczęcia biegu czteroletniego okresu przedawnienia, wynikający z obowiązującego rozporządzenia Rady (WE, Euroatom) nr 2988/95. Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenie Rady (WE, Euroatom) nr 2988/95 jest przepisem spełniającym warunki uznania go za bezpośrednio skuteczny, a więc za przepis, który w świetle zasady efektywności, bezpośredniej skuteczności i pierwszeństwa unijnego stanowił (i powinien był stanowić) wyłączną podstawę rekonstrukcji normy prawnej do ustalenia okresu przedawnienia od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 3 czerwca 2021 r., C-39/20 w pkt 28 i pkt 29 orzekł w kwestii stosowania nowych i starych przepisów: "W tym względzie należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uznaje się, iż przepisy proceduralne należy na ogół stosować z chwilą ich wejścia w życie, w odróżnieniu od przepisów prawa materialnego, które interpretuje się zazwyczaj w ten sposób, iż obowiązują w stosunku do sytuacji ukształtowanych przed ich wejściem w życie tylko wtedy, gdy z brzmienia tych przepisów, ich celu lub ich systematyki jednoznacznie wynika, że należy im przypisać taki skutek (wyrok z dnia 7 listopada 2018 r., O'Brien, C-432/17, EU:C:2018:879, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo). Zatem nowy przepis stosuje się od chwili wejścia w życie aktu, który go wprowadza oraz, że o ile nie ma on zastosowania do sytuacji prawnych powstałych i ostatecznie zakończonych przed owym wejściem w życie, o tyle ma on bezpośrednie zastosowanie do przyszłych skutków sytuacji powstałych pod rządami uprzednio obowiązujących przepisów oraz do nowych sytuacji prawnych. Inaczej jest tylko, i to z zastrzeżeniem zasady niedziałania wstecz aktów prawnych, jeżeli wraz z nowym przepisem zostają wydane przepisy szczególne, które określają zwłaszcza warunki jego stosowania w czasie (wyrok z dnia 7 listopada 2018 r., O'Brien, C-432/17, EU:C:2018:879, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo)." Nadto wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 13 października 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4480/21 przesądził o tym, że w sprawie w zakresie terminu przedawnienia zastosowanie miały przepisy rozporządzenia Rady nr 2988/95. Przytoczony wyrok jest prawomocny i wyrażony w nim pogląd prawny w kwestii przedawnienia, w świetle art. 153 P.p.s.a jest wiążący i Naczelny Sąd Administracyjny nie może od niego odstąpić. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, uznał zarzuty wskazanych w skardze kasacyjnych przepisów procesowego za usprawiedliwione. Nadto Sąd uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, pozwoliło na uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi na podstawie powołanego już uprzednio art. 188 P.p.s.a. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 193 P.p.s.a. orzeka na podstawie przepisów postępowania mających zastosowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naruszenie przez organ prawa materialnego, jak i przepisów postępowania - wymienionych w skardze - uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz 151 P.p.s.a. w związku z art. 193 i art. 203 pkt 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 7 w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.