RWA-4/2009

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW w Warszawie RWA-61-30/08/JKa Warszawa, dn. 4 maja 2009 r. DECYZJA Nr RWA-4/2009 I. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do treści art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 134, poz. 939) - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów przeciwko Przedsiębiorstwu Usługowemu „Hetman” Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie uznaje się , że działanie polegające na stosowaniu postanowień zawartych we wzorcu umownym o nazwie „UMOWA nr … Na wywóz odpadów” o treści: 1. „Kwota wymieniona w § 5 pkt 1 może ulec zmianie w związku z podwyższeniem danin publicznych (np. VAT, opłata marszałkowska za składowanie odpadów, itp.). Podwyższenie to nie będzie stanowiło zmiany umowy. Zleceniodawca zostanie powiadomiony o zmianie ceny i jej wysokości w formie pisemnej.” (§5 pkt 2 wzorca umowy), 2. „Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt i ust. 2 oraz art. 27 ust. 2 pkt 1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, (Dz. U. Nr 133/1997, poz. 883) Zleceniodawca wyraża zgodę na przetwarzanie danych zawartych w umowie, ich administrowanie oraz inne wykorzystywanie w sposób dopuszczalny ustawą” (§9 pkt 2 wzorca umowy), 3. „Wszystkie ewentualne spory wynikające z niniejszej umowy będą rozstrzygane przed Sądem Powszechnym w Warszawie” (§11 wzorca umowy), stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów , polegającą na stosowaniu postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego, co stanowi naruszenie art. 24 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 30 września 2008 r. II. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do treści art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu 2 Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 134, poz. 939) po przeprowadzeniu postępowania w sprawie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada się na Przedsiębiorstwo Usługowe „Hetman” Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie karę pieniężną w wysokości 8335,00 zł (słownie: osiem tysięcy trzysta trzydzieści pięć złotych), płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. UZASADNIENIE Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatura w Warszawie w związku z przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym mającym na celu ustalenie, czy na lokalnych rynkach usług odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz składowania odpadów komunalnych na terenie właściwości miejscowej Delegatury zachodzą okoliczności wskazujące na możliwość naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uzasadniające wszczęcie postępowania antymonopolowego, postępowania w sprawie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, bądź naruszenie chronionych prawem interesów konsumentów uzasadniające podjęcie działań określonych w odrębnych ustawach (sygn. RWA-401-2/07/GM) przeprowadził kontrolę treści wzorców umów na świadczenie usług odbioru nieczystości stałych stosowanych przez przedsiębiorców w obrocie konsumenckim, w tym treści wzorca umowy zatytułowanego „UMOWA nr … Na wywóz odpadów” , którym w obrocie konsumenckim posługuje się Przedsiębiorstwo Usługowe „Hetman” Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej również: Przedsiębiorca lub Spółka) . Z przekazanych przez Przedsiębiorcę dokumentów i informacji wynikało, iż Przedsiębiorca w stosunkach z właścicielami nieruchomości (konsumentami) posługuje się wzorcem umownym zawierającym w swojej treści niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385 1 § 1 Kodeksu cywilnego, uznane prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów za niedozwolone i wpisane do prowadzonego przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej: rejestr niedozwolonych klauzul umownych). W związku z powyższym, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatura w Warszawie postanowieniem z dnia 2 maja 2008 r. wszczął przeciwko Przedsiębiorstwu Usługowemu „Hetman” Sp. z o.o. postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów pod zarzutem podejrzenia stosowania postanowień wzorców umownych, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej: k.p.c.), co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Jednocześnie postanowieniem z dnia 2 maja 2008 r. Prezes Urzędu zaliczył w poczet materiałów dowodowych pismo Spółki z dnia 29 stycznia 2008 roku wraz z załącznikami uzyskanymi przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w toku postępowania wyjaśniającego wszczętego postanowieniem o sygn. RWA-401- 2/07/GM. Zawiadamiając Przedsiębiorcę o wszczęciu przedmiotowego postępowania, Prezes Urzędu wezwał go również do ustosunkowania się do postawionych zarzutów oraz do przekazania informacji o zakresie czasowym posługiwania się w obrocie zakwestionowanym 3 wzorcem umowy oraz o liczbie umów zawartych pomiędzy przedsiębiorcą a klientami (konsumentami). W odpowiedzi na wezwanie Spółka, w swym piśmie z dnia 19 maja 2008 r. oznajmiła, że od dnia 15 maja 