RGD-13/2009

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW D ELEGATURA UOK I K W G DAŃSKU 80-824 G DAŃSK , UL . P ODWALE P RZEDMIEJSKIE 30 T EL ./ FAX (058) 346-29-32, 346-29-33, 301-51-75 E- MAIL : GDANSK @ UOKIK . GOV . PL RGD.61-3/09/IW Gdańsk, 09 lipca 2009 r. D ECYZJA NR RGD. 13/2009 I . Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do treści art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumen- tów (Dz. U. Nr 134, poz. 939) po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk na- ruszających zbiorowe interesy konsumentów, wszczętego z urzędu przeciwko Przedsię- biorstwu Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w Słupsku - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - uznaje się za praktykę naruszającą zbio- rowe interesy konsumentów działanie tego przedsiębiorcy polegające na stosowaniu we wzorcu Umowy NR … na świadczenie usług indywidualnych zakresie usuwania/wywozu/ odpadów komunalnych postanowienia § 4 ust. 1 o treści: „ Wszelkie reklamacje z tytułu: a) niewykonania usługi, a zwłaszcza niezachowania częstotliwości wywozu winny być zgłaszane telefonicznie w ciągu doby, b) błędnego obliczenia naleŜności itp. winny być składane na piśmie w terminie 7 dni od daty otrzymania rachunku”, uznanych za postanowienia niedozwolone i wpisanych do rejestru postanowień wzor- ców uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 Kpc, co stanowi narusze- nie art. 24 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i kon- sumentów – i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 25 lutego 2009 r. II. Na podstawie art. 105 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 83 usta- wy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. z 2007 r., Nr 134, poz. 939) – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - umarza się, jako bezprzedmiotowe, postępowanie prowadzone przeciwko Przedsiębior- stwu Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w Słupsku pod zarzutem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, o których mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegających na stoso- 2 waniu we wzorcu Umowy NR … na świadczenie usług indywidualnych zakresie usuwa- nia/wywozu/ odpadów komunalnych postanowienia § 6 o treści: „W okresie obowiązywania umowy Zleceniobiorca zastrzega sobie moŜliwość zmiany ceny za świadczone usługi: a) (…) b) w przypadku drastycznego wzrostu cen paliw czego wcześniej nie moŜna by- ło przewidzieć. c) (…). O podwyŜszeniu ceny Zleceniobiorca powiadomi Zleceniodawcę w formie pisem- nej.” III. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konku- rencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do treści art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 134, poz. 939) po przeprowadzeniu postępowania w spra- wie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada się na Przedsiębiorstwo Gospodarki Ko- munalnej Sp. z o.o. z siedzibą w Słupsku, karę pienięŜną w wysokości 2.800 zł (słow- nie: dwa tysiące osiemset złotych), płatną do budŜetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. UZASADNIENIE W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, nr sprawy RGD. 401/3/08/09/IW, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej: „ Pre- zesem Urzędu ” lub „ Prezesem UOKiK ” ustalił, Ŝe Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w Słupsku, zwane dalej „ PGK ”, lub „ Przedsiębiorstwem ”, stosuje wzorc umowy zatytułowany Umowa NR … na świadczenie usług w zakresie usuwania/wywozu/ odpadów komunalnych. Wstępna analiza treści postanowień tego wzorca dała podstawę do sformułowania wniosku, iŜ niektóre z nich są zbieŜne z brzmieniem postanowień wpisanych do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c., zwanego dalej: „ Rejestrem ”. W związku z powyŜszym w dniu 12 lutego 2009 r. wszczęto, w imieniu Prezesa UOKiK, po- stępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez PGK praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na stosowaniu następujących postanowień wzorca umownego: 1. § 4 ust. 1 o treści: „ Wszelkie reklamacje z tytułu: a) niewykonania usługi, a zwłaszcza niezachowania częstotliwości wywozu winny być zgłaszane telefonicznie w ciągu doby, b) błędnego obliczenia naleŜności itp. winny być składane na piśmie w termi- nie 7 dni od daty otrzymania rachunku”, 2. § 6 o treści: „W okresie obowiązywania umowy Zleceniobiorca zastrzega sobie moŜliwość zmiany ceny za świadczone usługi: a) (…) 3 b) w przypadku drastycznego wzrostu cen paliw czego wcześniej nie moŜna było przewidzieć. c) (…). O podwyŜszeniu ceny Zleceniobiorca powiadomi Zleceniodawcę w formie pisem- nej” uznanych za postanowienia niedozwolone i wpisanych do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., co moŜe stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W poczet dowodów Prezes Urzędu zaliczył część materiałów uzyskanych od Przedsiębior- stwa w trakcie przeprowadzonego wcześniej postępowania wyjaśniającego, sygn. RGD. 401/3/08/09/IW. W pismach z dnia 25 lutego 2009 r. i 9 marca 2009 r. PGK