RKR-7/2009

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA W KRAKOWIE 31-011 Kraków, Pl. Szczepański 5, Tel/fax (012) 421-75-79, 421-74-98, E-mail: krakow@uokik.gov.pl RKR-61-28/08/KKM - /09 Kraków, dnia 25 maja 2009 r. DECYZJA Nr RKR - 7/2009 Na podstawie art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 83 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331, z późn. zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy oraz § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 134, poz. 939), po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów umarza się, jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie stosowania przez Calamus Rotan Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, przy ul. Skośnej 45 praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów , polegających na: - stosowaniu nieuczciwych praktyk rynkowych godzących w zbiorowe interesy konsumentów polegających na wprowadzaniu w błąd konsumentów, co do rodzaju i jakości oferowanych produktów, poprzez nieprzekazywanie w sposób jasny i jednoznaczny informacji dotyczących oferowanego produktu – kolekcji mebli „Parigi”, co stanowi naruszenie art. 24 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U.2007 Nr 171, poz. 1206). UZASADNIENIE Do Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Krakowie (zwanej dalej: „Prezes Urzędu”) wpłynęła w dniu 21 kwietnia 2008 r. skarga konsumencka dotycząca działań przedsiębiorcy Calamus Rotan Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie (zwanego dalej: Przedsiebiorcą) w zakresie sprzedaży mebli. Jak wynika z treści skargi, konsument został wprowadzony w błąd poprzez rozpowszechnienie za pośrednictwem opublikowanej przez przedsiębiorcę strony internetowej www.calamusrotan.com informacji o możliwości zakupu kolekcji mebli „Parigi” wykonanych z materiałów naturalnych i czystych ekologicznie, w tym z wysokogatunkowego drewna kauczukowego pochodzenia malezyjskiego. Zdaniem skarżącego, informacje rozpowszechniane za pośrednictwem niniejszej strony internetowej są niepełne, bowiem część elementów drewnianych mebli wykonana jest z płyt MDF, co znacznie obniża wartość produktu. 2 Wobec powyższego, w okresie od 25 kwietnia do 15 maja 2008 r. przeprowadzone zostało postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie sposobu udzielania przez Calamus Rotan Sp. z o.o. konsumentom informacji o rodzaju i jakości oferowanych produktów (k.1-235). Analiza dokumentów i informacji zebranych w toku postępowania wyjaśniającego dała podstawę do przyjęcia, iż w przedmiotowej sprawie mogło nastąpić naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, postanowieniem Nr RKR-227/2008 z dnia 18 czerwca 2008 r. (k.236) wszczęto postępowanie w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów przez Calamus Rotan Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, przy ul. Skośnej 45 prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży produktów meblarskich polegającej na stosowaniu nieuczciwych praktyk rynkowych polegających na wprowadzaniu w błąd konsumentów, co do rodzaju i jakości poprzez nieprzekazywanie w sposób jasny i jednoznaczny informacji dotyczących produktu - kolekcji mebli „Parigi”. W odpowiedzi na postawione zarzuty, pismem z dnia 8 lipca 2008 r. (k.245-248) Przedsiębiorca stanowczo zaprzeczył jakoby dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji o oferowanych produktach. Oświadczył, iż postawiony mu zarzut jest chybiony, bowiem publikując na stronie internetowej informację o produkcie podano opis wyrobu ze wskazaniem na podstawowy materiał, z którego została wykonana kolekcja, a nie poszczególne składniki. Stwierdził, iż przekazywane informacje należycie odzwierciedlają cechy poszczególnych wyrobów. Wyjaśnił, iż wszelkie informacje znajdujące się na stronie internetowej, jak również w folderach i katalogach są publikowane wyłącznie w celach informacyjnych i nie stanowią oferty w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Wskazał, iż konsument może dokonać zakupu mebli wyłącznie w salonie