RKT-13/2009

1 Katowice, dnia 20. 05. 2009r. RKT – 61 – 06/09/AD DECYZJA Nr RKT - 13 /2009 Stosownie do art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.) i § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2007r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 134, poz. 939), - działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, przeciwko Marcinowi J. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe „MMJ” w Siemianowicach Śląskich, (...): I. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uznaje się za naruszające zbiorowe interesy konsumentów praktyki stosowane przez Marcina J. polegające na: 1. Stosowaniu we wzorcu i w umowach o świadczenie usług telekomunikacyjnych z zakresu zapewnienia dostępu do sieci Internet z konsumentami postanowień wzorca umowy, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.), których treść jest następująca: a. „Operator nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody poniesione przez Abonenta w wyniku utraty danych lub opóźnienia w otrzymaniu lub przesłaniu danych, spowodowane brakiem transmisji, nieprawidłową bądź powolną transmisją, opóźnieniem lub przerwami w świadczeniu usług” , co jest niezgodne z art. 24 ust. 1 i 2 pkt. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; b. „Odpowiedzialność Operatora z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania Umowy ograniczona jest do świadczeń na rzecz Abonenta określonych w § 7 ust. 15 lub w Umowie. Z wyłączeniem sytuacji, gdy szkoda została spowodowana przez Operatora umyślnie, dochodzenie odszkodowania przewyższającego wartość powyższych świadczeń jest wyłączone. Odpowiedzialność Operatora wobec Abonenta na podstawie Umowy w danym Okresie Rozliczeniowym nie może być wyższa od kwoty wynagrodzenia, jakie na podstawie Umowy Operator otrzymał od Abonenta w tym Okresie Rozliczeniowym” , co jest niezgodne z art. 24 ust. 1 i 2 pkt. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; 2. Stosowaniu we wzorcu i w umowach o świadczenie usług telekomunikacyjnych z zakresu zapewnienia dostępu do sieci Internet z konsumentami następującej regulacji: „W przypadku, gdy Abonent rozwiąże Umowę zawartą na czas określony, przed upływem okresu na jaki została zawarta, zapłaci na rzecz Operatora wszelkie zaległe opłaty oraz karę umową w wysokości Opłaty Abonamentowej w określonej w Umowie za okres od daty rozwiązania Umowy pomnożonej przez liczbę miesięcy pozostałych do upływu okresu obowiązywania Umowy. W przypadku niepełnych miesięcy pozostałych do końca obowiązywania Umowy, karę oblicza się proporcjonalnie przyjmując, że każdy dzień DELEGATURA UOKiK W KATOWICACH 2 pozostały do końca obowiązywania Umowy równa się 1/30 Opłaty Abonamentowej” , która jest niezgodna z art. 57 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.), co jest niezgodne z art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i nakazuje się zaniechanie ich stosowania. II. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nakłada się na Marcina J., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe „MMJ” w Siemianowicach Śląskich, (...), karę pieniężną w wysokości: 1. 928 zł (słownie: dziewięciuset dwudziestu ośmiu złotych), płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie I 1 a- b sentencji niniejszej decyzji, 2. 1 160 zł (słownie: jednego tysiąca stu sześćdziesięciu złotych), płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie I 2 sentencji niniejszej decyzji. III. Na podstawie art. 77 ust. 1 w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów obciąża się Marcina J., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe „MMJ” w Siemianowicach Śląskich, (...), kosztami opisanego na wstępie postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz zobowiązuje się tego przedsiębiorcę do zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania w kwocie 36 zł (słownie: trzydziestu sześciu złotych). Uzasadnienie W imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwanego dalej także Prezesem Urzędu) zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające (RKT-405- 22/08/AD) w sprawie działalności Marcina J. (zwanego dalej także przedsiębiorcą). Wstępne ustalenia poczynione w toku tego postępowania dały podstawy do powzięcia podejrzenia, że przedsiębiorca dopuścił się stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów polegających na stosowaniu klauzul tożsamych z regulacjami wpisanymi do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone (zwanego dalej także rejestrem), jak i na stosowaniu regulacji niezgodnych z zapisami ustawy Prawo telekomunikacyjne, które wymieniono w sentencji niniejszej decyzji. W związku z tym, Postanowieniem Nr 1 z dnia 09. 01. 2009r. (dowód: karty nr 1 – 2) wszczęto z urzędu przedmiotowe postępowanie administracyjne. W jego toku przedsiębiorca przesłał dokumenty i informacje, o jakie do niego wystąpiono. W tych okolicznościach przedsiębiorcę zawiadomiono o zakończeniu zbierania materiału dowodowego. Prezes Urzędu ustalił następujący stan faktyczny: Marcin J. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe „MMJ” na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej Prezydenta Miasta Siemianowice Śląskie pod numerem (...) (dowód: karta nr 17) oraz stosownie do zaświadczenia Nr (...) o dokonaniu zgłoszenia działalności telekomunikacyjnej nie 3 wymagającej zezwolenia polegającej m. in. na świadczeniu usług telekomunikacyjnych polegających na zapewnieniu dostępu do sieci Internet (dowód: karta nr 10). W ramach prowadzonej działalności gospodarczej przedsiębiorca zawiera umowy o świadczenie usług z konsumentami, przy czym są wykorzystywane następujące wzorce umów: - wzór umowy abonenckiej (dowód: karta nr 21) oraz - „Regulamin Świadczenia Usług Telekomunikacyjnych przez P.H.U. MMJ” (dowód: karty nr 22 – 23, zwany dalej także regulaminem). Okoliczność stosowania ww. wzorców została udokumentowana w ten sposób, że zgromadzono umowy faktycznie zawarte z ich wykorzystaniem (dowód: karty nr 5 – 7, 9 – 10, 25 – 30). Analizowany regulamin zawiera następujące regulacje: − § 5 ust. 2: „Operator nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody poniesione przez Abonenta w wyniku utraty danych lub opóźnienia w otrzymaniu lub przesłaniu danych, spowodowane brakiem transmisji, nieprawidłową bądź powolną transmisją, opóźnieniem lub przerwami w świadczeniu usług”, − § 9 ust. 1: „Odpowiedzialność Operatora z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania Umowy ograniczona jest do świadczeń na rzecz Abonenta określonych w § 7 ust. 15 lub w Umowie. Z wyłączeniem sytuacji, gdy szkoda została spowodowana przez Operatora umyślnie, dochodzenie odszkodowania przewyższającego wartość powyższych świadczeń jest wyłączone. Odpowiedzialność Operatora wobec Abonenta na podstawie Umowy w danym Okresie Rozliczeniowym nie może być wyższa od kwoty wynagrodzenia, jakie na podstawie Umowy Operator otrzymał od Abonenta w tym Okresie Rozliczeniowym”, − § 8 ust. 14: „W przypadku, gdy Abonent rozwiąże Umowę zawartą na czas określony, przed upływem okresu na jaki została zawarta, zapłaci na rzecz Operatora wszelkie zaległe opłaty oraz karę umową w wysokości Opłaty Abonamentowej w określonej w Umowie za okres od daty rozwiązania Umowy pomnożonej przez liczbę miesięcy pozostałych do upływu okresu obowiązywania Umowy. W przypadku niepełnych miesięcy pozostałych do końca obowiązywania Umowy, karę oblicza się proporcjonalnie przyjmując, że każdy dzień pozostały do końca obowiązywania Umowy równa się 1/30 Opłaty Abonamentowej”. Przedsiębiorca poinformował, że regulamin, z którego pochodzą ww. postanowienia został utworzony po konsultacji z prawnikiem i wprowadzony w życie w pierwszej połowie 2007r. (dowód: karta nr 4). Odnosząc się do zawiadomienia o wszczęciu niniejszego postępowania przedsiębiorca oświadczył, że regulacja pochodząca z § 8 ust. 14 regulaminu określa rozwiązanie, które w pewnych przypadkach może być dla konsumentów korzystne, gdyż wysokość należności wynikającej z tego zapisu może okazać się niższa, niż należności wskazanej w § 8 ust. 15 regulaminu, w którym zastrzeżono, iż w przypadku zawarcia umowy w związku z przyznaniem konsumentowi ulgi, roszczenie z tytułu jednostronnego rozwiązania umowy przez abonenta lub operatora z winy abonenta nie może przekroczyć określonej w umowie ulgi. Przedsiębiorca dodał też, że w przypadku, gdy faktycznie dochodzi do takiego rozwiązania umowy, bierze on pod uwagę zawsze kwotę niższą i konsument jest obowiązany do jej zapłaty (dowód: karta nr 33). Powyższe potwierdza fakt, że regulacja pochodząca z § 8 ust. 14 regulaminu ma w niniejszym przypadku zastosowanie także do sytuacji, gdy umowa zawierana na czas określony łączy się z przyznaniem konsumentowi określonej ulgi. 4 Przedsiębiorca poinformował, że w 2008r. osiągnął przychód z działalności gospodarczej w wysokości [ tajemnica przedsiębiorstwa ] (pkt 1 a Załącznika Nr 1, dowód: karta nr 33). Prezes Urzędu zważył, co następuje. Na mocy art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Aby można było stwierdzić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów muszą kumulatywnie zostać spełnione następujące przesłanki: - oceniane zachowanie musi być podejmowane przez podmiot będący przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, - rozważana praktyka musi być bezprawna, - praktyka taka musi godzić w zbiorowe interesy konsumentów, w związku z czym dochodzi do naruszenia interesu publicznego. Status przedsiębiorcy Zgodnie z art. 4 pkt. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez przedsiębiorcę rozumie się przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Z art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wynika, że przedsiębiorcą jest osoba prawna, która we własnym imieniu wykonuje działalność gospodarczą. W rozważanym przypadku podmiot będący stroną postępowania bez wątpienia posiada status przedsiębiorcy, gdyż jest to osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Zachowania niniejszego podmiotu podlegają zatem kontroli dokonywanej na gruncie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Bezprawność działań Kolejną przesłanką, która musi zostać spełniona, aby było możliwe stwierdzenie naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jest bezprawność rozważanego zachowania. Zgodnie z art. 24 ust. 2 tej ustawy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów uważa się bezprawne zachowanie przedsiębiorcy, które godzi w interesy konsumentów, zatem np. stosowanie regulacji niezgodnych ze szczególnymi przepisami prawa, natomiast stosownie do art. 24 ust. 2 pkt. 1 niniejszej ustawy za praktykę taką uznaje się działanie przedsiębiorcy polegające na stosowaniu postanowień wzorców umowy, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone (zwanego dalej także rejestrem). Dodać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów ustawa ta reguluje zasady i tryb przeciwdziałania praktykom