poinformowało, Ŝe po otrzyma- niu zawiadomienia o wszczęciu przedmiotowego postępowania natychmiast podjęło działa- nia mające na celu sporządzenie i wdroŜenie nowego wzorca umowy uwzględniającego wszystkie zgłoszone przez Prezesa UOKiK uwagi. Nowo opracowany wzorzec umowy obo- wiązuje od 25 lutego 2009 r. i od tej daty rozpoczęto rozsyłanie do indywidualnych do- stawców odpadów zawiadomień informujących o zmianach zapisów umów na świadczenie usług usuwania/wywozu odpadów komunalnych, z jednoczesnym pouczeniem o moŜliwo- ści pisemnego odstąpienia od umowy w obowiązującym terminie wypowiedzenia w przy- padku braku akceptacji zaproponowanych zmian. Zmodyfikowane postanowienia § 4 i § 6 wzorca umowy obowiązującego od dnia 25 lutego 2009 r. otrzymały następujące brzmie- nie: § 4: „1 Wszelkie reklamacje z tytułu: 1) niewykonania usługi, a zwłaszcza niezachowania częstotliwości wywozu winny być zgłaszane telefonicznie, 2) błędnego obliczenia naleŜności oraz wszelkie inne niŜ wymienione w ust. 1 pkt 1 winny być składane na piśmie. 2. Wniesienie reklamacji wstrzymuje zapłatę naleŜności w części dotyczącej reklamowanej kwoty, o ile reklamacja związana jest z kwotą umieszczona w wystawionej fakturze VAT. 3. Termin na wniesienie reklamacji wynosi 1 miesiąc od daty zaistnienia przy- czyny reklamacji.”, § 6: „W okresie obowiązywania umowy Zleceniobiorca zastrzega sobie moŜliwość zmiany ceny za świadczone usługi: a) (…) b) w przypadku drastycznego wzrostu cen paliw czego wcześniej nie moŜna było przewidzieć. c) (…). 2. O podwyŜszeniu ceny Zleceniobiorca powiadomi Zleceniodawcę w formie pi- semnej. Zleceniodawcy przysługuje w takim przypadku prawo odstąpienia od umowy za wypowiedzeniem określonym w § 9 niniejszej umowy . ” Jak wynika z ustaleń poczynionych w trakcie postępowania PGK prowadzi działalność go- spodarczą polegającą na odbiorze odpadów komunalnych na podstawie wpisu do Krajowe- go Rejestru Sądowego pod numerem 0000050232. Przedsiębiorca świadczy usługi na te- 4 renie następujących miast i gmin: Słupsk, Sławno i Ustka oraz gmin: Kobylnica, Dębnica Kaszubska, Damnica, Główczyce, Smołdzino, Trzebielino na podstawie stosownych zezwo- leń wydanych przez organy tych miast i gmin. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje: Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przez praktykę na- ruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy. Stwierdzenie istnienia przedmiotowej praktyki wymaga spełnienia dwóch przesłanek: bezprawności działania i naruszenia zbiorowego interesu konsumentów. Powo- łany wyŜej przepis ustawy zawiera w pkt 1-3 przykładowe wyliczenie praktyk zakazanych przez ustawodawcę. Katalog ten nawiązuje do stosowania klauzul wpisanych do Rejestru, nieuczciwych praktyk rynkowych lub czynów nieuczciwej konkurencji oraz szeroko ujmo- wanego prawa konsumenta do informacji. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów pod pojęciem przed- siębiorcy rozumie się przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności go- spodarczej, a takŜe: (a) osobę fizyczną, osobę prawną, a takŜe jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, organizującą lub świadczącą usługi o charakterze uŜyteczności publicznej, które nie są działalnością go- spodarczą w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, (b) osobę fi- zyczną wykonującą zawód we własnym imieniu i na własny rachunek lub prowadzącą dzia- łalność w ramach wykonywania takiego zawodu, (c) osobę fizyczną, która posiada kontro- lę, w rozumieniu pkt 4, nad co najmniej jednym przedsiębiorcą, choćby nie prowadziła działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, jeŜeli podejmuje dalsze działania podlegające kontroli koncentracji, o której mowa w art. 13, (d) związek przedsiębiorców w rozumieniu pkt 2 - na potrzeby przepisów dotyczących praktyk ograniczających konkurencję oraz praktyk naruszających zbiorowe interesy kon- sumentów. Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, uwaŜa się bezprawne działanie przedsiębior- cy polegające na stosowaniu postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do reje- stru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone. Jak wskazał Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej: „ SOKiK ”, w wyroku z dnia 25 marca 2004 r. (sy- gn. akt XVII Ama 51/03), w oparciu o art. 24 ust. 2 moŜna sformułować samoistną prze- słankę bezprawności, jeŜeli ustali się, Ŝe przedsiębiorca stosował postanowienia wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za nie- dozwolone, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. A zatem wykazanie, Ŝe przedsiębiorca wprowadził do obrotu wzorzec umowny zawierający postanowienia o treści juŜ wpisanej do rejestru klauzul niedozwolonych stanowi wystarczającą przesłankę do uznania bezprawno- ści działania tego przedsiębiorcy. Art. 479 43 Kodeksu postępowania cywilnego rozszerza prawomocność wyroku wydanego w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone na osoby trzecie. Wpis do rejestru niedozwolonych postanowień umownych oznacza zatem, Ŝe od tego momentu stosowanie takiej klauzuli jest zakazane we wszystkich wzorcach umownych. 