DIH-IV-31/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 21 października 202 5 r. DIH - 4.707.30.2025.TN DECYZJA DIH - 4 . 31 .2025 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej „KPA”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. po z. 229), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 18 czerwc a 2025 r. wniesionego przez pełnomocnika reprezentującego JERONIMO MARTINS POLSKA SPÓŁKA AKCYJNA, z siedzibą w Kostrzynie, od decyzji Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej nr KNR.8361.66.2025.NC z 5 czerwca 2025 r. wydanej w przedmiocie nałożenia na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł (osiem tysięcy złotych), w zwi ązku z niewykonaniem obowiązku w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów poprz ez uwidocznienie cen w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Do Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej , zwanego dalej „ Warmińsko - Mazurskim WIIH”, „organem pierwszej instancji”, wpłynęło w dniu 23 czerwca 2025 r. odwołani e z dnia 18 czerwca 2025 r. , które zostało wniesione przez pełnomocnika reprezentującego JERONIMO MARTINS POLSKA SPÓŁKA AKCYJNA od decyzji Warmińsko - Mazurskiego WIIH nr KNR.8361.66.2025.NC z 5 czerwca 2025 r. wydanej w przedmiocie nałożenia na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł, w zwi ązku z niewykonaniem obowiązku w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów poprzez uwidocznienie cen w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen . Decyzja Warmińsko - Mazurski ego WIIH została doręczona stronie w dniu 5 czerwca 202 5 r. , natomiast odwołanie zostało nadane przez e - PUAP w dniu 18 czerwca 2025 r. Pismem z 25 czerwca 2025 r. Warmińsko - Mazurski WIIH przekazał przedmiotowe odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej „Prezesem Urzędu”, „organem drugiej instancji”. W dniach 15 - 22 kwietnia 2025 r., na podstawie upowa żnienia Warmińsko - Mazurskiego WIIH nr KNR.8361.66.2025 z dnia 15 kwietnia 2025 r. inspektorzy Warmińsko - Maz urskiego WIIH przeprowadzili kontrolę w Sklepie nr 1357 przy ul. Okrzei 8 w Olsztynie należącym do ww. przedsiębiorcy. Kontrol ę przeprowadzono na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy o Inspekcji Handlowej). Uprzednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsi ębiorców (Dz. U. z 2024 r., poz. 236 ze zm.) dalej: „ Prawo przedsiębiorców", skierowano do strony zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli nr KNR.8361.66.2025 z dnia 25 marca 2025 r., które zostało doręczone przedsięb iorcy w dniu 31 marca 2 025 r. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 W trakcie kontroli sprawdzono prawid łowość uwidaczniania przez przedsiębiorcę informacji o cenach towarów. W dniu rozpoczęcia kontroli inspektorzy stwierdzili, że w sklepie znajduje się wydzielona: część ogólna, w której ofe rcie znajdowały artykuły spożywcze środki czystości , artykuły kosmetyczne, higieniczne oraz cz ęść wyprzedażowa (outletowa) z artykułami przemysłowymi i tekstyliami w wydzielonym pomieszczeniu. Jak ustalono na podstawie o świadczenia pracownika w ofercie części wyprzedażowej (outletowej) znajdowało się 1500 partii produktów, natomiast na podstawie oświadczenia kierownika sklepu w ofercie części ogólnej znajdowało się 1 7 000 partii towarów. W zakresie uwidaczniania cen skontrolowano 2 000 partii towarów st wierdzając brak informacji o cenie przy 1 500 pozycjach znajdujących się w części wyprzedażowej (outletowej) sklepu. W dniu 16 kwietnia 2025 r. inspektorzy stwierdzili, że pomieszczenie z produktami wyprzedażowymi (outletowymi) zostało zamknięte dla klientów, na części towarów uwidoczniono ceny. Wykonano fotografie cz ęści wyprzedażowej (outletowej) z produktami nieoznaczonymi cenami. Fotografie dołączono do akt kontroli. Warmi ńsko - Mazurski WIIH uznał, że stwierdzone nieprawidłowości dają podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na kontrolowanego przedsiębiorcę. Pismem z dnia 9 maja 2025 r. Warmi ńsko - Mazurski WIIH poinformował p rzedsiębiorcę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach z tytułu niewykonania obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 1 ww. ustawy oraz o przysługującym s tronie prawie do zapoznania się z aktami sprawy i prawie wypowiedzenia s ię co do zebranych dowodów i materiałów. Organ I instancji z obowiązał również Stronę postępowania do przesłania oświadczenia dotyczącego wielkości obrotów i przychodu (ewentualnie deklaracji podatkowej) za ostatni rok rozliczeniowy. Pismo odebrano w dniu 9 maja 2025 r. Strona nie przesłała ww. oświadczenia w wyznaczonym terminie, dlatego też organ I instancji ponownie wezwał Stronę do złożenia oświadczenia pismem z dnia 21 maja 2025 r. (pismo odebrano 21 maja 2025 r.). Strona nie przekazała ponownie ww. dokumentów w wyznaczonym terminie i nie skorzystała ze swoich uprawnień. Warmi ńsko - Mazurski WIIH pismem z dnia 29 maja 2025 r. poinformowa ł Stronę o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, a także o przysługującym stronie uprawnieniu do zapoznania się z aktami sprawy i prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona post ępowania nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Warmińsko - Mazurski WIIH decyzją nr KNR.8361.66.2025.NC z 5 czerwca 2 025 r. nałoż ył na ww. przedsiębiorcę kar ę pieniężn ą w wysokości 8 000 zł w zwi ązku z niewykonaniem obowiązku w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów poprzez uwidocznienie cen w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen . Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Pismem z 15 lipca 202 5 r. Prezes Urzędu zawiadomił stronę o wszczęciu postępowaniu odwoławczego. Strona została poinformowana o przysługującym jej na podstawie art. 10 § 1 KPA prawie do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiał ów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. W swoim odwołaniu, Strona zaskarżyła decyzję organu I instancji w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, mające istotny w pływ na rozstrzygnięcie. I. Zarzuty strony 1. Zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach poprzez nałożenie kary za rzekome nieuwidocznienie cen, podczas gdy organ nie stwierdził go zgodnie z zasadą praworządności. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 2. Zarzut naruszenia art. 6 us t. 1 i 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i art. 8 zdanie II dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom, poprzez naruszenie wymogu propo rcjonalności kary. 3. Zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsi ębiorców, poprzez niewskazanie w zawiadomieniu o kontroli sklepu, którego miała dotyczyć. 4. Zarzut naruszenia art. 77 §1 KPA, poprzez naruszenie obowiązku wyczerpu jącego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. 