RLU-23/2006

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW CEZARY BANASIŃSKI Delegatura w Lublinie 20-079 Lublin, ul. Dolna 3-go Maja 5 Tel. (0-81) 532-35-31, 532-54-48, Fax (0-81) 532-08-26 E-mail: lublin@uokik.gov.pl za p.o. Lublin, dnia 8 września 2006 r. RLU – 61 – 9/06/PZ Decyzja RLU Nr 23/2006 Na podstawie art. 23e ust. 1 i 2 w związku z art. 23a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2005 r. Nr 244 poz. 2080), stosownie do art. 28 ust. 6 tej ustawy i § 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie określenia właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 18 poz. 172, z 2003 r. Nr 6 poz. 68), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu - działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: uznaje się za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów praktykę Tomaszowskiej Spółdzielni Mleczarskiej z siedzibą w Tomaszowie Lubelskim, polegającą na naruszaniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, poprzez bezprawne, tj. niezgodne z art. 6 ust. 5, art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno – spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577 ze zm.), oznaczenie produktu spoŜywczego „śółty EDAM” kl. I, 40% tł. w s.m. oraz stwierdza się zaniechanie stosowania wskazanej praktyki z dniem 10 maja 2006 r. Uzasadnienie Delegatura Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Lublinie otrzymała z Departamentu Polityki Konsumenckiej UOKiK w Warszawie informacje przekazane przez Główny Inspektorat Inspekcji Handlowej (dalej: Inspekcja), z których wynikało, Ŝe Tomaszowska Spółdzielnia Mleczarska z siedzibą w Tomaszowie Lubelskim (dalej: Spółdzielnia) wprowadziła do obrotu niewłaściwie oznakowany wyrób – „śółty EDAM” i nie poinformowała 2 konsumentów, Ŝe wyrób ten jest wyrobem seropodobnym, przez co mogła naruszyć art. 23a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (dalej: ustawa antymonopolowa). Z analizy nadesłanych informacji wynikało, iŜ w oznakowaniu produktu spoŜywczego nie podano nazwy środka spoŜywczego oraz informacji dotyczącej ilościowej zawartości składnika środka spoŜywczego, co mogło stanowić naruszenie art. 6 ust. 5, art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (dalej: ustawa o jakości handlowej) oraz § 2 ust. 3 pkt 1, § 9 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych i dozwolonych substancji dodatkowych (Dz. U. Nr 220 poz. 1856 ze zm.). Podana dla konsumentów nazwa produktu „śółty EDAM” nie odzwierciedlała charakteru, właściwości i rodzaju środka spoŜywczego, zaś wygląd i opakowanie produktu mogą wywoływać u kupującego wraŜenie, iŜ nabywa produkt będący serem Ŝółtym. Inspekcja zasugerowała równieŜ, Ŝe nazwa „EDAM” słuŜy do określenia jednego z rodzajów sera podpuszczkowego o określonych parametrach organoleptycznych i chemicznych. W składzie surowcowym producent nie podał zawartości ilościowej m.in. tłuszczu roślinnego, którego uŜycie do produkcji miało istotny wpływ na rodzaj produktu, oraz mleka. W związku z powyŜszym, Prezes UOKiK wszczął wobec Spółdzielni postępowanie w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, polegającej na bezprawnym działaniu poprzez niezgodne z prawem oznaczenie produktu spoŜywczego „śółty EDAM” oraz naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji o tymŜe produkcie, co mogło stanowić naruszenie art. 23a ust. 1 i 2 ustawy antymonopolowej. W odpowiedzi na powyŜsze Spółdzielnia wyjaśniła, iŜ „zaistniała sytuacja spowodowana był rozbieŜnością w interpretacji przepisów, a nie wynikała z celowego i zamierzonego działania na szkodę klientów i celowego wprowadzania ich w błąd”. Spółdzielnia oświadczyła ponadto, Ŝe po uzyskaniu z Inspekcji informacji o stwierdzonych nieprawidłowościach dokonano uzupełnienia nazewnictwa sprzedawanych produktów, dodając na etykiecie do dotychczasowych napisów „wyrób seropodobny”. Prezes UOKiK ustalił, co następuje: Inspektorzy z Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektoratu IH w Rzeszowie w trakcie kontroli w jednym ze sklepów spoŜywczo-przemysłowych w Rzeszowie ujawnili nieprawidłowości w zakresie oznakowania produktu Ŝywnościowego „śółty EDAM”, podobnego z wyglądu, kształtu i konsystencji do serów twardych dojrzewających. Zgodnie z protokołem kontroli, produkt „śółty EDAM” – 40% tłuszczu w s.m. Kl. I, dostępny był w formie bloku w kształcie prostopadłościanu, obciągniętego folią termokurczliwą koloru czerwonego. Stwierdzone przez IH uchybienia w zakresie oznakowania wyrobu polegały na braku nazwy środka spoŜywczego oraz braku informacji dotyczącej ilościowej zawartości składnika spoŜywczego (mleko, tłuszcz roślinny). Producentem wskazanego wyrobu jest Tomaszowska Spółdzielnia Mleczarska z siedzibą w Tomaszowie Lubelskim, ul. Zamojska 6. W skierowanym do Spółdzielni 3 wystąpieniu pokontrolnym IH zarzuciła równieŜ przedsiębiorcy, iŜ uŜywanie nazwy „EDAM” dla wyŜej wymienionego wyrobu jest nieprawidłowe, albowiem ta zarezerwowana jest dla jednego z serów podpuszczkowych dojrzewających. W odpowiedzi na zarzuty IH, Spółdzielnia powołała się na treść Polskiej Normy PN-68/A-86230, wskazując, iŜ wspomniany przez IH w wystąpieniu pokontrolnym produkt mleczny funkcjonuje pod nazwą „Sera Edamskiego”, a nie „Sera Edam”. Jednocześnie Spółdzielnia zapowiedziała, iŜ wszystkie jej produkty, w których naturalne składniki mleka zostały częściowo zastąpione tłuszczem roślinnym, będą opatrywane etykietami z oznaczeniem „wyrób seropodobny”. Ostatnia partia wyrobu „śółty EDAM” oznakowana etykietą zakwestionowaną w wyniku kontroli IH wprowadzona została do obrotu w dniu 22 lutego 2006 r., z terminem przydatności do spoŜycia do dnia 10 maja 2006 r. W okresie od miesiąca czerwca 2005 r. do miesiąca lutego 2006 r. wyprodukowano [ informacje niejawne ] produktu „śółty EDAM”, przy czym sprzedano [ informacje niejawne ]. Wyrób wprowadzono do obrotu wyłącznie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z wzorem etykiety przedstawionym przez Spółdzielnię przy piśmie do Prezesa UOKiK z dnia 22 marca 2006 r., oznakowanie produktu „śółty EDAM” objęło równieŜ określenie „Wyrób seropodobny”, drukowane czcionką wytłuszczoną, umieszczone tuŜ poniŜej nazwy handlowej produktu, powyŜej napisu „Najlepiej spoŜyć przed:”, drukowanego identycznym rozmiarem czcionki. Na nowej etykiecie ujawniono równieŜ zawartość składników w 100g produktu. Na skutek wystąpienia Prezesa UOKiK, Polski Komitet Normalizacyjny przedstawił treść Polskiej Normy PN-68/A-86230, dotyczącej określonych serów podpuszczkowych dojrzewających, wyrabianych z mleka pasteryzowanego o ustalonej zawartości tłuszczu. Punkt 3.2.3. wskazanej Normy określa wymagania szczegółowe dla sera typu edamskiego pełnotłustego i tłustego, zgodnie zaś z pkt 2.3. Normy, przykładowe oznaczenie sera podpuszczkowego dojrzewającego edamskiego, pełnotłustego klasy II, powinno brzmieć: SER EDAMSKI PEŁNOTŁUSTY II. Aktami prawnymi, które regulują sposób oznakowania artykułów rolno – spoŜywczych, są: 1. ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spoŜywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.), 2. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych i dozwolonych substancji dodatkowych (Dz.U. z 2002 r. Nr 220, poz. 1856 ze zm.). Art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej stwierdza, Ŝe wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze są oznakowane, natomiast ust. 4 tego artykułu stanowi, Ŝe oznakowanie obejmuje wszelkie informacje w postaci wyrazów, opisu, znaku towarowego, firmy, elementów graficznych lub symboli odnoszące się do artykułów rolno – spoŜywczych, umieszczone na opakowaniu, w dokumencie, na ulotce, etykiecie, obwolucie albo zawieszce, które są dołączone do danego artykułu rolno – spoŜywczego lub teŜ go dotyczą. 