RKT-31/2009

1 DELEGATURA UOKiK W KATOWICACH RKT-61-10/09/SB Katowice, 7.10.2009r. DECYZJA Nr RKT-31/2009 Stosownie do art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) i § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 134, poz. 939) w związku z § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 107, poz. 887) po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów przeciwko T. D. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą „Moto-Ventus” w Krzepicach, – w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: I. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 tej ustawy uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów bezprawne działania T. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „Moto-Ventus” w Krzepicach polegające na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez nie zamieszczanie w „Warunkach gwarancji” rzetelnych, prawdziwych i pełnych, informacji o nazwie gwaranta, co zostało uznane za sprzeczne z art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. Nr 141, poz. 1176 z zm.), i nakazuje się zaniechania jej stosowania. II. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 tej ustawy uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów bezprawne działania T. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „Moto-Ventus” w Krzepicach polegające na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez nie zamieszczanie w „Warunkach gwarancji” informacji o: terytorialnym zasięgu ochrony gwarancyjnej oraz oświadczenia, że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową, co zostało uznane za sprzeczne z art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego i nakazuje się zaniechania jej stosowania. III. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nakłada się na T. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „Moto-Ventus” w Krzepicach, karę pieniężną płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazów, o których mowa w art. 24 ust. 2 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punktach I i II sentencji niniejszej decyzji w wysokości 39 894 PLN (słownie złotych: trzydzieści dziewięć tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt cztery). IV. Na podstawie art. 77 ust. 1 w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów obciąża się T. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „Moto-Ventus” w Krzepicach , kosztami opisanego na wstępie postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz zobowiązuje się do zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania w kwocie 39 zł (słownie złotych: trzydzieści dziewięć). Uzasadnienie W imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwanego dalej organem antymonopolowym) z urzędu przeprowadzone zostało postępowanie wyjaśniające w sprawie wstępnego ustalenia, czy w związku z działalnością T. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „Moto-Ventus” w Krzepicach – zwanego dalej także jako Moto-Ventus lub przedsiębiorcą, występowało naruszenie uzasadniające wszczęcie postępowania w sprawie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, o których mowa w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (zwanej też dalej ustawą antymonopolową). W dniu 5.02.2009r. postanowieniem nr 1 (Karta nr 2) wszczęte zostało z urzędu postępowanie w związku z podejrzeniem stosowania bezprawnych działań noszących znamiona praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, które mogły stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy antymonopolowej, poprzez: 1. naruszenie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez nie zamieszczenie w „Warunkach gwarancji” rzetelnych, prawdziwych i pełnych, informacji o nazwie gwaranta, co mogło zostać uznane za sprzeczne z art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. Nr 141, poz. 1176 z zm.), 2. naruszenie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez nie zamieszczenie w „Warunkach gwarancji” informacji o: terytorialnym zasięgu ochrony gwarancyjnej oraz oświadczenia, że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową, co mogło zostać uznane