RKT-25/2007

1 DELEGATURA UOKiK W KATOWICACH Katowice, dnia 20. 07. 2007r. RKT – 61 – 14/07/AD DECYZJA Nr RKT - 25/2007 Stosownie do art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) i § 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie określenia właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. z 2002r. Nr 18, poz. 172 ze zm.), - działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów przeciwko Agnieszce P., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Aplauz w Katowicach, ul (...): I. na podstawie art. 26 ust. 1 o ochronie konkurencji i konsumentów uznaje się za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów praktykę polegającą na naruszaniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, do czego doszło w wyniku niezawierania w umowach z konsumentami o świadczenie usług z zakresu dostępu do internetu informacji na temat trybu postępowania reklamacyjnego, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 56 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), co jest niezgodne z art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i nakazuje się zaniechanie jej stosowania. II Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nakłada się na Agnieszkę P. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Aplauz w Katowicach, ul. (...), karę pienięŜną w wysokości 250 zł (słownie: dwustu pięćdziesięciu złotych), płatną do budŜetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. III. Na podstawie art. 77 ust. 1 w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów obciąŜa się Agnieszkę P., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Aplauz w Katowicach, ul. (...), kosztami opisanego na wstępie postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz zobowiązuje się tego przedsiębiorcę do zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania w kwocie 35 zł (słownie: trzydziestu pięciu złotych). 2 Uzasadnienie W imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwanego dalej takŜe Prezesem Urzędu) przeprowadzono postępowanie wyjaśniające (sygn. akt RKT-402- 31/07/AD) w sprawie działalności Agnieszki P. (zwanej dalej takŜe przedsiębiorcą), w toku którego powzięto podejrzenie, Ŝe moŜe ona stosować praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów wskazaną w sentencji tej decyzji. W związku z powyŜszym, postanowieniem nr 1 z dnia 04. 06. 2007r. (dowód: karta nr 1) wszczęto z urzędu niniejsze postępowanie. W poczet dowodów zaliczono dokumenty rejestrowe zgromadzone w toku postępowania wyjaśniającego (dowód: karty nr 7 – 11), wzór umowy stosowany przez przedsiębiorcę przy zawieraniu umów z konsumentami (dowód: karta nr 12) oraz umowy faktycznie zawarte z jego wykorzystaniem (dowód: karty nr 15 – 17). W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego (dowód: karta nr 2) przedsiębiorca ustosunkował się do postawionego mu zarzutu oraz poinformował o osiągniętym w 2006r. przychodzie i dochodzie z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej (dowód: karty nr 18 – 19), co udokumentował przekazując zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (dowód: karty nr 20 – 22). Pismem z dnia 21. 06. 