4 Art. 6 ust. 5 wskazanej ustawy o jakości handlowej stanowi, Ŝe oznakowanie artykułu rolno – spoŜywczego nie moŜe w szczególności wprowadzać w błąd konsumenta co do toŜsamości artykułu, w tym jego rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, pochodzenia oraz sposobu produkcji, lub sugerować, Ŝe artykuł ten posiada specjalne właściwości, jeŜeli ich nie posiada lub jeŜeli inne podobne artykuły rolno – spoŜywcze posiadają takie właściwości. W art. 7 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy wskazano obowiązki producenta odnośnie oznakowania środków spoŜywczych w opakowaniach jednostkowych i zbiorczych przeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta, a to poprzez podanie: - nazwy środka spoŜywczego, - danych identyfikujących producenta, - innych danych niezbędnych do identyfikacji środka spoŜywczego, istotnych z punktu widzenia konsumenta. Ponadto wskazuje się, Ŝe nazwa środka spoŜywczego ma precyzyjnie informować konsumenta o rodzaju środka spoŜywczego, umoŜliwić odróŜnienie go od podobnych środków spoŜywczych. Takie same wymogi, precyzyjnie sformułowane w zakresie znakowania środków spoŜywczych zawiera rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazując w § 2 ust. 3 pkt 1 obowiązek podania nazwy środka spoŜywczego, a w § 9 ust. 1 pkt 2 i 3 obowiązek podania nazwy składnika lub kategorii składników istotnych dla scharakteryzowania środka spoŜywczego i odróŜnienia go od innych środków spoŜywczych, z którymi moŜe być mylony ze względu na podobieństwo nazwy lub wyglądu. § 10 ust. 1 wskazanego wyŜej rozporządzenia wskazuje, Ŝe informacje o ilościowej zawartości składnika lub kategorii składników podaje się w nazwie środka spoŜywczego, obok tej nazwy albo w wykazie składników obok składnika lub kategorii składników. Prezes UOKiK zwaŜył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 23a ust.1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2005 r. Nr 244 poz. 2080) przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działania przedsiębiorcy. Nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma indywidualnych interesów konsumentów. Art. 23a ust. 2 stanowi natomiast, Ŝe za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów uwaŜa się w szczególności naruszenie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji. Dla uznania określonego działania przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, działanie takie musi godzić w zbiorowe interesy konsumentów. Oceny zakwestionowanego działania naleŜy dokonać w kontekście działania bezprawnego, o którym mowa w art. 23a ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jako niezgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym lub dobrymi obyczajami. W niniejszej sprawie postawiony Spółdzielni zarzut, aby mógł być skutecznie oceniony w ramach art. 23a ust. 1 i 2, musi spełniać poniŜsze przesłanki: 1. naruszać zbiorowy interes konsumentów, 2. być działaniem bezprawnym, 5 3. naruszać obowiązek udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji o wprowadzonym do obrotu towarze. Pierwsza przesłanka jest spełniona, gdy dane działanie przedsiębiorcy godzi w interesy konsumentów, jako zbiorowości, gdyŜ ustawa antymonopolowa chroni interesy nieograniczonej liczby konsumentów, których nie da się zidentyfikować. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Działania Spółdzielni polegające na wprowadzeniu do obrotu towaru – środka spoŜywczego pod nazwą „śółty EDAM” Kl. I, 40% tł.w s.m., skierowane są do z góry nieokreślonej liczby konsumentów poprzez zaoferowanie im towaru, który jest powszechnie nabywany w sklepach detalicznych, o czym świadczy fakt wprowadzenia do obrotu w okresie od miesiąca czerwca 2005 r. do miesiąca lutego 2006 r. [ informacje niejawne ] i sprzedaŜy konsumentom w tym okresie [ informacje niejawne ] tego wyrobu na terenie całego kraju. Towar ten wyprodukowany i oznakowany przez Spółdzienię trafił do hurtowni, a stamtąd był kierowany do sprzedaŜy detalicznej, a tym samym do z góry nieokreślonego kręgu odbiorców zainteresowanych nabyciem tego