RPZ-24/2005

PREZES URZ Ę DU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA UOKiK W POZNANIU ul. Zielona 8, 61-851 Pozna ń Tel. (0-61) 852-15-17, 852-77-50, Fax (0-61) 851-86-44 E-mail: poznan@uokik.gov.pl Pozna ń , dnia 19.08.2005 r. RPZ – 402/29/04/JW DECYZJA Nr RPZ 24/2005 Na podstawie art. 100b ust.1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r., Nr 86 poz. 804, r., z pó ź n. zm.) oraz stosownie do art. 28 ust 6 tej ustawy i par. 6 rozporz ą dzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 lutego 2002r r. w sprawie okre ś lenia w ł a ś ciwo ś ci miejscowej i rzeczowej delegatur Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. nr 18, poz. 172 z pó ź n. zm. ), w imieniu Prezesa Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów, odmawia si ę wszcz ę cia post ę powania na wniosek Ogólnopolskiego Akademickiego Zwi ą zku Zawodowego w Warszawie w sprawie stosowania przez Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu praktyk naruszaj ą cych zbiorowe interesy konsumentów polegaj ą cych na dyskryminowaniu studentów studiów zaocznych lub eksternistycznych przez t ę uczelni ę co wyra ż a si ę w nie zawieraniu z nimi umów cywilnoprawnych o ś wiadczenie us ł ug edukacyjnych, nie udzielaniu rzetelnej informacji poprzez nie dor ę czanie ogólnych warunków umów lub regulaminu studiów oraz braku mo ż liwo ś ci dochodzenia praw przed s ą dem z uwagi na wy łą czenie zawierania umów. Uzasadnienie Do Delegatury Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu wp ł yn ął wniosek Ogólnopolskiego Akademickiego Zwi ą zku Zawodowego z siedzib ą w Warszawie (dalej zwanego Zwi ą zkiem lub wnioskodawc ą ), który wyst ę puj ą c jako organizacja konsumencka wnosi ł o wszcz ę cie post ę powania przeciwko Uniwersytetowi im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (zwanego dalej Uniwersytetem) pod zarzutem stosowania praktyk godz ą cych w zbiorowe interesy konsumentów - studentów korzystaj ą cych z p ł atnych us ł ug edukacyjnych na studiach zaocznych lub eksternistycznych na wymienionej uczelni. W uzasadnieniu wniosku Zwi ą zek podniós ł , ż e konsumenci us ł ug edukacyjnych - studenci p ł atnych studiów zaocznych lub eksternistycznych s ą dyskryminowani bowiem w przeciwie ń stwie do uczestników studiów podyplomowych oraz kursów i studiów specjalnych, Uniwersytet nie zawiera z nimi umów o ś wiadczenie us ł ug edukacyjnych, nie dor ę cza im równie ż ogólnych warunków umowy, wzoru umowy lub regulaminu. Zdaniem Zwi ą zku, umowy 2 takiej, nie stanowi regulamin studiów, gdy ż okre ś la on prawa i obowi ą zki studenta zwi ą zane z tokiem studiów, a nie zobowi ą zania maj ą tkowe konsumenta wobec przedsi ę biorcy. Wy łą czenie formy zobowi ą za ń umownych przy ś wiadczeniu tego rodzaju p ł atnych us ł ug edukacyjnych wskazuje, i ż Uniwersytet w ogóle takich warunków, wzoru umowy ani regulaminu nie okre ś li ł . Uniwersytet pomimo tego żą da od tych konsumentów ś wiadcze ń (op ł at) za us ł ugi edukacyjne, ustalonych dowolnie i arbitralnie bez umownej podstawy zobowi ą zania, przyjmuj ą c, ż e żą dania jego s ą wi ążą ce dla konsumenta. Brak zawarcia umowy oraz brak ogólnych warunków umów, wzoru umowy lub regulaminu pozbawia konsumenta – studenta p ł atnych studiów zaocznych lub eksternistycznych mo ż liwo ś ci dochodzenia praw przed s ą dem ,,brak jest bowiem wzorca kontroli (art.385(1 )K.c ) i niemo ż liwe jest okre ś lenie granic wi ążą cych stron ę