2007r. zawiadomiono przedsiębiorcę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego (dowód: karta nr 27). W wyznaczonym terminie przedsiębiorca nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem. W tych okolicznościach sprawy moŜliwe stało się zakończenie niniejszego postępowania i wydanie niniejszej decyzji. Prezes Urzędu ustalił następujący stan faktyczny: Agnieszka P. Aplauz prowadzi działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej Prezydenta Miasta Katowice pod numerem (...) (dowód: karta nr 7). W ramach tej działalności świadczy ona na rzecz konsumentów usługi telekomunikacyjne z zakresu dostępu do internetu (dowód: karty nr 7 – 8). Przy zawieraniu z konsumentami umów w tym zakresie przedsiębiorca posługuje się wzorem „Umowy” (dowód: karta nr 12). Konsumenci są jednocześnie związani cennikiem usług świadczonych przez Aplauz (dowód: karta nr 13). Analiza zgromadzonych dokumentów wykazała, Ŝe pisemne umowy o świadczenie usług teleinformatycznych nie zawierają informacji na temat trybu postępowania reklamacyjnego (dowód: karty nr 12, 14 - 17). Jedynie w § 4 pkt. a zawarto regulację, z której wynika, Ŝe usługobiorca ma obowiązek niezwłocznie zgłaszać usługodawcy problemy związane z dostępem do sieci, a w przypadku jego niedopełnienia reklamacje nie będą uwzględniane (dowód: karty nr 12, 14 – 17). W piśmie z dnia 15. 06. 2007r. przedsiębiorca wyjaśnił, Ŝe zapis ten nie pozbawia klientów moŜliwości składania reklamacji w terminie wynikającym z właściwych przepisów prawa, a jedynie nakłada na nich obowiązek bezzwłocznego informowania go o zaistniałych problemach (dowód: karty nr 18 – 19). Przedsiębiorca dodał teŜ, Ŝe praktyka wykazuje, iŜ taki tryb sprzyja szybkiemu usuwaniu pojawiających się awarii i przyczynia się do sprawnego funkcjonowania sieci. Niezwłoczne informowanie o zaistniałych przerwach w dostawie sygnału pozwala teŜ udzielić klientom obniŜki opłaty abonamentowej z tytułu przerwy w dostawie sygnału w najbliŜszym moŜliwym terminie. Przedsiębiorca podniósł, Ŝe tryb postępowania reklamacyjnego opisano na jego stronie internetowej, na dowód czego przekazano wydruk zamieszczonych tam treści (dowód: karty nr 23 – 25). Analiza niniejszego dokumentu wykazała, Ŝe w części zatytułowanej „Tryb postępowania reklamacyjnego” wskazano, iŜ przedsiębiorca jest zobowiązany do rozpatrzenia pisemnej reklamacji usługi, a jeśli nie nastąpi to w terminie 30 dni od dnia jej prawidłowego pisemnego złoŜenia, uwaŜa się, Ŝe reklamacja została uwzględniona. Następnie wymieniono elementy, jakie reklamacja powinna obejmować, tj. 3 imię i nazwisko albo nazwę oraz adres zamieszkania albo siedziby reklamującego, określenie przedmiotu i reklamowanego okresu, przedstawienie okoliczności uzasadniających reklamację, przydzielony numer umowy, datę jej zawarcia i termin rozpoczęcia świadczenia usługi, wysokość Ŝądanej kwoty odszkodowania, numer rachunku bankowego lub adres właściwy do wpłaty odszkodowania albo wniosek o jego zaliczenie na poczet przyszłych płatności, podpis. Następnie dodano, Ŝe szczegółowy tryb postępowania reklamacyjnego określa rozporządzenie, do którego link zamieszczono poniŜej (dowód: karty nr 24 – 25). Zastrzec trzeba, Ŝe w niniejszym przypadku chodzi o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 1 października 2004r. w sprawie trybu postępowania reklamacyjnego oraz warunków, jakim powinna odpowiadać reklamacja usługi telekomunikacyjnej (Dz. U. Nr 226. poz. 2291, zwane dalej takŜe rozporządzeniem w sprawie składania reklamacji). PowyŜej wymienione informacje umieszczono na stronie internetowej przedsiębiorcy o adresie www.aplauz.katowice.pl , która jest ustawiana jako strona startowa po podłączeniu klienta do sieci i której adres jest utrwalony na wręczanych konsumentom wizytówkach. Ww. strona jest dostępna dla wszystkich klientów sieci i działa takŜe w przypadku braku dostępu do internetu, poniewaŜ jest umieszczona na serwerze przedsiębiorcy i jest dostępna w sieci lokalnej (dowód: karta nr 19). Prezes Urzędu zwaŜył, co następuje: Do umów o świadczenie usług teleinformatycznych w zakresie dostępu do internetu stosuje się przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne i rozporządzenia w sprawie składania