5 W uchwale 7 sędziów z dnia 13 lipca 2006r. sygn. akt III SZP 3/2006, Sąd NajwyŜszy uznał, Ŝe praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 23a 1 „… jest stosowanie identycznej klauzuli jak wpisana do rejestru niedozwolonych postano- wień umownych przez innego przedsiębiorcę, który nie był stroną lub uczestnikiem postę- powania zakończonego wpisaniem danej klauzuli do rejestru (…).” Odwołując się do argu- mentów o charakterze celowościowym oraz kierując się potrzebą zapewnienia skuteczności tego przepisu, Sąd NajwyŜszy podkreślił, Ŝe „.. praktyka naruszająca zbiorowe interesy kon- sumentów obejmuje równieŜ przypadki wprowadzenia jedynie zmian kosmetycznych pole- gających na przestawieniu szyku wyrazów lub zastąpieniu jednych wyrazów innymi, jeŜeli tylko wykładnia postanowienia pozwoli stwierdzić, Ŝe jego treść mieści się w hipotezie za- kazanej klauzuli. Stosowanie klauzuli o zbliŜonej treści do klauzuli wpisanej do rejestru, która wywołuje takie same skutki godzi przecieŜ tak samo w interesy konsumentów, jak stosowanie klauzuli identycznej co wpisana do rejestru.” Dla uznania, iŜ klauzula wpisana do rejestru i klauzula z nią porównywana są toŜsame w treści nie jest konieczna dokładna literalna identyczność tych postanowień. RozbieŜność uŜytych wyraŜeń, zmiana szyku zdania, czy zastosowanie synonimów nie eliminuje bowiem abuzywnego charakteru ocenianego postanowienia. Dla uznania dwóch postanowień za toŜsame wystarczy, aby hipoteza zapisu kwestionowanego w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów mieściła się w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru. „Nie jest konieczna literalna zgodność porównywalnych klauzul. Głównym czynnikiem przesądzającym powinien być, zdaniem Sądu, zamiar, cel jakiemu ma słuŜyć kwestionowana klauzula. Jeśli jest on zgodny z celem utworzenia klauzuli uzna- nej za niedozwoloną, moŜna uznać, iŜ obie są toŜsame” (wyrok SOKiK z dnia 25 maja 2005 r. sygn. akt XVII Ama 46/04). Dla orzeczenia, Ŝe konkretne zachowanie rynkowe Przedsiębiorcy stanowi przejaw stoso- wania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów konieczne jest wykazanie i udowodnienie, Ŝe podejmowane przez tego przedsiębiorcę działanie: 1) ujawnia się w obrocie konsumenckim, a więc w relacjach pomiędzy pod- miotem posiadającym przymiot przedsiębiorcy a konsumentami, 2) godzi w zbiorowe interesy konsumentów, 3) jest bezprawne. Ad 1. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, Ŝe stronami umów dotyczących usuwa- nia/wywozu odpadów komunalnych stosowanych w dacie wszczęcia postępowania byli:
PGK będące spółką prawa handlowego wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego, prowadzące we własnym imieniu działalność gospodarczą, a tym samym posiadają- ce status przedsiębiorcy w rozumieniu powoływanego powyŜej art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.
Konsument, będący zgodnie z art. 22 1 Kodeksu cywilnego osobą fizyczną dokonują- cą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. 1 W obowiązującej obecnie ustawie z dnia 16.02.2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów, praktyka na- ruszająca zbiorowe interesy konsumentów uregulowana została w art. 24. 6 Umowy zawierane są w obrocie konsumenckim przez „profesjonalistę” , będącego przed- siębiorcą i nieprofesjonalnego uczestnika obrotu, tj. konsumenta. Pierwsza więc przesłanka analizowanego przepisu została spełniona. Ad 2. TakŜe drugą przesłankę, uznać naleŜało za spełnioną. „Zbiorowe interesy konsumentów” to prawa nieograniczonej liczby konsumentów. Nie stanowią one przy tym sumy indywidu- alnych interesów dającej się określić, nawet licznej, grupy konsumentów. Naruszenie zbiorowych interesów konsumentów ma miejsce wtedy, gdy działanie przed- siębiorcy godzi w interesy konsumentów jako zbiorowości, to jest, w sytuacji gdy skiero- wane jest nie tylko do wyodrębnionej indywidualnie grupy konsumentów, lecz szerszego nieograniczonego liczbowo kręgu osób, do których dotarła i dotrzeć moŜe oferta przedsię- biorcy. W rozpatrywanej sprawie wyŜej wymienione warunki zostały spełnione. Oferta usług odbioru odpadów komunalnych zawierająca niedozwolone klauzule adresowana jest bowiem przez Przedsiębiorstwo nie do ściśle zindywidualizowanego konkretnego konsu- menta, lecz do z góry nieokreślonej, niemoŜliwej do zidentyfikowania liczby kontrahentów – konsumentów, których sytuacja jest identyczna i wspólna. Ad. 3. Bezprawność jest taką cechą działania, która polega na jego sprzeczności z normami pra- wa lub zasadami współŜycia społecznego, czy dobrymi obyczajami, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy. Jako „sprzeczne z prawem” naleŜy kwalifikować zachowania niezgodne z nakazem zawartym w ustawie, rozporządzeniu wydanym na podstawie i dla wykonania ustawy, umową międzynarodową mającą bezpośrednie zastosowanie w stosun- kach wewnętrznych. „Sprzeczne z prawem” są czyny: zabronione i zagroŜone sankcją kar- ną, czyny zabronione pod sankcjami dyscyplinarnymi, czyny zakazane przepisami admini- stracyjnymi lub przepisami prawa gospodarczego publicznego, czyny zabronione przepisa- mi o charakterze cywilnym, sprzeczne z nakazami zawartymi w prawie cywilnym lub pra- wie administracyjnym. Dla ustalenia bezprawności działania przedsiębiorcy wystarczy usta- lenie, Ŝe jego określone zachowanie koliduje z przepisami prawa ( por. Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz pod redakcją Janusza Szwaji, Urząd Antymonopolowy, Warszawa 1994, s.38-39 ). NaleŜy przy tym wskazać, Ŝe o ile, generalnie, przepis art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wskazuje na przykładowy katalog działań bezprawnych, które – jak juŜ wskazano - mogą przybierać róŜne formy i postaci (naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji ), o tyle w jednym przy- padku norma ta wprost uznaje za bezprawne określony typ zachowań przedsiębiorcy, ja- kim jest stosowanie postanowień wzorców umów uznanych za niedozwolone i wpisanych do Rejestru (art. 24 ust. 2 pkt 1). Tak więc dla orzeczenia praktyki naleŜy, w kaŜdym kon- kretnym przypadku, udowodnić, Ŝe łącznie zachodzą następujące przesłanki: a) przedsiębiorca musi stosować wzorzec umowy, b) określone postanowienia wzorca umowy muszą zostać uznane, wyrokiem Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za niedozwolone, a następnie wpisane, przez organ do tego uprawniony, do właściwego rejestru. 7 Jak wynika z ustaleń stanu faktycznego PGK stosuje w obrocie z konsumentami wzorzec umowy zatytułowany Umowa NR … na świadczenie usług w zakresie usuwania/wywozu/ odpadów komunalnych, który stanowi zbiór opracowanych (gotowych) i obowiązujących przepisów (klauzul), opracowanych w formie gotowych druków bez współudziału, czy woli kontrahentów (konsumentów) przed zawarcie umowy. Jest to zatem wzorzec umowny w rozumieniu art. 384 § 1 k.c. W literaturze przedmiotu 2 definiowany jest on jako wszelkie, jednostronne, przygotowane z góry przez proponentów, przed zawarciem umowy, gotowe klauzule, w postaci warunków umów, ich wzorów, regulaminów itp. W prowadzonym postępowaniu administracyjnym Prezes Urzędu zakwestionował praktykę Przedsiębiorstwa polegającą na stosowaniu w obrocie konsumenckim wzorca umownego zatytułowanego „Umowa NR … na świadczenie usług w zakresie usuwania/wywozu/ odpa- dów komunalnych” , w którym zawarte zostały postanowienia o treści toŜsamej z klauzula- mi wpisanymi do rejestru niedozwolonych postanowień umownych. Po pierwsze: PGK w wykorzystywanym w obrocie z konsumentami wzorcu w § 4 umieści- ło postanowienie o treści: „ Wszelkie reklamacje z tytułu: a) niewykonania usługi, a zwłaszcza niezachowania częstotliwości wywozu winny być zgłaszane telefonicznie w ciągu doby, b) błędnego obliczenia naleŜności itp. winny być składane na piśmie w terminie 7 dni od daty otrzymania rachunku”, W ocenie Prezesa Urzędu, ww. postanowienie jest toŜsame z postanowieniami wpisanymi do Rejestru pod następującymi pozycjami: - 524 o treści: „ W przypadku niewykonania, bądź nienaleŜytego wykonania umowy przez Organizatora, Klientowi przysługuje prawo do reklamacji złoŜonej na piśmie w terminie 7 dni od dnia zakończenia imprezy. Reklamacje wniesione do Organiza- tora po upływie 7 dni od dnia zakończenia imprezy zostaną uznane za bezskutecz- ne.” W wyroku z dnia 23 maja 2005 r., sygn. akt XVII Amc 77/04, na podstawie którego postanowienie to zostało wpisane do Rejestru, SOKiK uznał, Ŝe krótkie terminy reklamacji w istocie powodować mogą rezygnację konsumentów z ich składania. Postanowienie to zostało przez SOKiK uznane za sprzeczne z dobrymi obyczajami i raŜąco naruszające interes konsumenta. - 1079 o treści: „ Ewentualne reklamacje naleŜy zgłaszać w formie pisemnej w ter- minie 7 dni od zakończenia imprezy.” W uzasadnieniu wyroku z dnia 8 grudnia 2006 r., sygn. akt XVII Amc 41/06, SOKiK uznał cytowane postanowienie za naru- szające interesy konsumenta i pozostające w sprzeczności z dobrymi obyczajami. Zdaniem Sądu tak krótki okres na złoŜenie reklamacji moŜe uniemoŜliwić klientom nie tylko złoŜenie przemyślanej, poprzedzone fachową konsultację reklamacji, ale takŜe jej faktyczne dokonanie. - 1212 o treści: „Nie zgłoszenie zastrzeŜeń co do prawidłowości wystawienia faktury w terminie 7 dni od daty jej doręczenia jest jednoznaczne z jej akceptacją” oraz - 1215 o treści: „ Nie zgłoszenie zastrzeŜeń co do prawidłowości wystawienia faktury w terminie 14 dni od daty jej doręczenia jest jednoznaczne z jej akceptacją.” 2 E. Łętowska, Ochrona niektórych praw konsumentów, Komentarz, 3 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, W-wa 2001r., s. 75. 