sprzedaży, po uprzednim zapoznaniu się z ofertą Przedsiębiorcy, dokładnym obejrzeniu kolekcji znajdującej się na ekspozycji, w tym jej elementów wykonanych z płyt MDF okleinowanych okleiną z naturalnego drewna i zasięgnięciu informacji u pracowników salonu sprzedaży. Poinformował, że na życzenie każdy klient ma możliwość sprawdzenia funkcjonowania i dokonania ogólnego przeglądu każdego z oferowanych produktów. Jednocześnie w dniu 17 września 2008 r. Prezes Urzędu uzyskał opinię z dnia 8 września 2008 r. rzeczoznawcy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Krakowie w zakresie stolarstwa budowlanego – Jana Polonka dotyczącą mebli „Parigi” pod kątem technologii ich wykonania, użytych w ww. meblach materiałów i ich wartości użytkowej (k.250). Jak stwierdzono w przedstawionej ekspertyzie: „(...) meble nazwane „Parigi” są wykonane z drewna nie występującego w Polsce. Całość tych mebli stanowi przede wszystkim wartość estetyczną, a dopiero w następnej kolejności użytkową. Główne elementy wykonane są z litego drewna, wypełnienia – filunki – wykonane są z wyplotu rattanowego. Ponadto meble te, to kombinacja szkła i metalu. Takie elementy jak półki oraz niewidoczne wzmocnienia konstrukcji wykonane są z materiałów drewnopodobnych. Jest to powszechnie stosowana praktyka. Są to typowe rozwiązania stosowane w stolarstwie meblowym. Użycie materiałów drewnopodobnych, nie obniża wartości estetycznej ani użytkowej. Konstrukcja przedstawionej do oglądu kolekcji „Parigi” nie budzi zastrzeżeń. Podczas prawidłowej eksploatacji meble tej kolekcji nie ulegną uszkodzeniu, które wymagałoby naprawy bądź wzmocnienia konstrukcji.” 3 Prezes Urzędu ustalił następujący stan faktyczny: Przedsiębiorca Calamus Rotan Sp. z o.o. wpisany został przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, XI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego do rejestru przedsiębiorców pod nr KRS 0000130926 w dniu 16 września 2002 r. (k.12-22). Przedsiębiorca jest producentem i importerem mebli przeznaczonych do urządzenia mieszkań, domów i ogrodów oraz wyposażenia biur i lokali gastronomicznych. Posiada sieć własnych salonów meblowych pod nazwą „VINOTTI FURNITURE” na terenie całego kraju. Przedsiębiorca posiada Certyfikat Nr 237/2004 wydany w dniu 17 listopada 2004 r. poświadczający spełnianie wymagań Normy ISO 9001:2000 w zakresie: import, eksport, sprzedaż, produkcja i serwis wyrobów branży meblowej (k.10). Przedsiębiorca nie prowadzi sprzedaży poza lokalem przedsiębiorstwa ani nie zawiera z konsumentami umów na odległość. Zakupu można dokonać jedynie bezpośrednio w salonie sprzedaży, gdzie znajduje się ekspozycja oferowanych produktów. Potencjalny konsument ma możliwość obejrzenia każdego z eksponowanych wyrobów. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Przedsiębiorca produkuje i sprzedaje meble o nazwie „Parigi”, o czym informuje m.in. za pośrednictwem własnej strony internetowej www.calamusrotan.com , folderów i broszur reklamowych oraz bezpośrednio klientów w salonach sprzedaży (k.23-234). Na ww. stronie internetowej stwierdzono: „(...) kolekcja mebli „Parigi” wykonana z drewna kauczukowego, hartowanego szkła, plecionki rattanowej i ręcznie kutego metalu stanowi doskonałe zestawienie nowoczesności z elegancją.” W stosowanych przez Przedsiębiorcę drukowanych folderach i broszurach reklamowych nie odnotowano podobnych sformułowań. Stanowią one jedynie zbiór opublikowanych fotografii poszczególnych elementów kolekcji „Parigi” wraz z ich wymiarami. Ekspertyza rzeczoznawcy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej potwierdziła, iż niektóre elementy kolekcji wykonane są z materiałów drewnopodobnych (k.250). Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy, Prezes Urzędu zważył, co następuje: W świetle art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów celem regulacji w niej przyjętej jest zapewnienie warunków rozwoju i ochrony konkurencji oraz podejmowana w interesie publicznym ochrona interesów przedsiębiorców i konsumentów. Warunkiem koniecznym do uruchomienia procedur i zastosowania instrumentów określonych w ustawie jest fakt zagrożenia interesu publicznego, a więc interesów zbiorowości, a nie wprost poszczególnych uczestników rynku przez działania przedsiębiorców, którym zarzucono naruszenie przepisów powyższej ustawy. Pojęcie interesu publicznego nie zostało zdefiniowane w ustawie, niemniej było ono wielokrotnie przedmiotem interpretacji Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz Sądu Najwyższego. Zdaniem Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, wyrażonym w wyroku z dnia 12 czerwca 2002 r. (sygn. akt XVII Ama 47/01), pojęcie interesu publicznego nie jest pojęciem o charakterze jednolitym i stałym. W każdej sprawie winien on być ustalony i konkretyzowany, a Prezes Urzędu w toku postępowania i przy wydawaniu decyzji winien być rzecznikiem tego interesu. Publiczny znaczy dotyczący ogółu, odnoszący się do ogółu, a nie do 4 jednostki czy też określonej grupy, a zatem podstawą do zastosowania przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest stwierdzenie, iż został naruszony interes publicznoprawny. Stanowisko to znalazło również potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 września 2003 r. (sygn. I CKN 504/01) stwierdził, że: „nie jest zasadne uznawanie, że postępowanie z tytułu naruszenia ustawy antymonopolowej można wszczynać tylko wtedy, gdy zagrożone są interesy wielu odbiorców, a nie jest to możliwe w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest tylko jedne konsument. Wydawane orzeczenie ma bowiem wymiar znacznie szerszy, pełni także funkcję prewencyjną, służy bowiem ochronie także nieograniczonej liczby potencjalnych konsumentów.” Uwzględniając charakter praktyk opisanych w niniejszej decyzji, należy stwierdzić, że w rozważanej sprawie ww. przesłanka sformułowana w art.1 ust. 1 powołanej ustawy została spełniona. Rozpatrywana sprawa ma charakter publiczno-prawny, bowiem wiąże się z ochroną nieograniczonego kręgu podmiotów – zarówno aktualnych, jak i potencjalnych klientów Przedsiębiorcy, którzy mogli podjąć decyzję o zakupie produktów meblarskich po zapoznaniu się z ogólnie dostępnymi informacjami o nich. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte w związku z podejrzeniem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, które zgodnie z art. 24 ust. 1 powołanej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów są zakazane. Stosownie do art. 22¹ Kodeksu cywilnego, pod pojęciem konsumenta rozumie się osobę fizyczną dokonującą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów pod pojęciem przedsiębiorcy rozumie się przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. W badanej sprawie przedmiotem oceny są działania Przedsiębiorcy wpisanego do rejestru przedsiębiorców KRS. W art. 24 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wskazano, że przez praktykę naruszającą zbiorowe interesu konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w tym w szczególności nieuczciwe praktyki rynkowe i inne czyny nieuczciwej konkurencji godzące w zbiorowe interesy konsumentów. W niniejszej sprawie postawione Przedsiębiorcy zarzuty, aby mogły być skutecznie ocenione w ramach art. 24 ust.1 i 2 pkt 3 ww. ustawy, muszą spełniać poniższe przesłanki: 1) być działaniem bezprawnym, 2) godzić w zbiorowe interesy konsumentów. 5 Przesłanka bezprawności Pojęcie bezprawności nie jest pojęciem prawnie zdefiniowanym. Mając na uwadze jego literalne brzmienie należy przyjąć, że „działanie bezprawne” to zachowanie sprzeczne z nakazem lub zakazem zawartym w ustawie, rozporządzeniu wydanym na podstawie i dla wykonania ustawy, umową międzynarodową mającą bezpośrednie zastosowanie w stosunkach wewnętrznych oraz z zasadami współżycia społecznego. Bezprawność jest czynnikiem o charakterze obiektywnym tj. niezależnym od wystąpienia szkody czy też zamiaru po stronie przedsiębiorcy dopuszczającego się działań bezprawnych. Aby tak zdefiniowane bezprawne działania przedsiębiorcy wypełniały dyspozycję art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów winny być