RKT-67/2007

DELEGATURA UOKiK W KATOWICACH Katowice, dnia 20. 12. 2007 r. RKT – 61 – 25/07/AD DECYZJA Nr RKT – 67 / 2007 Stosownie do art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) i § 7 rozporz ą dzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2007r. w sprawie w ł a ś ciwo ś ci miejscowej i rzeczowej delegatur Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 134, poz. 939), - dzia ł aj ą c w imieniu Prezesa Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów: po przeprowadzeniu wszcz ę tego z urz ę du post ę powania w sprawie praktyk naruszaj ą cych zbiorowe interesy konsumentów przeciwko CD Spó ł ce z ograniczon ą odpowiedzialno ś ci ą Spó ł ce komandytowej, ul. Plonów 21, 41 - 200 Sosnowiec: I. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uznaje si ę za niezgodn ą z art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów naruszaj ą c ą zbiorowe interesy konsumentów praktyk ę polegaj ą c ą na stosowaniu w zawieranych z konsumentami umowach deweloperskiej sprzeda ż y nieruchomo ś ci nast ę puj ą cego postanowienia wzorca umowy, które zosta ł o wpisane do rejestru postanowie ń wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. – Kodeks post ę powania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z pó źń . zm.): „ Inwestorowi przys ł uguje kara umowna w wysoko ś ci 10% warto ś ci budynku okre ś lonej w § 3 ust. 1 w razie odst ą pienia przez niego od umowy w sytuacji, o której mowa w § 9 ust. 3 ” i nakazuje si ę zaniechanie jej stosowania. II. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 i ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nak ł ada si ę na CD Spó ł k ę z ograniczon ą odpowiedzialno ś ci ą Spó ł k ę komandytow ą kar ę pieni ęż n ą w wysoko ś ci 2858,83 z ł (s ł ownie: dwóch tysi ę cy o ś miuset pi ęć dziesi ę ciu o ś miu z ł otych osiemdziesi ę ciu trzech groszy), p ł atn ą do bud ż etu pa ń stwa, z tytu ł u naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. III. Na podstawie art. 77 ust. 1 w zwi ą zku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów obci ąż a si ę CD Spó ł k ę z ograniczon ą odpowiedzialno ś ci ą Spó ł k ę komandytow ą kosztami opisanego na wst ę pie post ę powania w sprawie stosowania praktyk naruszaj ą cych zbiorowe interesy konsumentów oraz zobowi ą zuje si ę tego przedsi ę biorc ę do zwrotu Prezesowi Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów post ę powania w kwocie 37 z ł (s ł ownie: trzydziestu siedmiu z ł otych). 1 Uzasadnienie W imieniu Prezesa Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwanego dalej tak ż e Prezesem Urz ę du) przeprowadzono post ę powanie wyja ś niaj ą ce (sygn. akt RKT-405- 15/07/AD) w sprawie dzia ł alno ś ci spó ł ki komandytowej o nazwie Centrum Developer Spó ł ka z ograniczon ą odpowiedzialno ś ci ą w Sosnowcu. W toku przedmiotowego post ę powania, a tak ż e w ramach czynno ś ci podejmowanych pod sygnatur ą akt RKT-62-12/07/AD uzyskano informacj ę , ż e stron ą deweloperskich umów z konsumentami jest inna spó ł ka powi ą zana z ww. przedsi ę biorc ą , tj. CD Spó ł ka z ograniczon ą odpowiedzialno ś ci ą Spó ł ka komandytowa (zwana dalej tak ż e spó ł k ą , przedsi ę biorc ą lub deweloperem). W zwi ą zku z tym, ż e przedmiotowe umowy obejmowa ł y postanowienie wymienione w sentencji niniejszej decyzji, co do którego zachodzi ł o podejrzenie, ż e pos ł ugiwanie si ę nim mo ż e stanowi ć praktyk ę naruszaj ą c ą zbiorowe interesy konsumentów, Postanowieniem nr 1 z dnia 13. 07. 2007r. (dowód: karta nr 1) wszcz ę to z urz ę du niniejsze post ę powanie. W poczet dowodów zaliczono dokumenty rejestrowe (dowód: karty nr 7 – 12, 34 - 38), pisma dewelopera z 27. 02. 2007r., 24. 04. 2007r., 05. 07. 2007r. i z 06. 07. 2007r. (dowód: karty nr 15, 23 – 24 oraz 32 - 33), pismo Centrum Developer Sp. z o.o. z dnia (dowód: karta nr 17), wzory umowy deweloperskiej sprzeda ż y nieruchomo ś ci (dowód: karty nr 18 – 20, 25 - 27), umow ę faktycznie zawart ą z konsumentem (dowód: karty nr 28 – 30), pisma Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w tym wezwanie do zmiany niew ł a ś ciwych regulacji z dnia 12. 04. 2007r. (dowód: karty nr 5, 13, 14, 16, 21 – 24, 26, 32). W toku niniejszego post ę powania spó ł ka ustosunkowa ł a si ę do postawionych jej zarzutów w pi ś mie z dnia 23. 07. 2007r. (dowód: karty nr 39 - 40), przes ł a ł a umowy deweloperskie faktycznie zawarte z konsumentami (dowód: karty nr 41 – 46, 57 - 68) oraz dokumenty rejestrowe (dowód: karty nr 47 – 56). Pismem z dnia 13. 11. 