8 W uzasadnieniu wyroku z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt XVII Amc 40/06, na podstawie którego postanowienia z pozycji 1212 i 1215 zostały wpisane do Reje- stru, SOKiK w pełni podzielił argumentację Prezesa UOKiK, iŜ postanowienia te na- ruszają przepisy art. 385 3 pkt 2 oraz art. 385 1 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), stwierdzając jednocześnie, Ŝe: „zarówno siedmiodniowy, jak i czternastodniowy termin na zgłoszenie przez kon- sumenta reklamacji, czyli zastrzeŜeń co do faktury są zbyt krótkie i jako takie na- ruszają interesy konsumenta i pozostają w sprzeczności z dobrymi obyczajami. Tak krótki okres w wielu sytuacjach moŜe uniemoŜliwić konsumentom dokonanie re- klamacji (…).” - 1548 o treści: „ Wszelkie reklamacje powinny być wniesione w formie pisemnej w ciągu 7 dni od daty zakończenia imprezy.” (wyrok SOKiK z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt XVII Amc 126/08). Art. 385 1 § 1 kodeksu cywilnego stanowi, Ŝe postanowienia umowy zawieranej z konsu- mentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiąŜą go jeŜeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, raŜąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Konsument, jako słabsza strona stosunku prawnego stając wo- bec przedsiębiorcy – profesjonalisty podlega szczególnej ochronie. W szczególności naru- szają w sposób raŜący interesy konsumentów działania przedsiębiorcy sprzeczne z przepi- sami prawa. W ocenie Prezesa Urzędu, zakwestionowane postanowienie § 4 wzorca jest toŜsame z po- stanowieniami wpisanymi do Rejestru pod ww. pozycjami, ze względu na identyczny, nie- korzystny dla konsumentów skutek polegający na kształtowaniu praw i obowiązków kon- sumentów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i raŜąco naruszający ich interesy (art. 385 1 § 1 k.c.) oraz ograniczeniu odpowiedzialności przedsiębiorcy względem konsumenta za nienaleŜyte wykonanie lub niewykonanie zobowiązania (art. 385 3 pkt 2 k.c.). Analiza porównawcza zakwestionowanego postanowienia wzorca umowy oraz cytowanych powyŜej postanowień wpisanych do Rejestru wskazuje, Ŝe kwestionowane postanowienie wyczer- puje przesłanki postanowienia uznanego za niedozwolone. Zakwestionowany zapis umowy nie ma wprawdzie identycznego brzmienia, jednakŜe w ocenie Prezesa Urzędu, wykładnia jego treści prowadzi do wniosku, Ŝe mieści się on w hipotezie przytoczonych klauzul niedo- zwolonych - wyznaczenie przez PGK 24 - godzinnego terminu na składanie reklamacji w przypadku niezachowania częstotliwości wywozu oraz 7 - dniowego terminu na składania reklamacji w przypadku błędnego naliczenia naleŜności naleŜy uznać za zbyt krótkie. PowyŜsze skutkuje uznaniem, Ŝe udowodniona została równieŜ bezprawność działania Przedsiębiorstwa, polegająca na stosowaniu w obrocie konsumenckim postanowienia § 4 wzorca umowy, które zostało wpisane do rejestru niedozwolonych postanowień umow- nych. Skoro zatem, kwestionowany zapis ww. dokumentu jest toŜsamy z klauzulami wpisanymi do Rejestru, to posługiwanie się nim w obrocie konsumenckim, zgodnie z treścią art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uznać naleŜy za działanie bez- prawne, stanowiące praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. W toku postępowania PGK dokonał zmiany kwestionowanych postanowienia § 4 na nastę- pujące: „1. Wszelkie reklamacje z tytułu: 9 1) niewykonania usługi, a zwłaszcza niezachowania częstotliwości wywozu winny być zgłaszane telefonicznie, 2) błędnego obliczenia naleŜności oraz wszelkie inne niŜ wymienione w ust. 1 pkt 1 winny być składane na piśmie. 2. Wniesienie reklamacji wstrzymuje zapłatę naleŜności w części dotyczącej reklamowanej kwoty, o ile reklamacja związana jest z kwotą umieszczona w wystawionej fakturze VAT. 3. Termin na wniesienie reklamacji wynosi 1 miesiąc od daty zaistnienia przy- czyny reklamacji.”, Nowy wzorzec umowy jest stosowany przez PGK od dnia 25 lutego 2009 r. W tej dacie podjęto równieŜ działania zmierzające do poinformowania konsumentów o zmianach umów łączących ich z Przedsiębiorstwem. Brzmienie postanowienia nowo opracowanego wzorca umowy, regulującego zasady składnia przez konsumentów reklamacji daje im moŜliwość reklamowania towaru w terminach przewidzianych w Kodeksie cywilnym i nie ogranicza odpowiedzialności przedsiębiorcy względem konsumenta za niewykonanie lub nienaleŜyte wykonanie zobowiązania. Zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, nie wydaje się decyzji, o której mowa w art. 26, jeŜeli przedsiębiorca zaprzestał stosowania praktyki, o której mowa w art. 24. Przypadku określonym w ust. 1 Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zanie- chanie jej stosowania. Zdaniem Prezesa Urzędu - w odniesieniu do kwestionowanego postanowienia § 4 wzorca umowy - w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji na podsta- wie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy. Okoliczności sprawy dowodzą stosowania przez Przedsiębior- stwo praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, polegającej na posługiwaniu się w obrocie konsumenckim wzorcem umownym zawierającym klauzulę wpisaną do reje- stru niedozwolonych postanowień umownych. Jednocześnie z dokonanych ustaleń wynika, Ŝe PGK zaprzestało stosowania kwestionowanego postanowienia § 4 wzorca umowy z dniem 25 lutego 2009 r., z tą bowiem datą wprowadziło do obrotu konsumenckiego nowy wzorzec umowy, w którym zmieniono treść przywołanego