za sprzeczne z art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego. Przedsiębiorca nie skorzystał z prawa do ustosunkowania się do postawionych zarzutów. Z uwagi na brak odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania złożona została reklamacja pisma. Przeprowadzone przez Pocztę Polską postępowanie reklamacyjne wykazało, iż pismo zostało dostarczone przedsiębiorcy w dniu 9.02.2009r. (Karta nr 193) Pismem z dnia 31.07.2009r. przedsiębiorca został zawiadomiony o zakończeniu zbierania materiału dowodowego (Karta nr 214). Pismo zostało odebrane w dniu 3.08.2009r. (Karta nr 216). Przedsiębiorca nie skorzystał z prawa do zapoznania się z dokumentami. Organ antymonopolowy ustalił, co następuje: W trakcie postępowania, organ antymonopolowy ustalił, że przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą polegającą m.in. na sprzedaży skuterów na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (Karty nr 9, 208, 209). 3 W dokumencie gwarancyjnym produktów: skuter XT 50QT oraz skuter XT 150QT, gwarant został określony w następujący sposób FLOR/MOTORTOM. Na okładce dokumentu zamieszczone zostały następujące informacje Motortom IMPORTER/DYSTRYBUTOR FLORA/MOTORTOM ul. Rolnicza 1 43-160 Krzepice, woj. śląskie (Karty nr 12, 19). W dokumentach gwarancyjnych Ventus Prymus 50, Ventus Maxim 50, Ventus Donatio 50, Ventus Modo 50, Ventus Modo 150, Chopper King XT 50Q, Chopper Super King XT 150-16, Chopper Lifan 250, gwarant został określony jako: FLORA / MOTO-VENTUS ul. Rolnicza 1, 42- 160 Krzepice. Na okładkach dokumentów zamieszczone zostały następujące informacje MOTOVENTUS IMPORTER/DYSTRYBUTOR FLORA/MOTO-VENTUS Krzepice, woj. śląskie (Karty nr 46, 59, 64, 77, 82, 92). W dostarczonych pismem z dnia 2.06.2008r. dokumentach gwarancyjnych Ventus Prymus II, Ventus Modo II, Ventus Sport, Ventus Catena, Ventus Grando, gwarant został określony jako: FLORA / MOTO-VENTUS Krzepice. Na okładkach dokumentów zamieszczone zostały następujące informacje MOTOVENTUS IMPORTER/DYSTRYBUTOR FLORA/MOTO- VENTUS Krzepice, woj. śląskie (Karty nr 138, 11, 120, 133, 102, 115, 156, 169, 174, 187). W dokumencie gwarancyjnym produktów: skuter XT50QT oraz skuter XT 150QT, nie zamieszczono pełnych informacji o: terytorialnym zasięgu ochrony gwarancyjnej oraz oświadczenia, że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową (Karta nr 19). W dokumentach gwarancyjnych Ventus Prymus 50, Ventus Maxim 50, Ventus Donatio 50, Ventus Modo 50, Ventus Modo 150, Chopper King XT 50Q, Chopper Super King XT 150-16, Chopper Lifan 250, nie zamieszczono pełnych informacji o: terytorialnym zasięgu ochrony gwarancyjnej oraz oświadczenia, że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową (Karty nr 59-60, 77-78, 92-93). W toku niniejszego postępowania organ antymonopolowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy antymonopolowej zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Ustawa antymonopolowa w art. 24 ust. 2 i 3 stanowi, że przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego, naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji. Nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma indywidualnych interesów konsumentów. W przypadku, gdy doszło do naruszenia art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, organ antymonopolowy na mocy art. 26 ust. 1 tej ustawy uznaje określoną praktykę za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazuje zaniechanie jej stosowania. Jako „sprzeczne z prawem” należy kwalifikować zachowania sprzeczne z nakazem zawartym w ustawie, rozporządzeniu wydanym na podstawie i dla wykonania ustawy, umową międzynarodową mającą bezpośrednie zastosowanie w stosunkach wewnętrznych. Sprzeczne z prawem są czyny: zabronione i zagrożone sankcją karną, czyny zabronione pod sankcjami dyscyplinarnymi, czyny zakazane przepisami administracyjnymi lub przepisami prawa gospodarczego i publicznego, czyny zabronione przepisami o charakterze cywilnym, sprzeczne z nakazami zawartymi w prawie cywilnym lub prawie administracyjnym. Bezprawność jest taką cechą działania, która polega na jego sprzeczności z normami prawa lub zasadami współżycia społecznego, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy. Dla ustalenia bezprawności 4 działania wystarczy, że określone zachowanie koliduje z przepisami prawa. /Por. Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji Komentarz, pod redakcją prof. dr hab. Janusza Szwaji, Wydawnictwo CH BECK, Warszawa 2000, s.117 - 118/ Wobec powyższego, aby określone zachowanie mogło zostać uznane za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: - bezprawne działanie przedsiębiorcy, - działanie narusza zbiorowe interesy konsumentów. I. W zakresie pkt I sentencji decyzji praktyka narusza obowiązek udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez nie zamieszczenie w „Warunkach gwarancji”, informacji o nazwie gwaranta, co zostało uznane za sprzeczne z art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. Nr 141, poz. 1176 z zm.) – zwanej dalej ustawą o szczególnych warunkach sprzedaży. Zgodnie z art. 13 ust. 4 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży, w dokumencie gwarancyjnym należy zamieścić podstawowe dane potrzebne do dochodzenia roszczeń z gwarancji, w tym w szczególności nazwę i adres gwaranta lub jego przedstawiciela w Rzeczypospolitej Polskiej, czas trwania i terytorialny zasięg ochrony gwarancyjnej. Ponadto powinno być w nim zawarte stwierdzenie, że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową. Art. 3 ust. 1 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży, stanowi, że sprzedawca dokonujący sprzedaży w Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany udzielić kupującemu jasnych, zrozumiałych i niewprowadzających w błąd informacji, wystarczających do prawidłowego i pełnego korzystania ze sprzedanego towaru konsumpcyjnego. W szczególności należy podać: nazwę towaru, określenie producenta lub importera. Na podstawie przedstawionych informacji, ustalono, iż przedsiębiorca z dniem 01.01.2007r. zmienił nazwę pod którą prowadził działalność z „Motortom”, na „Moto-Ventus”. Dodatkowo ustalono, iż nazwy „FLORA” oraz „MOTO-VENTUS” są nazwami handlowymi różnych przedsiębiorców. Pod nazwą „FLORA” działalność prowadzi Pan W. D. jako Zakład Produkcyjno- Handlowo-Usługowy „FLORA” ... Natomiast pod nazwą „Moto-Ventus” działalność prowadzi T. D., w Krzepicach,. Przedsiębiorca wyjaśnił również, iż firma FLORA jest importerem pojazdów, a firma Moto-Ventus dystrybutorem pojazdów w Polsce. Firma FLORA prowadzi także sprzedaż tych pojazdów dla kilku wybranych dużych klientów w Polsce i wtedy jest dla tych firm gwarantem. Ze względów oszczędnościowych dla każdego przedsiębiorcy nie są drukowane oddzielne instrukcje. Przedsiębiorca wyjaśnił, iż trudno jest ustalić odpowiednią ilość instrukcji, którą należy wydrukować dla poszczególnych produktów i przedsiębiorców. Przedsiębiorca zadeklarował, iż przez skreślenie jednej firmy i pozostawienie drugiej wraz ze stosowanymi pieczęciami określany jest gwarant dla nabywanego przez klienta produktu. Powołane w części ustalającej decyzji Karty gwarancyjne zawierają następujące oznaczenia gwaranta: FLORA / MOTORTOM, FLORA / MOTO-VENTUS Krzepice. Na okładkach dokumentów zawierających instrukcje obsługi oraz warunki gwarancyjne zamieszczone zostały następujące informacje Motortom IMPORTER /DYSTRYBUTOR FLORA/MOTORTOM Krzepice, woj. śląskie, MOTOVENTUS IMPORTER/DYSTRYBUTOR FLORA/MOTO- VENTUS Krzepice, woj. śląskie. Stosowany sposób oznaczenia przedsiębiorcy wprowadza konsumentów w błąd. Przedsiębiorcą gwarantem w przedmiotowym przypadku jest osoba fizyczna, dlatego też jej dane personalne, a nie nazwa handlowa określają przedsiębiorcę. W dokumencie gwarancyjnym w sposób jednoznaczny powinna być podana pełna nazwa gwaranta. Tym samym nawet wykreślenie jednej z nazw, nie gwarantuje konsumentom pełnej informacji o danych adresowych i nazwie 5 gwaranta. Nawet zamieszczenie w dokumencie danych dotyczących gwaranta w formie pieczęci nie gwarantuje konsumentom posiadania pełnej rzetelnej informacji o gwarancie. Istotne jest to, iż przedsiębiorca nie przedstawił karty gwarancyjnej, która by zawierała wszystkie powyżej