2007r. zawiadomiono o zako ń czeniu zbierania materia ł u dowodowego (dowód: karta nr 77), a w wyznaczonym terminie przedsi ę biorca nie skorzysta ł z przys ł uguj ą cego mu prawa do zapoznania si ę z aktami sprawy. Prezes Urz ę du ustali ł nast ę puj ą cy stan faktyczny: CD Spó ł ka z ograniczon ą odpowiedzialno ś ci ą Spó ł ka komandytowa w Sosnowcu zosta ł a wpisana do Krajowego Rejestru S ą dowego pod numerem 0000275789 (dowód: karty nr 47 – 57). Spó ł ka ta prowadzi dzia ł alno ść dewelopersk ą , w ramach której zawiera z konsumentami umowy deweloperskiej sprzeda ż y nieruchomo ś ci (dowód: karty nr 28 – 30, 41 – 46, 57 – 68). Przy zawieraniu umów tego rodzaju wykorzystywany jest wzór (dowód: karty nr 18 - 20), który w § 7 ust. 3 stanowi, ż e „Inwestorowi przys ł uguje kara umowna w wysoko ś ci 10% warto ś ci budynku okre ś lonej w § 3 ust. 1 w razie odst ą pienia przez niego od umowy w sytuacji, o której mowa w § 9 ust. 3”. W § 3 ust. 1 wskazywana jest cena budynku, natomiast § 9 ust. 3 zawiera nast ę puj ą c ą regulacj ę : „ W razie nieuregulowania przez Kupuj ą cych nale ż nych Inwestorowi p ł atno ś ci do daty zako ń czenia prac zgodnie z ust. 1 niniejszego paragrafu (o ile b ę d ą one pó ź niejsze od daty wymienionej w § 5 ust. 2 in fine), Inwestor wezwie Kupuj ą cych do uregulowania nale ż nych kwot z wyznaczeniem dodatkowego ostatecznego terminu p ł atno ś ci, nie krótszego ni ż 7 dni, pod rygorem odst ą pienia Inwestora od niniejszej umowy – na zasadzie art. 491 § 1 kodeksu cywilnego ”. Dnia 12. 04. 2007r. wystosowano wezwanie do dobrowolnego zaniechania stosowania kwestionowanego postanowienia (dowód: karty nr 21 – 22). W odpowiedzi na to przedsi ę biorca o ś wiadczy ł , ż e powy ż sza regulacja nie mo ż e zosta ć uznana za naruszaj ą c ą powszechnie obowi ą zuj ą ce przepisy prawa. Przedsi ę biorca nie zgodzi ł si ę ze stanowiskiem, 2 ż e zastrze ż ona przez niego kara jest nale ż na zarówno w sytuacji, gdy opó ź nienie jest niezawinione, jak i wówczas, gdy ma miejsce zw ł oka konsumenta. Wskaza ł on, ż e d ł u ż nik zawsze ponosi odpowiedzialno ść za sw ą zdolno ść p ł atnicz ą , a zatem na gruncie analizowanego postanowienia umownego nie mo ż na mówi ć o sytuacjach, w których niewykonanie przez konsumenta zobowi ą zania b ę dzie niezawinione. Doda ł , ż e stosowana przez niego regulacja jest bezpo ś rednim odwo ł aniem do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm., zwanej dalej tak ż e Kc) i nawet gdyby w umowie nie zastrze ż ono ww. uprawnienia, to i tak przys ł ugiwa ł oby ono przedsi ę biorcy w oparciu o art. 491 Kodeksu cywilnego. Spó ł ka podkre ś li ł a, ż e nieuregulowanie ś wiadczenia pieni ęż nego w terminie nie jest opó ź nieniem, ale okoliczno ś ci ą zawinion ą . Odpowiedzialno ść za brak wyp ł acalno ś ci ponosi strona zobowi ą zana do zap ł aty, za ś normy prawne i orzecznictwo wprowadzaj ą domniemanie winy. Na gruncie analizowanej klauzuli w opinii spó ł ki odst ą pienie od umowy i mo ż liwo ść domagania si ę zap ł aty kary umownej dotyczy ć b ę dzie zawsze jedynie takich sytuacji, które s ą zawinione przez d ł u ż nika. Deweloper zastrzeg ł , ż e zmieni sporny zapis w ten sposób, ż e wska ż e si ę w nim, i ż kara umowna w wysoko ś ci 10% warto ś ci budynku okre ś lonej w umowie b ę dzie nale ż na wy łą cznie w sytuacji, gdy do odst ą pienia b ę dzie dochodzi ł o z przyczyn zawinionych przez kupuj ą cego (dowód: karty nr 23 verte – 24). W za łą czeniu przedsi ę biorca przes ł a ł zmodyfikowany wzorzec, który zgodnie ze z ł o ż onym o ś wiadczeniem zacz ął obowi ą zywa ć 24. 04. 2007r., w którym znalaz ł a si ę nast ę puj ą ca regulacja: „ Inwestorowi przys ł uguje kara umowna w wysoko ś ci 10% warto ś ci budynku okre ś lonej w § 3 ust. 1 w razie odst ą pienia przez niego z winy Kupuj ą cych od umowy w sytuacji, o której mowa w § 9 ust. 3 ” (dowód: karta nr 26). Po wszcz ę ciu niniejszego post ę powania spó ł ka ustosunkowa ł a si ę do postawionego jej zarzutu w pi ś mie z 23. 07. 2007r. (dowód: karty nr 39 – 40). Przedsi ę biorca ponownie stwierdzi ł , ż e stawiany mu zarzut naruszenia art. 385 1 § 1 Kc jest bezpodstawny. W opinii spó ł ki wprowadzenie przedmiotowej regulacji nie jest rozwi ą zaniem nietypowym, a jedynie jest bezpo ś rednim odwo ł aniem si ę do Kodeksu cywilnego. Przepis art. 491 Kc stanowi bowiem, ż e je ś li jedna ze stron dopuszcza si ę zw ł oki w wykonaniu zobowi ą zania z umowy wzajemnej, druga strona mo ż e wyznaczy ć jej odpowiedni dodatkowy termin do wykonania zobowi ą zania z zagro ż eniem, i ż w razie jego bezskutecznego up ł ywu b ę dzie uprawniona do odst ą pienia od umowy. Przedsi ę biorca wyja ś ni ł , ż e podobnie w niniejszej sprawie uprawnienie do odst ą pienia i żą dania zap ł aty kary umownej powstaje dopiero po bezskutecznym up ł ywie dodatkowego terminu. Przedsi ę biorca ponownie przywo ł a ł wyrok S ą du Najwy ż szego z dnia 10 kwietnia 2003r. (sygn. akt III CKN 1320/2000), w którym s ą d ten wskaza ł , ż e d ł u ż nik odpowiada za sw ą zdolno ść p ł atnicz ą i musi w tym zakresie do ł o ż y ć nale ż ytej staranno ś ci. W opinii spó ł ki, pomimo i ż w kwestionowanej regulacji nie zawarto bezpo ś redniego odwo ł ania do winy, to nast ę puje ono przez § 9 ust. 3 umów, a przede wszystkim przez nawi ą zanie do art. 491 § 1 Kc. Spó ł ka nie odnios ł a si ę do zarzutu dotycz ą cego wysoko ś ci okre ś lonej przez niego kary umownej. W za łą czeniu spó ł ka przes ł a ł a trzy umowy faktycznie zawarte z konsumentami dnia 28. 