wyŜej postanowienia, a takŜe podjęło działania zmierzające do poinformowania konsumentów o dokonanych zmianach, z zagwarantowaniem im – w przypadku braku akceptacji zaproponowanych zmian - moŜli- wości odstąpienia od umowy. Biorąc pod uwagę powyŜsze okoliczności naleŜało orzec jak w punkcie I sentencji decyzji. Po wtóre: Prezes UOKiK wszczynając niniejsze postępowanie zarzucił PGK naruszenie art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez stosowanie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na umieszczeniu we wzorcu zatytułowanym: Umowa NR … na świadczenie usług w zakresie usuwania/wywozu/ odpadów komunalnych postanowienia § 6 o treści: „W okresie obowiązywania umowy Zle- ceniobiorca zastrzega sobie moŜliwość zmiany ceny za świadczone usługi: a) (…) b) w przypadku drastycznego wzrostu cen paliw czego wcześniej nie moŜna było przewidzieć. c) (…). O podwyŜszeniu ceny Zleceniobiorca powiadomi Zleceniodawcę w formie pisemnej.” 10 Dokonując oceny działań przedsiębiorcy pod kątem ich zgodności z przepisami ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów naleŜy uwzględnić całą treść stosowanego wzorca umowy. Wzorzec umowy, który był uŜywany przez Przedsiębiorstwo do dnia 24 lutego 2009 r. przewidywał – zgodnie z § 9 ust. 2 - moŜliwość jej rozwiązania przez kaŜdą ze stron z zachowaniem 3 – miesięcznego okresu wypowiedzenia ze skutkiem na koniec mie- siąca kalendarzowego. Tak więc, naleŜy uznać, Ŝe jego postanowienia nie ograniczały kon- sumentom prawa do rozwiązania umowy w razie podwyŜszenia ceny i niezaakceptowania przez nich tej zmiany. Konsument mógł w kaŜdym czasie – z zachowaniem wskazanego wyŜej okresu - rozwiązać łączącą go z PGK umowę m.in. z powodu planowanej podwyŜki opłat za odbiór odpadów, przy czym PGK powinien był powstrzymać się z jej wprowadze- niem w Ŝycie do czasu upływu terminu wypowiedzenia umowy. W nowo opracowanym wzorcu równieŜ zagwarantowano konsumentom moŜliwość rozwiązania umowy z ww. po- wodu z zachowaniem 3 miesięcznego okresu wypowiedzenia. W związku z tym, Ŝe brzmieniu § 6 ocenianego wzorca umowy – przy uwzględnieniu in- nych postanowień wzorca umowy, w tym w szczególności postanowień § 9 – nie moŜna zarzucić bezprawności, zarzut naruszenia przez PGK art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez umieszczenie we wzorcu umowy ww. posta- nowienia uznać naleŜy za bezzasadny i umorzyć w tym zakresie prowadzone postępowa- nie. Art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, Ŝe gdy postępowania z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania. Zgodnie z brzmieniem art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w sprawach nieuregulowanych, do postępowań przed Prezesem UOKiK, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 105 § 1 k.p.a. stanowi, Ŝe jeŜeli z jakichkolwiek przyczyn postępowanie stało się bezprzedmiotowe organ administracji publicznej umarza prowadzone postępowanie. Bezprzedmiotowość po- stępowania administracyjnego, o której mowa w tym artykule, będąca przesłanką jego umorzenia oznacza, Ŝe brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego. Ustalenie istnienia tej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w danej instancji poprzez jego umorzenie, a wobec tego nie moŜna wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do jej istoty. Przesłanka umorzenia postępowania moŜe istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczą- cym się postępowaniu, a moŜe ona powstać takŜe w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie juŜ zawisłej przed organem administracyjnym. Bezprzedmiotowość postępowania moŜe wynikać z kilku róŜnych przyczyn, które mogą mieć zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy charakter. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu 3 przyczyny te mogą powstać na skutek faktów naturalnych lub zdarzeń praw- nych, tj. w sytuacjach np. śmierci osoby fizycznej, ustanie bytu prawnego osoby prawnej lub organizacyjnej itp. W rozpatrywanej sprawie naleŜy stwierdzić, iŜ wystąpiła przyczyna niwecząca postępowanie o cesze przedmiotowej, jaką jest ocena w prowadzonym postę- powaniu bezprawności zapisów wzorca umownego, stosowanego przez Przedsiębiorstwo w obrocie konsumenckim. Potwierdza to ustalony i przedstawiony stan faktyczny. 3 B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H.Beck, W- wa 1996, s. 462 i następne. 