DIH-56/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-52(3)/14/JS Warszawa, 22 lipca 2014 r. DECYZJA DIH-1/56/2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148) oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669 t.j.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy „Wędlinka” Teresa i Jan Kordus Sp.j. z siedzibą w Łodzi od decyzji nr 51/śG/2014 Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Łodzi z dnia 21 maja 2014 r. (nr akt: śG.8361.27.2014), którą wymierzono temu przedsiębiorcy karę pienięŜną w wysokości 1.213 zł (słownie: jeden tysiąc dwieście trzynaście złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu dziesięciu partii wyrobów garmaŜeryjnych, nieodpowiadających jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej z uwagi na nieprawidłowe oznakowanie, utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach od 5 do 7 lutego 2014 r. przez inspektorów reprezentujących Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Łodzi, zwanego dalej „Łódzkim WIIH”, w sklepie firmowym w Łodzi przy ul. Bartoka 69, naleŜącym do przedsiębiorcy „Wędlinka” Teresa i Jan Kordus Sp.j. z siedzibą w Łodzi, zwanego dalej równieŜ „stroną” , oceniono i zakwestionowano prawidłowość oznakowania dziesięciu partii wyrobów garmaŜeryjnych o łącznej wartości 1.212,65 zł, wyprodukowanych przez stronę w Zakładzie Produkcyjnym zlokalizowanym w Łodzi przy ul. Lodowej 94, tj: 1) ośmiu partii wyrobów garmaŜeryjnych oferowanych do sprzedaŜy luzem (bez opakowań) o wartości 833,80 zł deklarowanych jako: − zawijasy wołowe w cenie 59,99 zł/kg, − polędwiczki wieprzowe z pieczarkami w cenie 49,99 zł/kg, − krokiety z mięsem w cenie 15,99 zł/kg, − krokiety z kapustą w cenie 15,99 zł/kg, − polędwiczki w płatkach w cenie 39,99 zł/kg, − bigos domowy w cenie 12,99 zł/kg, 2 − kapusta zasmaŜana w cenie 14,99 zł/kg, − kapusta z grochem w cenie 19,99 zł/kg, z uwagi na niepodanie, w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom wykazu składników – co stanowiło naruszenie treści § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r., poz. 774 t.j.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania” . Ponadto dodatkowo w przypadku jednej partii wyrobu o nazwie „polędwiczki w płatkach” nie podano pełnej nazwy wyrobu, co naruszało postanowienia zawarte w § 17 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znakowania w związku z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.), zwanej dalej „ ustawą o bezpieczeństwie Ŝywności”; 2) dwóch partii wyrobów garmaŜeryjnych oferowanych do sprzedaŜy w opakowaniach jednostkowych o wartości 378,85 zł deklarowanych jako: − galaretka drobiowa, oznaczona datą minimalnej trwałości „12.02.14” w cenie 23,99 zł/kg, − galaretka ozorkowa, oznaczona datą minimalnej trwałości „12.02.14” w cenie 34,99 zł/kg z uwagi na niepodanie ilościowej zawartości składnika występującego w nazwie środka spoŜywczego wbrew postanowieniom § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie znakowania. PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 7 lutego 2014 r. (nr akt kontroli: śG.8361.27.2014). Kontrolowany podpisał protokół z załącznikami nie zgłaszając uwag. Pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. (znak jw.), Łódzki WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia jej, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669 t.j.) – zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu ww. dziesięciu partii wyrobów garmaŜeryjnych nieodpowiadających jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej z uwagi na nieprawidłowe oznakowanie. W piśmie tym poinformował takŜe o przysługującym stronie prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Jednocześnie wezwał stronę do złoŜenia oświadczenia dotyczącego wysokości osiągniętych obrotów w ostatnim roku rozliczeniowym. Strona skorzystała z przysługujących jej uprawnień i w dniu 2 maja 2014 r. bezpośrednio w Inspektoracie dokonała przeglądu akt sprawy, zaś w dniu 8 maja 2014 r. do WIIH w Łodzi wpłynęło pismo, w którym strona