I GSK 153/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Kowalska Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 października 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 73/22 w sprawie ze skargi S. K. na informację Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. K. na rzecz Zarządu Województwa Lubelskiego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 6 października 2022 r., III SA/Lu 73/22 oddalił skargę [...]na informację Zarządu Województwa Lubelskiego z 22 grudnia 2021 r. nr [...]w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej. [...] (dalej: "skarżący kasacyjnie", "Wnioskodawca") wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W każdym przypadku, wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego, to jest: 1. § 5 ust. 1 pkt 3 lit. a w związku z § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. 2017 poz. 772), poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3 lit. a Rozporządzenia do pomocy na operację w zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia ma odniesienie cały § 17 ust. 1 Rozporządzenia, w tym również jego końcowa część tj. sformułowanie "uzasadnione zakresem operacji, niezbędne do osiągnięcia jej celu oraz racjonalne" podczas gdy w § 5 ust. 1 pkt 3 lit a Rozporządzenia jest wprost wskazanie, że pomoc ma mieścić się jedynie "w zakresie kosztów, o których mowa w § 17 ust 1", czyli w punktach określonych w tym ustępie, szczególnie przy założeniu że całość § 17 Rozporządzenia dotyczy innej pomocy niż ta określona w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia; 2. § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że samochód ciężarowy nie jest niezbędny dla planowanej przez skarżącego działalności gospodarczej, podczas gdy działalność, którą chciał podjąć skarżący tj. obsługa prawna i dochodzenie oraz zarządzanie wierzytelnościami nie jest uregulowana tj. nie ma żadnych wymagań ustawowych, jakie trzeba spełnić, aby ją prowadzić (oprócz wpisu do CEDIG), a także nie ma również określonych wytycznych, co jest faktycznie potrzebne do jej prowadzenia. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest: - art. 3 § 1 w związku z art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zmianami, dalej: "p.p.s.a."), poprzez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie pomimo naruszenia w toku postępowania przed organem art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 w związku z art. 34 ust. 2 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2023 r. poz. 2298), poprzez błędną ocenę materiału dowodowego tj. wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, prowadzące do uznania, że z wniosku o przyznanie pomocy wraz z załącznikami do niego nie wynika, że samochód ciężarowy jest potrzebny skarżącemu do prowadzenia działalności gospodarczej, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału wskazuje, że zakup samochodu ciężarowego wprost przyczyni się do osiągniecia założonego celu, a także wynika z rzeczywistych potrzeb działalności gospodarczej wybranej przez skarżącego (zarówno pozyskiwania klientów, jak również obsługi klientów pozyskanych), a dodatkowo jego koszt jest racjonalny tj. odpowiada cenom rynkowym, co zostało właściwie uzasadnione w biznesplanie. Naruszenie to doprowadziło do stwierdzenia, iż skarżący nie spełnia kryteriów przyznania pomocy, określonych § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ranach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Zarząd Województwa Lubelskiego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Za podstawę zaskarżonego wyroku z 6 października 2022 r., III SA/Lu 73/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Zarząd Województwa Lubelskiego. 30 lipca 2021 r. [...] złożył wniosek o przyznanie pomocy na operację pn. "Obsługa prawna i skuteczne dochodzenie oraz zarządzanie wierzytelnościami przy wykorzystaniu innowacyjnego charakteru przedsiębiorstwa" zawartego w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Wniosek został złożony w ramach zakresu operacji (sekcja. B.III. Opis planowanej operacji pkt 4. Zakres operacji ppkt 4.1.1 - podejmowanie działalności gospodarczej). W ramach planowanej działalności skarżący miał świadczyć usługi w zakresie dochodzenia wierzytelności, sprzedaży wierzytelności oraz obsługi prawnej. W ramach projektu wnioskodawca zaplanował zakupić: 1. Środek transportu (samochód ciężarowy); 2. Zestaw solarny do zasilania urządzeń biurowych; 3. Założenie strony internetowej; 4. System "windykator" wpierający procesy prawne oraz dochodzenia wierzytelności. W ramach postępowania skarżący został wezwany do złożenia korekty wniosku, usunięcia jego braków, dostarczenia brakujących dokumentów i doprecyzowania w biznesplanie zasadności zakupu samochodu ciężarowego w celu świadczenia usług przyjętych w założeniach, oraz do podania ilości dokumentów planowanych do przewozu w ciągu dnia. W odpowiedzi skarżący złożył korektę wniosku z zachowaniem ustawowo przyjętego