reklamacji. Postanowienia umów ww. rodzaju nie mogą zawierać postanowień sprzecznych z przywołanymi aktami prawnymi, a jednocześnie powinny zawierać wszystkie elementy wymagane ustawą, tj. muszą zawierać naleŜyty zakres informacji, do przekazania których przedsiębiorcy są zobowiązani z mocy prawa. Zachowania przedsiębiorców sprzeczne z regulacjami ww. aktów prawnych kwalifikowane jako bezprawne, jeśli godzą w zbiorowe interesy konsumentów mogą zostać uznane za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów, o jakich mowa w art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Dla stwierdzenia naruszenia przywołanego powyŜej przepisu prawa muszą kumulatywnie zostać spełnione następujące przesłanki: - określone zachowanie przedsiębiorcy musi być bezprawne, - zachowanie to musi godzić w zbiorowe interesy konsumentów. Zachowanie naleŜy ocenić jako bezprawne, gdy przedsiębiorca podejmuje działania sprzeczne z ustawą lub nie wykonuje obowiązków, które na nim ciąŜą. Druga z przesłanek jest spełniona, gdy dane działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy godzi w interesy konsumentów, jako zbiorowości. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów chroni interesy ogółu konsumentów, interesy nieograniczonej liczby podmiotów, których nie da się zidentyfikować, interesy konsumentów, jako zjawiska o charakterze instytucjonalnym, zbiorowym. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów ustawa ta określa warunki rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Działania oparte na przepisach niniejszej ustawy są zatem podejmowane w interesie publicznym, w celu ochrony interesów zbiorowości, a nie wprost poszczególnych uczestników rynku. Naruszenie interesu publicznego stanowi bezwzględny warunek do uznania kompetencji Prezesa Urzędu do rozstrzygnięcia określonej sprawy. Interes publiczny zostaje naruszony wówczas, gdy oceniane działania godzą w interesy ogólnospołeczne i dotykają szerokiego kręgu uczestników rynku i poprzez to powodują zaburzenia w jego prawidłowym funkcjonowaniu. Uwzględniając charakter praktyki opisanej w niniejszej decyzji naleŜało stwierdzić, Ŝe w rozwaŜanej sprawie przesłanka naruszenia interesu publicznoprawnego sformułowana w art. 1 4 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona. Wobec tego naleŜało uznać, Ŝe Prezes Urzędu posiada kompetencję do podjęcia działań w niniejszej sprawie oraz wydania niniejszej decyzji. Jak wynika z poczynionych ustaleń przedsiębiorca nie zawiera w umowach z konsumentami o świadczenie usług teleinformatycznych naleŜytej informacji na temat trybu postępowania reklamacyjnego. W § 4 pkt. a umów wskazuje się jedynie, Ŝe konsumenci mają obowiązek niezwłocznego zgłaszania zaistniałych problemów związanych z dostępem do sieci. Regulację tę uzupełniono zastrzeŜeniem, zgodnie z którym w przypadku niedopełnienia przedmiotowego obowiązku reklamacje nie będą uwzględniane (dowód: karty nr 12, 14 – 17). O ile moŜna za słuszne przyjąć wyjaśnienia przedsiębiorcy, Ŝe niezwłoczne sygnalizowanie powstałych problemów umoŜliwia szybkie podjęcie działań mających na celu usunięcie awarii i lepszą obsługę, to nie moŜna zgodzić się z twierdzeniem, Ŝe stosowany przez przedsiębiorcę zapis nie zamyka drogi do dochodzenia roszczeń reklamacyjnych zgodnie z obowiązującym prawem. W tym miejscu naleŜy szczegółowo odnieść się do regulacji wynikającej z rozporządzenia w sprawie składania reklamacji. Rozporządzenie to w § 2 ust. 1 określa elementy, jakie reklamacja telekomunikacyjna powinna obejmować, a mianowicie: imię i nazwisko oraz adres zamieszkania uŜytkownika, określenie przedmiotu reklamacji oraz reklamowanego okresu, przedstawienie okoliczności uzasadniających