05. 2007r. (dowód: karty nr 63 – 68), 30. 05. 2007r. (dowód: karty nr 41 – 46) i 10. 07. 2007r. (dowód: karty nr 57 – 62). W umowach tych zawarto w § 7 ust. 3 zmodyfikowan ą regulacj ę , któr ą zacytowano powy ż ej. Prezes Urz ę du zwa ż y ł , co nast ę puje: I. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów ochrona interesów przedsi ę biorców i konsumentów podejmowana w ramach dzia ł a ń Prezesa Urz ę du jest prowadzona w interesie publicznym. Dzia ł ania oparte na przepisach niniejszej ustawy s ą zatem podejmowane w interesie publicznym, w celu ochrony interesów zbiorowo ś ci, a nie 3 wprost poszczególnych uczestników rynku. Naruszenie interesu publicznego stanowi bezwzgl ę dny warunek do uznania kompetencji Prezesa Urz ę du do rozstrzygni ę cia okre ś lonej sprawy. Interes publiczny zostaje naruszony wówczas, gdy oceniane dzia ł ania godz ą w interesy ogólnospo ł eczne i dotykaj ą szerokiego kr ę gu uczestników rynku i poprzez to powoduj ą zaburzenia w jego prawid ł owym funkcjonowaniu. Uwzgl ę dniaj ą c charakter praktyk opisanych w niniejszej decyzji nale ż a ł o stwierdzi ć , ż e w rozwa ż anej sprawie przes ł anka naruszenia interesu publicznoprawnego sformu ł owana w art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zosta ł a spe ł niona. Badana praktyka przedsi ę biorcy, któr ą opisano szczegó ł owo poni ż ej, godzi w interesy nie tylko poszczególnych osób, ale przede wszystkim w interesy ogó ł u konsumentów, ca ł ej ich zbiorowo ś ci. Niekorzystne skutki prowadzonych przez przedsi ę biorc ę dzia ł a ń maj ą wp ł yw na szerok ą grup ę konsumentów, którzy zawarli z nim umowy deweloperskie. Stanowi ą one zagro ż enie tak ż e dla wszystkich tych konsumentów, którzy potencjalnie mog ą sta ć si ę kontrahentami przedsi ę biorcy, przeciwko któremu jest prowadzone niniejsze post ę powanie. Jego zachowania oddzia ł uj ą lub mog ą oddzia ł ywa ć na nieoznaczon ą grup ę osób, której sk ł ad ulega zmianom. Potencjalnie ka ż dy mo ż e bowiem zawrze ć umow ę dotycz ą c ą wybudowania nieruchomo ś ci, co nara ż a szerok ą rzesz ę podmiotów na niekorzystne konsekwencje wymierzonych przeciwko nim praktyk. Doda ć nale ż y, ż e zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów ustawa ta reguluje zasady i tryb przeciwdzia ł ania praktykom naruszaj ą cym zbiorowe interesy konsumentów, je ż eli praktyki te wywo ł uj ą lub mog ą wywo ł ywa ć skutki na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Dla stwierdzenia, ż e dana praktyka godzi w zbiorowe interesy konsumentów wystarczaj ą ce jest wi ę c wykazanie, ż e potencjalnie istnia ł o zagro ż enie naruszenia interesów w skutek np. zastosowania okre ś lonego postanowienia w umowach z konsumentami w przypadku zaistnienia okre ś lonych okoliczno ś ci. W ś wietle powy ż szego nale ż a ł o stwierdzi ć , ż e w rozwa ż anym przypadku zosta ł a spe ł niona wst ę pna przes ł anka rozstrzygaj ą ca o kompetencji Prezesa Urz ę du do prowadzenia dzia ł a ń w niniejszej sprawie. Do umów deweloperskiej sprzeda ż y nieruchomo ś ci stosuje si ę przepisy Kodeksu cywilnego. Przy ocenie ich zapisów uwzgl ę dnia si ę tak ż e postanowienia uznane za niedozwolone przez s ą dy, zasadniczo przez S ą d Okr ę gowy w Warszawie – S ą d Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej tak ż e SOKiK), a nast ę pnie wpisane do rejestru postanowie ń wzorców umowy uznanych za niedozwolone (zwanego dalej tak ż e rejestrem). Zachowania przedsi ę biorców sprzeczne z regulacjami Kodeksu cywilnego oraz polegaj ą ce na stosowaniu klauzul abuzywnych, a zatem bezprawne, je ś li godz ą w zbiorowe interesy konsumentów mog ą zosta ć uznane za praktyki naruszaj ą ce zbiorowe interesy konsumentów, o jakich mowa w art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Dla stwierdzenia naruszenia przywo ł anego powy ż ej przepisu prawa musz ą kumulatywnie zosta ć spe ł nione nast ę puj ą ce przes ł anki: - okre ś lone zachowanie przedsi ę biorcy musi by ć bezprawne, - zachowanie to musi godzi ć w zbiorowe interesy konsumentów. Zachowanie nale ż y oceni ć jako bezprawne, gdy przedsi ę biorca podejmuje dzia ł ania sprzeczne z ustaw ą lub nie wykonuje obowi ą zków, które na nim ci ążą . Przyk ł ad takiego zachowania mo ż e stanowi ć pos ł ugiwanie si ę w obrocie konsumenckim postanowieniami umownymi uznanymi za niedozwolone i wpisanymi do prowadzonego przez Prezesa Urz ę du rejestru. Druga z przes ł anek jest spe ł niona, gdy dane dzia ł anie lub zaniechanie przedsi ę biorcy godzi w interesy konsumentów, jako zbiorowo ś ci. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów chroni interesy ogó ł u konsumentów, interesy nieograniczonej liczby podmiotów, których nie da si ę zidentyfikowa ć , interesy konsumentów, jako zjawiska o charakterze instytucjonalnym, zbiorowym. 4 Postawiony w ramach niniejszego post ę powania zarzut dotyczy stosowania przez przedsi ę biorc ę w umowach z konsumentami nast ę puj ą cego postanowienia umownego: „Inwestorowi przys ł uguje kara umowna w wysoko ś ci 10% warto ś ci budynku okre ś lonej w § 3 ust. 1 w razie odst ą pienia przez niego od umowy w sytuacji, o której mowa w § 9 ust. 3”. Na mocy niniejszego post ę powania przedsi ę biorca mo ż e domaga ć si ę zap ł aty przez konsumenta kary umownej w wysoko ś ci 10 % warto ś ci budynku, a konkretnie ceny okre ś lonej w umowie, je ś li dochodzi do rozwi ą zania przez przedsi ę biorc ę umowy w sytuacji, gdy konsument nie wniesienie w wyznaczonym terminie nale ż no ś ci pieni ęż nych. Przedsi ę biorca zwróci ł uwag ę , ż e rozwa ż ana regulacja nie dotyczy okoliczno ś ci niezawinionych przez konsumenta b ę d ą cego d ł u ż nikiem. Odwo ł uj ą c si ę po ś rednio do art. 491 § 1 Kc zastrzeg ł , ż e stosowana przez niego regulacja odnosi si ę do sytuacji, gdy konsumenci popadaj ą w zw ł ok ę . Powo ł uj ą c si ę na wyrok S ą du Najwy ż szego z dnia 10 kwietnia 2003r. (sygn. akt III CKN 1320/2000) wskaza ł , ż e konsument zawsze ponosi odpowiedzialno ść za sw ą zdolno ść p ł atnicz ą . Zwa ż y ć trzeba, ż e wbrew twierdzeniom spó ł ki, nie dokonanie wp ł aty nale ż no ś ci pieni ęż nej w ustalonym terminie nie zawsze jest okoliczno ś ci ą zawinion ą przez konsumenta. Zgodzi ć nale ż y si ę ze stanowiskiem, ż e d ł u ż nik odpowiada za swoj ą zdolno ść p ł atnicz ą i powinien do ł o ż y ć nale ż ytej staranno ś ci przy dbaniu o stan jego finansów. Nale ż y jednak zwróci ć uwag ę , ż e nie zawsze opó ź nienie w p ł atno ś ciach wi ąż e si ę ze z łą sytuacj ą finansow ą konsumenta. Mog ą zaistnie ć okre ś lone okoliczno ś ci kwalifikowane jako si ł a wy ż sza, które spowoduj ą , ż e konsument nie dokona wp ł aty tak w pierwotnym, jak i w dodatkowym terminie. Mog ą to by ć okoliczno ś ci jak np. choroba uniemo ż liwiaj ą ca dokonanie p ł atno ś ci. W takiej sytuacji niezgodne z prawem jest pobieranie kary umownej. Stosownie do art. 471 Kc d ł u ż nik obowi ą zany jest bowiem do naprawienia szkody wynik ł ej z niewykonania lub nienale ż ytego wykonania zobowi ą zania, chyba ż e niewykonanie lub nienale ż yte wykonanie jest nast ę pstwem okoliczno ś ci, za które d ł u ż nik odpowiedzialno ś ci nie ponosi. Przedsi ę biorca podnosi ł jednak, ż e stosowana przez niego regulacja dotyczy tylko sytuacji, w których mamy do czynienia ze zw ł ok ą konsumenta. Przyjmuj ą c takie za ł o ż enie, tak ż e i w takich okoliczno ś ciach sporny zapis nale ż y uzna ć za niezgodny z prawem. Przedsi ę biorca zastrzega na swoj ą rzecz kar ę w wysoko ś ci 10%, która to zw ł aszcza przy aktualnych cenach nieruchomo ś ci, musi zosta ć uznana za nadmiernie wygórowan ą . W zwi ą zku z tym kwestionowan ą klauzul ę nale ż a ł o uzna ć za niezgodn ą z art. 385 1 § 1 Kc, który stanowi, ż e postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wi ążą go, je ż eli kszta ł tuj ą jego prawa i obowi ą zki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, ra żą co naruszaj ą c jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowie ń okre ś laj ą cych g ł ówne ś wiadczenia stron, w tym cen ę lub wynagrodzenie, je ż eli zosta ł y sformu ł owane w sposób jednoznaczny, co jednak nie ma miejsca w niniejszym przypadku. Oceniana klauzula narusza tak ż e art. 385 3 pkt 17 Kc, na mocy którego za niedozwolone uznaje si ę te postanowienia, które nak ł adaj ą na konsumenta, który nie wykona ł zobowi ą zania lub odst ą pi ł od umowy, obowi ą zek ra żą co wygórowanej kary umownej lub odst ę pnego. Oceny takiej nale ż a ł o dokona ć maj ą c na uwadze regulacj ę uznan ą za niezgodn ą z ww. przepisami prawa przez SOKiK na mocy wyroku z dnia 22 listopada 2004r. (sygn. akt XVII Amc 55/03), który orzek ł , ż e niedozwolonymi klauzulami s ą nast ę puj ą ce postanowienia, które nast ę pnie wpisano do rejestru odpowiednio pod numerami 368 i 369: „ Kupuj ą cy mo ż e rozwi ą za ć niniejsz ą umow ę w ka ż dym czasie z zachowaniem 7 dniowego okresu wypowiedzenia z obowi ą zkiem zap ł aty naros ł ych od dnia zawarcia umowy odsetek, kar umownych oraz z obowi ą zkiem zap ł aty kary umownej z tytu ł u rozwi ą zania niniejszej umowy przez Kupuj ą cego w wysoko ś ci 10% ceny okre ś lonej w § 6 ust. 1 ”, „W przypadku okre ś lonym w § 5 ust. 11 i §10 ust. 2 pkt b) Kupuj ą cy zap ł aci sprzedaj ą cemu kar ę umown ą w wysoko ś ci 10% ceny okre ś lonej w § 6 ust. 1 ”. 