przy braku okre ś lenia tre ś ci umowy. Nie ma formalnie okre ś lonych ogólnych warunków umowy, nie ma wzoru umowy, ani nie dochodzi do zawarcia umowy-nie ma wi ę c mo ż liwo ś ci wyst ą pienia do s ą du o uznanie ich zastosowania za bezskuteczne (art.385(2)Kc)” . W rezultacie grupa tych konsumentów (studentów) pozbawiona jest mo ż liwo ś ci żą dania ,,s ą dowej ochrony przed wyzyskiem poprzez zg ł oszenie żą dania zmniejszenia ś wiadczenia albo uniewa ż nienia umowy (art.388 par.1 Kc) skoro wymagane jest w tym przepisie zawarcie umowy, a uczelnia do zawarcia umowy nie dopuszcza. Zaniechania uczelni polegaj ą ce na niedopuszczeniu do zawarcia umowy, brak okre ś lenia warunków umowy, wzorca umowy oraz regulaminu, stanowi ą dzia ł ania, które maj ą wykluczy ć kontrol ę s ą dowa dzia ł alno ś ci uczelni w zakresie ś wiadczenia o p ł atnych us ł ug kszta ł cenia na studiach zaocznych lub eksternistycznych, tj. pozbawienia prawa do s ą du i s ą dowej ochrony konsumenta” Praktyka dyskryminacji studentów studiów zaocznych i eksternistycznych zakwalifikowana zosta ł a przez Zwi ą zek jako naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji w zwi ą zku z art. 353 § 1 i 353(1) k.c. w zwi ą zku z art. 23a ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, praktyka polegaj ą ca na braku dor ę czenia wzorców umownych jako naruszenie art. 385 k.c. w zwi ą zku z art. 23a ust. 1 ww. ustawy, za ś brak mo ż liwo ś ci dochodzenia praw przed s ą dem jako naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji w zwi ą zku z art. 385(2) § 1, 387 § 2, 388 § 1 i 394 § 1 k.c. w zwi ą zku z art. 23a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Poniewa ż art. 100a ust.1ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów enumeratywnie okre ś la podmioty uprawnione do wyst ę powania z wnioskiem o wszcz ę cie post ę powania w sprawach praktyki naruszaj ą cej zbiorowe interesy konsumentów, Prezes Urz ę du dokona ł analizy za łą czonego do wniosku statutu Zwi ą zku pod k ą tem jego uprawnie ń do wyst ę powania z wnioskiem jako organizacja konsumencka. Zbadano, czy w ś wietle definicji organizacji konsumenckiej, zawartej w art. 4 pkt.12 ww. ustawy o ochronie konkurencji (…) stanowi ą cej, i ż organizacj ą konsumenck ą s ą m.in. organizacje spo ł eczne, do których zada ń statutowych nale ż y ochrona interesów konsumentów, o ile ich zadanie nie polega na prowadzeniu dzia ł alno ś ci gospodarczej, Zwi ą zek jest organizacj ą konsumenck ą . Z tre ś ci statutu nie wynika ł o by celem Zwi ą zku by ł a ochrona konsumentów, zawiera ł on bowiem okre ś lenia ogólne, takie jak: ochrona interesów maj ą tkowych i niemaj ą tkowych, ochrona konstytucyjnych praw. W ś wietle powo ł anej wy ż ej definicji organizacji konsumenckiej oraz tre ś ci statutu wnioskodawcy uznano, i ż Zwi ą zek nie spe ł nia przes ł anek skutkuj ą cych przyznaniem mu praw żą dani wszcz ę cia post ę powania w sprawie praktyk naruszaj ą cych zbiorowe interesy konsumentów. Wobec powy ż szego wniosek Zwi ą zku zosta ł za ł atwiony zgodnie z art.100 b par.2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, tj. wydaniem dnia 29 wrze ś nia 2004 r. postanowienia o odmowie wszcz ę cia post ę powania, jako ż e wyst ą pi ł a z nim osoba nieuprawniona. Na skutek za ż alenia Zwi ą zku, S ą d Ochrony Konkurencji i Konsumentów w dni 28 czerwca 2005 r. uchyli ł postanowienie Prezesa Urz ę du z dnia 29 wrze ś nia 2004 r. S ą d uzna ł , ż