naruszającym zbiorowe interesy konsumentów, jeżeli praktyki te wywołują lub mogą wywoływać skutki na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Dla stwierdzenia, że dana praktyka jest niezgodna z art. 24 ww. ustawy wystarczające jest więc wykazanie, że potencjalnie istniało zagrożenie naruszenia interesów konsumentów wskutek zastosowania określonego postanowienia w umowach z konsumentami w przypadku zaistnienia określonych okoliczności, a nie jest konieczne faktyczne wystąpienie negatywnego skutku w praktyce. Oznacza to, że wystarczy samo zawarcie w umowie niezgodnej z prawem regulacji, nawet jeśli w praktyce nie zaistniały przesłanki do jej zastosowania i konsument lub ich większa ilość faktycznie nie została dotknięta negatywnymi skutkami danej regulacji, albo też, gdy przedsiębiorca zachował się odmiennie, niż wynikałoby to z niewłaściwej regulacji. 5 I. 1. W toku niniejszego postępowania postawiono przedsiębiorcy dwa zarzuty dotyczące stosowania przez niego praktyk polegających na stosowaniu we wzorcu i w umowach o świadczenie usług telekomunikacyjnych z zakresu zapewnienia dostępu do sieci Internet postanowień wzorców umowy wpisanych do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy Kodeks postępowania cywilnego (zwanej dalej także Kpc), których treść jest następująca: a. „Operator nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody poniesione przez Abonenta w wyniku utraty danych lub opóźnienia w otrzymaniu lub przesłaniu danych, spowodowane brakiem transmisji, nieprawidłową bądź powolną transmisją, opóźnieniem lub przerwami w świadczeniu usług” , b. „Odpowiedzialność Operatora z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania Umowy ograniczona jest do świadczeń na rzecz Abonenta określonych w § 7 ust. 15 lub w Umowie. Z wyłączeniem sytuacji, gdy szkoda została spowodowana przez Operatora umyślnie, dochodzenie odszkodowania przewyższającego wartość powyższych świadczeń jest wyłączone. Odpowiedzialność Operatora wobec Abonenta na podstawie Umowy w danym Okresie Rozliczeniowym nie może być wyższa od kwoty wynagrodzenia, jakie na podstawie Umowy Operator otrzymał od Abonenta w tym Okresie Rozliczeniowym” . W związku z tym, że ww. praktyki są jednego rodzaju, rozważania na temat zasad stwierdzania przez Prezesa Urzędu tożsamości klauzul stosowanych przez przedsiębiorcę z postanowieniami wpisanymi do rejestru należy odnieść do obu tych praktyk. Posługiwanie się w obrocie konsumenckim klauzulami uznanymi przez sąd za abuzywne jest zakazane prawem. Prezes Urzędu może stwierdzić stosowanie przez przedsiębiorcę praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na posługiwaniu się postanowieniem wzorca umownego, które zostało wpisane do rejestru, bez względu na to, czy wpis dotyczy tego przedsiębiorcy, przeciwko któremu jest prowadzone postępowanie, czy też nie. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 02. 12. 2005r. (sygn. akt VI ACa 760/05) wskazał, że zgodnie z art. 23 a ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 244, poz. 2080 z późn. zm.) praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest posługiwanie się postanowieniem wpisanym do rejestru w oderwaniu od zagadnienia, czy wpis do rejestru powstał w związku ze stosowaniem wzorca umowy przez ten podmiot, co do którego bada się stosowanie praktyki. Sąd Apelacyjny wskazał też, że naruszenie interesów konsumentów może nastąpić w wyniku działań podmiotów, które stosują klauzule abuzywne wpisane do rejestru, przy czym wpis do rejestru związany jest z działaniami innych kontrahentów konsumentów. Podobne twierdzenie Sąd Apelacyjny zawarł we wcześniejszym wyroku, tj. w orzeczeniu z dnia 29. 09. 2005r. (sygn. akt VI ACa 381/05), gdzie przywołując stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale z dnia 19. 12. 2003r. III CZP 95/03 (OSNC 2005/2/25), wskazał, że wyrok uwzględniający powództwo przez uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone i zakazanie ich stosowania ma, zgodnie z art. 479 43 Kpc, od chwili wpisania do odpowiedniego rejestru, skutek także wobec osób trzecich. Zgodnie ze stanowiskiem SOKiK wyrażonym w wyroku z dnia 25. 05. 2005r. (sygn. akt XVII Ama 46/04), dla uznania, iż określona klauzula jest niedozwolonym postanowieniem umownym wpisanym do rejestru klauzul niedozwolonych wystarczy stwierdzenie, że mieści się ona w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru i nie jest konieczna literalna zgodność porównywanych klauzul. Czynnikiem przesądzającym o podobieństwie dwóch klauzul powinien być zatem zamiar, cel, jakiemu ma służyć kwestionowane postanowienie. Jeśli cel utworzenia spornej klauzuli odpowiada celowi sformułowania klauzuli uznanej za niedozwoloną, oba zapisy można uznać za tożsame. Trafność wyżej opisanego stanowiska potwierdził również Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13. 07. 