2008 r. wprowadziła do obrotu nowy wzorzec umowy, w którym dokonano zmian w ten sposób, że nie zawiera on już niedozwolonych postanowień umownych. W związku z usunięciem nieprawidłowości i wycofaniem z obrotu niedozwolonych postanowień Spółka wniosła o umorzenie postępowania. Przedsiębiorca przekazał nowy wzorzec umowy, a ponadto oświadczył, iż nigdy nie skorzystał z postanowienia dotyczącego możliwości zmiany cen umowy. Jak wynika z pisma Spółki z dnia 19 maja 2008 r. umowę na podstawie kwestionowanego przez Prezesa Urzędu wzorca zawarto z ok. 4200 konsumentami, jednakże większość z nich już nie obowiązuje. Obecnie obowiązuje jedynie ok. 150 takich umów. Kwestionowanym wzorcem umownym Spółka posługuje się od założenia Spółki, tj. od maja 2003 r. z zastrzeżeniem, iż postanowienie dotyczące możliwości zmiany cen (pkt I.1 sentencji decyzji) wprowadzono w grudniu 2007 r., a umowy zawierające to postanowienie zawarto z 26 konsumentami. Ostatecznie, zgodnie z oświadczeniem Przedsiębiorcy wszystkie umowy zawierające kwestionowane postanowienia zostały aneksowane do dnia 30 września 2008 r. Pismem z dnia 27 lutego 2009 r. Prezes Urzędu zawiadomił Spółkę o zakończeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie stronie został wyznaczony termin na zapoznanie się z aktami sprawy. Spółka skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do zapoznania się z aktami sprawy. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił, co następuje Spółka Przedsiębiorstwo Usługowe „Hetman” Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem 0000161904, prowadzi działalność gospodarczą polegającą m.in. na świadczeniu usług w zakresie wywozu nieczystości stałych, w tym odpadów komunalnych. Przy zawieraniu z konsumentami umów o wywóz odpadów komunalnych Spółka posługuje się wzorcem umowy w rozumieniu art. 384 Kodeksu cywilnego (dalej: k.c.), które – jak wynika z pisma Spółki z dnia 19 maja 2008 r. – obowiązują w obrocie od maja 2003 r. Umowy zawierane były z mieszkańcami Warszawy oraz niektórych miejscowości podwarszawskich, w tym Błonia, Brwinowa, Grodziska Mazowieckiego, Izabelina, Jaktorowa, Konstancina-Jeziorna, Marek, Leszna, Lesznowoli, Mszczonowa, Nadarzyna, Ożarowa Mazowieckiego, Piaseczna, Piastowa, Podkowy Leśnej, Pruszkowa, Raszyna, Sochaczewa, Starych Babic, Tarczyna, Teresina, Ząbek, Żabiej Woli i Żyrardowa. Na podstawie wzorca zawierającego kwestionowane przez Prezesa Urzędu postanowienia zawartych zostało z konsumentami ok. 4200 umów. Po przeprowadzeniu analizy tego wzorca Prezes Urzędu ustalił, iż w jego treści znajdują się postanowienia o brzmieniu: 1. „Kwota wymieniona w § 5 pkt 1 może ulec zmianie w związku z podwyższeniem danin publicznych (np. VAT, opłata marszałkowska za składowanie odpadów, itp.). Podwyższenie to nie będzie stanowiło zmiany umowy. Zleceniodawca zostanie powiadomiony o zmianie ceny i jej wysokości w formie pisemnej.” (§5 pkt 2 wzorca umowy), 2. „Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt i ust. 2 oraz art. 27 ust. 2 pkt 1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, (Dz. U. Nr 133/1997, poz. 883) Zleceniodawca wyraża zgodę na przetwarzanie danych zawartych w umowie, ich administrowanie oraz inne wykorzystywanie w sposób dopuszczalny ustawą” (§9 pkt 2 wzorca umowy), 4 3. „Wszystkie ewentualne spory wynikające z niniejszej umowy będą rozstrzygane przed Sądem Powszechnym w Warszawie” (§11 wzorca umowy), W załączeniu do pisma z 19 maja 2008 r. Przedsiębiorca przekazał nowoopracowany wzór umowy na wywóz odpadów. Przeprowadzona przez Delegaturę UOKiK w Warszawie analiza nadesłanego wzorca umowy wykazała, iż kwestionowane przez Prezesa Urzędu warunki zostały zmienione. W świetle nowoopracowanego przez Przedsiębiorcę wzorca umownego do procedury zmiany cen za świadczoną przez Spółkę usługę zastosowanie mają przepisy kodeksu cywilnego, a umowa nie reguluje już tego zagadnienia. Według treści nowego wzorca spory wynikające z umowy rozstrzygane będą przed sądem właściwym ze względu na siedzibę (miejsce zamieszkania) pozwanego. Zmieniony wzorzec umowy przewiduje też, że konsument może nie wyrazić zgody na dowolne umieszczanie i przetwarzanie danych osobowych przez Spółkę. Przedsiębiorca poinformował, iż wszystkie dotychczas zawarte umowy zostały aneksowane do dnia 30 września 2008 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, „zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów”, przez które stosownie do definicji zawartej w art. 24 ust. 2 rozumie się „ godzące w zbiorowe interesy konsumentów bezprawne działanie przedsiębiorcy” . Zbiorowe interesy konsumentów podlegają zatem ochronie przed wymierzonymi w nie naruszeniami, polegającymi na sprzecznych z prawem działaniach przedsiębiorców. Same przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie regulują konstrukcji bezprawności działań przedsiębiorcy. Działania te mogą okazać się bezprawne w razie ustalenia, że doszło do naruszenia przepisów innych ustaw, ale także zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów. Bezprawność jest taką cechą działania, która polega na jego sprzeczności z normami prawa lub zasadami współżycia społecznego, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy. Dla ustalenia bezprawności działania wystarczy ustalenie, że określone zachowanie koliduje z przepisami prawa (por. Janusz Szwaja (red.) Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Komentarz , Warszawa 2000, s. 117-118). Przepisy regulujące postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w większości mają charakter procesowy. Materialnoprawne przesłanki, istotne z punktu widzenia wydania decyzji, znajdują się w innych niż ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów aktach prawa powszechnie obowiązującego. Prezes Urzędu oceniając zachowanie przedsiębiorcy pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów zakazujących stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, musi zatem co do zasady stosować inne akty prawa powszechnie obowiązującego i na ich podstawie stwierdzić, czy działanie przedsiębiorcy było bezprawne. Jak wyżej wspomniano, art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów definiuje praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jako godzące w nie bezprawne zachowanie przedsiębiorcy. Jednocześnie artykuł ten zawiera przykładowe wyliczenie zachowań przedsiębiorców uważanych za naruszające zbiorowe interesy konsumentów. W otwartym katalogu zakazanych praktyk ustawodawca umieścił stosowanie postanowień wzorów umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone (pkt 1), naruszenie przez przedsiębiorcę obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji (pkt 2), nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji (pkt 3). Aby określone zachowanie mogło zostać uznane za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, mianowicie 5 zaistnieć musi - po pierwsze - bezprawne działanie przedsiębiorcy, które - po drugie - narusza zbiorowe interesy konsumentów. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów zawiera legalną definicję przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ww. ustawy pod pojęciem przedsiębiorcy rozumie się przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, a także: (a) osobę fizyczną, osobę prawną, a także jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, organizującą lub świadczącą usługi o charakterze użyteczności publicznej, które nie są działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, (b) osobę fizyczną wykonującą zawód we własnym imieniu i na własny rachunek lub prowadzącą działalność w ramach wykonywania takiego zawodu, (c) osobę fizyczną, która posiada kontrolę, w rozumieniu pkt 4, nad co najmniej jednym przedsiębiorcą, choćby nie prowadziła działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, jeżeli podejmuje dalsze działania podlegające kontroli koncentracji, o której mowa w art. 13, (d) związek przedsiębiorców w rozumieniu pkt 2 - na potrzeby przepisów dotyczących praktyk ograniczających konkurencję oraz praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Przedsiębiorstwo Usługowe „Hetman” Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie jest spółką prawa handlowego wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego, prowadzącą we własnym imieniu działalność gospodarczą. Nie ulega zatem wątpliwości, iż Spółka posiada status przedsiębiorcy w rozumieniu powoływanego powyżej art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Oznacza to, że przy wykonywaniu działalności gospodarczej Spółka podlega rygorom określonym w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów. Tym samym jej działania mogą podlegać ocenie w aspekcie naruszenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Jak wskazano powyżej, bezprawność działań przedsiębiorcy co do zasady wynika z naruszenia innych przepisów powszechnie obowiązujących. Jednak ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów w jednym przypadku identyfikuje działanie przedsiębiorcy jako bezprawne, a mianowicie działanie przedsiębiorcy polegające na stosowaniu postanowień wzorców umownych uznanych za niedozwolone i wpisanych do rejestru, prowadzonego przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Jak wskazał Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej również: SOKiK) w wyroku z dnia 25 marca 2004 r. (sygn. akt XVII Ama 51/03), w oparciu o art. art. 24 ust. 2 można sformułować samoistną przesłankę bezprawności, jeżeli ustali się, że przedsiębiorca stosował postanowienia wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. A zatem wykazanie, że przedsiębiorca wprowadził do obrotu wzorzec umowny zawierający postanowienia o treści już wpisanej do rejestru klauzul abuzywnych stanowi wystarczającą przesłankę do uznania bezprawności działania tego przedsiębiorcy. Należy bowiem podnieść, iż stosowanie postanowienia, które po uznaniu go przez SOKiK za niedozwolone zostało wpisane do rejestru niedozwolonych postanowień umownych, jest prawnie zakazane. Prawomocny wyrok