terminu. Zarząd Województwa Lubelskiego pismem z 22 grudnia 2021 r., poinformował skarżącego o odmowie przyznania wnioskowanej pomocy. Jako podstawę prawną wskazał art. 35 ust. 1 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2014-2020 oraz § 23 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014 - 2020 (dalej: rozporządzenie PROW). Ustalono bowiem, że zakup samochodu ciężarowego w ramach opisanej działalności jest nieuzasadniony zakresem operacji. W konsekwencji Sąd I instancji podzielił zdanie organu, że doszło do naruszenia § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia PROW, gdyż koszt zakupu samochodu we wniosku wyniósł [...]złotych. Kwota pomocy ustalona przez Lokalną [...] wyniosła [...] złotych, a więc samochód stanowił 96 % kwoty pomocy w sytuacji, gdy suma kosztów w ramach operacji nie powinna być niższa niż [...]złotych. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego, czy przepisom postępowania. W tej sprawie, skarżący kasacyjnie podniósł zarzuty związane zarówno z naruszeniem przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje w pierwszej kolejności – co do zasady – zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ ich uwzględnienie mogłoby uczynić przedwczesnym albo bezprzedmiotowym odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. i oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Wskazanie podstaw skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd oraz uzasadnienia zarzutu ich naruszenia. Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem przepisom postępowania stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. W ramach omawianej podstawy kasacyjnej sporządzający skargę kasacyjną zarzucił wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu naruszenie: "art. 3 § 1 w związku z art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. a to poprzez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie, pomimo naruszenia w toku postępowania przed organem administracji przepisu art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 w związku z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020". Według art. 27 ust. 1, ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020: W postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Stosownie do art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 2, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, jest przyznawana na podstawie umowy o przyznaniu pomocy zawieranej, pod rygorem nieważności, w formie pisemnej. Do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Pomoc jest przyznawana na wniosek o jej przyznanie, jeżeli są spełnione warunki przyznania pomocy określone w przepisach. Pomoc jest przyznawana podmiotowi spełniającemu określone warunki, jeżeli operacja jest uzasadniona ekonomicznie i będzie realizowana zgodnie z biznesplanem. Zarząd województwa dokonuje ostatecznej weryfikacji kwalifikowalności i udziela wsparcia lub odmawia jego udzielenia. Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 określa szczegółowe warunki i tryb przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, w szczególności: formę i tryb składania wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność; szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność. Pomoc jest przyznawana na operacje w zakresie, między innymi rozwoju przedsiębiorczości na obszarze wiejskim objętym strategią rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność przez podejmowanie działalności gospodarczej. Pomoc na operację (...) jest przyznawana w formie refundacji kosztów kwalifikowalnych, do których zalicza się koszty (...) - które są uzasadnione zakresem operacji, niezbędne do osiągnięcia jej celu oraz racjonalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie naruszył przepisów postępowania dokonując kontroli działalności administracji publicznej orzekając w sprawie skargi na ostateczne rozstrzygnięcie oraz stosując środek określony w ustawie - oddalenie skargi (art. 3 § 1 p.p.s.a.: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie). Oddalenie skargi było konsekwencją nie stwierdzenia przez Sąd I instancji istnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. Zastosowanie przez wojewódzki sąd administracyjny środka określonego w ustawie przy jednoczesnym nie zastosowaniu innego środka, nie jest naruszeniem prawa o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 (...), uchyla ten akt, interpretację (...) albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 146 § 1 p.p.s.a. normujący postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określa kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania w razie uwzględnienia skargi. Odpowiednie stosowanie art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. polega na tym, że wojewódzki sąd administracyjny dokonując kontroli aktu lub czynności bada, czy doszło do naruszenia prawa w postaci wskazanej w tym przepisie. Według art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Z