5 Na mocy ww. postanowie ń figuruj ą cych w rejestrze konsumenci byli zobowi ą zani do zap ł aty na rzecz przedsi ę biorcy dzia ł aj ą cego w bran ż y nieruchomo ś ci kary umownej w wysoko ś ci 10% ceny okre ś lonej w umowie. Z uzasadnienia do przedmiotowego wyroku wynika, ż e kara taka by ł a pobierana zarówno wówczas, gdy to konsument odst ę powa ł od umowy, jak i wtedy, gdy do rozwi ą zania dochodzi ł o w sytuacji, gdy konsument nie przyst ę powa ł do odbioru nieruchomo ś ci albo zalega ł z zap ł at ą rat. Regulacja badana w niniejszej sprawie mie ś ci si ę wi ę c w zakresie regulacji obj ę tej postanowieniami figuruj ą cymi w rejestrze ze szczególnym uwzgl ę dnieniem klauzuli wpisanej pod numerem 369. W przywo ł anym wyroku SOKiK orzek ł , ż e gdy si ę uwzgl ę dni przeci ę tn ą cen ę niewyko ń czonego lokalu, kara na tym poziomie jest ra żą co wygórowana. Zwróci ć te ż trzeba uwag ę na to, ż e kara ta kumuluje si ę z innymi obci ąż eniami, jak np. z odsetkami za opó ź nienie. Aby przedsi ę biorca móg ł domaga ć si ę zap ł aty odsetek, stosowna regulacja w tym zakresie nie musi znale źć si ę w umowie. Mo ż liwo ść taka wynika bowiem z art. 481 § 1 Kc. Zauwa ż y ć nale ż y, ż e odsetki nale żą si ę przy ka ż dym opó ź nieniu, nawet wynikaj ą cym z okoliczno ś ci, za które d ł u ż nik nie odpowiada i nawet wtedy, gdy wierzyciel nie poniós ł ż adnej szkody. W badanym przypadku mo ż e wi ę c mie ć miejsce faktyczne dwukrotne karanie za te same okoliczno ś ci. Kar ę umown ą w wysoko ś ci 10% SOKiK uzna ł za nadmiernie wygórowan ą tak ż e w sytuacji, gdy konsument odst ę powa ł od umowy bez podania przyczyn, a zatem tym bardziej w przypadku, gdy umowa ulega rozwi ą zaniu z powodu przyczyn, za które konsument nie ponosi odpowiedzialno ś ci, kara tej wysoko ś ci jest niedopuszczalna. Pos ł ugiwanie si ę w obrocie konsumenckim klauzulami wpisanymi do rejestru jest zakazane prawem. Prezes Urz ę du mo ż e stwierdzi ć stosowanie przez przedsi ę biorc ę praktyki naruszaj ą cej zbiorowe interesy konsumentów polegaj ą cej na pos ł ugiwaniu si ę postanowieniem wzorca umownego, które zosta ł o wpisane do rejestru, bez wzgl ę du na to, czy wpis dotyczy tego przedsi ę biorcy, przeciwko któremu jest prowadzone post ę powanie, czy te ż nie. S ą d Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 grudnia 2005r. (sygn. akt VI ACa 760/05) wskaza ł , ż e zgodnie z art. 23 a ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 244, poz. 2080 ze zm.) praktyk ą naruszaj ą c ą zbiorowe interesy konsumentów jest pos ł ugiwanie si ę postanowieniem wpisanym do rejestru w oderwaniu od zagadnienia, czy wpis do rejestru powsta ł w zwi ą zku ze stosowaniem wzorca umowy przez ten podmiot, co do którego bada si ę stosowanie praktyki. S ą d Apelacyjny w Warszawie wskaza ł te ż , ż e naruszenie interesów konsumentów mo ż e nast ą pi ć w wyniku dzia ł a ń podmiotów, które stosuj ą klauzule abuzywne wpisane do rejestru, przy czym wpis do rejestru zwi ą zany jest z dzia ł aniami innych kontrahentów konsumentów. Podobne twierdzenie S ą d Apelacyjny zawar ł we wcze ś niejszym wyroku, tj. w orzeczeniu z dnia 29 wrze ś nia 2005r. (sygn. akt VI ACa 381/05), gdzie przywo ł uj ą c stanowisko S ą du Najwy ż szego wyra ż one w uchwale z dnia 19 grudnia 2003r. (sygn. akt III CZP 95/03, OSNC 2005/2/25), wskaza ł , ż e wyrok uwzgl ę dniaj ą cy powództwo przez uznanie postanowie ń wzorca umowy za niedozwolone i zakazanie ich stosowania ma, zgodnie z art. 479 43 k.p.c., od chwili wpisania do odpowiedniego rejestru, skutek tak ż e wobec osób trzecich. Zgodnie ze stanowiskiem SOKiK wyra ż onym w wyroku z dnia 25 maja 2005r. (sygn. akt XVII Ama 46/04), dla uznania, i ż okre ś lona klauzula jest niedozwolonym postanowieniem umownym wpisanym do rejestru klauzul niedozwolonych wystarczy stwierdzenie, ż e mie ś ci si ę ona w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru i nie jest konieczna literalna zgodno ść porównywanych klauzul. Czynnikiem przes ą dzaj ą cym o podobie ń stwie dwóch klauzul powinien by ć zatem zamiar, cel, jakiemu ma s ł u ż y ć kwestionowane postanowienie. Je ś li cel utworzenia spornej klauzuli odpowiada celowi sformu ł owania klauzuli uznanej za niedozwolon ą , oba zapisy mo ż na uzna ć za to ż same. Trafno ść wy ż ej opisanego stanowiska potwierdzi ł równie ż S ą d Najwy ż szy w uchwale z dnia 13 lipca 2006r. (sygn. akt III SZP 3/06). Pomimo, i ż powy ż ej przywo ł ane orzeczenia zapad ł y pod rz ą dami ustawy o ochronie 6 konkurencji i konsumentów z 2000r., to orzecznictwo to nale ż y uzna ć za aktualne tak ż e w bie żą cym stanie prawnym. Na gruncie obecnie obowi ą zuj ą