DIH-46/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-38(3)/14/AgŁ Warszawa, 13 czerwca 2014 r. DECYZJA DIH-1/46/2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 148) oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 669), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Henryki Mazur, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Mazur Henryka Handel-Gastronomia Henryka Mazur w Oławie, od decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2014 r. (nr akt sprawy: KBP-śG.8361.144.2013), którą ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pienięŜną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych), z tytułu wprowadzenia do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej czternastu partii artykułów rolno-spoŜywczych o łącznej wartości 223,87 zł, tj. trzynastu partii produktów oferowanych bez opakowań jednostkowych o łącznej wartości 198,87 zł oraz jednej partii produktu oferowanego w opakowaniach jednostkowych o łącznej wartości 25 zł – utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 5-12 sierpnia 2013 r. przez inspektorów reprezentujących Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej we Wrocławiu, zwanego dalej „Dolnośląskim WIIH”, w sklepie spoŜywczo-przemysłowym, ChwaliboŜyce 18, 55-200 Oława, naleŜącym do przedsiębiorcy Henryki Mazur, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Mazur Henryka Handel-Gastronomia Henryka Mazur w Oławie, zwanej dalej równieŜ „stroną”, zakwestionowano sposób oznakowania trzynastu partii produktów oferowanych bez opakowań jednostkowych o łącznej wartości 198,87 zł, tj.: – kiełbasy wiejskiej w ilości 1,60 kg (24,9 zł/kg), – kiełbasy z zagrody w ilości 0,50 kg (24,9 zł/kg), – kiełbasy studenckiej w ilości 1,64 kg (14,5 zł/kg), 2 – kiełbasy laskowickiej w ilości 1,20 kg (25,8 z/kg), – salcesonu włoskiego w ilości 1,69 kg (11,9 zł/kg), – mielonki tyrolskiej w ilości 0,90 kg (13,5 zł/kg), – boczku wędzonego w ilości 0,70 kg (22,5 zł/kg), – kiełbasy Ŝywieckiej w ilości 0,37 kg (16,9 zł/kg), – pasztetu zapiekanego w ilości 0,385 kg (13,8 zł/kg), – pieczeni rzymskiej w ilości 0,37 kg (19,8 zł/kg), – szynki wieprzowej w ilości 0,54 kg (29,8 zł/kg), – boczku rolowanego w ilości 0,22 kg (24,8 zł/kg), – mortadeli w ilości 0,285 kg (11,9 zł/kg), z uwagi na niepodanie w miejscu sprzedaŜy tych produktów w jakiejkolwiek formie (na wywieszkach lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom) – nazwy (albo imienia i nazwiska) producentów oraz wykazu składników, co stanowiło naruszenie treści § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych”. Ponadto, w trakcie kontroli pobrano do badań laboratoryjnych m.in. próbkę czekolady mlecznej z całymi orzechami Nussbeisser Alpen Gold o masie netto 100 g, oznaczonej datą minimalnej trwałości „12.03.2014” i numerem partii produkcyjnej „OPZO 232411 A”, dystrybuowanej przez Mondelez Polska S. A. ul. Domaniewska 49, 02-672 Warszawa, zwanej dalej „czekoladą”, w ilości 2 opakowań jednostkowych, z partii liczącej 5 opakowań jednostkowych o łącznej wartości 25 zł (5 zł/szt.). Równocześnie z tej samej partii produktu, pobrano, zabezpieczono i pozostawiono pod nadzorem kontrolowanego dodatkową próbkę, w ilości odpowiadającej ilości pobranej do badań laboratoryjnych (próbkę kontrolną). PowyŜsze udokumentowano w protokole kontroli z dnia 12 sierpnia 2013 r. (nr akt kontroli: KBP-śG.8361.144.2013) oraz protokole pobrania próbki z dnia 6 sierpnia 2013 r. nr 086790 (dotyczącym próbki produktu i próbki kontrolnej). Badania przeprowadzone przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów we Wrocławiu, zwane dalej „Laboratorium w Wrocławiu” wykazały, Ŝe czekolada była niezgodna z wymaganiami jakościowymi zadeklarowanymi na opakowaniu jednostkowym, z uwagi na: niŜszą zawartość orzechów (tj. było 19 % ± 2 % i 19 % ± 2 % w dwóch opakowaniach jednostkowych zamiast zgodnie z deklaracją 23 %), wyŜszą zawartość białka w stosunku do zadeklarowanej w tabeli wartości odŜywczej (tj. było 8,5 % ± 0,5 % zamiast zgodnie z deklaracją 5,1 %) oraz niŜszą zawartość tłuszczu w stosunku do zadeklarowanej w tabeli wartości odŜywczej (tj. było 38,7 % ± 1,2 % zamiast zgodnie z deklaracją 40 %) – co udokumentowano w sprawozdaniu z badań z dnia 13 sierpnia 2013 r. nr 286/2013. Strona została poinformowana o wynikach badań laboratoryjnych oraz o prawie do złoŜenia wniosku o zbadanie próbki kontrolnej w piśmie z dnia 16 sierpnia 2013 r. 3 Strona oświadczyła w piśmie z dnia 26 sierpnia 2013 r., Ŝe odstępuje od moŜliwości zbadania próbki kontrolnej zakwestionowanej czekolady mlecznej. W związku z powyŜszymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 28 marca 2014 r., Dolnośląski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 669) – zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej”, kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej czternastu ww. partii produktów, tj.:
trzynastu ww. partii produktów oferowanych bez opakowań jednostkowych, z uwagi na niepodanie w miejscu sprzedaŜy tych produktów w jakiejkolwiek formie – nazwy (albo imienia i nazwiska) producentów oraz wykazu składników, co było niezgodne z treścią § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych;
jednej ww. partii czekolady oferowanej w opakowaniach jednostkowych, z uwagi na niŜszą zawartość orzechów i wyŜszą zawartość białka, co było niezgodne z deklaracją producenta zawartą w oznakowaniu tego produktu. Odnosząc się do wyników badań laboratoryjnych czekolady mlecznej, w ww. piśmie Dolnośląski WIIH wyjaśnił, Ŝe w przypadku składników odŜywczych (tj. białka i tłuszczu), wymienionych w tabeli wartości odŜywczej na etykiecie opakowania jednostkowego, uwzględnione zostały limity tolerancji określone w tabeli 1 rozdziału 3 przewodnika Komisji Europejskiej z grudnia 2012 r. zatytułowanym „Wytyczne dla właściwych organów w sprawie kontroli zgodności z prawodawstwem UE w odniesieniu do: rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat Ŝywności, zmiany rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004; oraz dyrektywy Rady 90/496/EWG z dnia 2 września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości odŜywczej środków spoŜywczych; oraz dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliŜenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów Ŝywnościowych; w zakresie określenia limitów tolerancji dla składników odŜywczych wymienionych na etykiecie” . Po uwzględnieniu tolerancji dla białka (na poziomie ± 2 g) i tłuszczu (na poziomie ± 8 g, co stanowi 20 % w stosunku do zadeklarowanej wartości 40 g/100 g), stwierdzono, Ŝe w badanej próbce zawartość białka była niezgodna z deklaracją producenta na etykiecie (nie mieściła się w granicach tolerancji), a zawartość tłuszczu była zgodna z deklaracją producenta na etykiecie (mieściła się w granicach tolerancji). Ponadto, w piśmie tym poinformowano stronę o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz składania wniosków dowodowych do czasu 4 zakończenia postępowania, a takŜe wezwano ją do podania informacji o wysokości obrotów za rok 2013. Strona skorzystała z przysługujących jej praw i wniosła w piśmie z dnia 7 kwietnia 2014 r. o odstąpienie od zastosowania kary za powstałe niezgodności, co uzasadniła tym, Ŝe w roku 2013 poniosła straty. Na dowód tego, do pisma dołączyła dokument w formie bilansu z księgi za rok 2013. Podkreśliła, Ŝe powyŜsza kara pogłębi jej trudną sytuację finansową. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 24 kwietnia 2014 r. (doręczoną stronie w dniu 29 kwietnia 2014 r.), Dolnośląski WIIH wymierzył stronie, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną w wysokości 500 zł, z tytułu wprowadzenia do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej czternastu ww. partii produktów. Pismem z dnia 29 kwietnia 2014 r. (nadanym w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 5 maja 2014 r.), strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o umorzenie powyŜszej kary, co umotywowała podobnie, jak w ww. piśmie z dnia 7 kwietnia 2014 r. Pismem z dnia 20 maja 2014 r., Prezes UOKiK poinformował stronę, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. W myśl art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 178/20002”, podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności lub pasz z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. KaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno- spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. 