e okre ś lone w statucie ogólnie cele zawieraj ą poj ę cie ochrony interesów konsumentów. Ochrona 3 ta w ocenie S ą du, ma wprawdzie charakter grupowy jednak definicja poj ę cia „ organizacja konsumencka” zawarta w art. 4 pkt.12 ustawy o ochronie konkurencji (…), nie zawiera ogranicze ń w tym zakresie. Ponadto Zwi ą zek w dniu 16.11.2004 r. zarejestrowa ł zmian ę jego Statutu precyzuj ą c cele ochrony praw, dodaj ą c wyraz „i konsumenckich”. W zwi ą zku z powy ż szym Prezes Urz ę du, postanowi ł przeprowadzi ć , w oparciu posiadane materia ł y oraz o ogólnie dost ę pne na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza lub na stronach internetowych uczelni dokumenty (Regulamin studiów, Statut Uniwersytetu), merytoryczn ą ocen ę podniesionych zarzutów wniosku pod k ą tem zasadno ś ci wszcz ę cia post ę powania w sprawie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów. Urz ą d Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwa ż y ł co nast ę puje: Zgodnie z tre ś ci ą art. 23a ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów istot ą praktyk naruszaj ą cych zbiorowe interesy konsumentów jest bezprawne dzia ł anie przedsi ę biorcy godz ą ce w zbiorowe interesy konsumentów. Stwierdzenie istnienia praktyki naruszaj ą cej zbiorowe interesy konsumentów wymaga bezprawno ś ci dzia ł ania i naruszenia zbiorowego interesu. Bezprawno ść dzia ł ania polega zarówno na naruszeniu obowi ą zuj ą cych przepisów, jak i zasad wspó łż ycia spo ł ecznego oraz dobrych obyczajów. Zbiorowe interesy konsumentów to prawa nieograniczonej liczby konsumentów, nie stanowi ą przy tym sumy indywidualnych interesów daj ą cych si ę okre ś li ć , nawet licznej grupy konsumentów. W ust ę pie drugim tego artyku ł u ogólna definicja praktyki zosta ł a uzupe ł niona o przyk ł adowe wskazanie praktyk naruszaj ą cych zbiorowe interesy konsumentów. Do praktyk zaliczono w szczególno ś ci naruszenie obowi ą zku udzielania konsumentom rzetelnej prawdziwej i pe ł nej informacji, wprowadzaj ą c ą w b łą d reklam ę oraz stosowanie postanowie ń umownych wpisanych do rejestru niedozwolonych postanowie ń umownych. Intencj ą wnioskodawcy jest, jak si ę zdaje, poddanie kwestii zwi ą zanych z ponoszeniem kosztów kszta ł cenia na tzw. p ł atnych studiach na uczelni publicznej takiej samej kontroli jak w odniesieniu do uczelni niepublicznych, tj. na zasadach ogólnie poj ę tego prawa konsumenckiego. Tymczasem, o ile w przypadku uczelni niepublicznych, czy to z uwagi na powszechn ą praktyk ę zawierania umów cywilnoprawnych ze studentami, czy to odmienne zasady ustalania op ł at (o czym mowa b ę dzie ni ż ej), materialnoprawne podstawy takiej kontroli nie budz ą dzisiaj ż adnych w ą tpliwo ś ci, o tyle w przypadku uczelni publicznych kontrola taka nie zawsze wchodzi w rachub ę . Przede wszystkim uczelnia publiczna nie ma obowi ą zku zawierania ze studentami umowy w zakresie p ł atnych studiów zaocznych lub eksternistycznych. Ż adne przepisy powszechnie obowi ą zuj ą cego prawa, a w szczególno ś ci przepisy ustawy z dnia 12 wrze ś nia 1990 r. o szkolnictwie wy ż szym (Dz. U. Nr 65 poz.385, z 1990r., ze zmianami), nie stawiaj ą publicznym szko ł om wy ż szym takiego wymogu. Ju ż z tej przyczyny nie mo ż na mówi ć o bezprawno ś ci dzia ł a ń Uniwersytetu stanowi ą cych, jak wspomniano wy ż ej, niezb ę dn ą przes ł ank ę praktyk naruszaj ą cych zbiorowe interesy konsumentów. Podkre ś li ć równie ż trzeba, i