reklamację, numer przydzielony reklamującemu, numer ewidencyjny lub adres miejsca zakończenia sieci, datę zawarcia umowy i określony w niej termin rozpoczęcia świadczenia usługi telekomunikacyjnej, wysokość kwoty odszkodowania lub innej naleŜności – w przypadku gdy reklamujący Ŝąda ich wypłaty, numer konta bankowego lub adres właściwy do wypłaty odszkodowania lub innej naleŜności albo wniosek o zaliczenie tych świadczeń na poczet przyszłych płatności, podpis reklamującego w przypadku reklamacji pisemnej. W § 5 ww. rozporządzenia wymieniono formy, w jakich reklamacja moŜe być złoŜona, zastrzegając, Ŝe moŜe to nastąpić w formie pisemnej, telefonicznej, ustnej do protokołu, a takŜe przy wykorzystaniu innych środków porozumiewania się na odległość, w tym drogą elektroniczną, o ile nie stoją temu na przeszkodzie techniczne moŜliwości. Następnie w § 6 określono 12-miesięczny termin do złoŜenia reklamacji, liczony od ostatniego dnia okresu rozliczeniowego, w którym zakończyła się przerwa w świadczeniu usługi telekomunikacyjnej, lub od dnia, w którym usługa miała być wykonana, lub od dnia doręczenia faktury zawierającej nieprawidłowe obliczenie naleŜności z tytułu świadczenia usługi telekomunikacyjnej. Stosownie do § 7 przedmiotowego rozporządzenia przedsiębiorca powinien rozpatrzyć w terminie 30 dni od dnia jej złoŜenia, a odpowiedzi powinien udzielić w formie pisemnej. Stosownie do art. 56 ust. 3 pkt 7 Prawa telekomunikacyjnego umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych powinna określać tryb postępowania reklamacyjnego. Powinna ona zatem normować wszystkie ww. kwestie oczywiście w sposób zgodny z przedmiotowym rozporządzeniem. Brak naleŜytej informacji w tym zakresie powoduje, Ŝe konsumenci nie wiedzą w jakim terminie mogą wystąpić z reklamacją. Nie wiedzą oni teŜ w jakiej formie mogą interweniować oraz jakie dane i okoliczności powinni w reklamacji swej zamieścić. To moŜe narazić ich na konieczność uzupełnienia reklamacji, co wpływa na wydłuŜenie całej procedury i wymaga podjęcia przez konsumentów dodatkowych starań. Brak wymaganej prawem informacji w rozwaŜanym zakresie wpływa więc niekorzystnie na pozycję konsumentów. Sytuacja taka powoduje, Ŝe konsumenci mogą np. nie mieć świadomości, Ŝe ich uprawnienie do złoŜenia reklamacji nie wygasło, gdy nie zgłosili nieprawidłowości niezwłocznie po jej zaistnieniu. Mogą oni bowiem podjąć stosowne działania w terminie wynikającym z rozporządzenia. Mogą oni teŜ nie wiedzieć, Ŝe niedopełnienie przez nich określonych formalności np. nieuzupełnienie reklamacji w wyznaczonym przez 5 przedsiębiorcę terminie moŜe z mocy prawa spowodować pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Celem nałoŜenia na przedsiębiorców przez ustawodawcę określonych obowiązków informacyjnych jest zapewnienie konsumentom będącym ich kontrahentami dostępu do informacji niezbędnych do tego, aby prawidłowo i w pełni realizować przysługujące im uprawnienia. Niedopełnienie istniejących obowiązków powoduje odwrotny skutek, prowadzi do niedoinformowania konsumentów oraz dodatkowo osłabia pozycję juŜ i tak słabszych uczestników rynku. W badanych umowach przedsiębiorca nie wskazywał ww. elementów, a jednocześnie informował, Ŝe ewentualne nieprawidłowości naleŜy zgłaszać niezwłocznie. To moŜe prowadzić do powstania mylnego przekonania konsumentów, Ŝe w takim terminie naleŜy zgłaszać reklamacje, zwłaszcza, Ŝe kwestionowany zapis uzupełniono zastrzeŜeniem, z którego wynika, Ŝe w przypadku niepodjęcia działań w trybie określonym w umowie, reklamacje nie będą w ogóle rozpatrywane. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu niniejszego postępowania przedsiębiorca wyraził opinię, Ŝe stosowane przez niego postanowienie nie pozbawia klientów moŜliwości składania reklamacji w trybie wynikającym z ww. rozporządzenia. ZwaŜyć jednak naleŜy, Ŝe postawiony przedsiębiorcy zarzut dotyczy naruszenia obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, a nie np. ograniczenia moŜliwości występowania z roszczeniami. Bezsporne jest to, Ŝe umowy z konsumentami nie zawierają stosownych informacji dotyczących trybu składania reklamacji. W tych okolicznościach sprawy naleŜało stwierdzić, Ŝe przedsiębiorca niedopełnia obowiązku ciąŜącego na nim z mocy art. 56 ust. 3 pkt 7 Prawa telekomunikacyjnego. Realizacji powyŜszego obowiązku nie zapewnia teŜ zamieszczenie części informacji dotyczących zasad składania reklamacji na stronie przedsiębiorcy dostępnej w lokalnej sieci komputerowej. Jak ustalono w toku niniejszego postępowania przedsiębiorca udostępnia w ten sposób informacje na temat terminu, w jakim powinien rozpatrzyć otrzymaną pisemną reklamację oraz jakie elementy powinna ona zawierać. TakŜe i w tym przypadku nie wymieniono np. wszystkich form, w jakich zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa reklamacja moŜe być złoŜona, ani terminu w jakim moŜe to nastąpić. W prawdzie konsumenci znajdują w tym miejscu odniesienie do rozporządzenia w sprawie składania reklamacji, lecz treści z niego wynikające nie zostały tam zamieszczone, co powoduje konieczność podjęcia przez konsumentów dalszych starań, aby zapoznać się z treścią stosownych aktów prawnych, podczas gdy powinni oni mieć moŜliwość powzięcia wyczerpujących informacji w sposób znacznie bardziej przystępny. Nie tylko treść przekazywanych informacji jest niewłaściwa, ale teŜ i forma, w jakiej to następuje. Nie moŜna stanowczo stwierdzić, jak uczynił to przedsiębiorca, Ŝe zamieszczenie określonych wskazówek na stronie internetowej, czy teŜ na stronie w lokalnej sieci komputerowej jest wystarczające. ZwaŜyć naleŜy, Ŝe reklamacja moŜe dotyczyć np. niedotrzymania terminu podłączenia do sieci, kiedy to z uwagi na okoliczności faktyczne konsument w ogóle nie ma dostępu do prezentowanej przez przedsiębiorcę informacji. Mając powyŜsze okoliczności na względzie trzeba było stwierdzić, Ŝe w rozwaŜanym przypadku doszło do naruszenia art. 56 ust. 3 pkt 7 Prawa telekomunikacyjnego. Zachowanie przedsiębiorcy oceniono jako bezprawne, w związku z czym została spełniona pierwsza z przesłanek wynikających z art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zachowanie to wyczerpuje znamiona czynu określonego w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W okolicznościach badanej sprawy naleŜy uznać za spełnioną takŜe przesłankę naruszenia zbiorowych interesów konsumentów. Badana praktyka przedsiębiorcy, którą opisano szczegółowo powyŜej, godzi w interesy nie tylko poszczególnych osób, ale przede wszystkim w interesy ogółu konsumentów, całej ich zbiorowości. Niekorzystne skutki prowadzonych przez przedsiębiorcę działań mają wpływ na szeroką grupę konsumentów, którzy zawarli z nim umowy. Stanowią one zagroŜenie takŜe dla wszystkich tych konsumentów, którzy potencjalnie mogą stać się klientami przedsiębiorcy, przeciwko któremu jest prowadzone 6 niniejsze postępowanie. Jego zachowania oddziałują więc na nieoznaczoną grupę osób, której skład moŜe ulegać zmianom. Potencjalnie kaŜdy znajdujący się na terenie działalności przedsiębiorcy moŜe bowiem zawrzeć z nim umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych, co naraŜa szeroką rzeszę uczestników rynku na niekorzystne konsekwencje wymierzonych przeciwko nim praktyk. Stwierdzając spełnienie w badanej sprawie takŜe drugiej z przesłanek naleŜało orzec, Ŝe przedsiębiorca stosuje bezprawną, sprzeczną z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, co