DIH-IV-37/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa , dnia 9 stycznia 2026 r. DIH - 4.707.45.2025.TN DECYZJA DIH - 4.3 7 .2025 „ informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 202 5 r. poz. 1691 ), zwanej dalej „KPA”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, art. 6 ust . 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 27 października 2025 r., które zostało wniesione przez Panią Krystyna Choińską prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą WIESIOŁEK KRYSTYNA CHOIŃSKA ze stałym miejscem wykonywania działalności gospodarczej w Szczecinie, od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 17 października 202 5 r. POK nr alkoholikow 146/25 (sygn. akt WNP.8361.57.2025.So) nakładającej na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 1 600 zł (jeden tysiąc sześćset złotych) z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o ce nach w związku z naruszeniem § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 - 5 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2022 r. poz. 2776) , zwanego dalej „rozporządz eniem w sprawie uwidaczniania cen”, z uwagi na brak uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych towarów, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „ Zachodniopomorskim WIIH”, „organem pierwszej instancji”, wpłynęło w dniu 2 9 października 2025 r. odwołanie z dnia 27 października 2025 r., które zostało wniesione przez Panią [xxx ] pr owadzącą działalność gospodarczą pod firmą [xxx] , od decyzji Zachodniopomorskiego WIIH z dnia 17 października 2025 r. POK nr 146/25 (sygn. akt WNP.8361.57.2025.So) nakładającej na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 1 600 zł z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z naruszeniem § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 - 5 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen z uwagi na brak uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych towarów. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 Decyzja Zachodniopomorski ego WIIH została doręczona stronie w dniu 24 października 2025 r. , natomiast odwołanie zostało nadane u operatora publicznego usług pocztowych w dniu 2 8 października 2025 r . Zachodniopomorski WIIH przekazał przedmiotowe odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej „Prezesem Urzędu”, „organem drugiej instancji” pismem z dni a 5 listopada 2025 r. W dniach 10 i 17 kwietnia 2025 r., dzia łając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli nr WNP/U - 65/2025 z dnia 10 kwietnia 2025 r. , inspektorzy reprezentujący Zachodniopomorskiego WIIH przeprowadzili kontrolę u przedsiębiorcy [xxx ] prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą WIESIOŁEK [xxx] , w miejscu wykonywania działalności w Sklep ie zielarski m w Szczecinie . Ustalono, iż przedmiotem działalności gospodarczej kontrolowanego przedsiębiorcy była sprzedaż detaliczna artykułów żywnościowych i nieżywnościowych. W to ku kontroli, zgodnie z zakresem przedmiotowym okre ślonym w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli oraz w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli, dokonano w szczególności oceny prawidłowości uwidocznienia cen i cen jednostkowych pod kątem przestrzega nia przepisów ustawy o informowaniu o cenach oraz wymogów rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Podczas przeprowadzonej kontroli sprawdzeniu poddano łącznie 100 partii towarów oferowanych do sprzedaży w opakowaniach. W wyniku powy ższej kontroli stwie rdzono, że przy 57 partiach towarów brak by ło uwidocznionej ceny jednostkowej dla towaru przeznaczonego do sprzedaży detalicznej według objętości i masy, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towa rze lub w bliskości towaru, którego dotyczą. Powyższe naruszenia stanowiły 57% rodzajów towarów poddanych kontroli. Nieprawidłowości stwierdzono w przypadku towarów takich jak: herbaty i mieszanki ziół do zaparzania, syropy, ekologiczne kawy, mieszanki nasion, mieszanki do wypieków chleba, przyprawy, mieszanki orzechów, makaron y i kasz e , suszon e owoc e, batony, zupy, mąk i , smalec, pasty i kremy orzechowe, masł a , inuliny , susze i pestki. Zestawienie towarów w stosunku do których stwierdzono nieprawidłowośc i stanowi załącznik nr 3 do protokołu kontroli. Natomiast zdjęcia towarów w stosunku do których stwierdzono brak cen jednostkowych stanowią załącznik nr 4 do protokołu kontroli. Przedsiębiorca podpisał protokół kontroli nie wnosząc uwag. W trakcie trwania czynno ści kontrolnych przedsiębiorca usunął stwierdzone nieprawidłowości. P ismem z dnia 19 września 2025 r. Zachodniopomorski WIIH Handlowej zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Jednocze śnie w ww. piśmie Organ I instancji poinformował stronę o przysłu gującym jej prawie do zapoznania się z materiałami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto Zachodniopomorski WIIH skierował do strony żądanie przedstawienia informacji o wysokości jej obr otów i przychodu, za ostatni rok rozliczeniowy. Pisme m z dnia 9 września 2025 r. strona przedstawiła PIT - 36L „Zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2024 r.” Strona nie zapoznała się z materiałem dowodowym. Zachodniopomorski WI IH decyzją z dnia 17 października 2025 r. POK nr 146/25 (sygn. akt WNP.8361.57.2025.So) nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 1 600 zł z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z naruszeniem § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 - 5 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen z uwagi na brak uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych towarów. Strona wniosła odwo łanie od ww. decyzji. Prezes Urzędu wszczynając postępowanie odwoławcze pismem z dnia 14 listopada 2025 r. pouczył stronę o przysługującym jej prawie Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 do czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności o prawie wypowiadania się co do zebranych dowodów i materia łów, przeglądania akt sprawy. Strona nie skorzystała ze swoich uprawnień. Strona w swoim odwołaniu wskazała, że składa odwołanie od decyzji nr 146/2025 z dnia 17 października 2025 r. , wydanej przez Inspektorat Inspekcji Handlowej w Szczecinie, nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 1 600 zł za brak oznaczenia cen niektórych towarów i wniosła o uchylenie ww. decyzji w ca łości lub ewentualnie zm n ie j szenie wysokości kary do kw oty symbolicznej, adekwatnej do skali uchybienia i trudnej sytuacji osobiste j. Uzasadniając swoje odwołanie strona wskazała na następujące kwestie . Brak ra żącego naruszenia przepisów - Strona wskazała, że u chybienie, kt óre stwierdzono podczas kontroli, miało charakter incydentalny i kr ótkotrwały. W dniu kontroli część towarów była w trakcie wymiany i zmiany oznacze ń cenowych. Nie wynikało to z zaniedbania, lecz z bieżących działań organizacyjnych w sklepie m.in. przeprogramowanie programu sklepowego do o bliczania przelicznika cen. Nie by ło zamiarem strony naruszenie przepisów ani wprowadzenie konsument ów w błąd. Nieproporcjonalno ść kary - S trona podniosła, że n a łożona kara w wysokości 1600 zł jest niewspółmierna do skali naruszenia oraz sytuacji strony jako mikro - przedsi ębiorcy prowadzącego jednoosobową działalność gospodarcz ą. Strona n ie by ła dotychczas karana za podobne uchybienia. Wszystkie nieprawidłowości zosta ły usunięte. Trudna sytuacja osobista - Strona o becnie znajduj e się w trudnej sytuacji życ iowej. Strona ponosi znaczne koszty , a dzia łalność gospodarcza strony jest obecnie podstawowym źródłem utrzymania rodziny. W zwi ązku z tym , wysokość nałożonej kary stanowi dla strony nadmierne obciążenie finansowe. Dzia łania naprawcze - Strona niezwłocznie po kontroli wprowadziła pełne oznaczenia cenowe wszystkich towarów oraz przeprowadził a dodatkowe szkolenie dla pracowników. Sklep obecnie w pełni spełnia wymagania ustawy o informowaniu o cenach towarów. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i ko mpetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes Urzędu. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 KPA w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Analizując akta sprawy, Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z za sadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. Prezes Urzędu stwierdził, że ustalony w sprawie stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości co do stwierdzonych podczas kontroli naruszeń. Kara pieniężna została nałożona na podstawi e art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, która to norma jest normą sankcjonującą, a normą sankcjonowaną jest art. 4 ust. 1 - 5 ww. ustawy. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: „W miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen.” Jednoznaczność oraz możliwość porównania cen stanowią podstawowe wytyczne przy uwidacznianiu cen towarów i usług na poziomie sprzedaży detalicznej. Pojęcie uwidaczniania cen w sposób niebudzący wątpliwości należy odnieść do uwidaczniania cen w taki sposób, aby konsument nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do powiązania ceny z towarem czy usługą ani też co do wysok ości tej ceny. Pojęcie umożliwienia porównania cen odnosi się do porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym umożliwia dokonanie przez konsumentów świadomego wyboru na podstawie prostych porównań (motyw (6) dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europej skiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L 80 z 18.03.1998 r. s. 27), zwanej „dyrektywą 98/6/WE” ) . Przepis art. 4 ust. 1 implementuje art. 4 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE, który stanowi: „Cena sprzedaży i cena jednostkowa muszą być jednoznaczne, łatwo dostrzegalne i czytelne.” Należy zwrócić uwagę, że pojęcie czytelności i łatwej dostrzegalności ma dla usta wodawcy unijnego istotne znaczenie. W art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach ww. pojęcia zawierają się w pojęciu jednoznaczności. Na gruncie niniejszej sprawy stwierdzono brak uwidocznieni a cen jednostkowych . Cena jednostkowa towaru, w świetle definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach, oznacza cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. W swoim wyroku z dnia 15 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł (sygn. akt VI SA/Wa 2744/19): „Nieuwidacznianie cen i cen jednostkowych narusza prawo konsumenta do informowania, a w konsekwencji uniemożliwia porównanie cen towarów będących w obrocie.” Ujawnione niep rawidłowości stanowią naruszenie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 i § 4 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen: „1. Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. 