2006r. (sygn. akt III SZP 3/06). Pomimo, iż powyżej przywołane wyroki zapadły pod 6 rządami ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z 2000r., to orzecznictwo to należy uznać za aktualne także w aktualnym stanie prawnym. Na gruncie obecnie obowiązującej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z 2007r. rozważna kwestia została uregulowania w analogiczny sposób, a zatem nie występują różnice, które nakazywałyby odejście od ustalonej linii orzecznictwa i w konsekwencji tego odmienną ocenę prawną badanego zagadnienia. a. Odnośnie pierwszego z kwestionowanych postanowień, którego treść jest następująca: „Operator nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody poniesione przez Abonenta w wyniku utraty danych lub opóźnienia w otrzymaniu lub przesłaniu danych, spowodowane brakiem transmisji, nieprawidłową bądź powolną transmisją, opóźnieniem lub przerwami w świadczeniu usług” , należało stwierdzić, że jest ono tożsame z następującymi postanowieniami wpisanymi do rejestru odpowiednio pod numerami 408, 638, 639, 819 i 1164: − „ Dostawca sygnału nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody poniesione bezpośrednio lub pośrednio przez biorcę sygnału, będące następstwem korzystania lub niemożności korzystania z usług PAI S.A., włącznie z utratą zysków z działalności przedsiębiorstwa, przerwy w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, utratą informacji gospodarczej lub innych strat pieniężnych, nawet jeśli dostawca sygnału został poinformowany o możliwości zaistnienia takich szkód ”, które zostało uznane za niedozwolone na mocy wyroku SOKiK z dnia 31. 01. 2005r. (sygn. akt XVII AmC 59/04), − „ Usługodawca nie ponosi odpowiedzialności za: g) określoną prędkość przepływu ”, które zostało uznane za niedozwolone na mocy wyroku SOKiK z dnia 19. 04. 2005r. (sygn. akt XVII AmC 23/05), − „ Usługodawca nie ponosi żadnej odpowiedzialności za szkody i straty Abonentów wynikłe na skutek przerwania połączenia, braku połączenia, nieotrzymania poczty elektronicznej, braku dostępu do Internetu ”, które zostało uznane za niedozwolone na mocy wyroku SOKiK z dnia 19. 04. 2005r. (sygn. akt XVII AmC 23/05), − „ Operator nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody poniesione przez Abonenta w wyniku utraty danych lub opóźnienia w otrzymaniu lub przesłaniu transmisji, nieprawidłową lub powolną transmisją, opóźnieniami lub przerwaniami świadczenia Usług, a w szczególności na skutek takich czynności jak (...) ”, które zostało uznane za niedozwolone na mocy wyroku SOKiK z dnia 08. 06. 2006r. (sygn. akt XVII AmC 125/05), − „ Usługodawca nie odpowiada m. in. za (...) g) szkody poniesione przez Abonenta w związku z korzystaniem lub niemożnością korzystania z usług, h) utratę danych, nie otrzymania danych, zmianę danych, brak dostępu do danych, nie autoryzowanie danych, niewłaściwe działanie sieci (...) ”, które zostało uznane za niedozwolone na mocy wyroku SOKiK z dnia 12. 03. 2007r. (sygn. akt XVII AmC 1/07). Na mocy kwestionowanego postanowienia, jak i powyżej wymienionych klauzul abuzywnych ograniczono, a także wyłączono odpowiedzialność przedsiębiorców telekomunikacyjnych za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług internetowych. W związku z tym we wszystkich przypadkach należało stwierdzić naruszenie art. 385 1 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm., zwanej dalej także Kc), który stanowi, że postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Regulacje te należało uznać za niezgodne także z art. 385 3 pkt. 2 Kc, wedle którego za 7 niedozwolone uznaje się postanowienia wyłączające lub istotnie ograniczające odpowiedzialność względem konsumenta za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania. W tym miejscu należy zauważyć, że stosownie do art. 104 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego do odpowiedzialności przedsiębiorców telekomunikacyjnych za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi telekomunikacyjnej stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego. Wobec tego przy rozważaniu badanej kwestii trzeba przejść na grunt regulacji kodeksowych, ze szczególnym uwzględnieniem art. 471 Kc, który stanowi, że dłużnik jest obowiązany do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Z powyższego wynika, że dłużnik jest obowiązany do naprawienia całej powstałej szkody, gdy ta powstała w wyniku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy z powodu okoliczności, za które dłużnik odpowiada. Niedopuszczalnym jest, zwłaszcza w obrocie konsumenckim, aby odpowiedzialność przedsiębiorcy telekomunikacyjnego była nadmiernie ograniczana lub wyłączana. W przypadku stosowania jednak przez przedsiębiorcę regulacji ograniczającej lub wyłączającej jego odpowiedzialność w zakresie szerszym, niż jest to dopuszczone, regulację tę uznaje się za niezgodną z przepisami o niedozwolonych postanowieniach umownych. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszym przypadku, przy czym wskazana ocena rozważanej klauzuli znajduje swe oparcie w tym, że klauzula kwestionowana, jak i zacytowane postanowienia pochodzące z rejestru, są tożsame. Posługiwanie się rozważaną klauzulą godzi w interesy konsumentów, gdyż na jej podstawie, przy zaistnieniu określonych w niej okoliczności, przedsiębiorca może zwolnić się z odpowiedzialności za powstałą wskutek jego działań lub zaniechań szkodę, za którą odpowiadałby, gdyby zastosowanie znalazła regulacja ustawowa. Tak więc sytuacja konsumentów została w konsekwencji zastosowania niniejszej regulacji pogorszona. Okoliczność naruszenia zbiorowych interesów konsumentów zostanie opisana w dalszej części decyzji łącznie w odniesieniu do wszystkich praktyk. W tym miejscu należy jednak stwierdzić, że również ta przesłanka została spełniona. W świetle przedstawionych okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że stosując praktykę wymienioną w pkt. I 1 a sentencji przedmiotowej Decyzji przedsiębiorca dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, co jest niezgodne z art. 24 ust. 1 i 2 pkt. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. b. Odnośnie drugiej z kwestionowanych regulacji o treści: „Odpowiedzialność Operatora z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania Umowy ograniczona jest do świadczeń na rzecz Abonenta określonych w § 7 ust. 15 lub w Umowie. Z wyłączeniem sytuacji, gdy szkoda została spowodowana przez Operatora umyślnie, dochodzenie odszkodowania przewyższającego wartość powyższych świadczeń jest wyłączone. Odpowiedzialność Operatora wobec Abonenta na podstawie Umowy w danym Okresie Rozliczeniowym nie może być wyższa od kwoty wynagrodzenia, jakie na podstawie Umowy Operator otrzymał od Abonenta w tym Okresie Rozliczeniowym” , to należało ją uznać za tożsamą z następującymi postanowieniami wpisanymi do rejestru odpowiednio pod numerami 534, 1185 i 1340: − „ W przypadku roszczeń Użytkownika niezależnie od ich przedmiotu i podstawy odpowiedzialność finansowa Dostawcy jest ograniczona do maksymalnej wysokości niewykorzystywanego abonamentu ”, które zostało uznane za niedozwolone na mocy wyroku SOKiK z dnia 28. 07. 2005r. (sygn. akt XVII AmC 109/04), − „ Odpowiedzialność NetArt jest w każdym przypadku ograniczona do wartości opłaty wniesionej przez klienta ”, co do którego wypowiedziała się w wyroku z dnia 23. 10. 8 2006r. (sygn. akt XVII AmC 141/05) SOKiK, a następnie Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 08. 05. 2007r. (sygn. akt VI ACa 65/07), − „ W przypadku awarii trwającej dłużej niż jeden dzień Abonentowi przysługuje bonifikata w wysokości 1/30 opłaty abonamentowej, za każdy pełny dzień awarii ”, które zostało uznane za niedozwolone na mocy wyroku SOKiK z dnia 16. 05. 2007r. (sygn. akt XVII AmC 88/07). W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z § 7 ust. 15 regulaminu wysokość należnego odszkodowania wynosi 1/30 opłaty abonamentowej za każdy pełny dzień ciągłego niewykonania lub nienależytego wykonania usługi. Stosownie do kwestionowanej regulacji odpowiedzialność przedsiębiorcy jest więc ograniczona do wysokości 1/30 opłaty abonamentowej za każdy pełny dzień ciągłego nienależytego świadczenia usługi. Z tego wynika, że przedsiębiorca nie odpowiada, gdy nieprawidłowości trwają krócej niż dzień (24 godziny). Przedsiębiorca odpowiada jedynie w ograniczonym zakresie, gdy szkoda została przez niego spowodowana w sposób inny niż umyślny, a także, gdy została spowodowana nieumyślnie lub umyślnie przez osoby trzecie uczestniczące w wykonaniu umowy (np. pracowników przedsiębiorcy). W umowach zastrzega się, że w takich przypadkach wysokość przyznawanego konsumentowi odszkodowania nie może przekroczyć wysokości wynagrodzenia należnego operatorowi w danym okresie rozliczeniowym. Jak wskazano w uzasadnieniu do pkt. I 1 a niniejszej decyzji, w odniesieniu do zasad odpowiedzialności przedsiębiorcy telekomunikacyjnego za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy stosuje się art. 104 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, a na jego mocy przepisy Kodeksu cywilnego o skutkach niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązań. Postanowienia wzorców oraz umów sprzeczne z powyższymi przepisami uznaje się za niezgodne z art. 385 1 § 1 Kc oraz z art. 385 3 pkt. 2 Kc, których treść przytoczono powyżej. Za niezgodne z przywołanymi przepisami uznano także wyżej wskazane postanowienia figurujące w rejestrze pod numerami 534, 1185 i 1340. W tych okolicznościach, z uwagi na tożsamość porównywanych klauzul oraz fakt naruszenia wskutek stosowania przedmiotowej praktyki zbiorowych interesów konsumentów, należało orzec o naruszeniu art. 24 ust. 1 i 2 pkt. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. 2. Ostatni z zarzutów rozważanych w ramach niniejszego postępowania dotyczy stosowania przez przedsiębiorcę praktyki polegającej na stosowaniu we wzorcu i w umowach o świadczenie usług telekomunikacyjnych z zakresu zapewnienia dostępu do sieci Internet z konsumentami następującej regulacji: „W przypadku, gdy Abonent rozwiąże Umowę zawartą na czas określony, przed upływem okresu na jaki została zawarta, zapłaci na rzecz Operatora wszelkie zaległe opłaty oraz karę umową w wysokości Opłaty Abonamentowej w określonej w Umowie za okres od daty rozwiązania Umowy pomnożonej przez liczbę miesięcy pozostałych do upływu okresu obowiązywania Umowy. W przypadku niepełnych miesięcy pozostałych do końca obowiązywania Umowy, karę oblicza się proporcjonalnie przyjmując, że każdy dzień pozostały do końca obowiązywania Umowy równa się 1/30 Opłaty Abonamentowej” , którą uznano za niezgodną z art. 57 ust. 6 ustawy Prawo telekomunikacyjne, co jest niezgodne z art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Oprócz ww. postanowienia przedsiębiorca stosuje równocześnie w § 8 ust. 15 regulaminu postanowienie, na mocy którego przedsiębiorcy przysługuje w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 57 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego, roszczenie o zapłatę na jego rzecz kwoty w wysokości nieprzekraczającej równowartości przyznanej konsumentowi ulgi. Z powyższego wynika, że przedsiębiorca zastrzega na swą rzecz możliwość domagania się zapłaty mu kwoty przewidzianej w ww. przepisie Prawa telekomunikacyjnego, jak i 9 dodatkowej kary umownej w wysokości stanowiącej równowartość opłaty abonamentowej za okres do końca umowy, gdyby ta nie została wypowiedziana. Art. 57 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego wyraźnie stanowi, że