I FZ 53/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Go 52/12 w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 7 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postawieniem z 13 stycznia 2015 r., I SA/Go 52/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił Z. Z. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa). Jak zauważono w motywach postanowienia, sytuacja majątkowa skarżącego, pomimo ciążących na nim zobowiązań finansowych, uległa poprawie w stosunku do tej analizowanej w prawomocnym postanowieniu Sądu z 16 stycznia 2014 r., rozstrzygającym (odmownie) poprzedni wniosek w przedmiocie prawa pomocy z 7 listopada 2013 r. W poprzednim wniosku strona wskazała bowiem miesięczne dochody w wysokości 5.354 zł brutto, zaś obecnie jest to kwota 7.668 zł. Z tych powodów w ocenie Sądu skarżący nie wykazał, by uiszczenie wpisu sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł przekraczało jego możliwości finansowe. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący domagał się w szczególności jego uchylenia, a także przywrócenia terminu do wniesienia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W złożonym zażaleniu (s. 2) skarżący nie kwestionuje oceny Sądu pierwszej instancji, że jest w stanie uiścić wymaganą kwotę wpisu sądowego od zażalenia z 18 listopada 2014 r., na postanowienie z 6 listopada 2014 r. odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia na zarządzenie z 9 października 2013 r. Przeciwnie, deklaruje gotowość pokrycia kosztów sądowych wskazując zarazem na problemy zdrowotne i wiążące się z nimi problemy z pamięcią, a w konsekwencji również z dochowaniem terminów; prosi ponadto o weryfikację poprawności wezwania do uiszczenia wpisu twierdząc, że kwotę 100 zł tytułem wpisu już opłacił. W tym stanie rzeczy zasadność oceny przesłanek przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 165 Ppsa) dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, tj. ustalenie, że skarżący może partycypować w kosztach postępowania, nie nasuwa wątpliwości. Natomiast weryfikacja poprawności wezwania do uiszczenia wpisu, w zakresie którego rozważano zwolnienie od kosztów sądowych, wykracza poza przedmiot niniejszego postępowania zażaleniowego, w którym sporne jest postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy we wskazanym wyżej, wnioskowanym zakresie. Tym niemniej Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia na marginesie, że dostrzeżone przez skarżącego "zwielokrotnienie kosztów w tej samej sprawie" jest rezultatem kolejnych, składanych przez skarżącego zażaleń podlegających opłacie stałej w ww. kwocie 100 zł, na podstawie art. 230 i art. 233 Ppsa w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Opłata sądowa, na którą powołuje się skarżący dotyczy, jak wynika z akt sprawy (k. 378, 394, 397 akt sądowych), zażalenia na ww. zarządzenie z 9 października 2013 r. pozostawiające bez rozpoznania wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Natomiast obecne wezwanie (w zakresie którego analizowany był wniosek przyznanie prawa pomocy) dotyczy kolejnego zażalenia na postanowienie z 6 listopada 2014 r. odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od poprzednio wymienionego zażalenia. Sąd odwoławczy zwraca ponadto uwagę w tym kontekście, że Sąd pierwszej instancji nie wydał orzeczenia, o którym mowa w art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa w odniesieniu do uiszczonej (ex post) opłaty sądowej w kwocie 100 zł, w związku z odrzuceniem zażalenia, którego ona dotyczy (k. 386 i n.). Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.