cej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z 2007r. rozwa ż na kwestia zosta ł a uregulowania w analogiczny sposób, a zatem nie wyst ę puj ą ró ż nice, które nakazywa ł yby odmienn ą ocen ę prawn ą badanego zagadnienia. W tym miejscu warto dodatkowo zwróci ć uwag ę , ż e w wyroku z dnia 19 czerwca 2002r. (sygn. akt XVII Amc 34/01) SOKiK orzek ł , ż e przy ocenie abuzywno ś ci klauzuli nie ma znaczenia sposób organizacji lub specyfiki dzia ł alno ś ci prowadzonej przez przedsi ę biorc ę , którego wzorzec podlega abstrakcyjnej kontroli w trybie s ą dowym, na co zwróci ł uwag ę S ą d Najwy ż szy w ww. uchwale z dnia 13 lipca 2006r. S ą d ten podniós ł , ż e uwzgl ę dniaj ą c ratio legis ustawy oraz kieruj ą c si ę potrzeb ą zapewnienia skuteczno ś ci przepisów implementuj ą cych w ł a ś ciwe dyrektywy unijne nale ż y zaakceptowa ć stanowisko, zgodnie z którym wpis postanowienia wzorca do rejestru skutkuje tym, ż e zakazane jest pos ł ugiwanie si ę wpisan ą klauzul ą we wszystkich wzorcach umów. Powy ż sze potwierdza to, ż e katalog niedozwolonych postanowie ń umownych zosta ł sformu ł owany w oderwaniu od rodzaju umowy lub ga łę zi gospodarki, w której umowa zosta ł a zawarta. Za takim rozwi ą zaniem zdaniem S ą du Najwy ż szego przemawiaj ą obok argumentów j ę zykowo – systemowych, wzgl ę dy celowo ś ciowe i funkcjonalne. Przyj ę cie takiego rozwi ą zania sprzyja unikni ę ciu sytuacji, w których zaistnia ł aby konieczno ść prowadzenia kilku post ę powa ń , z których ka ż de musia ł oby zako ń czy ć si ę identycznym rozstrzygni ę ciem. S ą d Najwy ż szy podkre ś li ł , ż e je ż eli SOKiK uzna okre ś lon ą klauzul ę za niedozwolon ą i zostanie ona wpisana do rejestru, ka ż dy z przedsi ę biorców, który stosuje t ę klauzul ę w swoim wzorcu, dopuszcza si ę praktyki naruszaj ą cej zbiorowe interesy konsumentów. S ą d Najwy ż szy stwierdzi ł równie ż , ż e praktyki takiej dopuszcza si ę ka ż dy, kto stosuje klauzul ę w prawdzie nie identyczn ą pod wzgl ę dem j ę zykowym, ale wywo ł uj ą c ą to ż samy skutek. W niniejszym przypadku wykazano jednak dalej id ą c ą ostro ż no ść . Rozwa ż ono wi ę c okoliczno ść , z jakich umów pochodz ą porównywane klauzule. W zwi ą zku z tym postanowienie kwestionowane w ramach niniejszego post ę powania porównano z regulacjami stosowanymi przez przedsi ę biorc ę dzia ł aj ą cego w bran ż y budowlanej, przez dewelopera. W tych okoliczno ś ciach mo ż liwe sta ł o si ę stwierdzenie, ż e wy ż ej przytoczone klauzule s ą to ż same. Pos ł ugiwanie si ę w obrocie konsumenckim postanowieniami wpisanymi do rejestru prowadzi do naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, gdy jednocze ś nie zachowanie to godzi w zbiorowe interesy konsumentów. Jak wskazano powy ż ej zachowanie przedsi ę biorcy bez w ą tpienia oddzia ł uje na szerok ą grup ę uczestników rynku, zagra ż a nieokre ś lonej licznie pomiotów, których pozycja jest s ł absza. Ograniczenie wynikaj ą ce z art. 385 3 pkt 17 Kc dotyczy nie samej mo ż liwo ś ci zastrze ż enia obowi ą zku zap ł aty ustalonej kwoty, lecz jej wysoko ś ci. Obowi ą zek zap ł aty odst ę pnego lub kary umownej nie mo ż e by ć sprzeczny z dobrymi obyczajami, nie mo ż e ra żą co narusza ć interesów konsumentów. Pobierana od konsumentów kara, odst ę pne lub inna op ł ata zastrze ż ona na wypadek rozwi ą zania umowy lub jej niewykonania albo nienale ż ytego wykonania nie mo ż e by ć ra żą co wygórowana. W niniejszym przypadku spó ł ka zastrzeg ł a kar ę umown ą w wysoko ś ci 10% ceny, czym godzi w interesy ekonomiczne konsumentów. Dla negatywnej oceny opisywanej praktyki nie jest konieczne faktyczne zastosowanie opisanej sankcji wobec konsumentów w konkretnych, indywidualnych sprawach. Ju ż samo pos ł ugiwanie si ę okre ś lon ą regulacj ą daje przedsi ę biorcy mo ż liwo ść korzystania z niej, co stwarza zagro ż enie dla interesów konsumentów. W ś wietle przedstawionych okoliczno ś ci nale ż a ł o stwierdzi ć , ż e w rozwa ż anym przypadku dosz ł o do spe ł nienia wszystkich przes ł anek art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, gdy ż przedsi ę biorca dopu ś ci ł si ę stosowania praktyki naruszaj ą cej zbiorowe interesy konsumentów polegaj ą cej na stosowaniu postanowie ń wzorców umów, które zosta ł y wpisane do rejestru, czym naruszy ł art. 24 ust. 1 niniejszej ustawy. 7 W toku prowadzonych czynno ś ci przedsi ę biorca poinformowa ł o wprowadzonej zmianie polegaj ą cej na zastrze ż eniu w § 7 ust. 3 wzoru umowy deweloperskiej sprzeda ż y nieruchomo ś ci, który wprowadzono w ż ycie z dniem 24. 04. 