skierowane przeciwko interesom konsumentów pojmowanym nie tylko w kategoriach ekonomicznych, ale rozumianych także jako szeroko pojęte prawo do informacji. Owe bezprawne działania muszą ponadto naruszać zbiorowe interesy konsumentów, a zatem nieograniczonego kręgu potencjalnych kontrahentów, którzy zechcą skorzystać z oferty przedsiębiorcy. Opisane działania Przedsiębiorcy należy zatem ocenić pod kątem naruszenia art. 24 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 6 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. W rozumieniu art. 6 ust. 1 tej ustawy, praktykę rynkową uznaje się zaniechanie wprowadzające w błąd, jeżeli pomija istotne informacje potrzebne przeciętnemu konsumentowi do podjęcia decyzji dotyczącej umowy i tym samym powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Jak wynika z art. 6 ust. 3 pkt 1 omawianej ustawy, wprowadzającym w błąd zaniechaniem może być w szczególności zatajenie lub nieprzekazanie w sposób jasny, jednoznaczny lub we właściwym czasie istotnych informacji dotyczących produktu. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 8 tejże ustawy, pod pojęciem przeciętnego konsumenta rozumie się konsumenta, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny. Oceny konsumenta dokonuje się z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa. Zgodnie z wypracowanym przez orzecznictwo ETS stanowiskiem (sprawa Darbo, Nb 10), przeciętny konsument posiada pewien zasób informacji, który potrafi wykorzystywać dla samodzielnej analizy adresowanych do niego przekazów rynkowych. Ponadto, ma wystarczająco rozwinięty zmysł postrzegania (za: J. Szwaja (red.), Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz , Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2006, s. 686). Jak wynika z orzecznictwa ETS, od konsumentów należy wymagać samodzielnego postrzegania i zbierania informacji dostępnych na rynku, a także odpowiedniego stopnia krytycyzmu wobec działań, których są adresatami (wyrok z dn. 20.02.1979 r. w sprawie 120/78 Cassis de Dijon). Zakwestionowanym zachowaniem Przedsiębiorcy w niniejszej sprawie jest praktyka polegająca na zaniechaniu, polegającym na przemilczaniu w przekazie zawartym na stronie internetowej określonych informacji. Aby postawić Przedsiębiorcy zarzut 6 zaniechania wprowadzającego w błąd potencjalnych odbiorców produktu, należy zatem, zdaniem Prezesa Urzędu, ocenić czy to zaniechanie ma zdolność do wywołania błędu, czy pominięte informacje noszą znamiona istotności oraz czy takie zachowanie Przedsiębiorcy może wpłynąć na decyzję przeciętnego konsumenta co do nabycia danego towaru tj. kolekcji mebli „Parigi”. Przez wprowadzenie w błąd rozumie się wywołanie u klienta niezgodnego z rzeczywistym stanem rzeczy wyobrażenia o towarze lub usłudze skutkujące możliwością podjęcia pod wpływem błędu decyzji dotyczącej nabycia towaru lub usługi (tak: E. Nowińska, M.du Vall, Zwalczanie nieuczciwej konkurencji. Komentarz, Wyd. LexisNexis 2008, s.157). Podstawowe znaczenie z punktu widzenia kwalifikacji przekazu wprowadzającego w błąd ma ustalenie reakcji potencjalnego nabywcy towarów lub usług. Do ustalenia czy dany przekaz wprowadza w błąd konieczne jest zatem ustalenie wyobrażeń konsumenta, którym zgodnie z przyjętą w doktrynie metoda normatywną jest przeciętny konsument w rozumieniu art. 2 pkt 8 powołanej ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Punktem wyjścia dla dokonywania stosownych ocen w niniejszej sprawie jest zatem spostrzegawczość i doświadczenie życiowe przeciętnego tj. dobrze poinformowanego, uważnego i ostrożnego konsumenta w zwykłych warunkach obrotu. Należy wziąć pod uwagę, iż taki uczestnik rynku nabywa doświadczenie i nauczył się, że ze względu na funkcjonalność i późniejsze użytkowanie mebli pewne ich elementy muszą być wykonane z innych materiałów. Nadto, nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż towarami oferowanymi przez Przedsiębiorcę nie są dobra konsumpcyjne jednorazowego użytku, takie jak artykuły spożywcze czy kosmetyczne, które jak wskazuje praktyka