wyrobu. Towar ten nabyli od czerwca 2005 r. i w dwóch pierwszych miesiącach 2006 r. konsumenci dokonując jego faktycznego zakupu, ale z towaru tego do momentu jego właściwego oznakowania na rynku mogli skorzystać takŜe inni konsumenci. W związku z tym krąg osób, który został juŜ dotknięty stosowaną praktyką i którego taka praktyka mogła dotknąć jest nieograniczony, niemoŜliwy z góry do określenia. NaleŜy zatem uznać, Ŝe niniejsza sprawa dotyczy zbiorowych interesów konsumentów. Drugą konieczną do udowodnienia przesłanką jest bezprawność działania przedsiębiorcy, któremu postawiono zarzut stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. Bezprawność tradycyjnie ujmowana jest jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym. Pojęcie „porządek prawny” obejmuje nakazy i zakazy wynikające z normy prawnej, a takŜe nakazy i zakazy wynikające z norm moralnych i obyczajowych określanych jako zasady współŜycia społecznego . Bezprawność jest kategorią obiektywną. RozwaŜenia przy ocenie bezprawności wymaga kwestia, czy czyn sprawcy był zgodny, czy teŜ niezgodny z obowiązującymi zasadami porządku prawnego. Źródłem tych zasad są: - normy prawa powszechnie obowiązującego - jako reguły postępowania wyznaczone przez nakazy i zakazy wynikające z norm prawa pozytywnego, w szczególności prawa cywilnego, karnego, administracyjnego, pracy, finansowego, ustaw i aktów prawnych regulujących poszczególne dziedziny gospodarki, itp., - nakazy i zakazy wynikające z zasad współŜycia społecznego (dobre obyczaje ) - Komentarz do Kodeksu cywilnego Gerard Bieniek Lex Polonica Prima. O bezprawności działania decyduje całokształt okoliczności konkretnego stanu faktycznego- uzasadnienie do I PKN 267/2001 wyrok Sądu NajwyŜszego – Izba Administracyjna z dnia 8 maja 2002 r. – Lex Polonica Prima, OSNP 2004/6/99. W innym wyroku Sąd NajwyŜszy wskazał, Ŝe o bezprawności działania moŜna mówić wówczas, gdy nie zachodzi Ŝadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających określone działanie. 6 Okolicznościami tymi są: - działanie w ramach porządku prawnego, tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy, - wykonywanie prawa podmiotowego, - zgoda pokrzywdzonego oraz - działanie w obronie uzasadnionego interesu (wyrok Sądu NajwyŜszego z dnia 19.10.1989 r. II CR 419/89 OSP 1990/11-12 poz. 377) . Zakwestionowanym działaniem Spółdzielni w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie jest naruszenie przepisów prawa regulujących zasady wprowadzania do obrotu artykułów rolno- spoŜywczych. Dokładne regulacje w tej materii zostały przytoczone w części decyzji dotyczącej poczynionych przez Prezesa UOKiK ustaleń. NaleŜy dokonać oceny etykiety w którą zaopatrzono wprowadzony do obrotu wyrób – „śółty EDAM” Kl. I, 40% tł. w s.m. - pod kątem obowiązujących w tej mierze regulacji prawnych. W swoim pierwotnym brzmieniu etykieta nie odzwierciedla charakteru, właściwości i rodzaju środka spoŜywczego biorąc pod uwagę prezentację produktu, jego wygląd, opakowanie, oznaczenia na etykiecie. UŜyta nazwa oraz ogólne podanie składników w postaci: mleko, tłuszcz roślinny, barwnik annato, jak równieŜ kształt i wygląd produktu oraz zastosowane opakowanie wskazują kupującym, Ŝe nabywają oni produkt będący Ŝółtym serem. Podana nazwa wbrew obowiązującym przepisom ( art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o jakości handlowej i § 9 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych i dozwolonych substancji dodatkowych) nie zawiera istotnych elementów pozwalających odróŜnić ten wyrób od innych wyrobów, w tym od sera Ŝółtego. Nie podano precyzyjnie nazwy środka spoŜywczego, wskazując jedynie ogólnie nazwę – „śółty EDAM”, nie określono udziału poszczególnych składników w tym produkcie, co pozwalałoby na określenie jego charakteru i rodzaju. Ustanowiona przez Polski Komitet Normalizacyjny Polska Norma PN- 68/A-86230 rozróŜnia trzynaście rodzajów serów podpuszczkowych dojrzewających, wyrabianych