ż relacje pomi ę dzy publiczn ą szko łą wy ż sz ą a studentami w wielu obszarach nie s ą oparte na zasadzie równorz ę dno ś ci stron, w ł a ś ciwej dla stosunków cywilnoprawnych. Sam akt przyj ę cia na studia akademickie jest w orzecznictwie jednolicie uznawany za indywidualny akt administracyjny (orzeczenie SN z 26 wrze ś nia 2002 r. III CKN 466/2000, wyrok NSA z 5 maja 1989 r. I SA 251/89 OSP 1991/4 poz. 96 i z dnia 16 grudnia 1999 r. I SA 1374/99). Na jego podstawie student podejmuje nauk ę poddaj ą c si ę obowi ą zuj ą cym przepisom, w tym równie ż obowi ą zuj ą cym „wewn ą trz” uczelni. Warto w tym miejscu przytoczy ć pogl ą d wyra ż ony w uchwale Sk ł adu Siedmiu S ę dziów Naczelnego S ą du Administracyjnego z 13.10.2003 r. (OPS 5/2003, ONSA 2004/1 poz. 9, „Wokanda” 2004/2 s.33) bo dotyka ona bezpo ś rednio kwestii op ł at za studia zaoczne na uczelni publicznej, obj ę tej - 4 zdaniem S ą du - w ł adztwem tzw. zak ł adu administracyjnego, czyli upowa ż nieniem do jednostronnego kszta ł towania stosunków prawnych z jego u ż ytkownikami. W ocenie S ą du trafnie przyj ę to w orzecznictwie (wyrok S ą du Najwy ż szego z dnia 26.09.2002 r., II CKN 466/2000), ż e je ż eli podstaw ę przyj ę cia na studia p ł atne stanowi ł a decyzja administracyjna, to jej merytorycznej poprawno ś ci nie mo ż na w ogóle poddawa ć kontroli w procesie cywilnym. Dalej S ą d wywodzi, i ż ubiegaj ą c si ę o przyj ę cie na studia zaoczne strona jest ś wiadoma, ż e s ą to studia p ł atne, powinna zatem równie ż wiedzie ć , ż e wykonanie tej decyzji z jej strony b ę dzie polega ł o mi ę dzy innymi równie ż na uiszczaniu stosownych op ł at na zasadach okre ś lonych w przepisach powszechnie obowi ą zuj ą cych (ustawa o szkolnictwie wy ż szym, rozporz ą dzenie Rady Ministrów z dnia 27.08.1991 r. w sprawie zasad gospodarki finansowej uczelni (Dz. U. Nr 84 z 1991 r., poz. 380 z pó ź n. zm), jak i wydanych na ich podstawie przepisów wewn ą trzzak ł adowych, o ile s ą zgodne z przepisami powszechnie obowi ą zuj ą cymi, na których podstawie zosta ł y wydane. Z chwil ą przyj ę cia danej osoby w poczet u ż ytkowników zak ł adu staje si ę ona podmiotem praw i obowi ą zków, które przys ł uguj ą b ą d ź obci ąż aj ą u ż ytkowników danego zak ł adu. Te prawa i obowi ą zki wynikaj ą zarówno z przepisów powszechnie obowi ą zuj ą cych, jak i ze statutów oraz regulaminów zak ł adowych. U ż ytkownika, który dobrowolnie przyst ą pi ł do zak ł adu administracyjnego (np. studenta) wi ążą przepisy zawarte w aktach normatywnych wewn ą trzzak ł adowych, poniewa ż jego wniosek o przyj ę cie jest równocze ś nie wyra ż eniem zgody na poddanie si ę re ż imowi prawnemu, obowi ą zuj ą cemu w danym zak ł adzie. Konsekwentnie zatem nale ż y – zdaniem S ą du – przyj ąć , ż e równie ż kontrola tych aktów nie mo ż e przebiega ć na drodze post ę powania cywilnego. Jak wynika z par. 9 ust. 1 i 2 wspomnianego rozporz ą dzenia z 27.08.1991 r., podstaw ę ustalenia odp ł atno ś ci stanowi planowany koszt zaj ęć dydaktycznych, a rodzaje zaj ęć , za które pobierane s ą op ł aty oraz ich wysoko ść ustala rektor. Podkre ś li ć nale ż y przy tym, ż e ww. przepisy zosta ł y wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 30 ustawy o szkolnictwie wy ż szym, uprawniaj ą cej Rad ę Ministrów do okre ś lenia zasad i trybu uzyskiwania op ł at za zaj ę cia dydaktyczne wy łą cznie przez uczelnie pa ń stwowe . Trybuna ł Konstytucyjny w orzeczeniu