I GSK 1135/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1962/18 w sprawie ze skargi Gminy i Miasta W. na decyzję Ministra Finansów z dnia 21 września 2018 r. nr FG2.4144.2.2.2018 w przedmiocie zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Finansów i Gospodarki na rzecz Gminy i Miasta W. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 października 2021r., sygn. akt V SA/Wa 1962/18 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") po rozpoznaniu skargi Gminy i Miasta W. (dalej też: "strona", "skarżąca", "Gmina") stwierdził nieważność decyzji Ministra Finansów (dalej też: "Minister", "MF", "organ") z 21 września 2018r., nr FG2.4144.2.2.2018 oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Łódzkiego z 26 kwietnia 2018r. w przedmiocie odmowy przyznania zwrotu utraconych przez gminę dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości za 2017 rok, orzekając o kosztach postępowania sądowego. W skardze kasacyjnej organ zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. Naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 1c ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016r., poz. 716, dalej: "u.p.o.l"), jako przepisu określającego organy podatkowe właściwe w sprawach podatków i opłat unormowanych w u.p.o.l., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy rozpatrywana sprawa administracyjna dotyczy zwrotu utraconych przez jednostkę samorządu terytorialnego (gminę) dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l, co jest uregulowane w art. 7 ust. 4 u.p.o.l., a w takim przypadku organ właściwy w sprawie zwrotu z budżetu państwa jednostkom samorządu terytorialnego utraconych dochodów z tytułu zwolnień, o których mowa w ust. 1 pkt 8 oraz ust. 2 pkt 5a u.p.o.l. za przedmioty opodatkowania, które podlegają opodatkowaniu i nie są z niego zwolnione na podstawie innych przepisów u.p.o.l. określa rozporządzenie ministra właściwego do spraw finansów publicznych, wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 7 ust. 5 u.p.o.l.; 2) art. 7 ust. 4 u.p.o.l. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że przepisy te nie stanowią materialnoprawnej podstawy do wydania decyzji Wojewody Łódzkiego z 26 kwietnia 2018r., nr IR-IV.3146.15.2018, a w konsekwencji poprzez uznanie, że Minister Finansów wydał decyzję z 21 września 2018r., nr FG2.4144.2.2.2018 z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy decyzje wydawane przez Wojewodę w sprawie zwrotu z budżetu państwa jednostkom samorządu terytorialnego utraconych dochodów z tytułu zwolnień, o których mowa w ust. 1 pkt 8 oraz ust. 2 pkt 5a u.p.o.l. za przedmioty opodatkowania, które podlegają opodatkowaniu i nie są z niego zwolnione na podstawie innych przepisów u.p.o.l opierają się na tej właśnie materialnoprawnej podstawie; 3) art. 7 ust. 4 u.p.o.l. w związku z § 2 ust 1-3 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 9 grudnia 2016r. w sprawie zwrotu utraconych przez gminy dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości w parkach narodowych, rezerwatach przyrody oraz przedsiębiorców o statusie centrum badawczo-rozwojowego (Dz.U. z 2016r., poz. 2083, dalej: "rozporządzenie") poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że Wojewoda, jako organ właściwy w sprawie zwrotu z budżetu państwa jednostkom samorządu terytorialnego utraconych dochodów z tytułu zwolnień, o których mowa w ust. 1 pkt 8 oraz ust. 2 pkt 5a u.p.o.l za przedmioty opodatkowania, które podlegają opodatkowaniu i nie są z niego zwolnione na podstawie innych przepisów u.p.o.l nie ma kompetencji do rozstrzygania o zwolnieniu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. i nie może kwestionować tego zwolnienia, podczas gdy, ustawową, wynikającą z treści art. 7 ust. 4 u.p.o.l, przesłanką zwrotu z budżetu państwa utraconych przez gminy dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości w parkach narodowych, rezerwatach przyrody jest istnienie zwolnień, o których mowa w ust. 1 pkt 8 oraz ust. 2 pkt 5a u.p.o.l, czyli aktualnych i weryfikowalnych podstaw prawnych uprawniających organy podatkowe wskazane w art. 1c u.p.o.l do zastosowania tych zwolnień, a jednostki samorządu terytorialnego do ubiegania się o zwrot utraconych przez gminy dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości w parkach narodowych, rezerwatach przyrody, czego sprawdzenie i ocena prawna przez wojewodę mieści się w pojęciu weryfikacji formalnej wniosku, określonym w § 3 ust. 1 rozporządzenia; 4) § 3 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 7 ust. 4 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd, że dokonywana przez Wojewodę weryfikacja formalna wniosku o zwrot utraconych dochodów nie polega na badaniu zwolnienia od podatku, podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższego przepisu powinna polegać na przyjęciu, że weryfikacja formalna wniosku, zgodnie z literalnym znaczeniem słowa "formalny", obejmuje również kwestię zgodności wniosku z przepisami, a więc także z przepisami stanowiącymi podstawę prawną zwolnienia od podatku i wnioskowania o zwrot utraconych dochodów. II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021r., poz. 735, z późn. zm., dalej: " k.p.a."), poprzez