opisane informacje w formie zapewniającej konsumentom pełną, rzetelną i prawdziwą informację. Przytoczone w części ustalającej informacje są wpisane we wzorzec dokumentu gwarancyjnego tym samym konsument otrzymuje ten dokument w takiej formie. Natomiast wszelkie dodatkowe czynności, które musi wykonać sprzedawca, a więc wykreślenie części informacji, zamieszczenie na dokumencie odcisku pieczęci nie gwarantuje konsumentom dysponowanie pełnymi, rzetelnymi i prawdziwymi informacjami umożliwiającymi dochodzenie przez konsumenta roszczeń. Analiza dokumentów, które zawierają warunki gwarancji wykazała, iż kilkukrotnie równolegle podają one nazwy FLORA/Moto-Ventus, tym samym konieczne byłoby usunięcie nazwy przedsiębiorcy aż w kilku miejscach. Biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności w tej sprawie, a więc wpisywanie do wzorca dokumentu nazwy pod jaką działa przedsiębiorca, brak jest okoliczności usprawiedliwiających dla nie zamieszczenia jego imienia i nazwiska. Istotne w przedmiotowym przypadku jest również to, iż jak zostało opisane powyżej przedsiębiorcy działają pod innymi adresami, natomiast podany jest tylko adres Moto-Ventus. Dodatkowo przedsiębiorca w postępowaniu nie zadeklarował podjęcia działań mających na celu wprowadzenie do stosowania dokumentów z prawidłowymi informacjami. Zgodnie z art. 43 4 k.c., firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko. Nie wyklucza to włączenia do firmy pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych. „Z komentowanego przepisu wynika, że na firmę przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną składa się co najmniej jej imię i nazwisko (...). Koniunkcja zastosowana w wyrażeniu "imię i nazwisko" wskazuje, że obydwa wymienione człony firmy muszą wystąpić łącznie. Nie jest więc dopuszczalne posłużenie się jako firmą tylko imieniem albo tylko nazwiskiem przedsiębiorcy (...). Imię lub nazwisko w firmie osoby fizycznej nie mogą być także zastąpione innym oznaczeniem, w szczególności pseudonimem. (...) Prawnie przysługujące imię i nazwisko stanowi obligatoryjny rdzeń (korpus) firmy każdego przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną. Firma takiego przedsiębiorcy nie musi jednak ograniczać się do jej imienia i nazwiska. Dopuszczalne jest uzupełnienie jej o inne określenia (szerzej J. Szwaja (w:) Komentarz KSH, t. V, s. 116 i n.). Komentowany przepis wskazuje na możliwość włączenia do firmy osoby fizycznej jej pseudonimu (może to być pseudonim już wcześniej używany przez daną osobę bądź pseudonim specjalnie obrany na potrzeby podejmowanej działalności gospodarczej - por. P. Zaporowski, Pseudonim w firmie, PPH 2006, nr 6, s. 46) oraz określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy lub miejsce jej prowadzenia. W firmie mogą być ponadto umieszczone inne określenia dowolnie dobrane (np. tytuły naukowe lub zawodowe albo ich skróty, drugie lub dalsze imiona, także użyte w formie zdrobniałej bądź skróty albo pierwsze litery takich imion). Jednakże użyty w tym przepisie zwrot "inne określenia dowolnie obrane" nie może być rozumiany dosłownie. Te dodatkowe określenia nie mogą bowiem wprowadzać w błąd lub w inny sposób naruszać zasady prawdziwości firmy, jak również "monopolu" określonych podmiotów na używanie konkretnych oznaczeń (por. W. Popiołek (w:) K. Pietrzykowski, Komentarz, t. I, 2008, s. 226 i n.; E. Gniewek (w:) E. Gniewek, Komentarz, 2006, s. 99). Umieszczenie w firmie osoby fizycznej obok jej imienia i nazwiska innych jeszcze oznaczeń (np. drugiego lub dalszego imienia, pseudonimu, tytułu itp.) czasami może być konieczne dla dostatecznego odróżnienia się przedsiębiorcy od innych przedsiębiorców legitymujących się takim samym imieniem i nazwiskiem i działających na tym samym rynku (por. S. Dmowski (w:) S. Dmowski, S. Rudnicki, Komentarz, 2007, s. 160; P. Zaporowski, Imię..., op. cit. , s. 59).” /komentarz Janiak Andrzej Źródło LexInternet/. 