z 8 listopada 2000r. (SK 18/99 OTK 2000/7 poz. 258) wykaza ł , ż e kompetencja rektora do ustalania wysoko ś ci op ł at mog ą by ć rozumiane tylko jako prawo organów autonomicznej uczelni do okre ś lenia op ł at w ramach obowi ą zuj ą cego porz ą dku prawnego. Wysoko ść tych op ł at nie mo ż e wi ę c by ć ustalana dowolnie w oderwaniu od kryteriów okre ś lonych w ustawie o szkolnictwie wy ż szym. Kszta ł towanie wysoko ś ci konkretnych op ł at ma charakter wykonawczy, podlega nadto kontroli s ą dowej (w przypadku uczelni pa ń stwowej przez NSA), co do zgodno ś ci ustalonej wysoko ś ci z obowi ą zuj ą cym prawem. Terminy wnoszenia tych op ł at okre ś lone zosta ł y w par. 10 rozporz ą dzenia. Przepisy rozporz ą dzenia stanowi ą tak ż e, i ż w uzasadnionych przypadkach rektor uczelni, na wniosek studenta zaopiniowany przez uczelniany organ samorz ą du studenckiego, mo ż e zwolni ć studenta z obowi ą zku uiszczania op ł aty w ca ł o ś ci lub w cz ęś ci (par.11). Op ł aty za zaj ę cia dydaktyczne w systemie wieczorowym, zaocznym i eksternistycznym na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza, zgodnie z ustaw ą o szkolnictwie wy ż szym oraz rozporz ą dzeniem z 27.08.1991 r., ustalane s ą na podstawie planowanego kosztu zaj ęć dydaktycznych (§ 178 ust. 2 statutu obowi ą zuj ą cego od 27 wrze ś nia 1991 r. ze zm.). Wysoko ść tych op ł at ustala rektor najpó ź niej na miesi ą c przed rozpocz ę ciem semestru, na którym op ł ata ma obowi ą zywa ć (rozdzia ł VIII par. 67 ust.2 regulaminu studiów). P ł atno ś ci za poszczególne kierunki studiów regulowane s ą na podstawie wewn ę trznych przepisów uczelni (Decyzje z posiedze ń Rady Wydzia ł u). W „decyzjach z posiedze ń ” z wyprzedzeniem okre ś lane s ą wysoko ś ci op ł at za semestry danego roku akademickiego. Przepisy wewn ę trzne uczelni reguluj ą równie ż mo ż liwo ś ci i zasady sk ł adania i rozpatrywania wniosków studentów dotycz ą cych roz ł o ż enia op ł at za studia w kilku ratach, oraz mo ż liwo ś ci zwolnienia z uiszczenia op ł at w cz ęś ci lub ca ł o ś ci na indywidualny umotywowany wniosek. Student po rozpatrzeniu wniosku 5 otrzymuje decyzj ę , któr ą mo ż e zaskar ż y ć do s ą du administracyjnego na podstawie art. 161 ustawy o szkolnictwie wy ż szym. Podsumowuj ą c zatem, skoro relacje pomi ę dzy uczelni ą publiczn ą a studentami oparte s ą podstawie stosunku administracyjnoprawnego, a uczelnia nie ma obowi ą zku zawarcia umowy, brak tych umów nie mo ż e by ć podstaw ą do zarzutu stosowania praktyk naruszaj ą cych zbiorowe interesy konsumentów. Doda ć ponadto nale ż y, ż e na Uniwersytecie od dnia 1 pa ź dziernika 1996 r. obowi ą zuje regulamin studiów maj ą cy zastosowanie do wszystkich typów i kierunków studiów prowadzonych na tej uczelni , poza studiami doktoranckimi i podyplomowymi, dla których ustanowiono przepisy odr ę bne. Obowi ą zuj ą cy regulamin by ł i jest dokumentem ogólnodost ę pnym w dziekanatach wydzia ł ów, gablotach-tablicach og ł osze ń przy dziekanatach oraz na stronach internetowych uczelni. Nie jest zatem równie ż zasadny zarzut Zwi ą zku, ż e skoro Uniwersytet nie zawiera umów ze studentami (konsumentami) studiów p ł atnych, to nie opracowa ł te ż regulaminu wyznaczaj ą cego prawa i obowi ą zki studentów, czego skutkiem jest brak informacji o prawach konsumentów ponosz ą cych okre ś lone op ł aty za studia w tym zaoczne lub eksternistyczne. Zgodnie z art. 100b ust 