2.C enę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowa niu.” Przepis ten nakazuje uwidocznienie ceny jednostkowej na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena jednostkowa w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Co do zasady cenę jednostkową w s klepie uwidacznia się na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: litr dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według obję tości oraz za kilogram dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy, sztukę dla towarów przeznaczonych do sprzedaży na sztuki. W szczególnych przypadkach uzasadnionych Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 rodzajem, przeznaczeniem lub zwyczajowo oferowaną ilością towarów przy uwidacznian iu cen jednostkowych dopuszcza się stosowanie dziesiętnych wielokrotności i podwielokrotności legalnych jednostek miar innych niż określone w ust. 1 (§ 4 ust. 2 ww. rozporządzenia). W przypadku towaru pakowanego oznaczonego liczbą sztuk dopuszcza się stoso wanie przeliczenia na cenę jednostkową za sztukę lub za dziesiętną wielokrotność liczby sztuk (§ 4 ust. 3 ww. rozporządzenia). Uwidocznienie ceny jednostkowej produktu jest ustawowym obowiązkiem sprzedawcy, z którego są zwolnione wyłącznie produkty wskaza ne wprost w § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Odstępstwa od uwidaczniania cen jednostkowych przewidziane są w § 7 rozporządzenia, który stanowi, że wymogu uwidaczniania cen jednostkowych nie stosuje się do: towarów, których cena jednostkowa j est identyczna z ceną sprzedaży; towarów sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie w zestawach (kompletach); towarów nieżywnościowych sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie lub właściwości wyłącznie w parach; produktów leczniczych w rozumieniu a rt. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne ((Dz.U. z 2025 r. poz. 750). W swoim wyroku z dnia 15 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał (sygn. akt V SA/Wa 2321/21): „Ceny jednostkowe umożliwiają k onsumentom dokonanie porównania cen między produktami tego samego rodzaju, w różnej wielkości opakowaniach, a tym samym pozwalają im dokonać świadomego i najkorzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru. Dodać do tego jedynie można, że cena i cena jedn ostkowa stanowią podstawowe kryterium informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych.” W innym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 19 listopada 2015 r., VI SA/Wa 1406/15 orzekł: „(…) wszystkie towary muszą być oznako wane ceną oraz ceną jednostkową w sposób jednoznaczny i zarazem niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Nie ulega również wątpliwości, że cena oraz cena jednostkowa są pojęciami różnymi, albowiem cena oznacza cenę sprzedaży, zaś cena jedn ostkowa jest ceną za jednostkę miary określonego towaru i może - lecz nie musi - być równa cenie sprzedaży.” Funkcją ceny jednostkowej jest umożliwienie konsumentom porównanie cen produktów w sposób optymalny na podstawie prostych kalkulacji, bez konieczno ści przeprowadzania skomplikowanych działań matematycznych. Dlatego też oprócz ceny (za produkt) na wywieszce cenowej, w miejscu sprzedaży musi się również na niej znaleźć cena jednostkowa, a więc przeliczenie na odpowiednią jednostkę miary (litr, kilogram ). Konieczność informowania o cenie jednostkowej to przede wszystkim zabezpieczenie interesów konsumentów, którzy mogą nie tylko porównać ceny takich samych lub podobnych produktów w miejscu sprzedaży, ale także mogą faktycznie przekonać się czy podana cen a jednostkowa (za litr, kilogram) jest niska czy wysoka i podjąć decyzję o zawarciu umowy sprzedaży w innym sklepie. Brak podania ceny jednostkowej narusza prawo konsumenta do wyczerpującej informacji, a tym samym ogranicza jego możliwości świadomego, najk orzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru, co prowadzi do zagrożenia jego interesów. Bezwzględny obowiązek podawania ceny jednostkowej został podkreślony również w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), który wskazał, że: „j edynie wskazanie ceny łącznej i ceny za jednostkę masy w wypadku produktów, których jednostki opakowaniowe mogą nie mieć tej samej masy, pozwala na dostarczenie wystarczającej informacji konsumentowi.” (patrz. pkt 39 Wyrok TSUE z 30 czerwca 2016 r. sprawie C - 134/15 Lidl, ECLI:EU:C:2016:498). Obowiązek podawania ceny jednostkowej wiąże się z ujmowaniem ilościowym produktów w odniesieniu do jednolitego systemu miar jako podstawy wyznaczenia ich ceny: „prawodawca, przyjmując dyrektywę 98/6, miał zamiar „zapewnić jednolitą i przejrzystą Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 informację w odniesieniu do ujmowania ilościowego produktów w odniesieniu do jednolitego systemu miar jako podstawy wyznaczenia ich ceny. Podobnie art. 1 dyrektywy 98/6 stanowi, że jej przedmiotem jest „ustalenie p odawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen”. (Opinia Rzecznika Generalnego TSUE Pedra Cruza Villaló na, przedstawiona w dniu 26 listopada 2013 r. w sprawie C - 421/12 Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii ECLI:EU:C:2013:769). Powyższe wynika z podstawowego celu dyrektywy 98/6/WE. Podstawowym celem dyrektywy 98/6/WE jest dokładne, przejrzyste i je dnoznaczne informowanie konsumentów o cenach oferowanych im produktów, w szczególności przy zapewnieniu możliwości porównania cen. Przekazywanie takich informacji umożliwia dokonanie świadomego wyboru na podstawie prostych porównań (motyw 2 i 6 dyrektywy 9 8/6/WE). W przedmiotowym przypadku nie miał zastosowania § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, ponieważ nie zostały spełnione wymienione w tym przepisie przesłanki umożliwiające niestasowanie wymogu uwidaczniania cen jednostkowych. „(…) podkreś lić należy, że akt wykonawczy do ustawy o informowaniu o cenach uwzględnia przypadki, gdy uwidacznianie ceny jednostkowej towaru (usługi) nie byłoby przydatne ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru. Zostało to uregulowane w pominiętym przez stronę s karżącą § 7 rozporządzenia, w punktach od 1 do 4, gdzie prawodawca wymienia enumeratywnie do jakich towarów (produktów) nie stosuje się wymogu uwidaczniania cen jednostkowych.” (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2019 r., sygn. akt I GSK 710/19 ) . Obowiązek uwidaczniania cen i cen jednostkowych jest to obowiązek informacyjny o charakterze przedumownym, czyli dotyczy okresu podejmowania decyzji przez konsumenta przed zawarciem umowy. Realizacja tego obowiązku ma przyczynić się do podjęcia decyzji w zakresie zawarcia umowy z przedsiębiorcą. Każdorazowe naruszenie obowiązków w zakresie informowania o cenach, oceniać należy w kontekście ryzyka dokonania przez konsumenta zakupu bez możliwości pełnego rozeznania. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 , wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Przepis ten nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną, choćby naruszenie miało charakter jednostkowy, a w trakcie kontroli przystąpiono do wykonywania zaleceń inspektorów i na dzień wszczęcia postępowania wszystkie ni eprawidłowości zostałyby wyeliminowane. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał ww. obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcją administracyjną (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 6 83/22). W przedmiotowym przypadku zastosowano w stosunku do strony art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach a nie art. 6 ust. 2, gdzie górny próg wymiaru kary wynosi 40 000 zł. Tym samym kara pieniężna w wysokości 1 6 00 zł stanowi 8 % górnego progu wymiaru kary (20 000 zł) i nie ma charakteru ekscesywnego. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków , o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to sa mo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudni a 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej „rozp orządzeniem 2017/2394/UE”. Stopień naruszenia obowiązków został określony jako znaczny. Przedsiębiorca nie uwidaczniając cen jednostkowych towarów naruszył obowiązek określony w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach a tym samym naruszył prawo konsumentów do rzetelnej informacji o cenach jednostkowych. Cena jednostkowa jest podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szcze gólnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów - podobnych pod względem przeznaczenia, ale o odmiennych cechach np. co do marki, producenta, ilości, wzornictwa, poziomu technicznego wykonania. Brak uwidocznienia cen jednostkowych, u niemożliwia kupującym porównanie tych cen z cenami tych samych towarów lecz o innej masie czy objętości lub sposobie opakowania, a także uniemożliwia porównanie ceny jednostkowej danego towaru z cenami towarów podobnych pochodzących od innych producentów. Tym samym powyższe utrudnia konsumentom dokonanie optymalnego i właściwego dla nich wyboru towaru, naruszając ich interesy ekonomiczne. Konsument często nie ma możliwości sprawdzenia lub wyliczenia ceny jednostkowej, a tym samym podejmuje swoje decyzje bez posiadania stosownej wiedzy. Cena i cena jednostkowa stanowią podstawowe kryterium informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych. Dlatego brak podania cen jednostkowych pozbawia konsumentów możliwości dokonania świadomego wyboru nie tyl ko w obrębie jednego sklepu, ale także kilku należących do różnych przedsiębiorców i wyboru najbardziej korzystnej dla siebie oferty. Przy ocenie przedmiotowej przes łanki uwzględniono również skalę naruszenia obowiązków, które dotyczyły łącznie 57 partii t owarów ze 100 partii towarów zbadanych w toku kontroli, a więc stwierdzone naruszenia stanowiły 57 % wszystkich zbadanych towarów. Jednocześnie przy ocenie przedmiotowej przesłanki Organ I instancji przyjął na podstawie zgromadzonego w aktach kontroli mate riału dowodowego, że czas trwania naruszenia rozpoczął się w dniu stwierdzenia nieprawidłowości, a zakończył w trakcie trwania kontroli, co stwierdza pkt. 12 protokołu kontroli. Odnosząc się do przesłanki dotychczasowej działalności przedsiębiorcy , w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści mająt kowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków, to należy wskazać co następuje. Organ I instancji wziął pod uwagę, że kontrolowany przedsiębiorca nie był wcześniej objęt y kontrolą organu w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących obowiązku uw idaczniania cen. Analizuj ąc przedmiotową przesłankę Organ I instancji uwzględnił również okoliczność, że strona prowadzi działalność gospodarczą od dnia 15 sierpnia 1992 r., a więc od długiego czasu, w związku z czym winna wykazać się znajomością podstawowych przepisów dotyczących tej działalności i stosować je w jej wykonywaniu, tym bardziej, że naruszone przez przedsiębior cę obowiązki w zakresie uwidaczniania cen jednostkowych, są istotne z punktu widzenia interesów i praw konsumentów. Jednocześnie Organ przyjął, iż z uwagi na charakter stwierdzonych Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 nieprawidłowości oraz materiał dowodowy zebrany w sprawie, nie posiada wie dzy na temat uzyskanych przez stronę korzyści majątkowych lub straty z tytułu stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości w okresie ostatnich 12 miesięcy po raz pierwszy naruszył przepisy ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, co wynika z dokum entacji zgromadzonej przez Zachodniopomorski WIIH. Tym samym fakt ten nie stanowi okoliczności