życiowa, kupuje się niemal automatycznie, bez zastanowienia, nie koncentrując się na ich składzie i gdzie ryzyko braku udzielenia konsumentowi pełnej i rzetelnej informacji jest znacznie wyższe. Inaczej natomiast sytuacja rysuje się w odniesieniu do produktów trwałego użytku, które nabywa się z zamiarem użytkowania ich przez dłuższy czas, jak np. meble. W odniesieniu do takich produktów kupujących cechuje znacznie większa staranność w wyborze, w szczególności co do materiałów z jakich te wyroby są wykonane. Niejednokrotnie konsument, decydując się na zakup takich towarów trwałego użytku dokładnie analizuje każdą cechę produktu i sprawdza każdą informację o danym wyrobie. Przede wszystkim dla potencjalnych kupujących, w odniesieniu do produktów meblowych, istotnym jest ich funkcjonalność, estetyczny wygląd i główny surowiec, z jakiego zostały wykonane, a nie tworzywo, z którego zostały wykonane tylko niektóre elementy, jak np. niewidoczne wzmocnienia konstrukcyjne. Dobrze poinformowany, uważny i ostrożny konsument, zdolny do postrzegania i gromadzenia informacji dostępnych na rynku winien zdawać sobie sprawę z faktu, iż niektóre detale, ze względu na technologie stosowane w meblarstwie, muszą być wykonane z materiałów trwałych i niesprawiających problemów w codziennym użytkowaniu mebli. Dla oceny czy brak określonych informacji w danym przekazie opublikowanym na stronie internetowej Przedsiębiorcy uznaje się za praktykę rynkową wprowadzającą w błąd kluczowe znaczenie, zdaniem Prezesa Urzędu, ma pojęcie „istotnych informacji”. W omawianej sprawie należy zatem zbadać czy pominięte informacje noszą znamiona istotności, posiadają pewną doniosłość, „ciężar gatunkowy”, który może wpłynąć na decyzję konsumenta co do nabycia kolekcji mebli „Parigi”. Jak wskazuje się w piśmiennictwie informacje istotne to takie, których obowiązek podania wynika z przepisów szczególnych ustanawiających zasady informowania o określonych produktach lub ich oznakowania (np. z ustawy Prawo farmaceutyczne, 7 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia) bądź obowiązek ten wynika jedynie z ogólnych przepisów powołanej ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (tak: A. Michalak, Przeciwdziałanie nieuczciwym praktykom rynkowym. Komentarz , Wyd. C.H.Beck 2008, s.89). Zgodnie z zasadą obowiązująca na gruncie tej ustawy informacje przekazywane konsumentowi powinny dotyczyć najbardziej istotnych cech produktu oraz powinny być przekazane bez zbędnej zwłoki, a więc zazwyczaj przed dokonaniem transakcji. W ocenie Prezesa Urzędu, dane dotyczące produktu przedstawione za pośrednictwem strony internetowej www.calamusrotan.com zawierają najbardziej istotne cechy wyrobu – główne materiały, z których została wykonana dana kolekcja mebli: drewno kauczukowe, wyplot rattanowy, szkło i metal. Użyty surowiec drewnopodobny stanowi jedynie materiał poboczny konieczny do sporządzenia konstrukcji, podobnie jak tworzywa służące do klejenia poszczególnych elementów drewnianych czy użyte substancje lakierujące meble, których Przedsiębiorca także nie wymienia, bowiem uwzględniając wiedzę życiową i doświadczenie przeciętnego konsumenta nie jest to konieczne. Należy ponadto zwrócić uwagę, iż jak stwierdzono w ekspertyzie rzeczoznawcy w zakresie stolarstwa meblowego, użycie surowców drewnopodobnych nie zmniejsza wartości estetycznej i użytkowej mebli. Co więcej, przyczynia się do większej trwałości produktu, bowiem elementy konstrukcyjne czy narażone na znaczne obciążenia półki nie ulegną uszkodzeniu, które wymagałoby naprawy bądź wzmocnienia konstrukcji. Podejmując próbę oceny czy istotne informacje o omawianym towarze są przez Przedsiębiorcę przekazywane bez zbędnej zwłoki, przed dokonaniem transakcji należy, zdaniem Prezesa Urzędu, zwrócić uwagę na opinię doktryny, zgodnie z którą informacja o towarze nie musi być bezpośrednio, w sensie fizycznym, związana z towarem. Wystarczające jest podanie jej w miejscu sprzedaży tj. w miejscu, w którym konsument dokonuje wyboru towaru (tak: M. Pecyna, Ustawa o sprzedaży