6 W przedmiotowym przypadku naruszenie interesów konsumentów nastąpiło w dwojaki sposób. Po pierwsze w warunkach gwarancji, gwarant został określony nazwami dwóch niezależnych przedsiębiorców. Na podstawie przedmiotowych danych utrudniono konsumentom możliwość ustalenia, który z nich faktycznie ponosi odpowiedzialność jako gwarant. Dodatkowo w przedmiotowym przypadku gwarantem jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, tym samym zamieszczając w dokumencie gwarancji nazwę i adres gwaranta lub jego przedstawiciela w Rzeczypospolitej Polskiej powinien ja podać zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Dlatego powinien podać imię i nazwisko oraz nazwę pod jaką prowadzi działalność wpisaną do ewidencji działalności gospodarczej. Dodatkowo stwierdzone zostało, iż w sytuacji zmiany nazwy pod jaką działalność prowadzi przedsiębiorca zmiany odpowiednie nie były nanoszone na dokument gwarancyjny. Przedmiotowa praktyka dotyczy działań przedsiębiorcy narażających konsumentów na straty ekonomiczne. Konsumenci poprzez nieotrzymanie szczegółowych informacji o faktycznych danych gwaranta są narażeni na trudności w dochodzeniu roszczeń na podstawie warunków gwarancji. Produkty, których dotyczą kwestionowane warunki gwarancji mogą nabywać wszystkie osoby nimi zainteresowane. Tym samym oferta korzystania z usług przedsiębiorcy skierowana jest do nieograniczonej grupy konsumentów. Biorąc pod uwagę przesłanki podane w powyższym uzasadnieniu stosowania praktyki, organ antymonopolowy stwierdził, że jest ona bezprawna oraz narusza interesy konsumentów. W związku z faktem, że zaistniały łącznie obie przesłanki, tj. bezprawność działań oraz naruszenie interesów nieograniczonej grupy konsumentów, organ antymonopolowy uznał ocenianą praktykę za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Wobec powyższego orzeka się jak w pkt I sentencji decyzji. II W zakresie punktu II sentencji decyzji oceniana praktyka narusza obowiązek udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez nie zamieszczenie w „Warunkach gwarancji” pełnych informacji o: terytorialnym zasięgu ochrony gwarancyjnej oraz oświadczenia, że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową, co zostało uznane za sprzeczne z art. 13 ust. 4 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. Zgodnie z art. 13 ust. 4 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży, w dokumencie gwarancyjnym należy zamieścić podstawowe dane potrzebne do dochodzenia roszczeń z gwarancji, w tym w szczególności nazwę i adres gwaranta lub jego przedstawiciela w Rzeczypospolitej Polskiej, czas trwania i terytorialny zasięg ochrony gwarancyjnej. Ponadto powinno być w nim zawarte stwierdzenie, że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową. Informacja określająca terytorialny zasięg ochrony gwarancyjnej ma zapewnić konsumentom wiedzę, na jakim obszarze produkt może być wykorzystywany, aby zapewniona była ochrona gwarancyjna. Zgodnie z ustawą o szczególnych warunkach sprzedaży, warunki gwarancyjne muszą posiadać zapis informujący, że konsument może dochodzić roszczeń nie tylko na podstawie gwarancji, ale również innych przepisów ogólnych wynikających z niezgodności towaru z umową. Nieotrzymanie wszystkich informacji o przysługujących konsumentom prawach, oraz o terenie, na którym zapewniona jest ochrona gwarancyjna, zostało uznane za naruszające prawo konsumentów do otrzymania pełnych, rzetelnych i prawdziwych informacji, uprawniających do dochodzenia roszczeń nie tylko na podstawie warunków gwarancji. Ustawa o szczególnych warunkach sprzedaży określa minimalne obowiązki sprzedawcy co do sprzedawanych produktów, których nie można ograniczyć. Zamieszczenie informacji, iż warunki gwarancji nie ograniczają ani nie zawieszają uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową, ma na celu 7 poinformowanie konsumentów o ich dodatkowych prawach wynikających z ustawy. Dzięki tej informacji, konsument ma świadomość, iż dochodząc roszczeń ma prawo powoływać się na inne regulacje, a nie tylko na warunki gwarancyjne. W dokumentach zawierających warunki gwarancji określonych w części ustalającej decyzji, nie zamieszczono pełnych informacji o: terytorialnym zasięgu ochrony gwarancyjnej oraz oświadczenia, że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową, co