jest niezgodne z art. 24 ust. 1 tej ustawy. W związku z tym, na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, który stanowi, Ŝe w przypadku stwierdzenia naruszenia ww. art. 24 Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania, naleŜało orzec, jak w sentencji niniejszej decyzji. W tym miejscu warto dodać, Ŝe aby doszło do zaniechania stosowania niniejszej praktyki naleŜy podjąć działania skutkujące na przyszłość, tj. wprowadzić właściwe regulacje do wzoru umów, który będzie wykorzystywany przy zawieraniu przyszłych umów, jak i sporządzić aneksy do umów juŜ obowiązujących, tak by wszyscy konsumenci aktualnie korzystający z usług przedsiębiorcy uzyskali poŜądany zakres informacji. II. Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu moŜe skorzystać z uprawnienia do nałoŜenia na przedsiębiorcę stosującego praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów kary pienięŜnej w wysokości nie większej niŜ 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary. Kara taka moŜe być nałoŜona bez względu na to, czy przedsiębiorca dopuścił się naruszenia celowo, czy teŜ nieumyślnie. Stosownie do art. 111 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przy ustalaniu wysokości kar pienięŜnych, w tym kar określonych w art. 106 tej ustawy, naleŜy uwzględnić w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a takŜe uprzednie naruszenie przepisów ustawy. W pkt. I niniejszej decyzji stwierdzono stosowanie przez przedsiębiorcę jednej praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów opisanej szczegółowo powyŜej. Praktyka ta polega na niedopełnieniu obowiązku informacyjnego ciąŜącego na przedsiębiorcy zawierającego z konsumentami umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Konsekwencją stosowania powyŜszej praktyki jest pogorszenie sytuacji konsumentów. Fakt, Ŝe kwestionowana regulacja funkcjonuje w umowach rzeczywiście zawieranych z konsumentami stwarza zagroŜenie, Ŝe nie są oni w pełni świadomi przysługujących im uprawnień, a w konsekwencji tego nie dochodzą od przedsiębiorcy swych roszczeń. Fakt, Ŝe wyŜej opisana praktyka jest związana ze stosowaniem wzorca umownego, którym przedsiębiorca posługuje się przy zawieraniu umów, wskazuje na ustalony i długotrwały charakter ocenianego zachowania. PowyŜsze okoliczności uzasadniają nałoŜenie na przedsiębiorcę kary, o jakiej mowa w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Przychód osiągnięty przez przedsiębiorcę w 2006r. ustalono na podstawie złoŜonego przez niego zeznania podatkowego (dowód: karty nr 20 – 22). Przy ustalaniu wysokości kary Prezes Urzędu przyjął za podstawę obliczeń kwotę odpowiadającą wysokością wysokości przychodu osiągniętego przez przedsiębiorcę z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Przy ustalaniu kary wzięto pod uwagę okoliczność, Ŝe przedsiębiorca dopuścił się naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów po raz pierwszy. NaleŜy teŜ zauwaŜyć, Ŝe przedsiębiorca prowadzi działalność o stosunkowo niewielkim zakresie, wobec czego stosowana przez niego praktyka oddziałuje zasadniczo tylko lokalnie. Istotną okolicznością obciąŜającą przedsiębiorcę jest to, Ŝe w toku 7 niniejszego postępowania, kwestionując zasadność stawianego zarzutu, nie poczynił on Ŝadnych starań zmierzających do uzupełnienia zawieranych umów. Ani nie opracował on nowego wzorca umownego, ani teŜ nie uzupełnił o wymagane informacje umów zawartych wcześniej i aktualnie obowiązujących. Kara nakładana przez Prezesa Urzędu na przedsiębiorcę, który dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów słuŜy podkreśleniu naganności ocenianego zachowania. Przedsiębiorca, jako podmiot o wieloletnim