konsumenckiej. Komentarz , wyd. Wolters Kluwer Polska-ABC 2007, s. 90). A zatem, w przypadku sprzedaży wysyłkowej miejscem właściwym dla podania informacji o towarze jest katalog wysyłkowy, w przypadku sprzedaży internetowej – strona internetowa, a w sytuacji, gdy zakupu można dokonać wyłącznie w salonie meblowym – tenże lokal sprzedawcy. W niniejszym stanie faktycznym oznacza to, iż wystarczającym do uznania, że Przedsiębiorca udziela pełnych, rzetelnych i prawdziwych informacji o oferowanym produkcie m.in. o surowcach wykorzystanych do produkcji poszczególnych elementów mebli, w tym także, iż niektóre elementy konstrukcyjne wykonane są z materiałów drewnopodobnych, jest udzielanie takich informacji przez pracowników salonów meblowych, w których Przedsiębiorca prowadzi sprzedaż swoich produktów. W niniejszym postępowaniu nie znaleziono zaś dowodów na potwierdzenie tezy o niedopełnieniu przez Przedsiębiorcę obowiązków informacyjnych względem potencjalnych konsumentów w miejscu prowadzenia sprzedaży oferowanych towarów. Należy zauważyć, że pominięcie niektórych informacji dotyczących towaru lub usługi nie jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia, że przedsiębiorca dopuszcza się nieuczciwej praktyki rynkowej. Pominięcie tych informacji musi wpływać na proces decyzyjny konsumenta i powodować co najmniej możliwość podjęcia przez konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął (tak: A.Michalak, Przeciwdziałanie nieuczciwym praktykom rynkowym. Komentarz , Wyd. C.H.Beck 2008, s. 91). Podmiotowym punktem odniesienia w tej sytuacji jest przeciętny konsument w rozumieniu art. 2 pkt 8 powołanej ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Zdaniem Prezesa Urzędu, uwzględniając wcześniej przedstawione argumenty, w niniejszej sprawie nie można stwierdzić, iż brak informacji 8 o drewnopodobnym składniku produktu jest w stanie tak zniekształcić proces decyzyjny przeciętnego konsumenta, że zaangażuje się w transakcję zakupu kolekcji mebli „Parigi”, w którą nie zaangażowałby się posiadając pominięte w przekazie informacje. Ze względu na fakt, iż ustalenia dowodowe niniejszego postępowania oraz analiza przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym wskazują, iż nie można postawić Przedsiębiorcy zarzutu stosowania nieuczciwych praktyk rynkowych godzących w zbiorowe interesy konsumentów poprzez nieprzekazywanie w sposób jasny i jednoznaczny informacji dotyczących oferowanego produktu – kolekcji mebli „Parigi”, w ocenie Prezesa Urzędu, zachowanie Przedsiębiorcy w tym zakresie nie nosi znamion bezprawności. W sytuacji, gdy w toku postępowania prowadzonego przed Prezesem Urzędu nie ustalono, iż określone działanie ma miejsce, nie może być wydana decyzja przewidziana w art. 26 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Prezesem Urzędu stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem art. 84. Zgodnie z art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego , gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego „(…) oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do jej istoty. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracji” (B. Adamiak, J.Borkowski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz , Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 462). Brak bezprawności stanowi w przedmiotowej sprawie, przesłankę umorzenia postępowania w sprawie naruszenia przez Przedsiębiorcę art. 24 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U.2007 Nr 171, poz. 1206) , poprzez nieprzekazywanie w sposób jasny i jednoznaczny informacji dotyczących oferowanego produktu – kolekcji mebli „Parigi”. Wobec powyższego, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. 9 Stosownie do treści art. 81 ust. 1 powołanej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwóch tygodni od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury w Krakowie. Z upoważnienia Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Leszek Piekarz Dyrektor Delegatury Otrzymuje: Calamus Rotan Sp. z o.o. ul. Skośna 45 30-383 Kraków