tego Sądu, wydany po przeprowadzeniu kontroli abstrakcyjnej wzorca umowy, wskazujący treść postanowień wzorca umowy uznanych za niedozwolone i zakazujący ich wykorzystywania, ma od chwili wpisania uznanego za niedozwolone postanowienia wzorca umowy do rejestru klauzul abuzywnych skutek wobec osób trzecich (art. 479 43 k.p.c.). Przepis tego artykułu rozszerza zatem prawomocność wyroku wydanego w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone na osoby trzecie. „Artykuł ten dotyczy rozszerzonej prawomocności materialnoprawnej w znaczeniu podmiotowym. Chodzi o grupę przypadków takiej prawomocności, w których wyrok z powodu szczególnego charakteru przedmiotu procesu ma 6 powagę rzeczy osądzonej dla wszystkich i przeciwko wszystkim. Przepis bowiem wyraźnie stanowi, iż wyrok ma skutek wobec osób trzecich, od chwili wpisania uznanego za niedozwolone postanowienia wzorca umowy do rejestru, wywołuje więc skutek erga omnes” (por. H. Ciepła, [w:] K. Piasecki [red.], Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz . Tom II , Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2001, s. 249). Przepis art. 479 43 k.p.c. stanowiąc, iż wyrok ma skutek wobec osób trzecich, nie ogranicza w żaden sposób kategorii tych podmiotów. Wyrok ma skutek wobec wszystkich, tzn. zarówno wobec przedsiębiorcy, który klauzulę wprowadził do swoich wzorców umów, jak i do każdego innego przedsiębiorcy, stosującego własne warunki umów. Należy zatem przyjąć, że wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów od chwili wpisania klauzuli do rejestru prowadzonego przez Prezesa UOKiK wywiera skutek względem wszystkich uczestników obrotu, co oznacza, że żaden z podmiotów uczestniczących w obrocie prawnym nie może posługiwać się przedmiotowym postanowieniem. W uchwale z dnia 13 lipca 2006 r., sygn akt. III SZP 3/06 Sąd Najwyższy jednoznacznie wskazał, iż „stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów”. Tym samym SN przesądził, iż stosowanie klauzuli tożsamej z klauzulą wpisaną do rejestru niedozwolonych postanowień umownych, przez innego przedsiębiorcę, który nie był stroną lub uczestnikiem postępowania zakończonego wpisaniem danej klauzuli do rejestru, stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Należy przy tym podkreślić, iż dla uznania, iż klauzula wpisana do rejestru i klauzula z nią porównywana są tożsame w treści nie jest konieczna dokładna literalna identyczność tych postanowień. Rozbieżność użytych wyrażeń, zmiana szyku zdania, czy zastosowanie synonimów nie eliminuje bowiem abuzywnego charakteru ocenianego postanowienia. By zaistniała możliwość uznania dwóch postanowień za tożsame wystarczy, by hipoteza zapisu kwestionowanego w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów mieściła się w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru. „Nie jest konieczna literalna zgodność porównywalnych klauzul. Głównym czynnikiem przesądzającym powinien być, zdaniem Sądu, zamiar, cel jakiemu ma służyć kwestionowana klauzula. Jeśli jest on zgodny z celem utworzenia klauzuli uznanej za niedozwoloną, można uznać, iż obie są tożsame” (wyrok SOKiK z dnia 25 maja 2005 r. sygn. akt XVII Ama 46/04). Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że Przedsiębiorca w wykorzystywanym w obrocie z konsumentami wzorcu umownym zatytułowanym „UMOWA nr … Na wywóz odpadów” w § 5 pkt 2 stosował postanowienie o treści: „Kwota wymieniona w § 5 pkt 1 może ulec zmianie w związku z podwyższeniem danin publicznych (np. VAT, opłata marszałkowska za składowanie odpadów, itp.). Podwyższenie to nie będzie stanowiło zmiany umowy. Zleceniodawca zostanie powiadomiony o zmianie ceny i jej wysokości w formie pisemnej.” Zdaniem Prezesa Urzędu, ww. klauzula jest tożsama z postanowieniem o treści: Zmiana opłaty nie powoduje konieczności zmiany umowy (wyrok SOKiK z dnia 19 stycznia 2005 r., sygn. akt XVII Amc 2/04), które znajduje się pod numerem 400 w rejestrze postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone. W uzasadnieniu wyroku z dnia 19 stycznia 2005 r. stwierdzono m.in., że zastosowane w umowie dotyczącej stosunku o charakterze ciągłym postanowienie, iż zmiana cen nie powoduje zmiany umowy uniemożliwia konsumentowi wypowiedzenie umowy na podstawie art. 384¹ k.c., a ponadto narusza dobre obyczaje takie jak: zaufanie stron umowy, poszanowanie prawa i rzetelność 7 przedsiębiorcy prowadząc do naruszania interesów konsumentów poprzez utrudnianie lub uniemożliwianie wypowiedzenia umowy w przypadku jej zmiany. Argumenty, na które powołał się SOKiK w ww. orzeczeniu należy bezpośrednio odnieść do postanowienia kwestionowanego w niniejszej sprawie. Ponadto należy zauważyć, że zmiana ceny świadczonej na podstawie zawartej z konsumentem umowy za usługi odbioru i wywozu odpadów stanowi ingerencję w istotne postanowienia umowy. To właśnie cena jest najbardziej istotnym czynnikiem wpływającym na podjęcie przez konsumenta decyzji o zawarciu umowy i jej kontynuowaniu. O zmianie ceny konsumenta należy informować poprzez doręczenie