11 Konsekwencją wykazania przesłanki o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania w sprawie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów jest wydanie decyzji o jego umo- rzeniu, które ma charakter obligatoryjny. Zgodnie bowiem z reprezentowanym w doktrynie poglądem ustalenie bezprzedmiotowości postępowania „stwarza obowiązek zakończenia postępowania […] przez jego umorzenie, poniewaŜ nie będzie podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Dalsze prowadze- nie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości mającej istotny wpływ na wynik sprawy” 4 . PowyŜsze stanowisko znajduje równieŜ uzasadnienie w orzecznictwie. I tak zgodnie z wy- rokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 1998r. (sygn. akt I S.A./Kr/1141/97) „w myśl art. 105 § 1 K.pa., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji państwowej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. UŜycie przez ustawodawcę słowa „wydaje” a nie „moŜe wydać” oznacza, Ŝe wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny”. Natomiast zgodnie z tezą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 1995r. (sygn. akt S.A./L.dz. 2424/94), „z bez- przedmiotowością postępowania (art. 105 § 1 Kpa) mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy”. Biorąc pod uwagę powyŜsze okoliczności naleŜało orzec jak w punkcie II sentencji decyzji. Stosownie do art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes UOKiK moŜe nałoŜyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pienięŜną w wysokości nie większej niŜ 10% przychodu, osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok na- łoŜenia kary, jeŜeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie, dopuścił się stosowania prak- tyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24. W niniejszej sprawie zostało udowodnione, iŜ doszło do naruszenia przez PGK określonego w art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakazu stosowania praktyki naru- szającej zbiorowe interesy konsumentów w sposób określony w pkt I sentencji decyzji. Charakter i uciąŜliwość tego naruszenia uzasadniają nałoŜenie na Przedsiębiorstwo kary pienięŜnej. Orzekając karę pienięŜną określoną w art. 106 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy Prezes UOKiK wziął pod uwagę konieczność spełnienia przesłanek podmiotowych, tj. stwierdzenia, Ŝe określo- ne w ww. przepisie naruszenie dokonane było co najmniej nieumyślnie. Konieczność bra- nia pod uwagę przesłanki winy w przypadku stosowania kar pienięŜnych określonych w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wynika bezpośrednio z treści tego przepisu. Artykuł 83 Konstytucji RP stanowi, iŜ kaŜdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypo- spolitej Polskiej. Obowiązek ten ciąŜy tym bardziej na przedsiębiorcach, takich m.in. jak PGK, którzy będąc profesjonalnymi uczestnikami rynku winni działać na nim wykazując się znajomością norm regulujących zasady obrotu gospodarczego i respektując je. Ich działa- nia powinny być podejmowane w poszanowaniu słusznych interesów konsumentów. Inte- 4 TamŜe, s. 461-463. 12 resy te podlegają ustawowej ochronie i – jak zaznaczono wyŜej – nawet nieumyślność ich naruszenia nie wyklucza moŜliwości nałoŜenia na przedsiębiorcę - sprawcę takiego naru- szenia - kary pienięŜnej, choć zarazem moŜe stanowić podstawę do złagodzenia jej wymia- ru. Z zebranego materiału dowodowego oraz faktu podjęcia przez PGK – po wszczęciu postę- powania w sprawie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów – natychmiastowych działań zmierzających do wyeliminowania z obrotu kwestionowanego postanowienia wska- zują na nieumyślność działania Przedsiębiorstwa. NiezaleŜnie jednak od powyŜszego stwierdzenie nieumyślności stosowania zakwestionowanej praktyki nie jest przesłanka wy- łączającą moŜliwość nałoŜenia na przedsiębiorcę kary pienięŜnej, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów - określając maksymalną wysokość kary jaką Prezes UOKiK moŜe nałoŜyć na przedsiębiorcę dopuszczającego się stosowania prak- tyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów - nie przesądza bezwzględnie wysoko- ści kary nakładanej przez Prezesa UOKiK, który decyduje o tym w kaŜdym konkretnym przypadku, kierując się załoŜeniem, Ŝe sankcja musi spełniać zarówno funkcję represyjną, jak i prewencyjną (dyscyplinującą). Przy ustalaniu wysokości kar pienięŜnych, o których mowa w art. 106-108, Prezes UOKiK powinien wziąć pod uwagę w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a takŜe uprzednie naruszenie prze- pisów ustawy (art. 111). Biorąc pod uwagę stopień naruszenia interesu publicznoprawnego w niniejszej sprawie, który moŜna uznać za istotny, Prezes Urzędu postanowił nałoŜyć na PGK karę pienięŜną. Ustalając wysokość kary pienięŜnej wzięto pod uwagę następujące okoliczności, przema- wiające za jej nałoŜeniem i uwzględnione przy określaniu jej wysokości: • stwierdzono stosowanie w umowach z konsumentami jednego niedozwolonego postanowienia umownego, • stwierdzone naruszenie polegało na stosowaniu postanowienia umownego wpisanego do powszechnie dostępnego Rejestru. Było ono zatem naruszeniem któremu PGK z łatwością mogło zapobiec poprzez dopełnienie wymaganego od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego wymogu naleŜytej staranności i dochowania zgodności stosowanych wzorców umów z Rejestrem. Jak wynika z informacji i dokumentów przekazanych przez Przedsiębiorstwo wysokość jego przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w roku 2008 r. wyniosła [...] zł, natomiast wysokość jego przychodu z tytułu wywozu i unieszkodliwiania odpadów komu- nalnych w 2008 r. wyniosła [...] zł, co stanowi około [...] % łącznych przychodów PGK we wskazanym okresie. Stosownie do zapisu art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy, maksymalna kara moŜe stanowić 10 % przychodu, co stanowi kwotę [...] zł. Kara nakładana przez Prezesa Urzędu na podmioty, które dopuściły się stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów słu- Ŝy podkreśleniu naganności ocenianych zachowań. Decydując o nałoŜeniu kary i jej wyso- kości wzięto pod uwagę wszystkie ww. okoliczności. Orzeczona kara powinna stanowić do- legliwość dla uczestnika niniejszego postępowania, tak, aby jej nałoŜenie skutkowało w przyszłości zapobieŜeniem zaistnienia podobnych sytuacji. 