podał wielkość obrotu spółki za 2013 r. i wniosła o odstąpienie od wymierzenia kary pienięŜnej z uwagi na: − niezwłoczne podjęcie przez spółkę działań naprawczych celem wyeliminowania stwierdzonych nieprawidłowości. Jako potwierdzenie do pisma dołączono wykaz składów surowcowych wyrobów garmaŜeryjnych (wyłoŜony w sklepach w miejscu dostępnym dla 3 klientów) oraz wzory poprawionych etykiet dołączanych aktualnie do opakowań galaretek drobiowych i ozorów w galarecie, − stosunkowo nieduŜą wartość wszystkich zakwestionowanych wyrobów, − fakt, Ŝe kontrola osiągnęła swój cel, a zatem kara pienięŜna stanowiłaby dodatkową, nadmierną uciąŜliwość. Łódzki WIIH po zapoznaniu się z treścią przedmiotowego pisma stwierdził, Ŝe nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku strony o odstąpienie od wymierzenia kary pienięŜnej z uwagi na naruszenie przepisów regulujących jakość handlową artykułów rolno-spoŜywczych skutkujące naruszeniem interesów konsumentów. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją nr 51/śG/2014 z dnia 21 maja 2014 r. (znak jw.), Łódzki WIIH wymierzył przedsiębiorcy „Wędlinka” Teresa i Jan Kordus Sp.j. z siedzibą w Łodzi, karę pienięŜną w wysokości 1.213 zł (słownie: jeden tysiąc dwieście trzynaście złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu dziesięciu partii wyrobów garmaŜeryjnych, nieodpowiadających jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej z uwagi na nieprawidłowe oznakowanie. Pismem z dnia 5 czerwca 2014 r., strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK” , odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o zmianę zaskarŜonej decyzji w części zaskarŜonej i wymierzenie kary pienięŜnej w wysokości 500 zł. Strona nie kwestionowała ustaleń kontroli, podkreśliła natomiast, Ŝe od razu jeszcze w czasie kontroli, podjęła działania zmierzające do usunięcia stwierdzonych uchybień. Strona podniosła, Ŝe jej zdaniem dokonana przez Łódzkiego WIIH ocena przesłanek na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej jest niesłuszna i dowolna. W ocenie strony stopień szkodliwości czynu jest znikomy, stopień zawinienia nieznaczny, a takŜe nieznaczny zakres naruszenia. Z jej punktu widzenia kwota zakwestionowanych towarów jest znikoma w stosunku do ogólnych obrotów w kontrolowanym sklepie, a organ pierwszej instancji nie stwierdził, iŜ konsumenci kwestionowali taki stan rzeczy zgłaszając utrudnienia związane z brakiem wymaganych informacji na opakowaniach i przy wyrobach. W opinii strony nie moŜna się teŜ zgodzić z oceną wysokiego stopnia zawinienia, bowiem z ustaleń kontroli nie wynika, Ŝe chodzi tu o działanie w kategoriach winy umyślnej, a zatem świadomym i celowym działaniu, a jedynie o niedbalstwo w zakresie opatrzenia sprzedawanych wyrobów stosownymi informacjami, wymaganymi przez przepisy. Strona nie zgodziła się takŜe z oceną organu dotychczasowej działalności przedsiębiorcy i naruszeniem po raz trzeci przepisów ustawy o jakości handlowej. Zdaniem strony ocena organu jest zbyt surowa i uwzględnia w zdecydowanie za małym stopniu, fakt Ŝe jeszcze w czasie kontroli usunięto uchybienia i nie powtarzają się uchybienia stwierdzane wcześniej. W tej sytuacji w jej przekonaniu wymierzona kara powinna mieć wymiar minimalny, a nie w zdecydowanie nadmiernie restrykcyjnej ustalonej wysokości 1.213 zł. Strona podniosła równieŜ, Ŝe decyzja została wydana z naruszeniem art. 8 Kpa. 4 Pismem z dnia 26 czerwca 2014 r. (znak DIH-023-52(2)/14/JS), Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę „Wędlinka” Teresa i Jan Kordus Sp.j. z siedzibą w Łodzi, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona skorzystała z przysługujących jej uprawnień i w dniu 2 lipca 2014 r. pełnomocnik strony telefonicznie poprosił o przesłanie kopii pisma Łódzkiego WIIH z dnia 16 czerwca 2014 r., przy którym zostało przekazane odwołanie do Prezesa UOKiK. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Obowiązujące regulacje prawne w zakresie obrotu produktami Ŝywnościowymi to jest, w szczególności, rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. L 31 z 1.2.2002, s. 1 z późn. zm.) – zwane dalej „ rozporządzeniem nr 178/2002 ”, tworzą podstawy do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i interesów konsumentów w zakresie Ŝywności. W art. 8 stanowi ono, iŜ prawo Ŝywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spoŜywaną przez nich Ŝywnością. W myśl art. 17 ust. 1 tego rozporządzenia, podmioty działające na rynku spoŜywczym zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Definicja jakości handlowej zawarta w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej obejmuje m.in. wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania artykułów rolno-spoŜywczych, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, artykuły rolno-spoŜywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane. Wydane w oparciu m.in. o ustawę o jakości handlowej rozporządzenie w sprawie znakowania środków spoŜywczych, po zmianie od dnia 1 lipca 2013 r. stanowi w § 17, Ŝe w przypadku środków spoŜywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy, oprócz nazwy środka spoŜywczego podaje się m.in.: 5 1) nazwę albo imię i nazwisko producenta, 2) wykaz składników, 3) klasę jakości handlowej albo inny wyróŜnik jakości handlowej, jeŜeli zostały one ustalone w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych lub ich grup albo jeŜeli obowiązek podawania klasy jakości handlowej albo wyróŜnika wynika z odrębnych przepisów. Informacje te podaje się w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe w przeciwieństwie do sprzedaŜy Ŝywności w formie opakowanej, w przypadku wyrobów oferowanych luzem oznakowanie w miejscu sprzedaŜy stanowi praktycznie jedyne źródło informacji dla nabywcy o rodzaju i właściwościach środka spoŜywczego. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości nazwa powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 47 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia . Przywołany art. 47 w ust. 1 podaje , Ŝe nazwa środka spoŜywczego powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środków spoŜywczych w przepisach prawa Ŝywnościowego, a w przypadku braku takich przepisów powinna być nazwą zwyczajową środka spoŜywczego lub składać się z opisu tego środka spoŜywczego lub sposobu jego uŜycia, tak aby umoŜliwić konsumentowi rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spoŜywczego oraz odróŜnienie go od innych produktów, zaś w ust. 5 wskazuje, Ŝe nazwa pod którą środek spoŜywczy jest wprowadzany do obrotu, nie moŜe być zastąpiona znakiem towarowym, nazwą marki lub nazwą handlową (wymyśloną). Rozporządzenie w sprawie znakowania środków spoŜywczych w § 9 ust. 1 stanowi , Ŝe w oznakowaniu opakowanego środka spoŜywczego podaje się ilościową zawartość składnika lub kategorii składników tego środka spoŜywczego, jeŜeli: 1) nazwa składnika lub kategorii składników występuje w nazwie środka spoŜywczego lub nazwa tego środka spoŜywczego jest zazwyczaj kojarzona przez konsumenta z zawartością składnika lub kategorii składników w tym środku spoŜywczym; 2) nazwa składnika lub kategorii składników jest podkreślona w oznakowaniu środka spoŜywczego w formie pisemnej, przy uŜyciu obrazków i grafiki; 3) składnik lub kategoria składników jest istotny dla scharakteryzowania środka spoŜywczego i odróŜnienia go od innych środków spoŜywczych, z którymi moŜe być mylony ze względu na podobieństwo nazwy lub wyglądu. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 3, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści 6 majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na mocy art. 40a ust. 5 tej ustawy, stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. W przedmiotowej sprawie strona wprowadziła do obrotu dziesięć partii artykułów rolno-spoŜywczych, nieodpowiadających jakości handlowej z uwagi na brak wymaganego oznakowania, co zdaniem Łódzkiego WIIH naruszało obowiązujące przepisy. Mając na uwadze powyŜsze, Łódzki WIIH uznał, iŜ naleŜało wymierzyć karę pienięŜną w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej. W