nowego wzorca umownego (z podwyższoną ceną za usługę), względnie poprzez doręczenie informacji o zmianie ceny i terminie, od którego ma ona obowiązywać. Jedynie bowiem w taki sposób konsument może zapoznać się z nowymi warunkami umowy i zadecydować o ewentualnym kontynuowaniu stosunku umownego, a przedsiębiorca zadośćuczynić wymogom sprecyzowanym w art. 384§1 i 384¹ k.c. W §9 pkt 2 wzorca umowy, którym posługiwała się Spółka, znajduje się postanowienie o treści: „Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt i ust. 2 oraz art. 27 ust. 2 pkt 1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, (Dz. U. Nr 133/1997, poz. 883) Zleceniodawca wyraża zgodę na przetwarzanie danych zawartych w umowie, ich administrowanie oraz inne wykorzystywanie w sposób dopuszczalny ustawą” . Treść tego postanowienia jest tożsama z postanowieniem o treści: „Wyrażam zgodę na wprowadzenie do bazy danych i przetwarzanie moich danych osobowych obecnie i w przyszłości przez „FF” (zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Ochronie Danych Osobowych) w zakresie wynikającym z niezbędnych czynności kontrolnych z tytułu ubiegania się oraz otrzymania pożyczki” , wpisanej na mocy wyroku SOKiK z dnia 15 lutego 2006 r. (sygn. akt XVII Amc 30/05) do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone pod pozycją 1181. W uzasadnieniu wydanego wyroku SOKiK stwierdził, iż „wyrażenie zgody na przetworzenie danych osobowych konsumenta jest jego decyzją autonomiczną i zależy tylko od jego woli. Zamieszczenie we wzorcu jednoznacznej deklaracji („wyrażam zgodę”) pozbawia konsumenta swobody podjęcia decyzji”. Tym samym także postanowienie § 9 pkt 2 wzorca umownego stosowanego przez Przedsiębiorcę należało uznać za niedozwolone postanowienie umowne. W §11 wzorca umowy kwestionowanego przez Prezesa Urzędu w niniejszym postępowaniu znajduje się postanowienie o treści: „Wszystkie ewentualne spory wynikające z niniejszej umowy będą rozstrzygane przed Sądem Powszechnym w Warszawie. W rejestrze postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone pod pozycją 565 znajduje się postanowienie tożsame z postanowieniem, którym posługuje się Spółka o treści: „Właściwym dla rozstrzygnięcia sporów wynikających z regulaminu świadczenia usług jest sąd powszechny właściwy dla siedziby operatora” , które zostało wpisane do tego rejestru na mocy wyroku SOKiK z dnia 29 września 2005 r. (sygn. akt XVII Amc 57/03). Nadto postanowienie umowne o tożsamej treści SOKiK uznał za niedozwolone wyrokiem z dnia 12 stycznia 2005 r. (sygn. akt XVII Amc 13/04). Postanowienie to figuruje w rejestrze klauzul abuzywnych pod numerem 397: Wszelkie spory rozstrzygać będzie Sąd dla M. Katowic . W ww. wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r. Sąd uznał, że skoro przepis art. 385 3 § 23 k.c. uznaje narzucenie rozpoznania sprawy przez sąd, który wedle ustawy nie jest miejscowo właściwy, to narzucenie we wzorcu umownym jako sądu wyłącznie właściwego sądu siedziby pozwanego jest klauzulą abuzywną. Może bowiem zdarzyć się, że pozwany przedsiębiorca będzie dochodzić roszczeń powstałych, ogólnie mówiąc, z rozliczeń z umowy i w tym celu przełamując właściwość ogólną sądu miejsca zamieszkania konsumenta wynikają z art. 27 § 1 k.p.c. skieruje swoją sprawę do miasta, w którym ma siedzibę. Powodować to może dla 8 konsumenta uciążliwość w postaci dojazdów do sądu w mieście, w którym konsument nie ma miejsca zamieszkania. Ta właśnie uciążliwość jest istotą klauzuli abuzywnej określonej w art. 385 1 § 23 k.c. Uznanie, iż postanowienia umowne stosowane w obrocie konsumenckim przez Przedsiębiorcę jest tożsame z postanowieniem wpisanym do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone przesądza o bezprawności tego działania. Jak wskazano bowiem powyżej, art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów formułuje samoistną przesłankę bezprawności działań polegających na stosowaniu przez przedsiębiorcę postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c. Dla stwierdzenia przez Prezesa Urzędu stosowania przez przedsiębiorcę praktyki, określonej w art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów konieczne jest także wykazanie, że w wyniku jej stosowania przez przedsiębiorcę naruszony został zbiorowy interes konsumentów. Zbiorowy interes konsumentów oznacza interes dotyczący ogółu, a naruszenie tego interesu może mieć miejsce, gdy skutkami działań sprzecznych z ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów dotknięty jest szerszy krąg uczestników rynku – konsumentów. Do naruszenia zbiorowych interesów konsumentów konieczne jest, by działanie przedsiębiorcy zostało skierowane nie do konkretnego adresata, lecz do adresata, którego nie da się z góry oznaczyć indywidualnie. Wobec tego działanie to jest w stanie wywołać niekorzystne następstwa w odniesieniu do każdego z konsumentów (a nie jedynie wobec określonego konsumenta) i zagraża ono, przynajmniej potencjalnie, interesom każdego z członków zbiorowości konsumentów. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z naruszeniem interesów nieograniczonej liczby konsumentów, których nie sposób zindywidualizować. Oczywistym jest bowiem, iż działanie przedsiębiorcy jest skierowane do nieoznaczonego kręgu odbiorców – dotyczy wszystkich potencjalnych konsumentów zawierających z Przedsiębiorcą umowę na odbiór odpadów komunalnych. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż kwestionowane przez Prezesa Urzędu działanie Przedsiębiorcy narusza zbiorowy interes konsumentów. Wykazanie, iż działanie Przedsiębiorstwa Usługowego „Hetman” Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie ma charakter bezprawny i narusza zbiorowy interes konsumentów, przesądza, iż działanie to ma charakter praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że w toku prowadzonego postępowania Przedsiębiorca oświadczył, iż zaprzestał stosowania zakwestionowanych niedozwolonych postanowień umownych. Przedsiębiorca przekazał nowy wzorzec umowy na odbiór odpadów komunalnych dla osób prywatnych (konsumentów) funkcjonujący w obrocie i jednocześnie oświadczył, że wszystkie umowy podpisane z konsumentami z wykorzystaniem zakwestionowanego wzorca umownego zostały zmienione do dnia 30 września 2008 r. poprzez aneksowanie uprzednio zawartych umów. Oceniając przedstawiony przez Przedsiębiorcę nowy wzorzec umowny, Prezes Urzędu uznał, iż zmiana treści wzorca nastąpiła w ten sposób, że postanowienia wzorca nie naruszają już zbiorowego interesu konsumentów. W świetle obecnie stosowanego wzorca umownego do procedury zmiany cen za świadczoną przez Spółkę usługę zastosowanie mają przepisy kodeksu cywilnego, a nie wzorca umowy, który nie obejmuje już swoją regulacją tej kwestii. Według treści nowego wzorca spory wynikające z umowy rozstrzygane będą przed sądem właściwym ze względu na siedzibę (miejsce zamieszkania) pozwanego, a konsument może nie wyrazić zgody na dowolne umieszczanie i przetwarzanie danych osobowych przez Spółkę. Przedsiębiorca poinformował, iż wszystkie dotychczas zawarte umowy zostały aneksowane do dnia 30 września 2008 r. 9 Orzekając w niniejszej sprawie Prezes Urzędu rozpatrzył wniosek Przedsiębiorcy z dnia 19 maja 2008 r. o umorzenie postępowanie ze względu na okoliczność wprowadzenia do obrotu nowego wzorca umownego. Zdaniem Prezesa Urzędu, wniosek ten nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa i jako taki nie mógł zostać uwzględniony. Wobec aneksowania do dnia 30 września 2008 r dotychczas obowiązujących umów i wprowadzenia przez Przedsiębiorcę nowego wzoru umowy, który nie zawiera w swej treści niedozwolonych postanowień umownych, zdaniem Prezesa Urzędu, uprawnione jest uznanie, iż kwestionowana w przedmiotowym postępowaniu praktyka została zaprzestana. W związku z tym uzasadnione jest zakończenie prowadzonego postępowania rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepis art. 27 ust. 2 ww. ustawy stanowi, iż w przypadku, gdy przedsiębiorca zaprzestał stosowania praktyki, o której mowa w art. 24, Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdza zaniechanie jej stosowania. Mając powyższe na względzie Prezes Urzędu uznał, iż stosowanie przez Przedsiębiorcę praktyki naruszającej zbiorowy interes konsumentów zostało zaniechane z dniem 30 września 2008 r. Wobec powyższego orzeczono jak w punkcie I sentencji decyzji. II. Stosownie do art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes UOKiK może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% przychodu, osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie, dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów wprowadziła zasadę fakultatywności kar nakładanych przez Prezesa UOKiK na przedsiębiorców, którzy dopuścili się naruszenia tego zakazu. W przypadku stwierdzenia jego naruszenia przez przedsiębiorcę Prezes UOKiK może nałożyć na przedsiębiorcę karę pieniężną. W niniejszej sprawie zostało udowodnione, iż doszło do naruszenia przez Przedsiębiorcę określonego w art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakazu stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w sposób określony w pkt I sentencji decyzji. Charakter i uciążliwość tego naruszenia uzasadniają nałożenie na Przedsiębiorcę kary pieniężnej. Dopuszczenie się naruszenia przepisów ustawy może nastąpić zarówno umyślnie (tj. kiedy naruszyciel miał taki zamiar), jak też i nieumyślnie (tj. kiedy przedsiębiorca nie miał na celu postąpienia niezgodnego z normami wynikającymi z przepisów tej ustawy). Kara pieniężna może zostać nałożona także w przypadku, gdy przedsiębiorca „choćby nieumyślnie” dopuścił się określonego czynu (art. 106 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów). Oznacza to, że kara może być nałożona, także w przypadku, gdy po stronie przedsiębiorcy nie będzie występować wina, rozumiana jako świadomość bezprawności zachowania. Nakładając karę pieniężną określoną w art. 106 ust. 1 pkt. 4 ww. ustawy Prezes Urzędu wziął pod uwagę konieczność ustalenia, czy określone w ww. przepisie naruszenie dokonane było co najmniej