5 Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Jakość handlowa, w myśl art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, to cechy artykułu rolno-spoŜywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania – nieobjęte jednak wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Wymagania jakości handlowej dotyczące oznakowania produktów oferowanych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy zostały określone w rozporządzeniu w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Przepis § 17 tego rozporządzenia stanowi w ust. 1, Ŝe w przypadku środków spoŜywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy oprócz nazwy środka spoŜywczego podaje się nazwę albo imię i nazwisko producenta (pkt 1) oraz wykaz składników (pkt 2), a w ust. 2, Ŝe informacje te podaje się w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej tego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom. W niniejszej sprawie, w wyniku kontroli przeprowadzonej w sklepie naleŜącym do strony, przez inspektorów reprezentujących Dolnośląskiego WIIH, zakwestionowano:
trzynaście ww. partii produktów oferowanych bez opakowań jednostkowych, z uwagi na niepodanie w miejscu sprzedaŜy tych produktów w jakiejkolwiek formie – nazwy (albo imienia i nazwiska) producentów oraz wykazu składników, co było niezgodne z treścią § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych;
jedną ww. partię czekolady oferowanej w opakowaniach jednostkowych, z uwagi na niŜszą zawartość orzechów i wyŜszą zawartość białka, co było niezgodne z deklaracją producenta zawartą w oznakowaniu tego produktu. Na podstawie powyŜszych ustaleń, organ pierwszej instancji uznał, Ŝe wprowadzone do obrotu przedmiotowe produkty są artykułami rolno-spoŜywczymi nieodpowiadającymi jakości handlowej – co nosiło znamiona czynu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej i skutkowało wymierzeniem stronie kary pienięŜnej w wysokości 500 zł. Jak wynika z art. 40a ust. 4 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜne, o których mowa w ust. 1-3 tego artykułu, wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. 6 Wobec powyŜszego, decyzją z dnia 24 kwietnia 2014 r., Dolnośląski WIIH wymierzył powyŜszą karę Henryce Mazur, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Mazur Henryka Handel-Gastronomia Henryka Mazur w Oławie, tj. przedsiębiorcy, który wprowadził do obrotu nieodpowiadające jakości handlowej przedmiotowe produkty. Odwołując się od wydanej decyzji, strona nie kwestionowała ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji w toku kontroli, natomiast wniosła o umorzenie wymierzonej jej kary, z uwagi na straty, jakie poniosła ona w roku 2013 z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreśliła, Ŝe powyŜsza kara pogłębi jej trudną sytuację finansową. Odnosząc się do powyŜszego zarzutu, naleŜy zauwaŜyć, Ŝe przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej – stanowiący podstawę prawną do wydania zaskarŜonej decyzji – wprowadza mechanizm polegający na tym, Ŝe kaŜdy, w stosunku do kogo zostanie spełniona przesłanka wprowadzenia nieodpowiadających jakości handlowej artykułów rolno- spoŜywczych do obrotu, podlega karze pienięŜnej określonej w tym przepisie. Przepis ten nakazuje (podlega karze pienięŜnej) organom właściwym (w tym przypadku Dolnośląskiemu WIIH) wymierzyć karę podmiotowi, wobec którego ustalono, iŜ wprowadził (bez znaczenia czy świadomie, czy nieświadomie) do obrotu nieodpowiadające jakości handlowej artykuły rolno-spoŜywcze (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2308/12, z dnia 17 października 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1371/11, z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1553/10). NaleŜy w tym miejscu podkreślić, Ŝe pojęcie obrotu zostało wyjaśnione w art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, jako czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, w którym wprowadzenie na rynek, zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją, oznacza posiadanie Ŝywności lub pasz w celu sprzedaŜy, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaŜy lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaŜ, dystrybucję i inne formy dysponowania. W rozumieniu tego przepisu, strona wskazane w decyzji organu pierwszej instancji produkty posiadała w celu sprzedaŜy, a więc wprowadziła je do obrotu, co skutkowało wymierzeniem jej kary pienięŜnej, stosownie do nakazu wynikającego z art. 40a ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Dodać naleŜy, Ŝe przepis ten nie przewiduje moŜliwości odstąpienia od ukarania w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów o jakości handlowej, a jedynie zakłada róŜnicowanie wysokości kary w zaleŜności od oceny przesłanek zawartych w art. 40a ust. 5 tej ustawy. Kara określona w tym