zaostrzającej. Ponadto organ uwzględnił pozytywną postawę strony, która wyeliminowała stwierdzone nieprawidłowości już w toku kontroli. Organ ustali ł, że przedsiębiorca nie uzyskał żadnych korzyści majątkowych ani nie poniósł strat w związku z naruszeniem obowiązków w zakresie uwidaczniania cen jednostkowych. Odnosząc się do przesłanki wielko ści obrotów i przychodu przedsiębiorcy – organ I instancj i wziął pod uwagę przekazaną przez stronę informację na temat wielkości przychodu osiągniętego w roku podatkowym 2024 r. i oświadczenie o zakwalifikowaniu się do grupy mikro - przedsiębiorców w rozumieniu przepisów art. 7 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480), dalej jako „Prawo przedsiębiorców”. Powyższa przesłanka określa pozycję przedsi ębiorcy na rynku i pozwala na dostosowanie wymiaru kary do jego możliwości, przyczyniając się do osiągnięcia funkcji prewencyjnej zastosowanej kary. Wysokość nałożonej na przedsiębiorcę kary pieniężnej jest adekwatna do okoliczności stwierdzonego naruszenia. Wymierzona kara nie została określona w jej górnych dopuszczalnych granicach, a jej wysokość jest proporcjonalna d o zakresu naruszenia oraz nie przekracza możliwości finansowych strony przedstawionych w PIT. Jednocześnie kara zawiera w sobie element dotkliwości dla ukaranego przedsiębiorcy. Kara w takiej wysokości nie stworzy zagrożenia dla sytuacji finansowej przedsi ębiorcy i stanowi zaledwie niewielki procent jej przychodu uzyskanego w roku 2024. K ara w wymierzonym zakresie nie będzie dla strony nadmiernie surowa i nie spowoduje jej unicestwienia czy upadłości a w konsekwencji przyczyni się do zapobiegania naruszenia prawa w przyszłości. Z przedstawionych przez stronę wyjaśnień i dokumentów nie wynika, że aktualna sytuacja ekonomiczna czyni niemożliwym lub bardzo utrudnionym uiszczenie kary w ustalonej wysokości, stanowiąc zagrożenie dla jej bytu gospodarczego . Odnosząc się do przesłanki informacji dostępnych w ramach rozporządzenia 2017/2394/UE , Prezes Urzędu wskazuje, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach w stosunku do tego przedsiębiorcy nie ma charakteru transgranicznego, z uwagi na to, że pr zedmiotowa kontrola nie miała charakteru transgranicznego. Tym samym ww. przesłanka nie znajduje w tej sprawie zastosowania. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1 7 00 zł za nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych towarów oferowanych do sprzedaży, wbrew obowiązkom określonym w art. 4 ust. 1 ww. ustawy. Zaskarżona decyzja zawiera odniesienie do przepisu art. 189f § 1 i 2 KPA. Rozpatrzenie prze słanek określonych w tym przepisie art. 189f § 1 KPA ma charakter obligatoryjny, i organ I instancji się z tego obowiązku wywiązał. Natomiast charakter fakultatywny ma przepis art. 189f § 2 i 3 KPA. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 KPA: „Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” W stosunku do strony nie została wydana decyzja o ods tąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ organ nie uwzględnił Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 znikomej wagi naruszenia prawa. Decyzja I instancji zawiera analizę przesłanki wagi naruszenia prawa, której nie oceniono jako znikomej. Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 KPA odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójni k „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile strona zaprzestanie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie prz esłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 KPA należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na poucze niu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzen ia administracyjnej kary pieniężnej. Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu społeczn ego, czyli interesu konsumentów. Ustawodawca nigdzie nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszenia prawa, który ma być "znikomy". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu d o sankcji administracyjnej funkcji ochronnej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wag i chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się do chronionych wartości i dóbr, to zostały one określone w ustawie o informowaniu o cenach w powiązaniu z motywami (1), (2 ) i (6) dyrektywy 98/6/WE. Na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE Motyw (1) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami.” Motyw (2) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony; Wspólnota powinna wnieść w ten poziom wkład, prowadząc szczególne działania wspierające i uzupełniające politykę prowadzoną przez Państwa Członkowskie dotyczącą dokładnego, przejrzystego i jednoznacznego informowania konsumentów o cenach of erowanych im produktów.” Motyw (6) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umo żliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań.” Odnosząc się do stwierdzonych na gruncie niniejszej sprawy naruszeń, to należy wskazać, że strona n aruszyła zasady przejrzystego funkcjonowania rynku, ponieważ na stronie ciążył obowiązek uwidaczniania cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen. Nieuwidacznianie cen jednostkowych w sposób wymagany praw em, narusza zasady określone w motywie (1) dyrektywy 98/6/WE i ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku, skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, nie poprawia poziomu ochrony konsumentów a także ma negatywny wpływ na tworzen ie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach i aktu wykonawczego do niej obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysok i i temu celowi służy przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. W ocenie organu, waga naruszenia prawa nie była znikoma bo stwierdzono brak podstawowych, wymaganych prawem informacji o cenie jednostkowej, co narusza prawa konsumentów do informacji w stosunku do 57 % towarów poddanych kontroli. Tym samym nie została spełniona przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w swoim wyroku z dnia 2 lutego 2023 r. , III SA/Gd 496/22 orzekł: „Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku nal eży bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma.” Przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w zakresie realizacji obowiązków informacyjnych określonych ww. ustawą. Tym samym nie zaistniała przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Ocena p rzesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy do organu i jest to kompetencja organu a nie strony czy sądu. Na uwagę zasługuje fakt, że instytucja ta nie ma charakteru wnioskowego, w związku z tym nie ma charakteru uznaniowego, a rozpatrzenie w decyzji w w. przesłanek ma charakter wiążący. „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administra cyjnej kary pieniężnej.” ( Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2023 r., III OSK 2411/21). Natomiast w przypadku odstąpienia od nałożenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA, to zaprzestanie naruszania prawa nie jest jedyną przesłanką, która powinna być spełniona aby w stosunku do strony można było zastosować tę instytucję. Strona nie spełniła przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, ponieważ trudno uznać, że ilość towarów, które były pozbawione cen jednostkowych, można kwalifikować j ako znikomą wagę naruszenia prawa. Przesłanka zaprzestania naruszania prawa jest rozumiana jako zaprzestanie niedopełnienia obowiązku lub naruszenia zakazu jako zachowania ciągłego, trwałego lub powtarzalnego, polegającego na działaniu lub zaniechaniu. (p atrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 marca 2021 r., III SA/Łd 946/20). W przypadku naruszenia art. 4 ust. 1 ust awy o informowaniu o cenach naruszenie polega na nieuwidocznieniu cen jednostkowych . Strona nie dopełniła nałożonego na nią jako na profesjonalistę obowiązku i zaniechała uwidaczniania cen jednostkowych w swoim sklepie. Strona podjęła działania naprawcze, ponieważ w trakcie kontroli uzupełniła brakujące ceny jednostkowe. Przede wszystkim należy wskazać, że fakt zaprzestania naruszania przepisów prawa i podjęcia działań naprawczych, nie zwalnia strony z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzonych w chwili kontroli. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 Poza tym usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania prawa. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów lecz należy usunąć skutki naruszeni a. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19). Powyższe jest niemożliwe w przypadku gdy chodzi o obowiązek informacyjny przedumowny (przed zawarciem umowy z konsumentem), a taki obowiązek informacyjny został ok reślony w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, ponieważ jest to niewykonalne po zawarciu umowy z konsumentem. W orzecznictwie sądów administracyjnych wychodzi się z założenia, że zaprzestanie przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samois tnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary. W swoim wyroku z dnia 9 lutego 2021 r., (sygn. akt: VII SA/Wa 1485/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł: „ (…) odstąpienie od nałożenia kary jest uwarunkowane spełnieniem drugiego z warunków wymienionych w tym przepisie, tj. zaprzestania przez stronę naruszania prawa, a zatem przywrócenie przez stronę stanu zgodnego z prawem. Z kolei zaprzestanie przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samoistnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary, jeżeli waga naruszenia prawa nie była znikoma.” Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że nie zaistniała podstawa do zastosowania w niniejszym przypadku instytucj i odstąpienia od wymierzenia kary w myśl art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 KPA z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administr acyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, co wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o inform owaniu o cenach. Przepis art. 189f § 1 pkt 2 KPA nie ma w tym przypadku zastosowania, ponieważ inny organ nie nakładał na przedsiębiorcę na terenie podlegającemu kognicji Zachodniopomorskiego WIIH kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 KPA gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełn ienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomien ie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 KPA organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i pop rzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy wskazać, że art. 189f § 2 KPA nie rodzi obowiązku obligatoryjnego do jego zastosowania przez organy. Świadczy o tym zwrot „organ może”. Przepis ten ma charakter fakultatywny i jest ograniczony przesłanką „ jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.” To organ dokonuje oceny, czy wydanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 naruszeniu prawa, pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa Urzędu, realizacja obowiązku informacyjnego, który ma charakter przedumowny nie może być dokonana po zawarciu umów z konsumentami. Realizacja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez konsumentów jest nieskuteczna. Tym samym powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, nie pozwoli na spe łnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W swoim wyroku z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „Postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 2 KPA ma charakter fakultatywny i może z ostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna.” Kara pieniężna za naruszenie obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach pełni funkcj ę represyjną i prewencyjną. Jej wymierzenie ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym. Dlatego też nie jest możliwe zastosowanie art. 189f § 2 KPA, ponieważ celem jest prewencja ogólna i szczególna. Odnosząc się do zarzutów strony, Prezes Urzędu informuje co następuje. Oceny czy strona wypełniła normę sankcjonowaną dokonuje organ. Strona nie wypełniła obowiązków nałożonych na stronę w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Organ I instancji nałożył na stronę karę za naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Naruszenie normy sankcjonowanej automatycznie spowodowało zastosowanie normy sankcjonującej z art. 6 ust. 1 ww. ustawy. Nałożona na stronę kara pieniężna jest typową karą a dministracyjną, której zastosowanie jest możliwe w razie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, a odpowiedzialność administracyjna, jaka z tego tytułu powstaje, ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka związanego z wykonywaną działalnością (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Mając na uwadz e charakter odpowiedzialności administracyjnej (sankcji administracyjnej), bez znaczenia pozostają okoliczności, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w efekcie kontroli, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo n aruszenie prawa. W stosunku do strony stwierdzono naruszenie prawa, co implikuje zastosowanie normy sankcjonującej i nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Przywoływanie przez stronę argumentacji, że w dniu kontroli część towarów była w trakcie wymian y i zmiany oznacze ń cenowych i ni e wynikało to z zaniedbania, lecz z bieżących działań organizacyjnych w sklepie m.in. przeprogramowanie programu sklepowego do obliczania przelicznika cen , nie ma znaczenia dla sprawy. Dla powstania naruszenia prawa nie ma znaczenia, czy nieprawidłowości miały charakter krótkotrwały i przejściowy. Bez znaczenia pozostaje, czy wynikły one z przyczyn techniczno - organizacyjnych. Jednocześnie zauważyć należy, iż odpowiedzialność administracy jna ma charakter obiektywny, dlatego też nie ma w omawianej sprawie zastosowania zasada winy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2022 r. sygn. akt III OSK 816/21: „Administracyjna kara pieniężna definiowana jest w orzeczni ctwie jako dolegliwość stosowana przez organ administracji publicznej za naruszenie normy prawa administracyjnego. Powstanie odpowiedzialności administracyjnej związane jest wyłącznie z zaistnieniem zdarzenia, które kwalifikowane jest ustawą jako naruszeni e obowiązujących norm prawnych. Przypisanie odpowiedzialności sprowadza się Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 13 zatem wyłącznie do ustalenia czy konkretne zdarzenie wyczerpuje znamiona oznaczone w ustawie i pozostaje w związku przyczynowym z zachowaniem konkretnego podmiotu (por. wyrok Nacze lnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2014 r., sygn. akt II OSK 612/13). O dpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny i pełni w szczególności funkcję prewencyjną, zaś sankcja administracyjna jest wymierzana za naruszenie obowiązku wynikają cego z przepisów prawa administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu braku rażącego naruszenia przepisów, Prezes Urzędu informuje co następuje. Strona wskazała, że u chybienie, kt óre stwierdzono podczas kontroli, miało charakter incydentalny i kr ótkotrwał y i n ie by ło zamiarem strony naruszenie przepisów ani wprowadzenie konsument ów w błąd. W ocenie Prezesa Urzędu, n aruszenie przez stronę przepisów prawa nie miało charakteru incydentalnego , lecz wynika z prowadzenia przez stronę ciągłej działalności gospodarczej. Świadczy o tym duża ilość stwierdzonych jednostkowych naruszeń , która to ilość stanowił a 57% rodzajów towarów poddanych kontroli. Argumen t odnoszący się do bieżących działań organizacyjnych w sklepie polegających na przeprogramowaniu programu sklepowego do obliczania przelicznika cen nie może zostać uwzględniony, ponieważ organizacja pracy jest kwestią wewnętrzną przedsiębiorcy. W myśl orzecznictwa organizacja pracy w spółce jest kwestią wewnętrzną spółki (postanowien ie NSA z 11 października 2022 r., II GZ 390/22). Powiązane z organizacją pracy jest zachowanie należytej staranności: „ Należyta staranność polega przede wszystkim na zapobiegliwym przygotowaniu się na okoliczności wyjątkowe, niestandardowe, których skutki - poza przypadkiem działania vis maior - mogą być kontrolowane i niwelowane przez staranne działanie.” (patrz: postanowienie NSA z sygn. akt I FZ 200/22 z 24 października 2022 r.). W odniesieniu do wskazanego powyżej orzeczenia należy podkreślić, że stro na nie zachowała należytej staranności w zakresie zapewnienia prawidłowej organizacji pracy podczas kontroli , o której była poinformowana. Prezes Urzędu nie zgadza się ze stanowiskiem strony, że brak cen jednostkowych spowodowany był przeprogramowaniem pro gramu sklepowego do obliczania przelicznika cen. Przedsiębiorca był poinformowany o planowanej kontroli i mógł się do tej kontroli