nieumyślnie. Konieczność brania pod uwagę przesłanki winy w przypadku stosowania kar pieniężnych wynika bezpośrednio z art. 106 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Z tego względu, nakładając karę pieniężną, Prezes Urzędu wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, które wskazywać mogą na 10 nieumyślny charakter naruszenia przez Przedsiębiorcę zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Zdaniem Prezesa UOKiK, opisane w niniejszej decyzji działania podejmowane przez Przedsiębiorstwo Usługowe „Hetman” Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej powinny były kojarzyć się temu Przedsiębiorcy z nieuchronnością naruszenia zbiorowego interesu konsumentów. Należy zarazem przyznać, że w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma jednoznacznych dowodów wyraźnej intencji Przedsiębiorcy naruszenia tych interesów. Zebrane wyjaśnienia i informacje mogą wskazywać na nieumyślność działania Przedsiębiorcy. Niezależnie od powyższego, już stwierdzenie nieumyślności zakwestionowanej praktyki daje podstawę do nałożenia na Przedsiębiorcę kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Art. 106 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy przewiduje możliwość nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości nie większej niż 10% przychodu, osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenie kary. Ustawa nie przesądza bezwzględnie wysokości kary nakładanej przez Prezesa UOKiK, który decyduje o tym w każdym konkretnym przypadku, kierując się założeniem, że sankcja musi spełniać zarówno funkcję represyjną, jak i prewencyjną (dyscyplinującą). Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 106-108, Prezes UOKiK powinien wziąć pod uwagę w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów ustawy (art. 111 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów). W punkcie I.1, I.2 i I.3 sentencji niniejszej decyzji organ antymonopolowy stwierdził stosowanie przez Przedsiębiorstwo Usługowe „Hetman” Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, o jakich mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, co daje podstawy do nałożenia na Spółkę kary pieniężnej określonej w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy antymonopolowej. Przy ustalaniu wysokości kary Prezes Urzędu przyjął za podstawę obliczeń kwotę odpowiadającą wysokości przychodu osiągniętego przez Przedsiębiorcę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2008 r. wynoszącego 16 669 096,18 zł. Stosownie do zapisu art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy, maksymalna kara może stanowić 10 % przychodu, co stanowi kwotę 1 666 909,61 zł. Ustalenie kary w przedmiotowej sprawie miało charakter wieloetapowy, co spowodowane było zaistnieniem w postępowaniu licznych okoliczności mających wpływ na jej wysokość. Ustalając wymiar kary pieniężnej Prezes Urzędu w pierwszej kolejności dokonał oceny wagi stwierdzonych praktyk i na tej podstawie ustalił kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszych ustaleń wysokości kary, a następnie – w oparciu o zaistniałe w sprawie okoliczności mające wpływ na wysokość kary – dokonał gradacji ustalonej kwoty bazowej. W powyższym kontekście wzięto pod uwagę, iż naruszenie przez Spółkę zbiorowych interesów konsumentów polegało na stosowaniu niedozwolonych postanowień umownych wpisanych do powszechnie dostępnego rejestru postanowień umownych prowadzonego przez Prezesa Urzędu. Prezes Urzędu zważył, że w wyniku powyższego zachowania sytuacja konsumentów została osłabiona, jednakże wpływ, jaki na uprawnienia konsumentów miały poszczególne postanowienia należało przeanalizować oddzielnie dla każdego zakwestionowanego postanowienia. Nie ulega wątpliwości, że pośród kwestionowanych w przedmiotowym postępowaniu postanowień największą wagą naruszenia charakteryzuje się postanowienie wymienione w punkcie I.1 sentencji decyzji. W rezultacie stosowania przez Spółkę tego postanowienia wyeliminowana została wobec konsumenta możliwość odstąpienia od umowy, pomimo 11 zmiany jej warunków przez Spółkę, co w konsekwencji mogło narazić konsumenta na straty związane z koniecznością wypełniania nowych, lecz nieakceptowanych warunków umowy (ceny) aż do upływu terminu wypowiedzenia umowy wynoszącego „1 miesiąc z ważnością na koniec miesiąca kalendarzowego” (§8 pkt 1 umowy). Postanowienie wymienione w punkcie I.2 sentencji decyzji naruszało z definicji autonomiczną decyzję o przetwarzaniu danych osobowych konsumentów. Dokonując oceny wagi tego naruszenia Prezes Urzędu zwrócił również uwagę na fakt, iż stosowana praktyka miała charakter długotrwały, gdyż tożsame postanowienie zostało wpisane do rejestru postanowień wzorców umów wpisanych za niedozwolone 5 czerwca 2007 r. Znaczenie dla oceny wagi tego naruszenia miała również okoliczność, iż poprzez stosowanie tego postanowienia bezpośrednia sfera interesów ekonomicznych konsumentów nie została naruszona. Ustanowienie sądu właściwego do rozstrzygania ewentualnych sporów powstałych