tej regulacji wynika, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez wojewódzki sąd administracyjny powinien zostać powiązany z naruszeniem art. 146 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres tej kontroli określono w art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. sporządzający skargę kasacyjną nie wskazał i nie uzasadnił, jakich to naruszeń prawa nie podniesionych w skardze nie dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznając skargę na informację Zarządu Województwa Lubelskiego z 22 grudnia 2021 r. Wskazując na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie sposób się zgodzić z argumentacją autora skargi kasacyjnej, że dopuszczono się błędnej oceny materiału dowodowego to jest: wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie w sprawie odmowy przyznania pomocy finansowej i wyczerpująco wyjaśnił, mając na uwadze złożony wniosek, że samochód ciężarowy nie może być objęty przyznaniem pomocy. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Autor skargi kasacyjnej zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa winien zaprezentować jaka winna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, cytując ich treść oraz odwołując się wprost do ich treści. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie: "§ 5 ust. 1 pkt 3 lit. a w związku z § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3 lit. a Rozporządzenia do pomocy na operację w zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia ma odniesienie cały § 17 ust. 1 Rozporządzenia, w tym również jego końcowa część tj. sformułowanie "uzasadnione zakresem operacji, niezbędne do osiągnięcia jej celu oraz racjonalne" podczas gdy w § 5 ust. 1 pkt 3 lit a Rozporządzenia jest wprost wskazanie, że pomoc ma mieścić się jedynie "w zakresie kosztów, o których mowa w § 17 ust 1", czyli w punktach określonych w tym ustępie, szczególnie przy założeniu że całość § 17 Rozporządzenia dotyczy innej pomocy niż ta określona w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia", należy wyjaśnić, że błędna wykładnia prawa materialnego to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia PROW: Pomoc na operację w zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a jest przyznawana, jeżeli: 3) koszty planowane do poniesienia w ramach operacji: a) mieszczą się w zakresie kosztów, o których mowa w § 17 ust. 1. Według § 17 ust. 1 rozporządzenia PROW Pomoc: na operację w zakresie innym niż określony w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a jest przyznawana w formie refundacji kosztów kwalifikowalnych, do których zalicza się koszty: 1) ogólne, o których mowa w art. 45 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 1305/2013 4 , zwane dalej "kosztami ogólnymi", 2) zakupu robót budowlanych lub usług, 3) zakupu lub rozwoju oprogramowania komputerowego oraz zakupu patentów, licencji lub wynagrodzeń za przeniesienie autorskich praw majątkowych lub znaków towarowych, 4) najmu lub dzierżawy maszyn, wyposażenia lub nieruchomości, 5) zakupu nowych maszyn lub wyposażenia, a w przypadku operacji w zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 5 - również używanych maszyn lub wyposażenia, stanowiących eksponaty, 6) zakupu nowych środków transportu, z wyłączeniem zakupu samochodów osobowych przeznaczonych do przewozu mniej niż 8 osób łącznie z kierowcą, 7) zakupu nowych rzeczy innych niż wymienione w pkt 5 i 6, w tym materiałów, 8) wynagrodzenia i innych świadczeń, o których mowa w Kodeksie pracy, związanych z pracą pracowników beneficjenta, a także inne koszty ponoszone przez beneficjenta na podstawie odrębnych przepisów w związku z zatrudnieniem tych pracowników - w przypadku operacji w zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 3, 9) podatku od towarów i usług (VAT), zgodnie z art. 69 ust. 3 lit. c rozporządzenia nr 1303/2013 - które są uzasadnione zakresem operacji, niezbędne do osiągnięcia jej celu oraz racjonalne. Sporządzający skargę kasacyjną zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wyżej wymienionych przepisów przedstawił własną wykładnię wskazanych przepisów prawa materialnego, jednakże zdaje się, nie dostrzegać, że § 17 ust. 1 rozporządzenia PROW - zawiera wyliczenia kosztów kwalifikowanych w pkt 1) do 9), - które są uzasadnione zakresem operacji, niezbędne do osiągnięcia jej celu oraz racjonalne. Wobec powyższego skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a., ponieważ sporządzający skargę kasacyjną nie podważył skutecznie ustalenia, że wydatki związane z zakupem samochodu [...] w ramach opisanej działalności nie mieszczą się w zakresie kosztów o których mowa w § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, ponieważ planowane koszty nie są racjonalne. Wobec tego, Zarząd Województwa Lubelskiego prawidłowo zastosował art. 35 ust. 1 ustawy PROW oraz § 23 ust. 3 rozporządzenia PROW informując wnioskodawcę o odmowie udzielenia wsparcia. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).