DIH-44/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-36(4)/14/AnŁ Warszawa, 27 maja 2014 r. DECYZJA DIH-1/44/2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 148) oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 669), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Marcpol S.A. z siedzibą w Łomiankach od decyzji PO.48.JH.37.2014.AB Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r. (nr akt: DO.8361.18.2014), którą wymierzono temu przedsiębiorcy karę pienięŜną w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu sześciu partii artykułów rolno-spoŜywczych oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań, o wartości 950,14 zł, nieodpowiadających jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej z uwagi na niewłaściwe oznakowanie, utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach od 20 do 24 stycznia 2014 r. przez inspektorów reprezentujących Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Warszawie, zwanego dalej równieŜ „Mazowieckim WIIH” , w sklepie Marcpol przy ulicy I Armii Wojska Polskiego 34 w Ostrołęce, naleŜącym do przedsiębiorcy Marcpol S.A. z siedzibą w Łomiankach, zwanego dalej równieŜ „stroną” , zakwestionowano sposób oznakowania sześciu niŜej wymienionych partii ryb mroŜonych glazurowanych o łącznej wartości 950,14 zł, oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy, tj.: 2 1) tilapia filet b/s, zawartość glazury 25%, w ilości 10,49 kg, w cenie 16,85 zł/kg, o wartości 176,76 zł, 2) nototenia tusza, zawartość glazury 20%, w ilości 14,78 kg, w cenie 11,15 zł/kg, o wartości 164,80 zł, 3) kostka z mintaja, zawartość glazury 5-8%, w ilości 18,435 kg, w cenie 12,95 zł/kg, o wartości 238,73 zł, 4) filet z mintaja, zawartość glazury 35%, w ilości 25,95 kg, w cenie 6,99 zł/kg, o wartości 181,39 zł, 5) kostka z łososia, zawartość glazury 10%, w ilości 2,23 kg, w cenie 21,55 zł/kg, o wartości 48,06 zł, 6) panga filet b/s, zawartość glazury 20%, w ilości 14,40 kg, w cenie 9,75 zł/kg, o wartości 140,40 zł. W miejscu sprzedaŜy ww. ryb mroŜonych glazurowanych, na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, nie podano informacji dotyczącej ilościowej zawartości glazury lub ryby w tych produktach. Niniejsze naruszało wymagania przepisu § 17 ust. 1 pkt 4 oraz § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.) – zwanego dalej „ rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych ”. Ponadto, ww. ryby mroŜone glazurowane nie posiadały informacji odnośnie metody produkcji i obszaru połowu, czym naruszono wymogi przepisu art. 4 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury (Dz. U. UE L 17 z 21.01.2000, s. 22, z późn. zm.) – dalej: „ rozporządzenie nr 104/2000 ”. Na wywieszkach dotyczących ryb mroŜonych glazurowanych uwidoczniona była dla konsumentów nazwa produktu i cena. Jak ustalono w toku kontroli, wymagane oznaczenia znajdowały się w dowodach dostaw (zawartość glazury) oraz na opakowaniach zbiorczych znajdujących się w magazynie (metoda produkcji, obszar połowu, zawartość glazury, producent, data minimalnej trwałości). W toku kontroli wymagane informacje zostały uwidocznione. PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 24 stycznia 2014 r. (nr akt kontroli: DO.8361.18.2014), do którego treści strona nie zgłosiła uwag na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 148). Pismem z dnia 6 marca 2014 r., zatytułowanym Zawiadomienie PO.48.JH.37.2014.AB, Mazowiecki WIIH poinformował stronę o wszczęciu postępowania 3 administracyjnego w przedmiocie wymierzenia jej kary pienięŜnej na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 669) – zwanej dalej „ ustawą o jakości handlowej ” – z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych sześciu ww. partii ryb mroŜonych glazurowanych oraz o przysługującym stronie prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z tego prawa. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją PO.48.JH.37.2014.AB z dnia 1 kwietnia 2014 r. (nr akt: DO.8361.18.2014), Mazowiecki WIIH, w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, wymierzył przedsiębiorcy Marcpol S.A. z siedzibą w Łomiankach karę pienięŜną w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych). Pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r., strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji. Odwołująca się zaskarŜyła decyzję w całości, zarzucając następujące naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego: 1) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego: − zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz niejasne i niepełne uzasadnienie w treści decyzji materiału dowodowego oraz zaniechanie analizy materiału dowodowego, polegającej na zaniechaniu ustalenia czy produkty nie posiadały oznaczenia nazwy producenta na opakowaniach, w których były wystawione na sprzedaŜ, oraz nie wskazaniu dlaczego zastosowane oznaczenia (a takowe znajdowały się przy produkcie w miejscu dostępnym dla konsumenta) nie odpowiadały przepisom prawa; − zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz niejasne i niepełne uzasadnienie w treści decyzji materiału dowodowego oraz zaniechanie analizy materiału dowodowego, polegającej na zaniechaniu ustalenia kto jest odpowiedzialny za oznaczenie produktu – właściciel sklepu, w którym zostały wystawione na sprzedaŜ dane produkty czy producent, który sprzedając towar wprowadza ten towar do obrotu; − zaniechanie uwzględnienia okoliczności, iŜ przy produktach spoŜywczych w sklepie strony znajdowały się na stoiskach informacje, iŜ wszelkie informacje odnośnie składu czy teŜ nazwy producenta udzieli konsumentowi kaŜdy pracownik sklepu, co nie stoi w sprzeczności z przepisami prawa oraz realizuje nałoŜone obowiązku w zakresie oznaczenia i odpowiedniego przedstawienia informacji o produkcie; − wadliwe przyjęcie, iŜ osoby zajmujące się wprowadzaniem produktu do obrotu w sklepie odwołującej się strony odpowiadają za ich oznakowanie w sytuacji gdy 4 wszelkie niezbędne informacje powinny być zamieszczone na produkcie przez producenta; 2) naruszenie art. 40a ustawy o jakości handlowej poprzez pominięcie przy ustalaniu stopnia społecznej szkodliwości czynu, iŜ konsument nie został pozbawiony danych dotyczących nabywanych produktów, gdyŜ dane takowe mógł otrzymać od kaŜdego pracownika sklepu oraz przyjmując nawet wadliwe oznaczenie nie było to działanie umyślne skarŜącej, co powinno doprowadzić do uznania, iŜ stopień szkodliwości czynu był niski, czy wręcz znikomy i orzeczenia kary niŜszej niŜ orzeczona kara 1 000 zł [2 000 zł – przyp. Prezesa UOKiK]. Ponadto strona podniosła, iŜ orzeczona kara pienięŜna jest karą zbyt dotkliwą, nieadekwatną do stwierdzonych naruszeń. Z uwagi na stawiane zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarŜonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy lub umorzenie postępowania w sprawie. Ewentualnie wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pismem z dnia 5 maja 2014 r., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę Marcpol S.A. z siedzibą w Łomiankach, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje na podstawie art. 10 Kpa prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Obowiązujące regulacje prawne w zakresie obrotu produktami Ŝywnościowymi to jest, w szczególności, rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. L 31 z 1.2.2002, s. 1 z późn. zm.) – zwane dalej „ rozporządzeniem nr 178/2002 ”, tworzą podstawy do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i interesów konsumentów w zakresie Ŝywności. W art. 8 stanowi ono, iŜ prawo Ŝywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spoŜywaną przez nich Ŝywnością. W myśl art. 17 ust. 1 tego rozporządzenia, podmioty działające na rynku spoŜywczym zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. 5 Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Definicja jakości handlowej zawarta w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej obejmuje m.in. wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania artykułów rolno-spoŜywczych, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, artykuły rolno-spoŜywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane. Wydane w oparciu m.in. o ustawę o jakości handlowej rozporządzenie w sprawie znakowania środków spoŜywczych, po zmianie od dnia 1 lipca 2013 r. stanowi w § 17, Ŝe w przypadku środków spoŜywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy, oprócz nazwy środka spoŜywczego podaje się m.in.: 1) nazwę albo imię i nazwisko producenta, 2) wykaz składników, 3) klasę jakości handlowej albo inny wyróŜnik jakości handlowej, jeŜeli zostały one ustalone w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych lub ich grup albo jeŜeli obowiązek podawania klasy jakości handlowej albo wyróŜnika wynika z odrębnych przepisów. 