2007r. i który jest wykorzystywany przy zawieraniu umów z konsumentami, ż e kara umowna w wysoko ś ci 10% ceny nale ż y si ę przedsi ę biorcy w razie odst ą pienia przez niego od umowy z winy konsumenta. Dodatkowym elementem doprecyzowuj ą cym kwestionowane postanowienie jest „wina”, jaka musi pojawi ć si ę po stronie konsumenta. Nadal jednak przedsi ę biorca jest uprawniony do dochodzenia kary w wysoko ś ci 10% ceny, co jak wskazano powy ż ej jest kwesti ą przes ą dzaj ą c ą o abuzywno ś ci klauzuli. Z orzeczenia SOKiK z dnia 22 listopada 2004r. wydanego w sprawie o sygn. akt XVII Amc 55/03 wynika bowiem, ż e bez wzgl ę du na okoliczno ś ci skutkuj ą ce utrat ą mocy wi ążą cej przez umow ę , sposób doprowadzenia do utraty mocy wi ążą cej przez umow ę , kara umowna w wysoko ś ci 10% jest nadmiernie wygórowana. W tych okoliczno ś ciach nale ż a ł o stwierdzi ć , ż e wprowadzona przez przedsi ę biorc ę zmiana nie ma rozstrzygaj ą cego znaczenia dla niniejszej sprawy. Przedsi ę biorca nadal pos ł uguje si ę klauzul ą , na mocy której zastrzega si ę na jego rzecz kar ę umown ą w wysoko ś ci 10% ceny nieruchomo ś ci. W zwi ą zku z tym brak jest podstaw do stwierdzenia zaniechania stosowania przez przedsi ę biorc ę praktyki naruszaj ą cej zbiorowe interesy konsumentów opisanej w tym punkcie decyzji. St ą d, stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w niniejszej decyzji uznaje si ę rozwa ż an ą praktyk ę za naruszaj ą c ą zbiorowe interesy konsumentów oraz nakazuje si ę zaniechanie jej stosowania. Wskaza ć warto, ż e w rejestrze niedozwolonych postanowie ń umownych figuruj ą takie postanowienia, w których zastrze ż ono ni ż sz ą kar ę umown ą ni ż równowarto ść 10% ceny. Pod numerem 1 w rejestrze zapisano klauzul ę uznan ą przez SOKiK za niedozwolon ą na mocy wyroku z 11 marca 2002r. (sygn. akt XVII Amc30/01), której tre ść jest nast ę puj ą ca: „ W przypadku odst ą pienia od umowy przez kupuj ą cego, sprzedaj ą cy zwróci mu sum ę dokonanych przedp ł at, bez rewaloryzacji i oprocentowania, pomniejszon ą o 5% warto ś ci mieszkania oraz kwoty robót dodatkowych i zamiennych ”. Okoliczno ść t ę przedsi ę biorca musi uwzgl ę dni ć przy modyfikowaniu wzorca i zmianie umów obejmuj ą cych niew ł a ś ciw ą regulacj ę maj ą cych na celu wykonanie nakazu p ł yn ą cego z niniejszej decyzji. II. Zasadniczo, zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urz ę du mo ż e skorzysta ć z uprawnienia do na ł o ż enia na przedsi ę biorc ę stosuj ą cego praktyk ę naruszaj ą c ą zbiorowe interesy konsumentów kary pieni ęż nej w wysoko ś ci nie wi ę kszej ni ż 10% przychodu osi ą gni ę tego w roku rozliczeniowym poprzedzaj ą cym rok na ł o ż enia kary. Przepis ten nie mo ż e jednak zosta ć zastosowany w sytuacji, gdy przedsi ę biorca nie osi ą gn ął w poprzednim roku przychodu, jak ma to miejsce w niniejszym przypadku. Z poczynionych w toku post ę powania ustale ń wynika bowiem, ż e przedsi ę biorca powsta ł dopiero w bie żą cym roku. W takiej sytuacji Prezes Urz ę du mo ż e skorzysta ć z mo ż liwo ś ci przewidzianej w art. 106 ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, który stanowi, ż e w przypadku, gdy przedsi ę biorca nie osi ą gn ął przychodu w roku rozliczeniowym poprzedzaj ą cym rok na ł o ż enia kary, Prezes Urz ę du mo ż e ustali ć kar ę pieni ęż n ą w wysoko ś ci do dwustukrotno ś ci przeci ę tnego wynagrodzenia. Zgodnie z definicj ą zawart ą w art. 4 pkt. 16 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez przeci ę tne wynagrodzenie rozumie si ę przeci ę tne miesi ę czne wynagrodzenie w sektorze przedsi ę biorstw za ostatni miesi ą c kwarta ł u poprzedzaj ą cego dzie ń wydania decyzji Prezesa Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów, og ł aszane przez Prezesa G ł ównego Urz ę du Statystycznego na podstawie odr ę bnych przepisów. Stosownie do art. 111 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przy ustalaniu wysoko ś ci kar pieni ęż nych, w tym kar okre ś lonych w art. 106 tej ustawy, nale ż y uwzgl ę dni ć 8 w szczególno ś ci okres, stopie ń oraz okoliczno ś ci naruszenia przepisów ustawy, a tak ż e uprzednie naruszenie przepisów ustawy. W punkcie I niniejszej decyzji stwierdzono stosowanie przez przedsi ę biorc ę praktyki naruszaj ą cej zbiorowe interesy konsumentów opisanej szczegó ł owo powy ż ej. Praktyka ta polega na pos ł ugiwaniu si ę w obrocie konsumenckim klauzul ą wpisan ą do rejestru niedozwolonych postanowie ń umownych. Fakt, ż e wy ż ej opisana praktyka jest zwi ą zana ze stosowaniem wzoru umowy zawieraj ą cego regulacje proponowane konsumentom wskazuje na powtarzalno ść zachowania przedsi ę biorcy. Wzorzec wraz z zawartym w nim kwestionowanym w ramach niniejszego post ę powania postanowieniem jest w obrocie dopiero od nieca ł ego roku. Zwa ż y ć jednak trzeba na wag ę umów zawieranych przez dewelopera, które łą cz ą si ę ze znacznymi obci ąż eniami finansowymi konsumentów i wysokim ryzykiem. Przywo ł ane okoliczno ś ci uzasadniaj ą na ł o ż enie na przedsi ę biorc ę kary pieni ęż nej. W zwi