z mleka pasteryzowanego o ustalonej zawartości tłuszczu; naleŜy do nich m.in. ser typu edamskiego. Zgodnie z pkt 3.1.2 wskazanej Normy, do produkcji serów podpuszczkowych dojrzewających mogą być stosowane następujące dodatki: - farba do serów, - chlorek wapniowy krystaliczny, - podpuszczka w płynie, - podpuszczka w proszku, - sól jadalna kamienna biała, - sól jadalna warzona, - zakwas ze szczepionek czystych kultur. Nie ma w tego typu produktach zawartości tłuszczu roślinnego. Z tego względu podana pierwotnie przez Spółdzielnię nazwa wyrobu nie pozwalała nabywcy na rozpoznanie jego prawdziwego rodzaju oraz odróŜnienie go od innych produktów, z którymi mógł być mylony. W składzie surowcowym 7 producent nie podał zawartości ilościowej między innymi tłuszczu roślinnego, którego uŜycie w tym wyrobie miało istotny wpływ na rodzaj produktu oraz mleka. Opisane wyŜej działania Spółdzielni naruszają art. 6 ust. 5 i art. 7 ust. 2 wskazanej wyŜej ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spoŜywczych, gdyŜ wprowadzają konsumenta w błąd co do toŜsamości tego artykułu, w tym jego rodzaju, właściwości, składu i sugerują, Ŝe produkt ten posiada właściwości takie same, jak inne produkty – ser Ŝółty, dla których wymogi technologiczne są zdecydowanie inne. Spółdzielnia nie informuje precyzyjnie konsumenta, a taki obowiązek nakłada na nią ustawodawca, o rodzaju środka spoŜywczego wprowadzonego do obrotu produktu, co pozwalałoby odróŜniać go od innych podobnych środków spoŜywczych – sera Ŝółtego. W tym miejscu naleŜy wskazać, Ŝe wyroby seropodobne (takie, w których tłuszcz mleczny został zastąpiony tłuszczami roślinnymi), a taki charakter ze względu na skład ma przedmiotowy wyrób Spółdzielni, są nowością na polskim rynku i z wyjątkiem producentów i instytucji kontrolnych trudno oczekiwać, by znane były i rozpoznawane przez konsumentów bez wyraźnego wskazania o jaki wyrób chodzi. Nawet przyjmując model konsumenta świadomego i wyedukowanego nie sposób zakładać, Ŝe biorąc do ręki wyrób oznaczony w sposób przyjęty przez Spółdzielnię będzie on w stanie odróŜnić go od prawdziwych serów Ŝółtych, gdyŜ nazwa tego produktu - „śółty EDAM” - nasuwa skojarzenia z serem edamskim dostępnym do rynku od wielu lat, a brak dokładnych określeń i ilości uŜytych składników nie pozwala na odróŜnienie go od innych wyrobów – sera Ŝółtego. W tym stanie rzeczy naleŜy uznać, Ŝe spełniona została przesłanka bezprawności działania Spółdzielni godzącego w zbiorowe interesy konsumentów. Obowiązek informowania partnera o istotnych (z jego punktu widzenia) okolicznościach dotyczących kontraktu, jego przedmiotu i treści, a takŜe powinność czynienia tego w sposób prawdziwy, rzeczowy i kompletny - jest cechą generalną prawa umów i wypływa z obowiązku lojalnego kontraktowania. Kontrahentem konsumenta jest zawsze zawodowiec, profesjonalista. Od znawcy, profesjonalisty wymaga się więcej aniŜeli od laika. Znawca musi być kompetentny tzn. reprezentować odpowiedni poziom wiedzy, aby mógł udzielać informacji, udzielając jej musi zachować się odpowiednio starannie, tak aby poziom informacji udzielonej odpowiadał tej wiedzy, odniesionej do konkretnej sytuacji. Zdaniem doktryny z chwilą zainicjowania wzajemnych kontaktów pomiędzy profesjonalistą, a konsumentem (moment, gdy oferta zakupu towaru, czy reklama dociera do konsumenta bezpośrednio przed podjęciem przez niego decyzji o zawarciu umowy- kupna towaru) następuje największe natęŜenie obowiązków profesjonalisty wobec konsumenta. Dotyczy to konieczności udzielenia tych informacji, które są niezbędne dla świadomego dokonania wyboru i podjęcia decyzji o wdaniu się w transakcję przez konsumenta. Ten właśnie moment jest miarodajny dla oceny, czy kontrahent konsumenta wywiązał się ze swych powinności (co do przedmiotu, treści i adekwatności informacji). – Ewa Łętowska „Prawo umów konsumenckich”, 2 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, 2002, s. 226. 