13 Ustalając wymiar kary pienięŜnej Prezes Urzędu w pierwszej kolejności dokonał oceny wagi stwierdzonych praktyk i na tej podstawie ustalił kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszych ustaleń wysokości kary, a następnie – w oparciu o zaistniałe w sprawie okoliczno- ści mające wpływ na wysokość kary – dokonał gradacji ustalonej kwoty bazowej. W powyŜszym kontekście wzięto pod uwagę, iŜ naruszenie przez PGK zbiorowych intere- sów konsumentów polegało na stosowaniu niedozwolonego postanowienia umownego wpisanego do powszechnie dostępnego Rejestru prowadzonego przez Prezesa Urzędu w krótkim, kilkumiesięcznym okresie, bo od wrześnie 2008 r. do 24 lutego 2009 r. Prezes Urzędu zwaŜył, Ŝe w wyniku powyŜszego zachowania sytuacja konsumentów została osła- biona. Postanowienie wymienione w punkcie I sentencji decyzji ograniczało konsumentom moŜli- wości złoŜenia reklamacji w terminie określonym w przepisach Kodeksu cywilnego, a w konsekwencji – ograniczało odpowiedzialność przedsiębiorcy względem konsumenta za niewykonanie lub nienaleŜyte wykonanie zobowiązania. Oceniając wagę naruszenia, jakiego dopuściło się Przedsiębiorstwo w przedmiotowej spra- wie, ustalona przez Prezesa Urzędu kwota bazowa kształtuje się na poziomie [...] % przy- chodu osiągniętego w 2008 r. i wynosi [...] zł. Oceniając wpływ, jaki na uprawnienia konsumentów miało kwestionowane postanowienie naleŜy uwzględnić, Ŝe udział przychodów uzyskanych przez Przedsiębiorstwo z działalności, której dotyczy naruszenie, w wartości jego łącznych przychodów za 2008 r. wyniósł [...] %, w związku z czym postanowiono zmniejszyć wymiar kwoty bazowej o [...] %, tj. do pozio- mu [...] zł. Ustalając ostateczny wymiaru kary pienięŜnej i oceniając przesłanki przemawiające za na- łoŜeniem kary, Prezes UOKiK uwzględnił zarówno okoliczności przemawiające za nałoŜe- niem kary, jak i okoliczność łagodzącą, mającą wpływ na procentowe zmniejszenie kwoty bazowej, będącej podstawą wymierzenia kary. Za złagodzeniem wymiaru kary przemawiał, zdaniem Prezesa UOKiK, fakt zaprzestania sto- sowania przez PGK praktyki niezwłocznie po wszczęciu postępowania. Prezes Urzędu uznał, iŜ okoliczność ta uzasadnia zmniejszenie wyjściowego poziomu kwoty bazowej, bę- dącej podstawą wymierzenia kary, o [...] %. Kara nakładana przez Prezesa Urzędu na podmioty, które dopuściły się stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów słuŜy podkreśleniu naganności ocenianych zachowań. Decydując o nałoŜeniu kary i jej wysokości wzięto pod uwagę wszystkie ww. okoliczności. Orzeczona kara powinna stanowić dolegliwość dla uczestnika niniejszego po- stępowania, tak, aby jej nałoŜenie skutkowało w przyszłości zapobieŜeniem zaistnienia po- dobnych sytuacji, a takŜe miało - poza wymiarem indywidualnym - funkcję edukacyjną w stosunku do innych uczestników rynku. W świetle powyŜszych okoliczności, po uwzględ- nieniu zaistniałych w postępowaniu okoliczności, wysokość kary za naruszenie, którego dopuścił się PGK ustalono na poziomie 2.800 zł (słownie: dwa tysiące osiemset złotych). Prezes Urzędu, kierując się potrzebą zdecydowanego przeciwdziałania stosowaniu praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów uznał, Ŝe orzeczona kara powinna stanowić dolegliwość dla uczestnika niniejszego postępowania. W tym przypadku kara powinna spełnić jednak przede wszystkim funkcję prewencyjną i wychowawczą, tak, aby zapobiec w przyszłości naruszeniom przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. 14 W ocenie Prezesa Urzędu wymierzona kara w wysokości około [...] % przychodu uzyska- nego przez PGK w 2008 r. i stanowiąca około [...] % maksymalnego wymiaru kary przewi- dzianego w art. 106 ust. 1 pkt 4. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest ade- kwatna do stopnia naruszenia przepisów ww. ustawy. Wobec powyŜszego orzeczono jak w punkcie III sentencji decyzji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów karę pienięŜną naleŜy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000. Zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgo- wego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygo- dniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury UOKiK w Gdańsku. Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i konsumentów Dyrektor Delegatury w Gdańsku Roman Jarząbek Otrzymuje: Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. ul. Szczecińska 112 76- 200 Słupsk