4) w przypadku produktów rybołówstwa w rozumieniu pkt 3.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do Ŝywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2005, str. 55, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 14, z późn. zm.) mroŜonych glazurowanych – dodatkowo informację dotyczącą ilościowej zawartości glazury lub ryby albo owoców morza w tych produktach […]. Informacje te podaje się w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom. Zgodnie z art. 4 ust 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 104/2000, ryby i filety rybne mroŜone glazurowane mogą być oferowane do sprzedaŜy detalicznej konsumentowi końcowemu, bez względu na sposób wprowadzenia do obrotu, tylko jeŜeli właściwe oznakowanie lub etykieta wskazuje na metodę produkcji i obszar połowu. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe w przeciwieństwie do sprzedaŜy Ŝywności w formie opakowanej, w przypadku wyrobów oferowanych luzem oznakowanie w miejscu sprzedaŜy stanowi praktycznie jedyne źródło informacji dla nabywcy o rodzaju i właściwościach środka spoŜywczego. 6 Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 3, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na mocy art. 40a ust. 5 tej ustawy, stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. W przedmiotowej sprawie strona wprowadziła do obrotu sześć partii artykułów rolno- spoŜywczych, nieodpowiadających jakości handlowej z uwagi na brak wymaganego oznakowania, co zdaniem Mazowieckiego WIIH naruszało obowiązujące przepisy. Mając na uwadze powyŜsze, Mazowiecki WIIH uznał, iŜ naleŜało wymierzyć karę pienięŜną w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej. W opinii Prezesa UOKiK ustalenia kontroli wskazywały na popełnienie czynu opisanego w tym przepisie, a więc były podstawą do wymierzenia kary pienięŜnej. W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa oraz przepisów prawa materialnego zawartego w art. 40a ustawy o jakości handlowej. Strona podnosi, Ŝe wymagane informacje dotyczące ryb mroŜonych glazurowanych były dostępne dla konsumentów w skontrolowanym sklepie – wbrew ustaleniom Mazowieckiego WIIH. Według strony, przy produktach spoŜywczych w sklepie strony znajdowały się na stoiskach informacje, iŜ wszelkie informacje odnośnie składu czy teŜ nazwy producenta udzieli konsumentowi kaŜdy pracownik sklepu, co nie stoi w sprzeczności z przepisami prawa oraz realizuje nałoŜone obowiązku w zakresie oznaczenia i odpowiedniego przedstawienia informacji o produkcie. Ponadto strona wskazuje, Ŝe nazwa producenta oznaczona była na opakowaniach, w których zakwestionowane produkty były wystawione na sprzedaŜ w miejscu dostępnym dla konsumentów. Odnosząc się do powyŜszego Prezes UOKiK stwierdził, Ŝe materiał dowodowy zebrany przez Mazowieckiego WIIH świadczy w sposób niebudzący wątpliwości, iŜ przedmiotowe partie ryb mroŜonych glazurowanych nie spełniały wymogów określonych przepisami § 17 ust. 1 pkt 4 oraz § 17 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych oraz art. 4 ust 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 104/2000. Jak wynika z Protokołu kontroli z dnia 24 stycznia 2014 r. (nr akt kontroli: DO.8361.18.2014), w miejscu sprzedaŜy ww. sześciu partii produktów, na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, nie podano informacji dotyczącej ilościowej zawartości glazury lub ryby w tych produktach, ponadto nie podano 7 informacji odnośnie metody produkcji i obszaru połowu. Na wywieszkach dotyczących ww. ryb mroŜonych glazurowanych uwidoczniona była dla konsumentów nazwa produktu i cena. Protokół kontroli wraz z załącznikiem nr 3 i 4 zaświadcza, Ŝe innych informacji dostępnych bezpośrednio dla konsumentów na temat zakwestionowanych produktów nie było. Wymagane informacje znajdowały się w dowodach dostaw (o zawartości glazury w produktach) oraz na opakowaniach zbiorczych znajdujących się w magazynie (dane o metodzie produkcji, obszarze połowu, zawartości glazury i producencie) – tj. w miejscach poza salą sprzedaŜową, a zatem nie były w sposób bezpośredni dostępne dla konsumentów. Protokół kontroli nie potwierdza twierdzenia strony odwołującej się, iŜ konsumenci mogli bez ograniczeń zapoznać się z informacjami dotyczącymi oferowanych ryb mroŜonych glazurowanych, nie wskazuje teŜ, jakoby w miejscu sprzedaŜy ryb znajdowała się wywieszka dla konsumentów o moŜliwości uzyskania potrzebnych informacji od pracowników sklepu. Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe strona miała moŜliwość zgłoszenia uwag do treści protokołu z przeprowadzonej u niej kontroli, z prawa tego jednak nie skorzystała. Ponadto Prezes UOKiK wyjaśnia, Ŝe przepis § 17 rozporządzenia w sprawie znakowania stanowi o wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub innym sposobie uwidocznienia wykazu składników i danych producenta w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom. Zatem nawet gdyby strona przed rozpoczęciem kontroli wywiesiła dla konsumentów komunikat o moŜliwości uzyskania informacji od sprzedawców, to przy braku zapewnienia konsumentom bezpośredniego dostępu do tych informacji (tj. bez pośrednictwa sprzedawcy), nie zostałyby spełnione wymagania powyŜszego przepisu. Wskazać naleŜy, Ŝe kwestię bezpośredniej dostępności poruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1652/10. Sąd wskazał, Ŝe konsumenci muszą mieć bezpośrednią moŜliwość zapoznania się z informacjami przysługującymi im z mocy prawa, bez konieczności podejmowania dodatkowych starań o uzyskanie ich od sprzedawcy. Konieczność podjęcia dodatkowych działań mających na celu uzyskanie informacji np. od sprzedawcy powoduje w rzeczywistości utrudnienie w zakupie, co moŜe skutkować utratą zainteresowania konsumenta wykazem składników czy informacjami o producencie, a w konsekwencji zakupem produktu niezgodnego z jego oczekiwaniami. W związku z powyŜszym udostępnianie konsumentom wymaganych informacji dopiero na ich prośbę przez personel sklepu nie stanowi sposobu określonego w przepisie § 17 rozporządzenia w sprawie znakowania. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe w przypadku ryb mroŜonych w glazurze, sprzedawanych bez opakowań jednostkowych, brak informacji o zawartości glazury zasadniczo godzi w interesy ekonomiczne konsumenta, bowiem ten moŜe nie mieć świadomości, Ŝe nabywa rybę z warstwą lodu. Tym samym moŜe się czuć oszukanym, gdy po rozmroŜeniu okaŜe się, Ŝe 35% zakupionej ryby stanowiła woda. Dlatego właśnie podanie na wywieszce ilości glazury (lodu) lub ryby determinuje podjęcie świadomej decyzji o zakupie, zwłaszcza Ŝe nie ma obecnie 8 przepisów, które regulowałyby minimalną i maksymalną zawartość glazury w rybach mroŜonych. Ponadto Prezes UOKiK wskazuje, Ŝe w celu ochrony ryb mroŜonych przed czynnikami zewnętrznymi ilość glazury nie powinna przekraczać 10%. Większe ilości glazury są nieuzasadnione technologicznie i są zwykłym zabiegiem marketingowym mającym na celu wprowadzenie w błąd konsumentów, zwłaszcza gdy informacja o jej ilości nie zostanie podana w miejscu sprzedaŜy. Istotne dla konsumentów są równieŜ informacje o metodzie produkcji i obszarze połowu, w szczególności w sytuacji, gdy w handlu bywają dostępne te same gatunki ryb z róŜnych obszarów połowów lub pozyskane róŜnymi metodami. W niniejszej sprawie, dla konsumentów mogło mieć np. znaczenie, Ŝe ww. partie tilapii filet b/s, kostki z mintaja i filetów z mintaja importowane były z Chin, zaś ww. jedna partia pangi filet b/s – z Wietnamu. Na marginesie Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe strona naruszyła przepisy o jakości handlowej równieŜ uwagi na niespełnienie wymagań określonych w § 17 ust. 1 pkt 1 oraz § 17 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom informacji odnośnie nazwy albo imienia i nazwisko producenta. Mazowiecki WIIH nie zakwestionował jednak tej nieprawidłowości ani w postępowaniu kontrolnym, ani w będącym jego konsekwencją postępowaniu administracyjnym. Strona zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego podniosła równieŜ, Ŝe organ pierwszej instancji nie ustalił kto był odpowiedzialny za oznaczenie produktu – właściciel sklepu, w którym zostały wystawione na sprzedaŜ dane produkty czy producent, który sprzedając towar wprowadza ten towar do obrotu. Argument ten jest według Prezesa UOKiK pozbawiony podstaw, poniewaŜ zarówno z przepisów prawa (wśród których wymienić naleŜy art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002, § 17 