8 Źródłem informacji, jakie uzyskuje konsument o towarze, produkcie są przede wszystkim wszelkie informacje pisemne dołączone do towaru, w tym informacje o jego składzie, jakości i właściwościach. Nie ulega wątpliwości, Ŝe treść tych informacji powinna być rzetelna, prawdziwa i pełna, a skład towaru powinien odpowiadać wymaganiom jakie stawiają temu towarowi przepisy prawa w postaci obowiązku wskazania nazwy środka spoŜywczego, jego rodzaju, ilości uŜytych do produkcji składników, w tym wymagania stawiane przez obowiązujące normy techniczne i jakościowe. W tym zakresie, jak wskazano w części ustalającej niniejszej decyzji, funkcjonują szczegółowe regulacje prawne, o których mowa wyŜej. Brak na etykiecie produktu Spółdzielni – „śółty EDAM” wymaganych prawem informacji pozwalających konsumentom odróŜnić go od innych wyrobów stanowi takŜe naruszenie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnych, prawdziwych i pełnych informacji o tym produkcie umoŜliwiających dokonanie właściwego wyboru z pełną świadomością skutków w postaci nabycia wyrobu seropodobnego, a nie sera Ŝółtego. Produkt wprowadzony na rynek opatrywany jest nie tylko znakiem towarowym czy wskazaniem producenta, ale istotne są takŜe informacje, które muszą być na nim umieszczone. W ten sposób klient – konsument dowiaduje się np. o podstawowych właściwościach towaru. Wprowadzenie w błąd moŜe polegać na niewłaściwym oznaczeniu składników towaru. Chodzi tu o informacje towarzyszące zarówno produktom spoŜywczym, jak i innym. Do składników zalicza się surowce wchodzące w skład gotowego wyrobu w postaci naturalnej, jak i chemicznej. Szczegółowe przepisy prawa wskazują zakres i dopuszczalność tych składników . - (Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji – Ewa Nowicka, Michał du Vall, wydanie 2, Lexis Nexis W-wa 2005 r., str. 100 i 107). Wobec faktu błędnego oznaczenia przez Spółdzielnię, profesjonalistę, oferowanego towaru, konsumenci mogli nabywać go w przekonaniu, Ŝe jest to produkt z gatunku serów Ŝółtych. Tymczasem okazało się, Ŝe informacje te są nieprawdziwe i niezgodne z faktyczną zawartością produktu i jego właściwościami wymaganymi przepisami prawa. Naruszenie tych przepisów prawa stanowi takŜe o bezprawności działań przedsiębiorcy. W tym przypadku przedsiębiorca swoimi działaniami wyczerpał dyspozycję art. 23 ust. 2 wskazanej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, która zawiera przykładowy, otwarty katalog zachowań uznanych za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów w postaci naruszenia obowiązku udzielania konsumentom rzetelnych, prawdziwych i pełnych informacji. Fakt dokonania przez Spółdzielnię, jeszcze na etapie postępowania administracyjnego zmian w etykiecie produkowanego wyrobu poprzez dodanie informacji, Ŝe jest to wyrób seropodobny i dokładnego określenia zawartości poszczególnych składników w 100g tego wyrobu pozwala przyjąć, Ŝe nowowprowadzone oznakowanie produktu pozwoli konsumentom dokonać właściwego wyboru poprzez moŜliwość odróŜnienia tego wyrobu – seropodobnego - od innych wyrobów na rynku w postaci serów Ŝółtych. 9 Spółdzielnia wskazała, Ŝe ostatnia partia wyrobów oznakowanych zakwestionowaną etykietą miała termin przydatności do spoŜycia do dnia 10 maja 2006 r. W związku z powyŜszym naleŜy uznać, Ŝe do dnia 10 maja 2006 r. w sprzedaŜy mógł się znajdować w obrocie wyrób niewłaściwie oznakowany. Wobec powyŜszego przyjęto dzień 10 maja 2006 r., jako dzień zaniechania stosowania zarzucanej praktyki. Uwzględniając powyŜsze naleŜało orzec, jak w sentencji niniejszej decyzji. Stosownie do treści art. 78 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (…), w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c. od decyzji Prezesa UOKiK przysługuje stronie odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa UOKiK - Delegatura w Lublinie. Z upowaŜnienia Prezesa UOKiK decyzję podpisała Dyrektor Delegatury UOKiK w Lublinie Ewa Wiszniowska