ą zku z tym, ż e spó ł ka powsta ł a w bie żą cym roku, nie osi ą gn ęł a ona w ubieg ł ym roku ż adnych przychodów wobec czego wysoko ść kary nale ż y oprze ć na wysoko ś ci przeci ę tnego wynagrodzenia. Przy ustalaniu wysoko ś ci kary Prezes Urz ę du wzi ął pod uwag ę okoliczno ść , ż e przedsi ę biorca dopu ś ci ł si ę naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów po raz pierwszy. Na wymiar kary wp ł yn ęł o te ż to, ż e kwestionuj ą c zasadno ść postawionego w ramach niniejszego post ę powania zarzutu, spó ł ka modyfikuj ą c wzorzec nie obj ęł a zmian ą zasadniczego elementu kwestionowanego zapisu, jakim jest wysoko ść kary umownej. Kara pieni ęż na nak ł adana przez Prezesa Urz ę du na przedsi ę biorc ę , który dopu ś ci ł si ę stosowania praktyki naruszaj ą cej zbiorowe interesy konsumentów s ł u ż y podkre ś leniu naganno ś ci ocenianego zachowania. Przedsi ę biorca, jako profesjonalista powinien wiedzie ć , ż e okre ś laj ą c warunki umowne nie mo ż e stosowa ć praktyk godz ą cych w interesy s ł abszych uczestników rynku, jakimi s ą konsumenci. Decyduj ą c o na ł o ż eniu kary i jej wysoko ś ci wzi ę to pod uwag ę wszystkie ww. okoliczno ś ci. Orzeczona kara powinna stanowi ć dolegliwo ść dla uczestnika niniejszego post ę powania, tak aby jej na ł o ż enie skutkowa ł o w przysz ł o ś ci zapobie ż eniem zaistnienia podobnych sytuacji. Z drugiej strony nale ż y te ż podkre ś li ć wymiar edukacyjny i wychowawczy zastosowanego ś rodka oraz wyrazi ć nadziej ę , ż e odniesie on spodziewany skutek na przysz ł o ść . Poza wymiarem indywidualnym kary, nale ż y zwróci ć uwag ę na jej wymiar ogólny, funkcj ę odstraszaj ą c ą i wychowawcz ą w stosunku do innych uczestników rynku. Niniejsza decyzja jest wydawana w grudniu, wobec czego za warto ść wyj ś ciow ą nale ż y przyj ąć przeci ę tne wynagrodzenie z wrze ś nia 2007r., a zatem 2858,83 z ł (s ł ownie: dwa tysi ą ce osiemset pi ęć dziesi ą t osiem z ł otych osiemdziesi ą t trzy grosze) 1 . W przedmiotowej sprawie wysoko ść kary ustalono na poziomie 2858,83 z ł (s ł ownie: dwóch tysi ę cy o ś miuset z ł otych pi ęć dziesi ę ciu o ś miu z ł otych osiemdziesi ę ciu trzech groszy). W ocenie Prezesa Urz ę du kara wymierzona w tej wysoko ś ci jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Wobec powy ż szego orzeczono jak w punkcie II sentencji. III. Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urz ę du rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które mo ż e by ć zamieszczone w decyzji ko ń cz ą cej post ę powanie. W my ś l art. 77 ust. 1 tej ustawy, je ż eli w wyniku post ę powania Prezes Urz ę du stwierdzi ł naruszenie przepisów ustawy, przedsi ę biorca, który dopu ś ci ł si ę tego naruszenia, jest obowi ą zany ponie ść koszty post ę powania. Niniejsze post ę powanie w sprawie stosowania przez przedsi ę biorc ę praktyki naruszaj ą cej zbiorowe interesy konsumentów zosta ł o wszcz ę te z urz ę du, a w jego wyniku Prezes Urz ę du w punkcie I sentencji decyzji stwierdzi ł naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Kosztami niniejszego 1 Dziennik Urz ę dowy G ł ównego Urz ę du Statystycznego z dnia 22 pa ź dziernika 2007r. Nr 10, poz. 66 9 post ę powania s ą wydatki zwi ą zane z korespondencj ą prowadzon ą przez Prezesa Urz ę du z przedsi ę biorc ą . W zwi ą zku z powy ż szym postanowiono obci ąż y ć ww. spó ł k ę kosztami post ę powania w wysoko ś ci 37 z ł (s ł ownie: trzydziestu siedmiu z ł otych). Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów kar ę pieni ęż n ą nale ż y ui ś ci ć w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia si ę niniejszej decyzji na konto Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000. Koszty niniejszego post ę powania przedsi ę biorca obowi ą zany jest wp ł aci ć na konto Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie w NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000. Stosownie do tre ś ci art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zwi ą zku z art. 479 28 § 2 k.p.c. – od niniejszej decyzji przys ł uguje odwo ł anie do S ą du Okr ę gowego w Warszawie – S ą du Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od daty jej dor ę czenia, za po ś rednictwem Prezesa Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach Na postanowienie zawarte w punkcie III niniejszej decyzji, na podstawie art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zwi ą zku z 479 28 § 1 pkt 2 k.p.c. przys ł uguje za ż alenie do S ą du Okr ę gowego w Warszawie – S ą du Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za po ś rednictwem Prezesa Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach w terminie tygodnia od dnia dor ę czenia. DYREKTOR DELEGATURY URZ Ę DU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW W KATOWICACH Alicja Kral 10