określona w niej należność wyczerpuje całość roszczeń przedsiębiorcy, z jakimi może on wystąpić przeciwko konsumentowi w przypadku rozwiązania umowy zawartej na czas określony, w której przyznano konsumentowi ulgę. Jak wykazano powyżej, wbrew temu, przedsiębiorca dopuszcza dochodzenie roszczeń przewyższających swą wysokością maksymalną wysokość roszczeń. Ze złożonych przez przedsiębiorcę wyjaśnień wynika, że kwestionowane postanowienie znajduje zastosowanie także do umów terminowych, w których przyznano konsumentowi ulgę, a więc do umów, których dotyczy regulacja art. 57 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego. Oceny badanej regulacji nie zmienia fakt, że jak wynika z wyjaśnień złożonych przez przedsiębiorcę, pobiera on od konsumenta w przypadku rozwiązania umowy jedynie jedną opłatę i to tę, której wysokość jest niższa. Faktyczne zachowanie przedsiębiorcy może wskazywać jedynie na to, że rzeczywiście nie czerpie on korzyści z rozważanej praktyki. Wskutek jej stosowania interesy konsumentów zostają jednak naruszone w ten sposób, że istnieje zagrożenie skorzystania przez przedsiębiorcę z przysługujących mu z mocy umowy uprawnień i dochodzenia należności niezgodnych z art. 57 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego. W tych okolicznościach należało stwierdzić, że stosowana przez przedsiębiorcę praktyka jest bezprawna i godzi w interesy konsumentów. W związku z tym, że wskutek jej stosowania naruszono zbiorowe interesy konsumentów, w rozważanym przypadku doszło do naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Naruszenie interesu publicznego i zbiorowych interesów konsumentów Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów ochrona interesów przedsiębiorców i konsumentów podejmowana w ramach działań Prezesa Urzędu jest prowadzona w interesie publicznym. Działania oparte na przepisach niniejszej ustawy są zatem podejmowane w interesie publicznym, w celu ochrony interesów zbiorowości, a nie wprost poszczególnych, indywidualnych uczestników rynku. Naruszenie interesu publicznego stanowi bezwzględny warunek do uznania kompetencji Prezesa Urzędu do rozstrzygnięcia określonej sprawy. Interes publiczny zostaje naruszony wówczas, gdy oceniane działania godzą w interesy ogólnospołeczne i dotykają szerokiego kręgu uczestników rynku i poprzez to powodują zaburzenia w jego prawidłowym funkcjonowaniu. Do naruszenia interesu publicznego dochodzi, gdy skutki określonych działań mają charakter powszechny, dotykają wszystkich potencjalnych podmiotów na danym rynku 1 . Pojęcie zbiorowych interesów konsumentów zostało szeroko omówione przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10. 04. 2008r. (sygn. akt III SK 27/07). W uzasadnieniu Sąd Najwyższy podał, iż gramatyczna wykładnia tego pojęcia prowadzi do wniosku, że chodzi o zachowanie przedsiębiorcy, które godzi w interesy grupy osób stanowiących określony zbiór. Rezultaty tej wykładni modyfikuje zastrzeżenie, że nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma interesów indywidualnych. Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że przy konstruowaniu pojęcia „ zbiorowego interesu konsumentów ” nie można opierać się tylko i wyłącznie na tym, czy oceniana praktyka przedsiębiorcy skierowana jest do „ nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów ”. Wystarczające powinno być w jego ocenie ustalenie, że zachowanie przedsiębiorcy nie jest podejmowane w stosunku do zindywidualizowanych konsumentów, lecz względem członków danej grupy (określonego kręgu podmiotów), wyodrębnionych spośród ogółu konsumentów, za pomocą wspólnego dla nich kryterium. 1 Konrad Kohutek w: „Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Komentarz”, Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., Warszawa 2008r., strona 47 10 Sąd Najwyższy orzekł też, że „ praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest (...) takie zachowanie przedsiębiorcy, które podejmowane jest w warunkach wskazujących na powtarzalność zachowania w stosunku do indywidualnych konsumentów wchodzących w skład grupy, do której adresowane są zachowania przedsiębiorcy, w taki sposób, że potencjalnie ofiarą takiego zachowania może być każdy konsument będący klientem lub potencjalnym klientem przedsiębiorcy ”. W rozważanym przypadku doszło do naruszenia interesu publicznego. Oceniane zachowania przedsiębiorcy dotyczą szerokiego kręgu najsłabszych uczestników rynku, jakimi są konsumenci. Dotyczą one wszystkich tych osób, które zawarły z nim umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz wszystkich jego potencjalnych klientów. Rozważane działania godzą więc w zbiorowe interesy konsumentów. Stanowią one też zakazane prawem praktyki, gdyż są podejmowane w sposób powtarzalny. Już z samej istoty wzorców umów wynika to, że działania przedsiębiorcy wykorzystującego je jest ustalone, jednakowe, powtarzalne we wszystkich przypadkach. Z uwagi na spełnienie wszystkich przesłanek wymienionych w art. 24 ust. 1 i 2 pkt. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów należało orzec, że przedsiębiorca dopuścił się naruszenia tych przepisów. Ad II. Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu może skorzystać z uprawnienia do nałożenia na przedsiębiorcę stosującego praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów kary pieniężnej w wysokości nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary. Kara taka może być nałożona bez względu na to, czy przedsiębiorca dopuścił się naruszenia umyślnie, czy też nieumyślnie. Stosownie do art. 111 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, w tym kar określonych w art. 106 tej ustawy, należy uwzględnić w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów ustawy. Kara nakładana przez Prezesa Urzędu na przedsiębiorcę, który dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów służy podkreśleniu naganności ocenianego zachowania. Przedsiębiorca, jako profesjonalista powinien wiedzieć, że określając warunki umowne nie może stosować klauzul uznanych za abuzywne, ani w żaden inny sposób godzić w interesy konsumentów. Orzeczona kara powinna stanowić dolegliwość dla uczestnika niniejszego postępowania, tak aby jej nałożenie skutkowało w przyszłości zapobieżeniem zaistnienia podobnych sytuacji. W opinii Prezesa Urzędu należy podkreślić aspekt edukacyjny i wychowawczy zastosowanego środka oraz wyrazić nadzieję, że odniesie on spodziewany skutek na przyszłość. Poza wymiarem indywidualnym kary, należy zwrócić uwagę na jej wymiar ogólny, funkcję odstraszającą i wychowawczą w stosunku do innych uczestników rynku. Z uwagi na różnorodność stosowanych przez przedsiębiorcę praktyk, konieczne stało się wymierzenie dwóch kar pieniężnych. 1. Pierwsza z kar pieniężnych określonych w niniejszej decyzji dotyczy stosowania przez przedsiębiorcę dwóch praktyk polegających na stosowaniu w umowach postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, zaczerpniętych ze stosowanego przez przedsiębiorcę regulaminu. 11 Z uwagi na to, że wpływ na wymiar kary ma wiele czynników, jej wysokość jest wynikiem ustaleń poczynionych na kilku etapach. Podstawą obliczenia wysokości niniejszej kary jest przychód osiągnięty przez przedsiębiorcę w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, tj. w 2008r. Przychód osiągnięty przez przedsiębiorcę w 2008r. wyniósł [ tajemnica przedsiębiorstwa ] (pkt 1. a Załącznika Nr 1), w związku z czym maksymalna kara, jaka mogłaby w niniejszym przypadku zostać wymierzona, to [ tajemnica przedsiębiorstwa ] (pkt 1. b Załącznika Nr 1). W oparciu o osiągnięty przez przedsiębiorcę przychód ustalono kwotę bazową stanowiącą punkt wyjścia dla dalszych obliczeń, którą ustalono na poziomie 1160 zł (słownie: jednego tysiąca stu sześćdziesięciu złotych), co stanowi [ tajemnica przedsiębiorstwa ] (pkt 2 II Załącznika Nr 1) przychodu osiągniętego przez przedsiębiorcę. Na wysokość tej kwoty miał wpływ fakt, że niniejsza kara dotyczy stosowania dwóch praktyk polegających na posługiwaniu się klauzulami wpisanymi do rejestru. Praktyki te trwają od pierwszej połowy 2007r., a więc od przeszło roku, wobec czego należy zaklasyfikować je jako długotrwałe. W związku z tym, że kwestionowane postanowienia dotyczą zasad odpowiedzialności przedsiębiorcy, należy je ocenić jako regulacje o stosunkowo doniosłym znaczeniu i wadze, lecz z drugiej strony są to postanowienia zawierające regulacje na wypadek wystąpienia określonych okoliczności, a więc mogące faktycznie znaleźć zastosowanie w odniesieniu do mniejszej ilości umów, niż ogólna. Rozważane praktyki są związane z szeroko rozpowszechnionymi usługami, co powoduje, że tym większa ilość osób jest zagrożona w skutek ich oddziaływania. Należy też stwierdzić, że badane praktyki ujawniają się na rynku, na którym mamy do czynienia z wielością podmiotów oferujących swe usługi, co powoduje, że konsumenci dysponują swobodą przy wyborze kontrahenta i oferty. Po ustaleniu kwoty bazowej przystąpiono do analizy, czy w niniejszej sprawie zaszły okoliczności łagodzące i obciążające, które mogłyby mieć wpływ na wymiar kary. Do okoliczności łagodzących, które wystąpiły w niniejszej sprawie, zaliczono fakt aktywnego współdziałania z Prezesem Urzędu w trakcie niniejszego postępowania. Przedsiębiorca nie tylko niezwłocznie odpowiadał na kierowane do niego wezwania, ale też z własnej inicjatywy przekazywał informacje i dokumenty istotne dla niniejszej sprawy, co przyczyniło się do sprawnego przeprowadzenia tego postępowania. Zważono także, że przedsiębiorca dopuścił się opisywanych naruszeń nieumyślnie, gdyż jak wskazał, badany regulamin, z którego pochodzą zakwestionowane regulacje, był sporządzony po konsultacji z prawnikiem i w czasie jego wejścia w życie miał spełniać wymogi polskiego prawa (dowód: karta nr 4). Łączny procent obniżeń zastosowanych z uwagi na występujące w sprawie okoliczności łagodzące wyniósł 20%. Na ostatnim etapie sprawdzono, czy kara obliczona w ww. sposób nie przewyższa kary w maksymalnej wysokości, jaka została przewidziana w przepisie art. 106 ust. 1 pkt. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Sytuacja taka nie ma jednak w niniejszym przypadku miejsca. W wyniku obliczeń przeprowadzonych w wyżej opisany sposób, karę pieniężną z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 pkt. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w pkt. I 1 a – b sentencji niniejszej decyzji określono na poziomie 928 zł (słownie: dziewięciuset dwudziestu ośmiu złotych), co stanowi [ tajemnica przedsiębiorstwa ] (pkt 2 I a Załącznika Nr 1) przychodu oraz [ tajemnica przedsiębiorstwa ] (pkt 2 I b Załącznika Nr 1) maksymalnego wymiaru kary. 12 2. Druga z kar dotyczy stosowania przez przedsiębiorcę we wzorcu i w umowach z konsumentami postanowienia niezgodnego z przepisem art. 57 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego. Podobnie jak miało to miejsce w przypadku pierwszej z kar wymierzonych w niniejszej decyzji, jej ustalanie przebiegało etapowo. Za podstawę obliczenia wysokości kary przyjęto przychód osiągnięty przez przedsiębiorcę w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, tj. w 2008r. Przychód osiągnięty przez przedsiębiorcę w 2008r. wyniósł [ tajemnica przedsiębiorstwa ] (pkt 1. a Załącznika Nr 1), w związku z czym maksymalna kara, jaka mogłaby w niniejszym przypadku zostać wymierzona, to [ tajemnica przedsiębiorstwa ] (pkt 1. b Załącznika Nr 1). W oparciu o osiągnięty przez przedsiębiorcę przychód ustalono kwotę bazową stanowiącą punkt wyjścia dla dalszych obliczeń, którą ustalono na poziomie 1 450 zł (słownie: jednego tysiąca czterystu pięćdziesięciu złotych), co stanowi [ tajemnica przedsiębiorstwa ] (pkt 2 IV Załącznika Nr 1) przychodu osiągniętego przez przedsiębiorcę. Na wysokość tej kwoty miał wpływ fakt, że niniejsza kara dotyczy stosowania jednej praktyki nienazwanej, tj. takiej, która polega na stosowaniu regulacji bezpośrednio sprzecznej z przepisem ustawy Prawo telekomunikacyjne. Praktyka ta trwa od pierwszej połowy 2007r., a więc od przeszło roku, wobec czego należy ją zaklasyfikować jako długotrwałą. Kwestionowana regulacja dotyczy obciążeń finansowych nakładanych przez przedsiębiorcę na konsumentów, przewyższających swą wysokością, wysokość dozwoloną ustawą. W związku z tym niniejsze postanowienie należy ocenić jako regulację o stosunkowo dużej wadze. Z drugiej jednak strony praktyka ta wiąże się jedynie z umowami zawieranymi na czas określony, w których przyznaje się konsumentom określone ulgi, a więc dotyczy ona jedynie części umów, którymi jest związany przedsiębiorca. Zakwestionowane postanowienie zawiera regulację na wypadek wystąpienia określonych okoliczności, a więc mogącą faktycznie znaleźć zastosowanie w odniesieniu do jeszcze węższej grupy podmiotów. Rozważana praktyka jest związana z szeroko rozpowszechnionymi usługami, co powoduje, że tym większa ilość osób jest zagrożona w skutek ich oddziaływania. Należy też uwzględnić to, że badana praktyka ujawnia się na rynku, na którym mamy do czynienia z wielością podmiotów oferujących swe usługi, co powoduje, że konsumenci dysponują swobodą przy wyborze kontrahenta i oferty. Kolejną czynnością po wyznaczeniu kwoty bazowej jest analiza, czy w niniejszej sprawie zaszły okoliczności łagodzące i obciążające, które mogłyby mieć wpływ na wymiar kary. Do okoliczności łagodzących, które wystąpiły w niniejszej sprawie, zaliczono fakt aktywnego współdziałania z Prezesem Urzędu w trakcie niniejszego postępowania. Przedsiębiorca nie tylko niezwłocznie odpowiadał na kierowane do niego wezwania, ale też z własnej inicjatywy przekazywał informacje i dokumenty istotne dla niniejszej sprawy, co przyczyniło się do sprawnego przeprowadzenia tego postępowania. Zważono także, że przedsiębiorca dopuścił się opisywanych naruszeń nieumyślnie, gdyż jak wskazał, badany regulamin, z którego pochodzą zakwestionowane regulacje, był sporządzony po konsultacji z prawnikiem i w czasie jego wejścia w życie miał spełniać wymogi polskiego prawa (dowód: karta nr 4). Łączny procent obniżeń zastosowanych z uwagi na występujące w sprawie okoliczności łagodzące wyniósł 20%. Na ostatnim etapie sprawdzono, czy kara obliczona w ww. sposób nie przewyższa kary w maksymalnej wysokości, jaka została przewidziana w przepisie art. 106 ust. 1 pkt. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Sytuacja taka nie ma jednak w niniejszym przypadku miejsca. 13 W wyniku obliczeń przeprowadzonych w wyżej opisany sposób, karę pieniężną z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 pkt. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w pkt. I 2 sentencji niniejszej decyzji określono na poziomie 1 160 zł (słownie: jednego tysiąca stu sześćdziesięciu złotych), co stanowi [ tajemnica przedsiębiorstwa ] (pkt 2 III c Załącznika Nr 1) przychodu oraz [ tajemnica przedsiębiorstwa ] (pkt 2 III d Załącznika Nr 1) maksymalnego wymiaru kary. Ad III. Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. W myśl art. 77 ust. 1 tej ustawy, jeżeli w wyniku postępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie jej przepisów, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty postępowania. Niniejsze postępowanie w sprawie stosowania przez przedsiębiorcę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów zostało wszczęte z urzędu, a w jego wyniku Prezes Urzędu w punkcie I Decyzji stwierdził naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Kosztami niniejszego postępowania są wydatki związane z korespondencją prowadzoną przez Prezesa Urzędu z przedsiębiorcą. W związku z powyższym postanowiono obciążyć stronę kosztami postępowania w wysokości 36 zł (słownie: trzydziestu sześciu złotych). Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000. Koszty niniejszego postępowania przedsiębiorca obowiązany jest wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie w NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 2 Kpc – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach. W przypadku jednak kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w punkcie III niniejszej decyzji, stosownie do art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z 479 28 § 1 pkt 2 Kpc, należy wnieść zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach w terminie tygodnia od dnia doręczenia niniejszej decyzji. DYREKTOR DELEGATURY URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW W KATOWICACH Maciej Fragsztajn