opinii Prezesa UOKiK ustalenia kontroli wskazywały na popełnienie czynu opisanego w tym przepisie, a więc były podstawą do wymierzenia kary pienięŜnej. W złoŜonym odwołaniu strona nie kwestionowała ustaleń kontroli, wniosła natomiast o obniŜenie nałoŜonej na nią kary pienięŜnej, wskazując przy tym, Ŝe stwierdzone w trakcie kontroli uchybienia zostały natychmiast usunięte. W ocenie strony stopień szkodliwości czynu był znikomy, a stopień zawinienia i zakres naruszenia były nieznaczne. Z jej punktu widzenia kwota zakwestionowanych towarów była znikoma w stosunku do ogólnych obrotów w kontrolowanym sklepie, a organ pierwszej instancji nie stwierdził, aby konsumenci kwestionowali niewłaściwe oznakowanie produktów. W opinii strony nie moŜna się teŜ zgodzić z oceną wysokiego stopnia zawinienia, bowiem z ustaleń kontroli nie wynika, Ŝe chodzi tu o działanie w kategoriach winy umyślnej, a zatem świadomym i celowym działaniu, a jedynie o niedbalstwo w zakresie opatrzenia sprzedawanych wyrobów stosownymi informacjami, wymaganymi przez przepisy. Strona nie zgodziła się takŜe z oceną organu w zakresie dotychczasowej działalności i naruszeniem po raz trzeci przepisów ustawy o jakości handlowej. Zdaniem strony ocena organu była zbyt surowa i w zdecydowanie za małym stopniu uwzględniła fakt, Ŝe jeszcze w czasie kontroli usunięto uchybienia a te, które stwierdzono wcześniej nie powtórzyły się. W tej sytuacji w przekonaniu strony wymierzona kara powinna mieć wymiar minimalny, a nie w nadmiernie restrykcyjnej ustalonej wysokości 1.213 zł. Strona podniosła równieŜ, Ŝe decyzja została wydana z naruszeniem art. 8 Kpa. Odnosząc się do powyŜszych zarzutów Prezes UOKiK w pierwszej kolejności wskazuje, Ŝe przyjęte przez ustawodawcę brzmienie art. 40a ustawy o jakości handlowej wprowadza mechanizm polegający na tym, iŜ kaŜdy w stosunku do którego zostanie spełniona przesłanka wprowadzenia do obrotu artykułu rolno – spoŜywczego nieodpowiadającego jakości handlowej podlega karze pienięŜnej. Jak wynika z powyŜszego, ustawodawca zakłada istnienie stopnia zawinienia w kaŜdej sytuacji wymierzania kary pienięŜnej, a rolą organu wymierzającego karę jest wyłącznie miarkowanie wymiaru sankcji. Przy ustalaniu wysokości kary organ ma obowiązek uwzględnić przesłanki określone w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, tj.: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, 7 zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Analizując prawidłowość wykonania dyspozycji wynikającej z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, Prezes UOKiK zwaŜył, co następuje: − w odniesieniu do oceny przez organ pierwszej instancji przesłanki stopnia szkodliwości czynu, naleŜy stwierdzić iŜ zawsze dla organu punktem odniesienia jest konsument i naruszenie jego interesów, poprzez ocenę rozmiaru i rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości. Dlatego teŜ organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iŜ brak wymaganych informacji naruszał w sposób istotny interesy i prawa konsumentów, gdyŜ utrudniało im to dokonanie właściwego wyboru zgodnego z ich oczekiwaniami. Powoływanie się przez stronę na konsumentów, którzy nie kwestionowali takiego stanu rzeczy i nie zgłaszali uciąŜliwości związanych z brakiem wymaganych informacji nie usprawiedliwia strony i nie zwalnia jej od nałoŜonego na nią obowiązku zapewnienia wprowadzenia do obrotu produktów właściwej jakości. Rzekomy brak reakcji konsumentów na nieprzekazanie przysługujących im z mocy prawa informacji w Ŝadnym stopniu nie wpływa na zmniejszenie szkodliwości, co próbuje sugerować strona. Zatem argument strony, Ŝe stopień szkodliwości czynu był znikomy jest chybiony; − oceniając stopień zawinienia jako wysoki organ pierwszej instancji właściwie wziął pod uwagę, Ŝe nieprawidłowości powstały u przedsiębiorcy, który powinien znać przepisy dotyczące oznakowania artykułów rolno-spoŜywczych oraz dochować naleŜytej staranności aby towary wprowadzane do obrotu były prawidłowo oznakowane tym bardziej, Ŝe