może zostać uznane za sprzeczne z art. 13 ust. 4 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego. Przedmiotowa praktyka narusza interesy tej samej grupy osób, która została określona w uzasadnieniu do pkt I sentencji decyzji. Na podstawie przesłanek zawartych w powyższym uzasadnieniu stosowania praktyki, organ antymonopolowy stwierdził, że jest ona bezprawna oraz narusza interesy konsumentów. W związku z faktem, że zaistniały łącznie obie przesłanki, tj. bezprawność działań oraz naruszenie interesów nieograniczonej grupy konsumentów, organ antymonopolowy uznał ocenianą praktykę za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Wobec powyższego orzeka się jak w pkt II sentencji decyzji. III. Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy antymonopolowej, Prezes Urzędu może skorzystać z uprawnienia do nałożenia na przedsiębiorcę stosującego praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów kary pieniężnej w wysokości nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary. Kara taka może być nałożona bez względu na to, czy przedsiębiorca dopuścił się naruszenia celowo, czy też nieumyślnie. Stosownie do art. 111 ustawy antymonopolowej przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, w tym kar określonych w art. 106 tej ustawy, należy uwzględnić w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów ustawy. Kara nakładana przez organ antymonopolowy na przedsiębiorcę, który dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów służy podkreśleniu naganności ocenianego zachowania. Zawodowy (profesjonalny) charakter świadczenia usług wymaga prowadzenia działalności w sposób zapewniający poszanowanie dobrych obyczajów oraz słusznych interesów konsumentów, co wiąże się z respektowaniem obowiązujących przepisów prawa. Organ antymonopolowy uznał, iż w okolicznościach niniejszej sprawy istnieją podstawy do nałożenia na T. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „Moto-Ventus” w Krzepicach kary pieniężnej z tytułu naruszeń stwierdzonych w pkt I i II niniejszej sentencji decyzji tj. z tytułu stosowania praktyk polegających na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji w warunkach gwarancji. Podstawą obliczenia wysokości niniejszej kary jest przychód osiągnięty przez przedsiębiorcę w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, tj. w 2008r. (Karta nr 201). Wielkość osiągniętego przychodu została podana przez Urząd Skarbowy na podstawie złożonego przez przedsiębiorcę zeznania podatkowego. Przychód osiągnięty przez przedsiębiorcę w 2008r. wyniósł [ tajemnica przedsiębiorstwa ] (pkt I 1 Załącznika Nr 1), w związku z czym maksymalna kara, jaka mogłaby w niniejszym przypadku zostać wymierzona, to [ tajemnica przedsiębiorstwa ] (pkt I 2 Załącznika Nr 1). Jak stwierdzono w uzasadnieniu stosowania przedmiotowych praktyk, powodowały one, iż konsumenci nie otrzymywali rzetelnych, prawdziwych i pełnych informacji, zgodnie z wymaganiami narzuconymi przez przepisy ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży. W konsekwencji tego braku, konsumenci w momencie zakupu produktów nie byli informowani o 8 wszystkich prawach im przysługujących, a więc, iż w sytuacji wystąpienia niezgodności towaru z umową mogą dochodzić swoich praw również z tego tytułu, a nie wyłącznie na podstawie warunków gwarancji. Niepodawanie pełnej nazwy gwaranta w sposób zgodny z przepisami prawa oraz podawanie dwóch nazw pod którymi działalność prowadzą niezależni przedsiębiorcy może utrudniać konsumentom dochodzenia ich praw na podstawie warunków gwarancji. Analizując powyższą sytuację, stwierdzone zostało, iż przedsiębiorca dopuścił, się stosowania przedmiotowych praktyk na etapie zawarcia kontraktu z wpływem na wykonanie. Ustalając wysokość kary organ antymonopolowy wziął pod uwagę bezpośredni wpływ stosowania zakwestionowanych praktyk na pogorszenie się sytuacji konsumentów w stosunku do praw przyznanych im przez przepisy prawa. W kontekście analizy wag stwierdzonych naruszeń wzięto także pod uwagę długotrwały okres stosowania zakwestionowanej praktyki, tj. od 01.01.2007r. (Karta