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych oraz art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 104/2000), jak i protokołu kontroli z dnia 24 stycznia 2014 r. wynika, Ŝe za zapewnienie prawidłowego oznakowania dla konsumentów w miejscu sprzedaŜy ryb mroŜonych glazurowanych w sklepie Marcpol przy ulicy I Armii Wojska Polskiego 34 w Ostrołęce był przedsiębiorca Marcpol S.A. z siedzibą w Łomiankach. Co więcej, nie ulega wątpliwości, Ŝe w czasie kontroli dysponował on wszystkimi wymaganymi informacjami, jednak nie zapewnił konsumentom dostępu do nich. W opinii Prezesa UOKiK, w zakresie niedopełnienia obowiązków wynikających z rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, za odpowiedzialną naleŜy uznać wyłącznie stronę, która jako profesjonalista w branŜy powinna znać i stosować przepisy związane z wykonywaną przez nią działalnością. KaŜdy podmiot w podległym mu 9 przedsiębiorstwie ma prawny obowiązek zapewnienia zgodności Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów, co wynika z art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002. W związku z powyŜszym naleŜy stwierdzić, Ŝe organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał stronę jako odpowiedzialną za wprowadzenie do obrotu sześciu ww. partii ryb mroŜonych glazurowanych o niewłaściwej jakości handlowej, z uwagi na nieprawidłowe oznakowanie. Odnosząc się z kolei do zarzutu strony naruszenia art. 40a ustawy o jakości handlowej w kontekście oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu, Prezes UOKiK nie zgadza się z opinią strony, iŜ stopień ten był niski, czy wręcz znikomy z uwagi na nieumyślne popełnienie sankcjonowanego czynu. Przede wszystkim naleŜy wskazać, Ŝe niezaleŜnie od intencji strony (działanie umyślne lub nie), w skontrolowanej placówce doszło do istotnego naruszenia interesów konsumentów, polegające na naruszeniu ich prawa do informacji. Przedsiębiorca Marcpol S.A. z siedzibą w Łomiankach zaniedbał swój obowiązek, choć był w stanie go wypełnić bez trudności (brakujące oznaczenia kwestionowanych produktów zostały uzupełnione jeszcze w toku kontroli). Z tych względów wymierzenie stronie kary pienięŜnej w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy było słuszne, a argument strony, iŜ orzeczona kara pienięŜna jest karą zbyt dotkliwą, nieadekwatną do stwierdzonych naruszeń, nie zasługuje na uwzględnienie. Analizując wysokość kary pienięŜnej Prezes UOKiK stwierdził, Ŝe w niniejszej sprawie – jak prawidłowo ustalił Mazowiecki WIIH – kwota kary powinna się mieścić w granicach od 500 zł do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej (przyjmowanej na podstawie wartości zakwestionowanych partii) uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu towarów nieodpowiadających jakości handlowej, tj. do kwoty 4 750,70 zł (5 x 950,14 zł). Wymierzona stronie kara pienięŜna w wysokości 2 000 zł mieści się w tym przedziale. Ponadto kara nie mogła być minimalna, w szczególności biorąc pod uwagę okoliczność, iŜ Mazowiecki WIIH wielokrotnie stwierdzał naruszanie przez przedsiębiorcę przepisów z zakresu jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (co wskazano na str. 4 zaskarŜonej decyzji). Organ pierwszej instancji, jak wynika z uzasadnienia do przedmiotowej decyzji, wymierzając karę pienięŜną prawidłowo zastosował się do wytycznych art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej i wziął pod uwagę wszystkie przesłanki wymienione w tym przepisie. Podsumowując rozwaŜania organu drugiej instancji, zawarty w odwołaniu wniosek strony o uchylenie zaskarŜonej decyzji w całości naleŜy uznać za bezzasadny, zarówno w świetle ustaleń kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa w przedmiocie wymierzania kar pienięŜnych na gruncie ustawy o jakości handlowej. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek 10 bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Warszawie w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.). Z up. PREZESA Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów DYREKTOR Departamentu Inspekcji Handlowej Anna Janiszewska Otrzymują: 1. r.pr. Dawid Mosler pełnomocnik Marcpol S.A. z siedzibą w Łomiankach Biuro Zarządu Marcpol S.A. al. Wilanowska 365, 02-665 Warszawa 2. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor 11 Inspekcji Handlowej w Warszawie 3. a/a