ww. przedsiębiorca był równocześnie producentem zakwestionowanych produktów. Ustalenia kontroli, stanowiące podstawę wydania zaskarŜonej decyzji, nie pozostawiają wątpliwości, Ŝe strona nie zastosowała się do obowiązków nałoŜonych na nią przepisami prawa Ŝywnościowego w zakresie jakości handlowej, a więc wina strony za nieprzestrzeganie tych przepisów jest ewidentna. Strona, jako profesjonalista prowadząca produkcję wyrobów garmaŜeryjnych i kilka sklepów, działająca na rynku od wielu lat (co ustalono na podstawie daty rejestracji spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym), powinna znać przepisy związane z wykonywaną działalnością i dołoŜyć wszelkich starań, aby oferowane do sprzedaŜy środki spoŜywcze spełniały wszelkie wymagania w zakresie jakości handlowej. Nawet, jeśli stwierdzone nieprawidłowości były wynikiem niezamierzonych działań i zostały niezwłocznie usunięte, nie powoduje to wyłączenia odpowiedzialności w tym zakresie. Nieinformowanie w oznakowaniu produktów o ich właściwościach i cechach stanowi niedopełnienie obowiązku zapewnienia zgodności oferowanych produktów z wymogami powszechnie obowiązującego polskiego i europejskiego prawa Ŝywnościowego. Prawo to nie przewiduje moŜliwości zwolnienia się z tego obowiązku i stanowi, Ŝe jego celem jest ochrona interesów konsumentów. Łódzki WIIH określając stopień zawinienia uwzględnił podjęte przez stronę działania naprawcze i w związku z tym ustalił go na poziomie 8 wysokim, a nie najwyŜszym. Biorąc powyŜsze pod uwagę Prezes UOKiK stwierdził, Ŝe opinia strony w zakresie nieznacznego naruszenie stopnia zawinienia jest nieuzasadniona; − w kwestii zakresu naruszenia organ pierwszej instancji słusznie zauwaŜył, Ŝe zostały naruszone obowiązujące przepisy ustawy o jakości handlowej w zakresie oznakowania środków spoŜywczych, mające na celu ochronę konsumentów. Przepisy te zostały ustanowione w celu zapewnienia konsumentom podstawowych informacji o nabywanych środkach spoŜywczych bez konieczności podejmowania dodatkowych działań zmierzających do ich uzyskania. Brak wymaganych oznaczeń jest równoznaczny z tym, Ŝe przeciętnemu konsumentowi nie dostarczono waŜnych danych o produkcie, co istotnie naruszało jego interes przy podejmowaniu decyzji o zakupie. Dlatego teŜ, wbrew przeświadczeniu strony trudno uznać, Ŝe zakres naruszenia był nieznaczny z punktu widzenia konsumentów; − przy ocenie, dotychczasowej działalności podmiotu na rynku artykułów rolno- spoŜywczych, na podstawie zgromadzonej dokumentacji przez Łódzkiego WIIH, Prezes UOKiK zauwaŜył, Ŝe kontrolowany przedsiębiorca w okresie ostatnich 24 miesięcy po raz trzeci naruszył przepisy ustawy o jakości (wcześniej wprowadził do obrotu: partię kiełbasy krakowskiej suchej nieodpowiadającej jakości handlowej z uwagi na zastosowanie nazwy rodzajowej „kiełbasa wieprzowa” nieadekwatnej do składu bowiem do jej produkcji oprócz mięsa wieprzowego uŜyto równieŜ mięsa drobiowego oraz uszka z mięsem nieodpowiadające jakości handlowej ze względu na niŜszą od deklarowanej zawartość farszu). Odnosząc się do stwierdzenia strony, Ŝe przeprowadzona przez organ pierwszej instancji ocena jest zbyt surowa, a wcześniejsze dwie kontrole dotyczyły innych zagadnień, Prezes UOKiK wyjaśnia, Ŝe wszystkie przeprowadzone przez Łódzkiego WIIH kontrole ujawniły nieprawidłowości mające związek z nieprzestrzeganiem przepisów ustawy o jakości handlowej. NaleŜy przy tym podkreślić, Ŝe gdyby strona wprowadziła do obrotu produkty tego samego rodzaju, które nie odpowiadałyby jakości handlowej ze względu na tę samą wadę, podlegałaby karze pienięŜnej ustalonej na podstawie art. 40a ust.3 ustawy o jakości handlowej, podwyŜszonej o wysokość kar nałoŜonych w okresie 24 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; − przesłanka dotycząca wielkości obrotu (została równieŜ uwzględniona przez organ pierwszej instancji) – mając na uwadze oświadczenie strony o wysokości obrotu oraz przepisy zawarte w rozdziale 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.), dotyczące mikro przedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców, stronę naleŜało sklasyfikować jako średniego przedsiębiorcę. W przedmiotowej sprawie najniŜszy moŜliwy wymiar kary pienięŜnej, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej wynosi 500 zł, natomiast najwyŜszy – 6.063,25 zł, wyraŜony jako pięciokrotność wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która 9 mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych dziesięciu ww. partii środków spoŜywczych o łącznej wartości 1.212,65 zł (tj. 5 x 1.212,65 zł). W omawianym przypadku, stronie wymierzono karę w wysokości 1.213 zł, czyli jednokrotnej wartości zakwestionowanych partii artykułów rolno-spoŜywczych a jednocześnie stanowiącej zaledwie 1/5 moŜliwej do wymierzenia kary. Odnosząc się do argumentu dotyczącego niewielkiej wartości wprowadzonych do obrotu towarów o niewłaściwej jakości handlowej w kwocie 1.212,65 zł, Prezes UOKiK uwaŜa, Ŝe nie jest ona niewielka dla tego rodzaju działalności. W podobnych sprawach ocenianych przez Prezesa UOKiK, wartość zakwestionowanych towarów niejednokrotnie była znacznie niŜsza. NaleŜy teŜ zauwaŜyć, Ŝe w prowadzonych postępowaniach administracyjnych w przedmiocie wymierzenia kary pienięŜnej na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej wysokość tej kary leŜy w ścisłej relacji z wartością wprowadzonych do obrotu towarów. Sam fakt kontestowania przez stronę kary, będącej równowartością zakwestionowanych w toku kontroli produktów stanowiących jednokrotność korzyści majątkowej, stoi w sprzeczności z argumentem strony, iŜ wartość zakwestionowanych produktów była niewielka. Szczególnie naleŜy wskazać, Ŝe celem ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spoŜywczych jest przede wszystkim ochrona konsumentów przed nieuczciwymi praktykami handlowymi, dlatego teŜ kary wymierzane w tego rodzaju sprawach, po uwzględnieniu kryteriów ich wymierzania określonych w art. 40a ww. ustawy, nie mogą być symboliczne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. VI SA/Wa 769/10). W ocenie Prezesa UOKiK wymierzona kara jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w sprzedaŜy dostępne były tylko artykuły rolno-spoŜywcze odpowiadające jakości handlowej, a takŜe będzie najmniej uciąŜliwa z moŜliwych dostępnych środków. Jednocześnie wymierzona kara, zgodnie z art. 17 ust 2 rozporządzenia 178/2002, spełnia funkcję prewencyjną i represyjną, skłaniając kontrolowanego do przestrzegania przepisów o jakości handlowej, zwłaszcza z uwagi na wykazane powyŜej niedopełnienie naleŜytej staranności w zakresie zapewnienia prawidłowego oznakowania ww. artykułów rolno-spoŜywczych Wobec powyŜszego Prezes UOKiK nie moŜe przychylić się do wniosku strony o obniŜenie wysokości kary do kwoty 500 zł. Podsumowując Prezes UOKiK stwierdził, Ŝe sposób ustalania wysokości kary był zgodny z kryteriami wymienionymi w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W świetle powyŜszego, uznał, Ŝe wysokość wymierzonej kary była adekwatna do wagi stwierdzonych niezgodności oraz skali działalności ukaranego podmiotu, a przy tym spełni swój skutek prewencyjny i skłoni stronę do przestrzegania przepisów o jakości handlowej, szczególnie z uwagi na wykazane powyŜej niedopełnienie naleŜytej staranności w zakresie zapewnienia prawidłowego oznakowania 10 przedmiotowych produktów. Z tych względów zarzut strony o wydaniu decyzji z naruszeniem art. 8 Kpa jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Łodzi w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Kara pienięŜna staje się zaległością w przypadku, gdy nie zostanie uiszczona w terminie. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jak wynika z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nieuiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Wiceprezes Dorota Karczewska Otrzymują: 1. Pan Jerzy Kurek Kancelaria Radcy Prawnego Al. Piłsudskiego 133d, 92-318 Łódź Pełnomocnik Spółki jawnej „ Wędlinka” Teresa i Jan Kordus 2. Łódzki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Łodzi 3. a/a