na tle wykonywania zawartej ze Spółką umowy mogło powodować dla konsumentów - klientów Spółki mających miejsce zamieszkania w miejscowościach podwarszawskich, dla których sądem właściwości ogólnej jest inny sąd, niż ten wskazany we wzorcu Spółki (m.in. z: sąd w Grodzisku Mazowieckim, Pruszkowie, Żyrardowie, Piasecznie, czy Grójcu) - uciążliwość w postaci dojazdów do sądu w mieście, w którym konsument nie ma miejsca zamieszkania. Naruszenie mogło mieć wpływ na interes ekonomiczny konsumenta, jednakże dotyczy tylko sytuacji mogących powstać warunkowo, w przypadku konieczności skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Należy też zauważyć, że praktyka miała charakter zdecydowanie długotrwały, gdyż tożsame postanowienie zostało wpisane do rejestru postanowień wzorców umów wpisanych za niedozwolone 5 maja 2005 r. Podsumowanie wagi stwierdzonych naruszeń pozwoliło Prezesowi Urzędu na stwierdzenie, iż łącznie waga naruszeń w przedmiotowej sprawie kształtuje się na poziomie 0,1% przychodu osiągniętego przez Spółkę w 2008 r. Tym samym ustalona przez Prezesa Urzędu kwota bazowa stanowiąca równowartość 0,1% przychodu osiągniętego przez Spółkę wynosi 16 669,09 zł. Dokonując ustalenia ostatecznego wymiaru kary pieniężnej nałożonej na Spółkę dokonano również oceny zaistniałych w postępowaniu okoliczności łagodzących. Prezes Urzędu uwzględniając poszczególne okoliczności łagodzące miał na uwadze całokształt zebranego w postępowaniu materiału dowodowego oraz postawę Spółki, która pozytywnie zareagowała na wszczęte przeciwko niej postępowanie. Każda okoliczność łagodząca miała wpływ na procentowe zmniejszenie kwoty bazowej będącej podstawą wymierzenia kary. W przedmiotowej sprawie za okoliczność łagodzącą i mającą wpływ na charakter stosowanej praktyki przyjęto okoliczność, iż Spółka w praktyce nie korzystała z uprawnień dotyczących możliwości zmiany ceny za świadczoną usługę. Na wysokość kary łagodzący wpływ miał również fakt, iż Spółka aktywnie współdziałała z Prezesem Urzędu w trakcie całego postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie, co przejawiało się w szczególności w terminowym udzielaniu rzetelnych, wyczerpujących informacji pozwalających na dokładne ustalenie zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, w tym terminów od którego w obrocie konsumenckim funkcjonowały kwestionowanie postanowienia oraz zakresu ich wykorzystywania. Określając wymiar kary pieniężnej Prezes Urzędu uwzględnił również jako łagodzącą okoliczność, iż Spółka – uznając zarzuty stawiane przez Prezesa Urzędu – podjęła działania zmierzające do wyeliminowania kwestionowanych postanowień z obrotu, a podjęte przez Spółkę czynności zakończyły się ostatecznie zaniechaniem stosowania zarzucanej praktyki z dniem 30 września 2008 r. 12 Prezes Urzędu uznał, iż zaistniałe w niniejszej sprawie okoliczności łagodzące uzasadniają zmniejszenie wyjściowego poziomu kwoty bazowej będącej podstawą wymierzenia kary o 50%. Kara nakładana przez Prezesa Urzędu na podmioty, które dopuściły się stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów służy podkreśleniu naganności ocenianych zachowań. Decydując o nałożeniu kary i jej wysokości wzięto pod uwagę wszystkie ww. okoliczności. Orzeczona kara powinna stanowić dolegliwość dla uczestnika niniejszego postępowania, tak, aby jej nałożenie skutkowało w przyszłości zapobieżeniem zaistnienia podobnych sytuacji. Z drugiej strony należy też podkreślić wymiar edukacyjny i wychowawczy zastosowanego środka oraz wyrazić nadzieję, że odniesie on spodziewany skutek na przyszłość. Poza wymiarem indywidualnym kary, należy zwrócić uwagę na jej wymiar ogólny, funkcję odstraszającą i wychowawczą w stosunku do innych uczestników rynku. W świetle powyższych okoliczności, po uwzględnieniu zaistniałych w postępowaniu okoliczności łagodzących wysokość kary za poszczególne naruszenia ustalono na poziomie 8335,00 zł (słownie: osiem tysięcy trzysta trzydzieści pięć złotych). Prezes Urzędu, kierując się potrzebą zdecydowanego przeciwdziałania stosowaniu praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów uznał, że orzeczona kara powinna stanowić dolegliwość dla uczestnika niniejszego postępowania. W tym przypadku kara powinna spełnić jednak przede wszystkim funkcję prewencyjną i wychowawczą, tak, aby zapobiec w przyszłości naruszeniom przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W ocenie Prezesa Urzędu wymierzona kara w wysokości około [*] przychodu uzyskanego przez Przedsiębiorstwo Usługowe „Hetman” Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie w 2008 r. i stanowiąca około [*] maksymalnego wymiaru kary przewidzianego w art. 106 ust. 1 pkt 4. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ww. ustawy i współmierna do możliwości finansowych Spółki. Wobec powyższego orzeczono jak w punkcie II sentencji tej decyzji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury w Warszawie. Otrzymują: Przedsiębiorstwo Usługowe „Hetman” Sp. z o.o. Al. Krakowska 110/114 00-971 Warszawa