przepisie ma charakter administracyjny i jej nałoŜenie w przypadku stwierdzenia niezgodności w zakresie jakości handlowej jest obligatoryjne. Tym samym, nawet zapewnienia strony, co do naprawy swoich błędów (zawarte w odwołaniu, jak równieŜ w ww. piśmie z dnia 7 kwietnia 2014 r., stanowiącym odpowiedź na zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania), zdaniem Prezesa UOKiK, nie mogą przemawiać za odstąpieniem od wymierzenia jej kary za nieprawidłowości stwierdzone w toku kontroli. W niniejszej sprawie, Dolnośląski WIIH był uprawniony do wymierzenia stronie kary w granicach określonych przepisem art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, tj. od 500 zł do 1 119,35 zł (5 x 223,87 zł), gdzie górna jej granica stanowi pięciokrotną wartość 7 zakwestionowanych produktów, rozumianą jako korzyść majątkowa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 684/11). Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, Ŝe ustalając wysokość kary, organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny wszystkich kryteriów określonych w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, co znajduje swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu do zaskarŜonej decyzji. Stronie wymierzono karę w wysokości 500 zł, a więc najniŜszą z moŜliwych, przewidzianych ustawowo. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, kary za naruszenie prawa Ŝywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Zdaniem Prezesa UOKiK, wymierzona stronie kara będzie właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w sprzedaŜy były dostępne wyłącznie produkty odpowiadające jakości handlowej, a ponadto spełni swoją funkcję prewencyjną i represyjną, skłaniając stronę do przestrzegania przepisów o jakości handlowej, przede wszystkim z uwagi na wykazane powyŜej niedopełnienie obowiązków pod względem zapewnienia prawidłowego oznakowania przedmiotowych produktów oferowanych bez opakowań. Podsumowując powyŜsze, naleŜy stwierdzić, Ŝe w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pienięŜnej, było słuszne i zgodne z prawem. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o umorzenie powyŜszej kary, naleŜy uznać za niezasadny zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów dotyczących wymierzania kar pienięŜnych na gruncie ustawy o jakości handlowej. ZwaŜywszy, Ŝe strona podniosła w odwołaniu (podobnie jak i w ww. piśmie z dnia 7 kwietnia 2014 r.), iŜ zastosowana kara pogorszy jej trudną sytuację finansowym, z uwagi na straty, jakie poniosła ona w roku 2013 z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, Prezes UOKiK informuje, Ŝe przesłanka wielkości obrotów strony za rok 2013 została wzięta pod uwagę przez organ pierwszej instancji przy ustalaniu wysokości kary, zgodnie z dyspozycją art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, natomiast kwestia jej sytuacji ekonomicznej moŜe zostać uwzględniona dopiero po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji, przy ewentualnym zastosowaniu ulg w spłacie naleŜności publiczno-prawnej, jaką jest wymierzona kara. W myśl art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na wniosek strony w przypadkach uzasadnionych waŜnym interesem strony lub interesem publicznym, moŜe: odroczyć termin płatności podatku (kary pienięŜnej) lub rozłoŜyć zapłatę podatku na raty (pkt 1); odroczyć lub rozłoŜyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji (pkt 2); umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną (pkt 3). NaleŜy zaznaczyć, Ŝe kara pienięŜna staje się zaległością w sytuacji, gdy nie zostanie uiszczona w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Stosownie do art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek 8 bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej we Wrocławiu w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary pienięŜnej stanie się ostateczna. Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyŜszego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z poźn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.). Z up. PREZESA Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ZASTĘPCA DYREKTORA Departamentu Inspekcji Handlowej Dariusz Łomowski Otrzymują: 1. Henryka Mazur prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Mazur Henryka Handel-Gastronomia Henryka Mazur ChwaliboŜyce 18 55-200 Oława 2. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej we Wrocławiu 3. a/a