bezpodstawne uznanie, że zaskarżona decyzja Ministra Finansów z 21 września 2018r., nr FG2.4144.2.2.2018 - z uwagi na utrzymanie w niej w mocy decyzji organu I instancji wydanej bez podstawy prawnej - dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, czego skutkiem było stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, podczas gdy decyzja ta została wydana w sposób prawidłowy i odpowiada prawu; 2) art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że poprzedzająca zaskarżoną decyzję Ministra Finansów z 21 września 2018r., nr FG2.4144.2.2.2018 decyzja Wojewody Łódzkiego z 26 kwietnia 2018r., nr IR-IV. 3146.15.2018 dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. została wydana bez podstawy prawnej, czego skutkiem było stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, podczas gdy decyzja ta została wydana w sposób prawidłowy i w oparciu o właściwą podstawę prawną. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Obecny na rozprawie pełnomocnik Gminy wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja będąca przepisem szczególnym modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Artykuł 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez Sąd I (vide postanowienia NSA z 8 marca 2004r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005r., sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, lecz także na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że Sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżąca uznaje za prawidłowy. Podobnie rzecz się ma przy naruszeniu prawa procesowego, gdzie należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślić bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy, istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Ministra Finansów z 21 września 2018r., w przedmiocie odmowy przyznania zwrotu utraconych przez gminę dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości za 2017 rok, stwierdził jej nieważność oraz nieważność poprzedzającej ją decyzji Wojewody Łódzkiego z 26 kwietnia 2018r. Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 jak i pkt 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005r., sygn. akt FSK 618/04, wyrok NSA z 3 grudnia 2024r., II GSK 1000/24, LEX nr 3788107). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że problem prawny objęty tymi zarzutami, zwłaszcza w zakresie zarzutów naruszenia prawa materialnego, był już przedmiotem rozważań i oceny NSA w wyroku z 25 maja 2021r., sygn. akt I GSK 1744/18. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela zasadnicze argumenty wyrażone w tezie i uzasadnieniu wspomnianego wyroku, uznając że są one trafne również w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 7 ust. 4 u.p.o.l. z tytułu zwolnień, o których mowa w ust. 1 pkt 8 oraz ust. 2 pkt 5a, jednostkom samorządu terytorialnego przysługuje z budżetu państwa zwrot utraconych dochodów za przedmioty opodatkowania, które podlegają opodatkowaniu i nie są z niego zwolnione na podstawie innych przepisów niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 7 ust. 5 u.p.o.l. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb zwrotu utraconych dochodów, o których mowa w ust. 4, kierując się potrzebą zabezpieczenia budżetów gmin przed utratą dochodów z tytułu zwolnień w opłatach i podatkach. W wykonaniu ww. upoważnienia ustawowego Minister finansów wydał rozporządzenie z 9 grudnia 2016r. w sprawie zwrotu utraconych przez gminy dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości w parkach narodowych, rezerwatach przyrody oraz przedsiębiorców o statusie centrum badawczo-rozwojowego (Dz.U. z 2016r., poz. 2083), który to akt prawny obowiązywał w 2017 roku. Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia, akt ten określa zasady i tryb zwrotu z budżetu państwa utraconych przez gminę dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości: 1) znajdujących się w parkach narodowych lub rezerwatach przyrody i służących bezpośrednio i wyłącznie osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody: a) gruntów położonych na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową, b) budynków i budowli trwale związanych z gruntem; 2) przedsiębiorców o statusie centrum badawczo-rozwojowego, uzyskanym na zasadach określonych w przepisach o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, w odniesieniu do przedmiotów opodatkowania zajętych na cele prowadzonych badań i prac rozwojowych. W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia wysokość utraconych dochodów jest wykazywana we wniosku gminy o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnień z podatku od nieruchomości, o którym mowa w § 1, zwanym dalej "wnioskiem". Wniosek sporządza się zgodnie z wzorem określonym w załączniku do rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia, gmina we wniosku wykazuje: 1) podstawę prawną objęcia obszarów ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową - w przypadku gruntów położonych w parkach narodowych lub rezerwatach przyrody; 2) podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości odrębnie dla gruntów, budynków i budowli, które według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym sporządzany jest wniosek, są zwolnione z tego podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 5a ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych; 3) stawki podatku od nieruchomości, ustalone przez radę gminy, obowiązujące w roku, za który sporządzany jest wniosek; 4) wysokość utraconych dochodów, ustaloną jako suma kwot wyliczonych odrębnie dla gruntów, budynków i budowli na podstawie danych, o których mowa w pkt 2 i 3. Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia gmina składa wniosek do właściwego wojewody w terminie do dnia 31 marca roku następującego po roku, za który sporządzany jest wniosek, wykazując faktyczne roczne skutki zwolnień ustawowych, wynikające z decyzji oraz deklaracji podatkowych, na dany rok podatkowy według stanu na dzień 31 grudnia roku, za który sporządzany jest wniosek. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia właściwy wojewoda sprawdza prawidłowość sporządzonych wniosków pod względem rachunkowym oraz formalnym. W myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia, w przypadku stwierdzenia we wniosku braków lub błędów, właściwy wojewoda wzywa gminę do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W przypadku nieusunięcia braków lub błędów w tym terminie wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia. Zgodnie z § 4 rozporządzenia, w terminie do dnia 31 sierpnia roku następującego po roku: 1) za który sporządzono wniosek lub korektę wniosku, 2) w którym złożono wniosek lub korektę wniosku, o których mowa w § 2 ust. 6 , właściwy wojewoda przekazuje na rachunek budżetu gminy kwotę środków stanowiącą równowartość wysokości utraconych dochodów z tytułu zwolnień z podatku od nieruchomości, o których mowa w § 1. Niniejsza sprawa dotyczy zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty położone na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową, a także budynki i budowle trwale związane z gruntem, służące bezpośrednio osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody - w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody. Zwolnienie to wynika z mocy ustawy. Nie jest ono zatem przyznawane na mocy działania organu podatkowego, jak również innego organu administracji publicznej. Zwolnienie to jest zatem uwzględniane przez podatnika, który rozlicza się z podatku od nieruchomości w ramach samoobliczenia i składa deklarację podatkową w przypadku, gdy zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje z mocy samego prawa. Zwolnienie jest również uwzględniane przez organ podatkowy, który podatek od nieruchomości wymierza w przypadku, gdy zobowiązanie podatkowe powstaje na skutek doręczenia decyzji wymiarowej. Zgodnie z art. 1c u.p.o.l. organem podatkowym właściwym w sprawach podatków i opłat unormowanych w u.p.o.l. jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Zarówno w przypadku, gdy zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa, jak również w przypadku, gdy zobowiązanie to powstaje na skutek doręczenia decyzji wymiarowej organu podatkowego, w istocie to organ podatkowy rozstrzyga, czy w danym przypadku ma zastosowanie zwolnienie przewidziane art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. Jeżeli jednak podatnik kwestionuje stanowisko organu podatkowego w tej kwestii może zaskarżyć decyzję podatkową do organu odwoławczego, którym zgodnie z art. 13 § 1 pkt 3 O.p. jest samorządowe kolegium odwoławcze (organ odwoławczy od decyzji wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa). Jeżeli natomiast podatnik nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, może swoich praw bronić przed sądem administracyjnym, który w takim przypadku będzie rozstrzygał o istnieniu lub nieistnieniu zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. W oparciu o przedstawione wyżej rozważania należy dojść do wniosku, że o prawie zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. decyduje organ podatkowy, organ odwoławczy oraz Sąd administracyjny. Wojewoda nie jest organem podatkowym właściwym w sprawie podatku od nieruchomości, a zatem nie ma kompetencji w omawianym zakresie, a ponadto weryfikacja wniosku gminy o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości sprowadza się wyłącznie do sprawdzenia prawidłowości sporządzonych wniosków pod względem rachunkowym oraz formalnym, co wynika wprost z postanowień § 3 ust. 1 rozporządzenia. Tym samym w ramach sprawdzania prawidłowości wniosków pod względem rachunkowym oraz formalnym nie mieści się rozstrzyganie przez wojewodę o zwolnieniu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. Kwestionowanie przez wojewodę zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. wiąże się bowiem ze sprawdzeniem prawidłowości wniosku pod względem merytorycznym, a w taki instrument weryfikacyjny wojewoda nie został wyposażony. Oznacza to, że Wojewoda rozstrzygając na podstawie art. 7 ust. 4 u.p.o.l. o zwrocie z budżetu państwa utraconych dochodów jednostki samorządu terytorialnego z tytułu zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l., nie został wyposażony w kompetencję do rozstrzygania o tym zwolnieniu (Teza wyroku NSA z 25 maja 2021r., sygn. akt I GSK 1744/18). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023r., poz. 1935 ze zm.).