nr 45). W przedmiotowym przypadku ustalając wyjściowy poziom kary pieniężnej wzięto pod uwagę naturę naruszeń. Dla każdej ze stosowanych praktyk przyjęte zostały niezależne wagi uwzględniając konsekwencje ekonomiczne dla konsumentów. Uwzględniono wpływ stosowanych praktyk na realizację zawartych umów. W oparciu o osiągnięty przez przedsiębiorcę przychód ustalono kwotę bazową stanowiącą punkt wyjścia dla dalszych obliczeń. Zarówno w przypadku praktyki zakwestionowanej w pkt I jak i w pkt II sentencji decyzji kwoty bazowe ustalono na poziomie 16 622,6 zł (słownie złotych szesnaście tysięcy sześćset dwadzieścia dwa 60/00), co stanowi [ tajemnica przedsiębiorstwa ] (pkt II 1 a Załącznika Nr 1) przychodu osiągniętego przez przedsiębiorcę. Wyliczając ostateczny wymiar kary, brak było okoliczności, które organ antymonopolowy mógłby uznać za okoliczności łagodzące. Natomiast przy wyliczeniu ostatecznej wartości kary został uwzględniony krajowy wymiar stosowanych praktyk (Karta nr 45). Obliczając ostateczny wymiar kary organ antymonopolowy uwzględnił przedmiotową przesłankę. Procent podwyższeń zastosowanych z uwagi na występujące w sprawie okoliczności obciążające wyniósł w przypadku obu zakwestionowanych praktyk 20%. W związku z powyższym ustalono wysokość kary na kwotę 39 894 PLN (słownie złotych: trzydzieści dziewięć tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt cztery), co stanowi [ tajemnica przedsiębiorstwa ] (pkt II 1 b Załącznika Nr 1) osiągniętego przez przedsiębiorcę w 2008r. przychodu oraz [ tajemnica przedsiębiorstwa ] (pkt II 1 c Załącznika Nr 1) maksymalnego wymiaru kary przewidzianego w art. 106 ust. 1 pkt 4) ustawy antymonopolowej. Jest ona adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ww. ustawy i współmierna do możliwości finansowych przedsiębiorcy. Organ antymonopolowy uznał, że orzeczona kara powinna pełnić funkcję dyscyplinującą i prewencyjną tak, aby zapobiec w przyszłości stosowaniu podobnych naruszeń. Niniejsza kara powinna pełnić również funkcję edukacyjną i wychowawczą, a także podkreślać naganność zakwestionowanych w niniejszym postępowaniu zachowań przedsiębiorcy. Wobec powyższego orzeczono, jak w pkt III sentencji niniejszej decyzji. IV. Na podstawie art. 77 ust. 1 ustawy antymonopolowej, jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu i w jego wyniku Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustawy, przedsiębiorca lub związek przedsiębiorców, który dopuścił się tego naruszenia, zobowiązany jest ponieść koszty postępowania. Zgodnie z art. 80 ustawy antymonopolowej, organ antymonopolowy rozstrzyga o kosztach, w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. Postępowanie przeciwko przedsiębiorcy w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, zostało wszczęte z urzędu. Na podstawie ustaleń dokonanych w trakcie postępowania w punkcie I decyzji stwierdzone zostało naruszenie przepisów ustawy antymonopolowej. Kosztami niniejszego postępowania dla organu antymonopolowego, są wydatki w wysokości 39 zł związane z korespondencją prowadzoną z przedsiębiorcą. W związku z 9 powyższym organ antymonopolowy postanowił obciążyć przedsiębiorcę kosztami postępowania w wysokości 39 zł (słownie złotych: trzydzieści dziewięć). Wobec powyższego orzeka się jak w punkcie IV sentencji decyzji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000. Koszty niniejszego postępowania przedsiębiorca obowiązany jest wpłacić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie w NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c. – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od daty jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach W przypadku jednak kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w punkcie IV niniejszej decyzji, stosownie do art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z 479 32 § 1 i § 2 Kpc, należy wnieść zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach w terminie tygodnia od dnia doręczenia niniejszej decyzji. DYREKTOR DELEGATURY URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW W KATOWICACH MACIEJ FRAGSZTAJN