I FZ 456/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. sp. z o.o. z siedzibą w L. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 553/14 ustalające wpis od skargi w sprawie ze skargi K.sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 31 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2011 r. oraz określenia podatku od towarów i usług do zapłaty za kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2011 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z 16 października 2014 r., Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał pełnomocnika Z. C. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z 31 grudnia 2013 r. w kwocie 100.000 zł, stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, dalej jako "rozporządzenie RM"). Na powyższe zarządzenie K. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej jako "spółka") złożyła zażalenie, zarzucając naruszenie: 1) art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 218 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") poprzez jego zastosowanie, albowiem spółka pismem z 3 czerwca 2014 r. odwołała zapis w skardze o treści "W.P.Z.: 66.605.976 zł" i jednoznacznie określiła, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja jako taka, a nie kwota w niej określona, w związku z czym w sprawie brak było podstaw do ustalenia przez Sąd I instancji, że przedmiotem zaskarżenia jest kwota 67.754.367 zł. 2) § 1 pkt 4 rozporządzenia RM poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji wezwanie spółki do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100.000 zł, 3) § 2.1 pkt 12 poprzez jego niezastosowanie i niewezwanie spółki do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości, a w związku z zapłatą przez spółkę właściwej w sprawie opłaty sądowej w kwocie 500 zł, nakazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu nadanie sprawie biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl art. 230 § 1 P.p.s.a. wpis pobiera się od pism wszczynających postępowanie w danej instancji. Pismami inicjującymi postępowanie są w rozumieniu art. 220 § 2 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 231 P.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne w pozostałych sprawach pobiera się wpis stały. Art. 215 P.p.s.a. nakazuje stronie w każdym piśmie wszczynającym postępowanie podać "wartość przedmiotu zaskarżenia". Z kolei w art. 216 P.p.s.a. ustawodawca podaje, że jeżeli "przedmiotem zaskarżenia" jest należność pieniężna, stanowi ona "wartość przedmiotu zaskarżenia". Z uwagi na fakt, iż pojęcia użyte w cytowanych powyżej przepisach mają charakter nieostry, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II FZ 227/08, LEX nr 395047), natomiast przez "przedmiot zaskarżenia" należy rozumieć akt bądź czynność, o którym mowa w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FZ 224/11, LEX nr 896197). Rodzaj wpisu sądowego determinuje charakter sprawy, w której wniesiono skargę. W konsekwencji decydującą rolę ma to, czy przedmiot skargi - a więc rozstrzygnięcie organu - wiąże się z określonymi świadczeniami pieniężnymi. Jeżeli tak, to w sprawie powinien zostać pobrany wpis stosunkowy. Natomiast, gdy skarga nie dotyczy aktu powiązanego z należnością pieniężną, należy pobrać wpis stały. Szczegółowe zasady pobierania wpisu w sprawach sądowoadministracyjnych określa powołane wyżej rozporządzenie RM. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z 31 grudnia 2013 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. [...] z 3 czerwca 2013 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2011 r. oraz określenia podatku od towarów i usług do zapłaty za kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2011 r. Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest więc tzw. decyzja wymiarowa organu odwoławczego w sprawie podatku od towarów i usług. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. będąca przedmiotem niniejszego postępowania kreuje "należność pieniężną", o której mowa w art. 231 P.p.s.a., a tym samym nakłada na spółkę obowiązek uiszczenia kwoty pieniężnej. Zasadnie zatem Sąd I instancji określił wysokość wpisu sądowego od skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z 31 grudnia 2013 r. w kwocie 100.000 zł, stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia RM. Pełnomocnik skarżącej spółki argumentuje natomiast, że w niniejszej sprawie do ustalenia wpisu od skargi winien mieć zastosowanie § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia RM. Jednakże wskazany przez pełnomocnika spółki przepis nie istnieje. Na zasadzie domysłu Naczelny Sąd Administracyjny może jedynie domniemywać, że pełnomocnik próbował wskazać § 2 ust. 3 pkt 12, który stanowi, że wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych – 500 zł. Przepis ten ma zastosowanie w przypadku, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie kreuje żadnej "należności pieniężnej"; o której mowa w art. 231 P.p.s.a., a tym samym nie nakłada na skarżącego obowiązku uiszczenia kwoty pieniężnej. To jednak, jak wywiedziono powyżej, nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na powyżej przedstawione rozważania, uznał zarzuty zażalenia za bezzasadne. Tym samym, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.