przygotować. Zamiar strony niewprowadzenia konsumentów w błąd, n a który powołuje się strona nie ma wpływu na zastosowanie sankcji administracyjnej za stwierdzone naruszenie. Odnosząc się do zarzutu nieproporcjonalności kary, Prezes Urzędu informuje co następuje. K ara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez ustawodawcę unijnego, który w art. 8 ust. 1 dyrek tywy 98/6/WE. Postanowienie to nakazuje, że kara musi być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012, II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możl iwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, powinna być ostrzeżeniem dla przedsię biorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opa trzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych oraz cen przed obniżką, jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliwa. Kara pieniężna powinna również pełnić funkcję prewencji ogólnej i szczególnej. W przedmiotowym przypadku przeanalizowano wszystkie przesłanki wymiaru kary określone w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach. Należy zwrócić uwagę, że przesłanka odnosząca się do wielkoś ci obrotów i przychodu przedsiębiorcy , o której mowa w art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy o in formowaniu o cenach wskazuje, że przychód tego przedsiębiorcy w roku 2024 r. był bardzo wysoki jak na mikro - przedsiębiorcę i takiej wysokości przychodu nie wykazują niejednokrotnie większe Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 14 przedsiębiorstwa. Dlatego też kara w wysokości 1 600 zł, która stan owi 8% górnego progu wymiaru kary (20 000 zł) spełnia swoją funkcję w zakresie proporcjonalności. Strona wskazała, że podjęła dzia łania naprawcze. Strona niezwłocznie po kontroli wprowadziła pełne oznaczenia cenowe wszystkich towarów oraz przeprowadziła dodatkowe szkolenie dla pracowników. Sklep obecnie w pełni spełnia wymagania ustawy o informowaniu o cenach towarów. Strona podniosła, że nie by ła dotychczas karana za podobne uchybienia a wszystkie nieprawidłowości zosta ły usunięte. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, że organ I instancji przy wymiarze kary uwzględnił pozytywne działanie strony w postaci podjęcia działań naprawczych przy ocenie przesłank i dotychczasowej działalności przedsiębiorcy, o której mowa w art. 6 ust. 3 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach , dlatego też wysokość kary nie jest zbliżona do górnego progu wymiaru kary (20 000 zł). Strona podniosła, że o becnie znajduj e się w trudnej sytuacji życiowej . Strona ponosi znaczne koszty leczenia i opieki, a dzia łalność gospodarcza strony jest obecnie podstawowym źródłem utrzymania rodziny. W zwi ązku z tym, wysokość nałożonej kary stanowi dla strony nadmierne obciążenie finansowe. W związku ze wskazaniem przez stronę, że wysokość nałożonej kary stanowi dla strony nadmierne obciążenie finansowe Prezes Urzędu informuje, iż w myśl art. 67a § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. O rdynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111), o rgan administracji publicznej, który nałożył karę pieniężną na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności kary pieniężnej lub rozłożyć jej zapłatę na raty, 2) odroczyć lub rozł ożyć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3) umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Jednocześnie Prezes Urzędu informuje, że odstąpienie od wymierzenia kary pie niężnej w trybie art. 189f KPA nie ma charakteru wnioskowego, rozpatrywane jest z urzędu w postępowaniu głównym i ma zastosowanie w przypadku spełnienia łącznie ustawowych przesłanek, którymi są : zaprzestanie naruszania prawa i znikoma waga naruszenia. Brak jest w tym przypadku przesłanki osobistych uwarunkowań. Przesłanki wymiaru kary określone w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach również nie odnoszą się do osobistych uwarunkowań przedsiębiorcy. Tym samym nie jest możliwe również zmniejszenie kary pieniężnej czy uchylenie decyzji organu I instancji w trybie odwoławczym w niniejszym postępowaniu . Natomiast ważny interes strony rozpatrywany jest przez organ I instancji w przypadku wniesienia wniosku o umorzenie kary pieniężnej w całości lub w c zęści lub o rozłożenie jej na raty. Postępowanie z wniosku o umorzenie kary pieniężnej w całości lub w części lub o rozłożenie jej na raty prowadzone jest przez organ I instancji, natomiast Prezes Urzędu jest organem odwoławczym. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 KPA Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez Organ drugiej instancji oceny, że decyzja Organu pierwszej insta ncji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez Organ drugiej instancji. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 15 Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez Organ pierwszej instancji oraz uznał, że Zachodniopomorski WIIH decyzją z dnia 17 października 2025 r. POK nr 146/25 (sygn. akt WNP.8361.57.2025.So) zasadnie nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 1 600 zł z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z naruszeniem § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 - 5 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen z uwagi na brak uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych towarów . Tym samym decyzja Zachodniopomorski eg o WIIH z dnia 17 października 2025 r. POK nr 146/25 (sygn. akt WNP.8361.57.2025.So) powinna pozostać w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Szczecinie w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/