doświadczeniu, powinien wiedzieć, Ŝe określając warunki umowne nie moŜe stosować praktyk godzących w interesy słabszych uczestników rynku, jakimi są konsumenci. Decydując o nałoŜeniu kary i jej wysokości wzięto pod uwagę wszystkie ww. okoliczności, jak i moŜliwości finansowe przedsiębiorcy. Orzeczona kara powinna stanowić dolegliwość dla uczestnika niniejszego postępowania, tak aby jej nałoŜenie skutkowało w przyszłości zapobieŜeniem zaistnienia podobnych sytuacji. Z drugiej strony naleŜy teŜ podkreślić wymiar edukacyjny i wychowawczy zastosowanego środka oraz wyrazić nadzieję, Ŝe odniesie on spodziewany skutek na przyszłość. Za zastosowaniem kary w wysokości oznaczonej w tej decyzji przemawia teŜ fakt, Ŝe moŜliwość nakładania kar pienięŜnych na przedsiębiorców, którzy dopuścili się naruszenia zbiorowych interesów konsumentów Prezes Urzędu posiada dopiero od niedawna, gdyŜ od 21. 04. 2007r. W związku z tym ponownie naleŜy zwrócić uwagę na wymiar edukacyjny stosowanej sankcji. Poza wymiarem indywidualnym kary, doniosłe znaczenie ma jej wymiar ogólny, funkcja odstraszająca i wychowawcza w stosunku do innych uczestników rynku. Funkcja edukacyjna jest w niniejszym przypadku takŜe w wymiarze ogólnym szczególnie istotna, gdyŜ jak wskazano powyŜej kary za stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów nakładane w tym trybie stanowią nowość w polskim porządku prawnym. W świetle powyŜszych okoliczności wysokość kary ustalono na poziomie 250 zł zł (słownie: dwustu pięćdziesięciu złotych). W ocenie Prezesa Urzędu kara wymierzona w tej wysokości jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Prezes Urzędu, kierując się potrzebą zdecydowanego przeciwdziałania stosowaniu praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów uznał, Ŝe orzeczona kara powinna stanowić dolegliwość dla uczestnika niniejszego postępowania. W tym przypadku kara powinna spełnić jednak przede wszystkim funkcję prewencyjną i wychowawczą, tak aby zapobiec w przyszłości naruszeniom przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Wobec powyŜszego orzeczono jak w punkcie II sentencji. III. Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które moŜe być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. W myśl art. 77 ust. 1 tej ustawy, jeŜeli w wyniku postępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty postępowania. Niniejsze postępowanie w sprawie stosowania przez przedsiębiorcę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów zostało wszczęte z urzędu, a w jego wyniku Prezes Urzędu w punkcie I sentencji decyzji stwierdził naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Kosztami niniejszego postępowania są wydatki związane z korespondencją prowadzoną przez Prezesa Urzędu ze stroną. W związku z powyŜszym postanowiono obciąŜyć ww. przedsiębiorcę kosztami postępowania w wysokości 35 zł (słownie: trzydziestu pięciu złotych). 8 Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów karę pienięŜną naleŜy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000. Koszty niniejszego postępowania przedsiębiorca obowiązany jest wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie w NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c. – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od daty jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach Na postanowienie zawarte w punkcie III niniejszej decyzji, na podstawie art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z 479 28 § 1 pkt 2 k.p.c. przysługuje zaŜalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach w terminie tygodnia od dnia doręczenia. DYREKTOR DELEGATURY URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW W KATOWICACH Alicja Kral