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urz ę du mo ż e w drodze decyzji, odmówi ć wszcz ę cia post ę powania je ż eli m.in. z posiadanych przez niego informacji wynika w sposób oczywisty, ż e zbiorowe interesy konsumentów nie uleg ł y naruszeniu. Analiza posiadanych materia ł ów oraz informacji pozwala na przyj ę cie oceny, ż e publiczna uczelnia nie ma obowi ą zku zawierania umów ze studentami przyjmowanymi na studia bowiem nie ma w ą tpliwo ś ci, ze odbywa si ę to na mocy decyzji administracyjnej. Studenci (konsumenci) korzystaj ą cy z p ł atnych studiów zaocznych lub eksternistycznych na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza , jak i osoby zamierzaj ą ce podj ąć studia w tym trybie, maj ą swobodny dost ę p do informacji o warunkach studiów i odp ł atno ś ci za nie. Zarzuty wnioskodawcy w powy ż szym zakresie, jak równie ż dotycz ą ce odp ł atno ś ci, i ż uczelnia ,,wielotysi ę czne ceny czesnego ustala dowolnie i arbitralnie” i, ż e nie opracowa ł a regulaminu studiów nie maj ą wi ę c uzasadnienia. Na marginesie nale ż y równie ż wskaza ć , i ż stosunek administracyjnoprawny, jaki zawi ą zuje si ę pomi ę dzy uczelni ą a studentem, nasuwa w ą tpliwo ś ci czy studentów uczelni pa ń stwowej, którzy uiszczaj ą op ł aty za studia zaoczne lub eksternistyczne mo ż na uzna ć za konsumentów w rozumieniu art. 22(1) k.c. w zwi ą zku z art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Co do zasady, uczelnia pa ń stwowa mo ż e by ć uznana za przedsi ę biorc ę na podstawie art.4 pkt.1 lit. a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jako osoba prawna ś wiadcz ą ca us ł ugi o charakterze u ż yteczno ś ci publicznej, cho ć zdaniem S ą du Ochrony Konkurencji i Konsumentów tak nie jest (por. wyrok SOKiK oddalaj ą cy powództwo Zwi ą zku wobec Politechniki Wroc ł awskiej, o którym mowa w „Rzeczpospolitej” z dnia 21. 05. 2005 r., w artykule pt.’’ Uczelnia pa ń stwowa nie jest przedsi ę biorc ą ”), niemniej jednak, skoro studenci studiów zaocznych lub eksternistycznych nie zawieraj ą umowy o ś wiadczenie us ł ug edukacyjnych, to nie mo ż na ich uzna ć za „konsumentów”. W ś wietle bowiem art. 22(1) k.c. za konsumenta uwa ż a si ę osob ę fizyczn ą dokonuj ą c ą czynno ś ci prawnej niezwi ą zanej bezpo ś rednio z jej dzia ł alno ś ci ą gospodarcz ą lub zawodow ą . To z kolei oznacza, i ż w przypadku naruszenia interesów studentów w zakresie w ł adztwa administracyjnego, nie mo ż na mówi ć o naruszeniu zbiorowego interesu konsumentów. Z braku przes ł anek pozwalaj ą cych na uznanie, i ż wskazane przez wnioskodawc ę dzia ł ania Uniwersytetu s ą dzia ł aniami bezprawnymi i naruszaj ą zbiorowe interesy konsumentów oraz dlatego, ż e studentów studiów zaocznych lub eksternistycznych podejmuj ą cych nauk ę na uczelni pa ń stwowej nie mo ż na uzna ć za konsumentów, orzeczono, jak w sentencji. 6 Stosownie do art. 78 ust.1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zwi ą zku z art. 479(28) § 2 k.p.c., od niniejszej decyzji przys ł uguje stronie odwo ł anie do S ą du Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwóch tygodni od daty jej dor ę czenia, za po ś rednictwem Prezesa Urz ę du - Delegatury Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu. Z upowa ż nienia Prezesa Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury w Poznaniu Edward Stawicki Otrzymuje: Ogólnopolski Akademicki Zwi ą zek Zawodowy Zarz ą d Krajowy, Ul. Tamka 34A/3 00-355Warszawa a/a