5. Zarzut naruszenia art. 80 KPA, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowod ów. 6. Zarzut naruszenia art. 6 KPA, art. 8 KPA oraz art. 11 KPA, poprzez naruszenie zasad praworz ądności, pogłęb iania zaufania do organów administracji oraz zasady przekonywania. 7. Zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 KPA, poprzez uznanie, że odstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej było bezzasadne. II. Wnioski strony Strona wniosła, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 KPA o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. W ocenie Odwo łującej zachodzi przypadek różnego traktowani a odwołującej się i innych podmiotów działających na rynku. Dlatego dla porównania praktyki orzeczniczej strona w uzasadnieniu odwołania wniosła o przeprowadzenie dowodu z innych decyzji organu pierwszej instancji z uzasadnieniami, wydanych w okresie maja i czerwca 2025 r. z tytułu nieuwidocznienia ceny i ceny jednostkowej oraz ceny, błędnie wyliczonej ceny jednostkowej i niezgodności z ceną faktycznie obowiązująca, bowiem w ocenie odwołującej się została ona karana surowiej niż inni w podobnych przypadkach. Strona podniosła, że wnosi o przeprowadzenie dowodu z innych decyzji organu pierwszej instancji z uzasadnieniami, dotyczących innych stron, wydanych w okresie maja i czerwca 2025 r., zachodzi bowiem podejrzenie, że niniejsza narusza wymóg proporcjonalnośc i. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administr acyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej, organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes Urzędu. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 KPA w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Analizując akta sprawy, Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dow odami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. Prezes Urzędu stwierdził, że ustalony w sprawie stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości co do stwierdzonych podczas kontr oli naruszeń. W zakresie uwidaczniania cen skontrolowano 2 000 partii towarów stwierdzając brak informacji o cenie przy 1 500 pozycjach znajdujących się w części wyprzedażowej (outletowej) sklepu , co stanowi 75% naruszeń w stosunku do liczby partii towarów poddanych kontroli. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 Kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, która to norma jest normą sankcjonującą, a normą sankcjonowaną jest art. 4 ust. 1 - 5 ww. ustawy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: „W miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający poró wnanie cen.” Pojęcie uwidaczniania cen w sposób niebudzący wątpliwości należy odnieść do uwidaczniania cen w taki sposób, aby konsument nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do powiązania ceny z towarem czy usługą ani też co do wysokości tej ceny. Przepis art. 4 ust. 1 implementuje art. 4 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L 80 z 18.03.1998 r. s. 27), zwanej „dyrektywą 9 8/6/WE” ) . , który stanowi: „Cena sprzedaży i cena jednostkowa muszą być jednoznaczne, łatwo dostrzegalne i czytelne.” Cena należy do podstawowych, istotnych elementów zawieranych umów sprzedaży wpływających bezpośrednio na podjęcie decyzji przez konsumentów o zawarciu konkretnej umowy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o informowaniu o cenach, cena to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę. Cena jednostkowa towaru, w świetle definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach, oznacza cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Nie uwidaczniając cen i c en jednostkowych strona pozbawiła konsumentów możliwości realizacji prawa do informacji o cenach towarów, tym samym możliwości rozważenia przedstawionej oferty i podjęcia świadomej decyzji dotyczącej zawarcia określonej umowy z określonym przedsiębiorcą , a przez to ogranicza swobodę zawierania umów. Powyższe godzi w prawo konsumenta do informacji, a także uniemożliwia konsumentowi porównanie cen towarów znajdujących się w obrocie handlowym. Powyższe oznacza, że cena, cena jednostkowa powinna być uwidoczn iona na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Obowiązek uwidaczniania cen i cen jednostkowych jest to obowiązek informacyjny o charakterze prz edumownym, czyli dotyczy okresu podejmowania decyzji przez konsumenta przed zawarciem umowy. Realizacja tego obowiązku ma przyczynić się do podjęcia decyzji w zakresie zawarcia umowy z przedsiębiorcą. Każdorazowe naruszenie obowiązków w zakresie informowan ia o cenach, oceniać należy w kontekście ryzyka dokonania przez konsumenta zakupu bez możliwości pełnego rozeznania. Z uwagi na cel ww. ustawy, jakim jest przekazywanie rzetelnej informacji o cenie przede wszystkim konsumentom, obowiązek oznaczania towarów ceną i cena jednostkową dotyczy poziomu detalicznego sprzedaży i świadczenia usług, czyli w głównej mierze sklepów i innych miejsc, w których przedsiębiorcy sprzedają towary lub świadczą usługi na rzecz ich odbiorcy finalnego. Tym samym zastosowanie ustawy o informowaniu o cenach jest ograniczone do szczebla detalicznego obrotu. Wynika to zarówno z brzmienia art. 4 ust. 1 który odnosi się do sprzedaży detalicznej, jak i z upoważnienia Inspekcji Handlowej, która jest organem kontroli powołanym do ochrony interesów i praw konsumentów i która została wyznaczona do sprawowania nadzoru nad przestrzeganiem przez przedsiębiorcó w w obrocie detalicznym ww. przepisów, a także do nakładania kar za ich nieprzestrzeganie. Na gruncie niniejszej sprawy kara pieniężna nakładana jest na przedsiębiorcę. W ustawie o informowaniu o cenach przyjęto definicję przedsiębiorcy (art. 3 ust. 1 p kt 3 w/w ustawy, gdzie przedsiębiorca oznacza podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lub 2 Prawa przedsiębiorców) Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 Natomiast zgodnie z art. 2 lit. d dyrektywy 98/6/WE, podmiot gospodarczy, do którego odnosi się dyrektywa, oznacza każdą osobę fizyczną lub pr awną, która sprzedaje lub oferuje do sprzedaży produkty, które należą do zakresu jego działalności handlowej. W tym przypadku podmiotem kontrolowanym jest JERONIMO MARTINS POLSKA SPÓŁKA AKCYJNA . Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 , wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Przepis ten nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną, choćby naruszenie miało charakter jednostkowy, a w trakcie kontroli przystąpiono do wykonywania zaleceń inspektoró w i na dzień wszczęcia postępowania wszystkie nieprawidłowości zostałyby wyeliminowane. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał ww. obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcją administracyjną (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Ad ministracyjnego w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 683/22). W przedmiotowym przypadku zastosowano w stosunku do strony art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach a nie art. 6 ust. 2, gdzie górny próg wymiaru kary wynosi 20 000 zł. Tym samym kara pieniężna w wysokości 8 000 zł stanowi 40 % górnego progu wymiaru kary (20 000 zł) i nie ma charakteru ekscesywnego . Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o któ rych mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcze śniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałoż one na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady ( UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.2), zwane dalej „rozporządzeniem 2017/2394/UE” . Oceniając stopień naruszenia obowiązków , o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ww. ustawy w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków, należy wskazać, że w miejscu sprzeda ży detalicznej stwierdzono brak uwidocznienia cen przy 1 500 rodzajach towarów znajdujących się w części wyprzedażowej sklepu, co stanowi 75% naruszeń w stosunku do liczby partii towarów poddanych kontroli. Ilo ść konkretnych towarów, które nie były prawidł owo oznakowane informacjami wymaganymi przez ustawę o informowaniu o cenach jest istotna z punktu widzenia kryteriów służących do miarkowania wysokości kary pieniężnej, tj. stopnia naruszenia. Konieczne jest bowiem odpowiednie odniesienie liczby nieprawidł owości do liczby produktów. Wartość towarów nie stanowi o większym lub mniejszym zakresie naruszenia. Obowiązek ustawowy dotyczy uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów, bez względu na ich wartość. Dokonuj ąc oceny stopnia naruszenia obowiązków przedsiębiorcy , stwierdzono, że charakter i waga naruszenia obowiązków były istotne. Przedsiębiorca nie uwidaczniając cen przy Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 towarach objętych kontrolą, oferowanych do sprzedaży, naruszył w sposób znaczny obowiązek wynikający z art. 4 ust. 1 ustawy. Konsumenci dla 75% partii towarów (objętych kontrolą) , w szczególności w części wyprzedażowej sklepu , nie otrzymywali informacji o cenach, co uniemożliwiało im dokonanie świadomego wyboru produktu . Podkreślić należy, że celem regulacji w zakresie informowania o cenach jest poprawa ochrony interesów konsumenta oraz zdrowa konkurencja między przedsiębiorcami i towarami - motyw (1) dyrektywy 98/6/WE. Ponadto przyjęto na podstawie zgromadzonego w aktach kontroli materia łu dowodowego, że naruszenie trwało od bli żej nieokreślonego czasu, ale co najmniej do dnia 15 kwietnia 2025 r., ponieważ w dniu 16 kwietnia 2025 r. zamkni ęto część wyprzedażową dla konsumentów , a na części produktów uwidoczniono informacj ę o cenach. Dotychczasowa działalność przedsiębiorcy – jest to przesłanka, która wymaga dostosowania sankcji do konkretnego przedsiębiorcy oraz uwzględnienia dotychczasowej działalności w zakresie przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o informow aniu o c enach. Strona była karana przez Warmińsko - Mazurski WIHH na podstawie obowiązujących przepisów w zakresie informowania o cenach towarów i usług - decyzją w maju oraz sierpniu 2024 r. (za stwierdzone nieprawidłowości podczas kontroli odpowiednio w lutym i marcu 2024 r.), co stanowi okoliczność obciążającą Stronę. Stwierdzone w czasie tych kontroli naruszenia, z uwagi na upływ 12 - miesięcznego przedziału czasowego od daty stwierdzonych naruszeń, określonego w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cen ach, stanowiły podstawę do zastosowania w tym przypadku łagodniejszego dla strony art. 6 ust. 1 ww. ustawy. Niemniej jednak sam fakt ponownego stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie uwidaczniania cen i uprzedniego karania został uwzględniony przy wymiarz e kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł . Strona winna wykazać się znajomością przepisów dotyczących tej działalności i stosować je przy wykonywaniu tej działalności. Kryterium dotychczasowego przebiegu prowadzonej przez stronę działalności jest dla strony okolicznością zaostrzającą wymiar kary . W oparciu o wpis do Krajowego Rejestru S ądowego, ustalono że przedsiębiorca został zarejestrowany w Rejestrze Przedsiębiorców 1 grudnia 2004 r. Strona nie poinformowa ła o uzyskanych korzyściach majątkowych lub stratach w związku z naruszeniem obowi ązków, o których mowa powyżej. Powyższa przesłanka ma charakter fakultatywny, ponieważ jej rozpatrzenie przez organ jest uzasadnione od dostępności danych (art. 8 ust. 2 pkt d dyrektywy 98/6/WE). Wielkość obrotów i przychodu – biorąc pod uwagę trzecią dyrektywę wpływającą na wymiar kary pieniężnej, tj. wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, na podstawie posiadanej informacji o wielkości obrotów i przychodu należy uznać, że Strona wykracza poza kategorie przedsi ębiorców przewidziane w art. 7 Prawa Przedsiębiorców, tj. mikro - przedsiębiorców, małych oraz średnich przedsiębiorców i należy do kategorii pozostałych przedsiębiorców. Ponadto Prezes Urzędu uwzględnił wielkość przychodu wskazaną przez przedsiębiorcę w Spr awozdaniu finansowym za rok obrotowy zakończony 31 grudnia 202 4 r., dostępnym w portalu Krajowego Rejestru Sądowego w zakładce „Przeglądarka dokumentów finansowych”. Powyższe dane sytuują ww. przedsiębiorcę w wiodącej grupie przedsiębiorców uzyskujących na jwyższe przychody z działalności gospodarczej prowadzonej w Polsce. Informacje dostępne w ramach rozporządzenia 2017/2394/UE - n aruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach w stosunku do tego przedsiębiorcy nie ma charakteru transgranicznego i nie notyfikowano sankcji nałożonych na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. Ponadto wskazać należy, że kara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez ustawodawcę unijnego, który w art. 8 us t. 1 dyrektywy 98/6/WE, nakazuje, że kara musi być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012, II GSK 1823/11). Skuteczność Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, powinna być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych, a także informacjami wymaganymi w związku z ogłoszeniem obniżki cen, jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliwa. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne jest nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł w związku z niewykonaniem obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, ponieważ przedsiębiorca naruszył ob owiązki w zakresie uwidaczniania cen. Kara pieniężna w wysokości 8 000 zł stanowi 4 0 % górnego progu wymiaru kary ( 2 0 000 zł) i nie jest nadmiernie dolegliwa dla przedsiębiorcy legitymującego wysokimi obrotami i przychodem. Odnosząc się zarzutów strony, Prezes Urzędu informuje co następuje. W celu większej przejrzystości, Prezes Urzędu zmienił kolejność odpowiedzi na zarzuty Ad. 3 Zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 Prawa przedsi ębiorców Strona wniosła zarzut naruszenia art. 48 ust. 1. Prawa przedsi ębiorców poprzez niewskazanie w zawiadomieniu o kontroli sklepu, którego miała dotyczyć. Zdaniem Odwo łującej wymierzona kara obok tego, że nielegalna i niezasadna, bo ani nie wskazano powodów kontroli bez zawiadomienia, ani w istocie nie dokonano zawiadomi enia - jest także rażąco za wysoka. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje , że p owyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 48 ust. 1 Praw a przedsiębiorców : „Organ kontroli zawiadamia przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli.” Jak wynika z materiału dowodowego, zgodnie z przepisami art. 48 ust. 1 Prawa przedsiębiorców , w dniu 31 marca 202 5 r. ww. przedsiębiorcy doręczono, przesyłką pocztową za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, zawiadomienie z dnia 25 marca 2 02 5 r. o zamiarze wszczęcia kontroli. Zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli wystawiane jest na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa przedsiębiorców, który to przepis określa elementy przedmiotowo istotne zawiadomienia. Do tych elementów należą: oznaczenie organu, data i miejsce wystawienia, oznaczenie przedsiębiorcy, wskazanie zakresu przedmiotowego kontroli, imię, nazwisko oraz podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji. Do elementów przedmiotowo istotny ch nie należy wskazanie miejsca kontroli, placówki czy sklepu, gdzie przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. W tym konkretnym przypadku, obowiązek uwidaczniania cen nałożony jest na przedsiębiorcę i bez znaczenia pozostaje fakt, ile ten przedsiębi orca posiada miejsc sprzedaży detalicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w każdym miejscu sprzedaży detalicznej przedsiębiorca powinien uwidocznić cenę oraz cenę jednostkową towaru w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości ora z umożliwiający porównanie cen. Zawiadomienie organu kontroli ma określoną normatywnie treść. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym wskazano, że obowiązek zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia planowanej kontroli ma fundamentalne znaczenie z p unktu widzenia ochrony praw przedsiębiorcy w postępowaniu kontrolnym, a nawet szerzej - z punktu widzenia skuteczności ochrony działalności gospodarczej w procesie kontroli przedsiębiorców. Ochronie uprawnień kontrolowanego służy uprzedzenie go o zamierzon ej kontroli i wskazanie jej zakresu ( przedmiot kontroli oraz okres objęty kontrolą) (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 Administracyjnego z 17 marca 2016 r., sygn. akt II GSK 2060/14). Żądanie strony, aby zawiadomienie organu kontroli zawierało wskazanie miejsca kontroli poprzez dookreślenie adresu sklepu, czyli miejsca wykonywania działalności jest nieuzasadnione prawnie i faktycznie w przypadku działalności gospodarczej wykonywanej przez stronę czyli handlu detalicznego. Treść zawiadomienia zapewnia ochronę prz edsiębiorcy w zakresie przedmiotu kontroli oraz okresu objętego kontrolą, po to żeby przedsiębiorca mógł przygotować się do kontroli. Zgodnie z art. 51 ust. 1 Prawa Przedsiębiorców zasadą jest, że kontrolę przeprowadza się w siedzibie przedsiębiorcy lub w miejscu wykonywania działalności gospodarczej oraz w godzinach pracy lub w czasie faktycznego wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Przepis ten wyznacza więc regułę kontrolowania przedsiębiorcy w miejscu jego siedziby lub prowadzenia działalności gospodarczej. Należy zwrócić uwagę, że przedmiotem kontroli jest faktyczna realizacja obowiązku informacyjnego w stosunku do konsumentów, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Dlatego też miejscem kontroli jest miejsce wykonywania działalności przez przedsiębiorcę. B ez znaczenia pozostaje fakt, ile ten przedsiębiorca posiada miejsc sprzedaży detalicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w każdym miejscu sprzedaży detalicznej przedsiębiorca powinien uwidocznić cenę oraz cenę jednostkową towaru w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Ponadto należy wskazać, że kontrolowanym jest przedsiębiorca, a zgo dnie z dyrektywą 98/6/WE jest to podmiot gospodarczy, czyli w tym przypadku osoba prawna Jeronimo Martins Polska S.A. Obowiązek uwidocznienia cen nałożony jest na przedsiębiorcę. Podmiotem sankcjonowanym zgodnie z art. 6 ustawy o informowaniu o cenach jest przedsiębiorca. Podmiotem sankcjonowanym nie jest konkretny sklep czyli miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Przepisy ustawy informowania o cenach nie odnoszą się do miejsc prowadzenia działalności gospodarczej, czyli do kon kretnych sklepów. Nie zawierają też w swojej treści żadnych norm odnoszących się do sieci sklepów. Przepisy ustawy o informowaniu o cenach nakładają sankcje pieniężne na przedsiębiorcę bez rozróżnienia na miejsce prowadzenia działalności i na sposób prowad zenia działalności. Postanowienie art. 1 Dyrektywy 98/6/WE odnosi się do „podmiotu gospodarczego”. Definicja podmiotu gospodarczego znajduje się w art. 2 lit. d Dyrektywy 98/6/WE: „ Do celów niniejszej dyrektywy: (…) d ) podmiot gospodarczy oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która sprzedaje lub oferuje do sprzedaży produkty, które należą do zakresu jego działalności handlowej lub zawodowej.” Nie ulega wątpliwości, że JERONIMO MARTINS POLSKA SPÓŁKA AKCYJNA jest osobą prawną, która sprz edaje lub oferuje do sprzedaży produkty, które należą do zakresu jej działalności handlowej lub zawodowej. Tym samym jest podmiotem gospodarczym, o którym mowa w art. 1 Dyrektywy 98/6/WE. Ustawodawca unijny w dyrektywie 98/6/WE nie nałożył na kraje człon kowskie obowiązku uprzedniego informowania o miejscu kontroli w odniesieniu do branży handlu detalicznego. Z uwagi na to, że ani ustawodawstwo krajowe ani unijne nie stosuje wyłączenia w przypadku branży handlu detalicznego z ogólnych obowiązków dotyczącyc h przeprowadzania kontroli, dlatego też zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli ma treść określoną na zasadach ogólnych, które nie nakazują organom wskazywania miejsca kontroli w tym zawiadomieniu. W swoim wyroku z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt V I SA/Wa 1213/22, WSA w Warszawie orzekł: „Podobnie nie zas ługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, poprzez niewskazanie w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli jej miejsca. Obowi ązek nałożony na organ kontrolny poinformowania przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli wynika z art. 48 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. Zawiadomienie o Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 zamiarze wszczęcia kontroli wystawiane jest na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa przedsiębiorców, który to przepis określa elementy przedmiotowo istotne zawiadomienia. Do tych elementów należą: oznaczenie organu, data i miejsce wystawienia, oznaczenie przedsiębiorcy, wskazanie zakresu przedmiotowego kontroli, imię, nazwisko oraz podpis osoby udzielającej up oważnienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji. Do elementów istotnych nie należy wskazanie miejsca kontroli, placówki czy sklepu, gdzie przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. Racj ę ma organ odwoławczy podnosząc w odpowiedzi na skargę, że żądanie strony, aby zawiadomienie organu kontroli zawierało miejsce kontroli poprzez dookreślenie adresu sklepu, czyli miejsca wykonywania działalności jest nieuzasadnione prawnie i faktycznie w p rzypadku działalności gospodarczej wykonywanej przez sp ó łkę, czyli handlu detalicznego. Treść zawiadomienia zapewnia ochronę przedsiębiorcy w zakresie przedmiotu kontroli oraz okresu objętego kontrolą, po to żeby przedsiębiorca mógł przygotować się do kontroli. Treść zawiadomienia w przypadku działalności gospo darczej wykonywanej przez skarżącą nie przewiduje ochrony w zakresie wskazania miejsca kontroli. ” W swoim wyroku z dnia 17 stycznia 2020 r. , VI SA/Wa 2070/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł: „Zgodnie z art. 48 ust. 3 ustawy - Prawo przedsiębiorców, zawiadomienie o kontroli, jak również upoważnienie do kontroli, o którym mowa w art. 49 ust. 7 ww. ustawy nie wymaga określenia miejsca przeprowadzenia kontroli. Sąd wskazuje, że podnosząc zarzuty w ww. zakres ie skarżąca powinna określić, na czym konkretnie ewentualne naruszenia przepisów w ww. zakresie miałoby polegać. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa również ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wy nikiem sprawy. Takich okoliczności skarżąca nie wykazała.” Odnośnie miejsca przeprowadzenia kontroli, Naczelny Sąd Administracyjny przedstawiając wykładnię art. 55 ust. 1 pkt 3 Prawa Przedsiębiorców, wskazał miejsca kontroli, które mogą być uwzględnione n a podstawie Prawa Przedsiębiorców czyli, że kontrola może być przeprowadzana w siedzibie przedsiębiorcy lub w miejscu wykonywania działalności gospodarczej, w miejscu przechowywania dokumentacji, w tym ksiąg podatkowych, innym niż siedziba lub miejsce wyko nywania działalności gospodarczej oraz w siedzibie organu kontroli. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2021 r. , I GSK 1316/21). Powyższe oznacza, że ww. katalog ma charakter zamknięty i ustalenie miejsc kontroli powinno odbywać się na podstawie przepisów prawa materialnego. Z uwagi na to, że art . 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach odnosi się do miejsca sprzedaży detalicznej i świadczenia usług, to kontrola jest przeprowadzana w miejscu wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli zostało wysłane na adres siedziby głównej przedsiębiorcy a nie na adres miejsc a wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwi erdza, że w/w zarzut jest oczywiście bezzasadny. Ad. 1 Zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach Strona wniosła zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów poprzez nałożenie kary za rzekome nieuwidocznienie cen, podczas gdy organ nie stwierdził go zgodnie z zasadą praworządności. Strona utrzymuje, że ukaranie jest bezpodstawne, bo organ w legalny sposób, zgodnie z art. 6 KPA i zasadą praworządności, nie stwierdził naruszenia z art. 4 ust. 1 o informowaniu o cenach towarów i usług. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje , że p owyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą praworządności określoną w art. 6 KPA , organy administracji publicznej działają na po dstawie przepisów prawa. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, która została określona w art. 7 KPA , w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ pierwszej instancji działał na podstawie prawa i w jego granicach, podejmując wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Również dokonanej ocenie stanu faktycznego sprawy nie można zarzucić dowolności, ponieważ organ merytorycznie i poprawnie uzasadnił zaskarżoną decyzję, podpierając ją logicznymi wnioskami. W rezultacie wywody zawarte w odwołaniu, zdaniem Prezesa Urzędu, stanowią polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji. Przepis art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach stanowi normę upoważnieniową do wydania przez wojewódzkie go inspektora Inspekcji Handlowej decyzji nakładającej karę na przedsiębiorcę, który nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o i nformowaniu o cenach. Z powyższego przepisu wynika, że wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej posiada wyłączne upoważnienie do stwierdzenia naruszenia prawa i nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na przedsiębiorcę, który narusza obowiązek uwidaczni ania cen, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . P rzedsiębiorca może naruszyć ten obowiązek poprzez nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług ceny lub ceny jednostkowej towaru w sposób jednoznaczny, niebudz ący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Na gruncie niniejszej sprawy, stwierdzony brak cen wypełnia dyspozycję art. 4 ust. 1 ww. ustawy. Stwierdzony brak cen nie budzi wątpliwości co do zaistnienia tych przesłanek. Na gruncie niniejszej sprawy całkowity brak cen jest stwierdzoną nieprawidłowością w kategoriach zero - jedynkowych, co implikuje stwierdzenie, że doszło do naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach poprzez nieuwidocznienie cen w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożlwiający porównanie cen. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów poprzez nałożenie kary za rzekome nieuwidocznienie cen, podczas gdy organ nie stwierdził go zgodnie z za sadą praworządności jest oczywiście bezzasadny. Ad. 2 Zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 i 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i art. 8 zdanie II dyrektywy 98/6/WE. Strona wniosła zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 i 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i art. 8 zdanie II dyrektywy 98/6/WE przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom, poprzez naruszenie wymogu proporcjonalności kary. Kwestionowana w niniejszym post ępowaniu jest decyzja, nałożyła na skarżącą karę 8 000 zł. Zatem, że organ w oczyw isty sposób naruszył wymóg proporcjonalności kary, który stawiają powy ższe przepisy i art. 8 zdanie II dyrektywy 98/6/WE. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje co następuje. Dyrektywa 98/6/WE określa cele i kontekst stosowania przesłanki proporcjonalności kar. Celem dyrektywy jest nałożenie obowiązku, by cena sprzedaży i cena jednostkowa na wszystkich produktach oferowanych do sprzedaży przez podmioty gospodarcze była jasno p odana w celu lepszego przekazania informacji konsumentom i oraz umożliwienia porównywania cen. Cel dyrektywy został ustalony w art. 1 tej dyrektywy, a kontekstem jest podawanie cen konsumentom: „Celem niniejszej dyrektywy jest ustalenie podawania ceny sprz edaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen”. W tym względzie dyrektywa ta, jak stanowi jej motyw 12, ma zapewnić je dnolitą i przejrzystą informację z korzyścią dla wszystkich konsumentów na rynku wewnętrznym. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 Zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE: „Państwa Członkowskie ustanowią kary za naruszenie przepisów krajowych przyjętych w celu stosowania niniejszej dyrektyw y, oraz podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że są one stosowane. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. ” Przede wszystkim należy wskazać, że dyrektywa UE nie jest aktem stosowanym bezpośrednio tak jak rozporządzenie UE. Dyrektywa 98/6/WE została implementowana do polskiego porządku prawnego do ustawy o informowaniu o cenach i do rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Dyrektywa wiąże prawnie państwa członkowskie co do określonych w niej celów albo rezultatów. War to wskazać również, iż w świetle poglądów doktryny i orzecznictwa, przepisy dyrektywy mogą być powoływane przez jednostkę przeciwko państwu wyłącznie wtedy, gdy państwo nie implementuje dyrektywy do prawa krajowego do upływu terminu przewidzianego w jej tr eści lub gdy nie wykona tej dyrektywy należycie, a jednocześnie przepisy danej dyrektywy są bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, tj. jednoznacznie sformułowane (zob. A. Wróbel /w:/ Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy .., s. 98 i cyt. tam wyrok ETS w sprawie C - 236/92). W ocenie Prezesa Urzędu, nie zaistniała sytuacja braku implementacji postanowień dyrektywy 98/6/WE do polskiego porządku prawnego, jak r ównież postanowienia te zostały wykonane w sposób należyty. Takie stanowisko TSUE było już wielokrotnie powtarzane również w stosunku do zarzutu nieproporcjonalności kary. Jednostka może przed sądem krajowym powoływać się na postanowienie dyrektywy odno szące się do kar w sytuacji, gdy państwo członkowskie dokonało nieprawidłowej transpozycji tego postanowienia. (patrz: pkt 1 sentencji wyroku TSUE z 8 marca 2022 r. w sprawie C - 205/20, ECLI:EU:C:2022:168). A contrario, prawidłowa transpozycja postanowień d yrektywy 98/6/WE do krajowego porządku prawnego w zakresie przesłanki proporcjonalności kary wyklucza możliwość powoływania się przed sądem krajowym na art. 8 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 98/6/WE w zakresie naruszenia wymogu proporcjonalności kary. Aby t aki zarzut był skuteczny strona powinna uprawdopodobnić, że art. 8 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 98/6/WE, został nieprawidłowo transponowany do ustawy o informowaniu o cenach. Strona nie przedstawiła żadnej argumentacji, że transpozycja tego postanowienia do ustawy o informowaniu o cenach była nieprawidłowa. W ocenie Prezesa Urzędu, strona dokonuje błędnej wykładni przepisów prawa odnoszących się do proporcjonalności kary sprowadzając wykładnię tych przepisów na gruncie niniejszej sprawy do porównania wysokości kary do wysokości kar nakładanych na inne podmiot y. Strona odnosi się wyłącznie do przesłanki proporcjonalności kary natomiast ustawodawca unijny określił trzy przesłanki wymiaru kary czyli: skuteczność, proporcjonalność i charakter odstraszający. Te przesłanki są ze sobą powiązane i proporcjonalność k ary nie może zostać wyalienowana, bez uwzględnienia przesłanki skuteczności kary oraz zapewnienia prewencji ogólnej i szczególnej. Na gruncie niniejszej sprawy ta skuteczność i proporcjonalność kary podlega ocenie w kontekście wielkości przedsiębiorcy. Mia rą wielkości przedsiębiorcy jest wielkość jego obrotów i przychodu. Ponad sto miliardów złotych przychodów wiodącego przedsiębiorcy w handlu detalicznym w Polsce stanowi wartość nieporównywalną do przychodów mikro - przedsiębiorców . Przesłanka wymiaru kary w postaci wcześniejszych naruszeń dokonanych przez podmiot gospodarczy została dokładnie określona w art. 8 ust 2 lit. c dyrektywy 98/6/WE. Powyższe potwierdza prawidłową implementację dyrektywy 98/6/WE do polskiego porządku prawnego. W swoim wyroku z 1 3 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt V SA/Wa 1213/22) orzekł: „ Skar żąca zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze odnosi się wyłącznie do przesłanki proporcjonalności kary, podczas Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 gdy ustawodawca unijny określił trzy przesłanki wymiaru kary tj. skuteczność, proporcjonalność i charakter odstraszający. Te przesłanki są ze sobą powiązane i proporcjonalność kary nie może zostać pominięta, jak oczekuje tego skarżąca, bez uwzględnienia przesłanki skutec zności kary oraz zapewnienia prewencji ogólnej i szczególnej. Zgodzi ć się należy z organem, że na gruncie niniejszej sprawy ta skuteczność i proporcjonalność kary podlega ocenie w kontekście wielkości przedsiębiorcy. Zatem charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia w przypadku skarżącej należy oceniać z punktu widzenia działalności gospodarczej w rozbudowanej sieci placówek handlowych, kt óra ma bardzo istotny wpływ na kształtowanie na rynku standardów dzia łania wpływaj ących na prawa i interesy konsumentów. To oznacza, że stwierdzone naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach maj ą przełożenie na skali narusze ń przepisów ustawy w stosunku do dużej ilości konsumentów, nie tylko w stosunku do klient ów pojedyncz ego sklepu.” Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 i 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i art. 8 ust. 1 zdanie II dyrektywy 98/6/WE poprzez naruszenie wymogu proporcjonalności kary jest oczywiście bezzasadny. Stanowisko Prezesa Urzędu w sprawie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z innych decyzji organu pierwszej instancji z uzasadnieniami, wydanych w okresie maja i czerwca 202 5 r. z tytułu nieuwidocznienia ceny i ceny jednostkowej oraz ceny , błędnie wyliczonej ceny jednostkowej i niezgodności z ceną faktycznie obowiązującą. Strona w treści odwołania wniosła wniosek o przeprowadzenie dowodu z innych decyzji organu pierwszej instancji z uzasadnieniami, wydanych w okresie maja i czerwca 2025 r. z tytułu nieuwidocznienia ceny i ceny jednostkowej oraz błędnie wyliczonej ceny jednostkowej i niezgodności z cen ą faktycznie obowiązującą, bowiem w ocenie odwołującej się została ona karana surowiej niż inni w podobnych wypadkach. Strona dalej wywodz i, że w świetle powyższego, jaskrawym jest różne traktowanie odwołującej się i innych podmiotów działających na rynku. Dlatego też dla dalszego porównania praktyki orzeczniczej organu pierwszej instancji, odwołująca się wniosła o przeprowadzenie dowodu z d ecyzji wydanych przez organ pierwszej instancji o karze pieniężnej z tytułu nieuwidocznienia ceny i ceny jednostkowej oraz błędnie wyliczonej ceny jednostkowej i niezgodności z cen ą faktycznie obowiązującą, bowiem w ocenie odwołującej się została ona karan a surowiej niż inni w podobnych wypadkach. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku strony, Prezes Urzędu informuje co następuje. Strona nie przedstawiła dowodu w postaci ww. decyzji organu I instancji. Prezes Urzędu nie jest w posiadaniu decyzji I instancji z uzasadnieniami, wydanych prze z Warmińsko - Mazurskiego WIIH, ponieważ jest instancją odwoławczą i rozpatruje odwołania od decyzji I instancji, o ile zostaną wniesione. W protokole kontroli również nie stwierdzono braku cen jednostkowych, błę dnie wyliczonej ceny jednostkowej i niezgodności z ceną faktycznie obowiązującą. W związku z powyższym, ww. wniosek strony nie jest powiązany ze stanem faktycznym sprawy, określonym w protokole kontroli . W myśl art. 78 § 1 KPA , żądanie strony dotyczące pr zeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Ż ądanie strony przeprowadzenia dowodu w zakresie decyzji wydanych przez organ I instancji nie ma swojego uzasadnienia faktycznego ani prawnego ani też nie stanowi okoliczności mającej znaczenie dla sprawy. W swoim wyroku z 13 grudnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1213/22, WSA w Warszawie orzekł: „Za chybione, zdaniem Sądu, należało również uznać a ponadto to zawsze stan faktyczny i prawny mający z astosowanie w danej, konkretnej sprawie determinuje wysokość Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 13 miarkowanej kary nim właśnie uwarunkowanej. W takich zaś przypadkach, odwoływanie się do prostej analizy porównawczej różnych rozstrzygnięć, w różnych sprawach administracyjnych zakończonych decy zjami w sprawie nałożenia kary pieniężnej, musi prowadzić do błędnych wniosków i nie może dawać zasadnych podstaw do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonej decyzji.” Tym samym odwoływanie się przy kwestionowaniu kary pienięż nej do kar orzeczonych w innych postępowaniach administracyjnych, po pierwsze nie stanowi dyrektywy wymiaru kary określonej w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach w postaci analizy porównawczej różnych rozstrzygnięć, a analiza różnych spraw adminis tracyjnych zakończonych decyzjami w sprawie nałożenia kary pieniężnej, musi prowadzić do błędnych wniosków i nie stanowi zasadnych podstaw do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonej decyzji. W tym zakresie należy odnieść się do aktualnego orzecznictwa NSA, w myśl którego podnoszenie przez stronę argumentacji dotyczącej nierównego traktowania i nakładania na stronę kar pieniężnych wyższych niż na innych przedsiębiorców, należy wskazać, że argumentacja ta powinna być przez stron ę poparta dowodami, a nie tylko oparta na samych twierdzeniach odnoszących się do nierównego traktowania. W swoim wyroku z 6 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 598/21, NSA orzekł: „nie ma usprawiedliwionych podstaw, aby twierdzić, że reakcja na naruszenie obowiązku adresowanego do strony była nieproporcjonalna, niewspółmierna, dyskryminująca i naruszała zasadę równego traktowania. Zwłaszcza, że strona nie wyjaśnia jednocześnie na czym miałoby to polegać.” W ocenie Prezesa Urzędu, należy ponownie powtórzyć, że art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach nie zawiera przesłanki analizy porównawczej do innych rozstrzygnięć wydawanych przez organy w odniesieniu do innych przedsiębiorców. Jak zostało to wskazane w wyroku NSA II GSK 541/19: okoliczności konkretn ego naruszenia obowiązków, mają jedynie znaczenie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej a organ miarkując wysokość kary, winien uwzględnić zarówno stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach, jak i dotychczasową działalność przedsiębiorcy oraz wielkość jego obrotów i przychodu (art. 6 ust. 3 tej ustawy). Na gruncie niniejszej sprawy przeważające znaczenie ma stopień naruszenia obowiązków, który charakteryzuje się tym, że 75 % partii towarów podlegających kontroli była pozbawiona cen . Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, którego nawet strona nie dostarczyła, nie może zostać uwzględnione, ponieważ przedmiotem tego dowodu nie jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Ad. 4, 5, 6 Zarzuty naruszenia art. 77 § 1 KPA, art. 80 KPA, art. 6 KPA, art. 8 KPA oraz art. 11 KPA. Strona wniosła zarzut naruszenia art. 77 § 1 KPA, poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zarzut naruszenia art. 80 KPA, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, zarzut naruszenia art. 6 KPA, art. 8 KPA oraz art. 11 KPA, poprzez naruszenie zasad praworządności, pogłębiania zaufania do organów administracji oraz zasady przekonywania. Strona wskazała, że sposób przeprowadzenia postępowania w pierwszej instancji narusza obowiązek wycze rpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego z art. 11 §1 KPA czyni dokonaną ocenę dowodów dowolną, a nie swobodną (np. w zakresie przesłanek wymiaru kary), sprzecznie z art. 80 KPA. Postępowanie organu pierwszej instancji narusza także ar t. 8 KPA oraz art. 11 KPA , zaufanie do organów administracji oraz zasadę przekonywania. Odnosząc się do powyższych zarzutów Prezes U rzędu informuje co następuje. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 14 Zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 KPA poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia c ałego materiału dowodowego nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ materiał dowodowy przez organ pierwszej instancji został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a fakty mające znaczenie dla załatwienia sprawy i zastosowania określonej normy prawa zostały w sposób prawidłowo ustalone. Organ pierwszej instancji działał na podstawie prawa i w jego granicach, podejmując wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Również dokonanej ocenie stan u faktycznego sprawy nie można zarzucić dowolności, organ merytorycznie i poprawnie uzasadnił zaskarżoną decyzję, podpierając ją logicznymi wnioskami. Zarzut naruszenia art. 80 KPA nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zawarta w tym przepisie istota swobodnej oceny dowodów sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy (stanu faktycznego) i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada ta nie oznacza, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów. Swoją ocenę organ obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt GSK198/18). Prezes Urzędu nie zgadza się z zarzutem naruszenia zasady prawdy obiektywnej, określonej w art. 7 KPA, zasady zaufania obywateli do organu, określonej w art. 8 § 1 KPA, zasady przestrzegania interesu społecznego. W ocenie Prezesa Urzędu, przedsiębiorca formułując ww. zarzuty, nie zauważa, że to on narusza interes społeczny poprzez naruszanie praw konsumenta do rzetelnej informacji o ce nach. Interesem społecznym nie jest w tym przypadku ochrona przedsiębiorcy, który notoryjnie narusza prawa konsumentów. Pojęcie interesu społecznego, w ocenie Prezesa Urzędu, należy odnosić do grupy społecznej konsumentów, którą chronią organy Inspekcji Ha ndlowej. Pojęcie ochrony interesu społecznego, o którym mowa w art. 7 KPA odnosi się do ochrony praw konsumentów. Ochrona praworządności i interes społeczny i słuszny interes obywateli określony w art. 7 KPA nie może odnosić się wyłącznie do postępowani a zainicjowanego odwołaniem strony ale musi uwzględniać też rolę decyzji w aspekcie zapewnienia praworządności i interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, której wyeliminowania z obrotu prawnego żąda strona. Decyzja organu pierwszej instancji do tyczyła nałożenia na stronę kary pieniężnej za nieprzestrzeganie przez stronę obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych. Obowiązek ten jest nałożony na przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie handlu detalicznego. Informacyjny c harakter tego obowiązku odnosi się do grupy społecznej konsumentów i naruszenie tego obowiązku godzi w interesy konsumentów jak również w pewność obrotu gospodarczego i zapewnienia uczciwej konkurencji. Konsument jest w tym przypadku stroną słabszą relacji ustalonych tymi przepisami a organy Inspekcji Handlowej działające w ramach ochrony konsumentów jedynie kontrolują realizację tego obowiązku przez przedsiębiorcę dysponując odpowiednimi sankcjami, w tym przypadku administracyjną karą pieniężną. W związku z tym, należy przyjąć, że interes społeczny i słuszny interes obywateli określony w tym przypadku odnosi się do interesu społecznego i słusznego interesu obywateli zabezpieczonego decyzją, której stwierdzenia nieważności żąda strona. Chronione wartości i dobra zostały określone w motywach (1), (2), (6) dyrektywy 98/6/WE implementowanej do ustawy o informowaniu o cenach i odnoszą się do ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwi erdza, że zarzuty naruszenia art. 77 §1 KPA, art. 80 KPA, art. 6 KPA, art. 8 KPA oraz art. 11 KPA są oczywiście bezzasadne. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 15 Ad. 7 Zarzut naruszenia art. 189f KPA Zarzut naruszenia art. 189f KPA, poprzez uznanie, że odstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej było bezzasadne W ocenie strony zachodz ą przesłanki do odstąpienia od nałożenia na odwołującą się kary pieniężnej, zwłaszcza zważywszy, że waga naruszenia prawa jest znikoma. Str ona zacytowała art. 189f KPA, twierdząc, że organ I instancji organ nie zastosowa ł wskazanego wyżej przepisu . Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje co następuje. Powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 KPA: „Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” W stosunku do stro ny nie została wydana decyzja o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ organ I instancji nie uwzględnił przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa. Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzen ia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 KPA odnosi się do obligatoryj nego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszą cą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile strona zaprzestanie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 KPA należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest zniko ma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wagę n aruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu społecznego, czyli interesu konsumentów. Ustawodaw ca nigdzie nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszenia prawa, który ma być „znikomy”. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidualizow ana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcji administracyjnej funkcji ochronn ej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Nacze lnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się od chronionych wartości i dóbr, to zostały one określone w ustawie o informowaniu o cenach w powiązaniu z motywami (1), (2) i (6) dyrektywy 98/6/WE. Na gruncie ni niejszej sprawy należy wskazać, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 16 Motyw (1) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Przejrzyste funkcjonowanie ryn ku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami.” Motyw (2) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony; Wspólnota powinna wnie ść w ten poziom wkład, prowadząc szczególne działania wspierające i uzupełniające politykę prowadzoną przez Państwa Członkowskie dotyczącą dokładnego, przejrzystego i jednoznacznego informowania konsumentów o cenach oferowanych im produktów.” Motyw (6) dy rektywy 98/6/WE stanowi: „Obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań.” Odnosząc się do stwierdzonych na gruncie niniejszej sprawy naruszeń, to należy wskazać, że strona naruszyła zasady przejrzystego funkcj onowania rynku, ponieważ jak wynika to z akt kontroli na stronie ciążył obowiązek uwidaczniania cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen. Nieuwidacznianie cen i cen jednostkowych w sposób wymagany prawem, narusza zasady określone w motywie (1) dyrektywy 98/6/WE i ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku, skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, nie poprawia poziomu ochrony konsument ów a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach i aktu wykonawczego do niej obniża poziom ochro ny konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służy przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. W ocenie organu, waga naruszenia prawa nie była znikoma bo nieprawidłowości stwierdzono aż w stosunku do 75 % towarów poddanych kontroli. Przedsiębiorca n ie dołożył należytej staranności w zakresie realizacji obowiązków informacyjnych określonych ww. ustawą. Tym samym nie została spełniona przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Ocena przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy do organu i jest to kompetencja organu a nie strony czy sądu. Przeświadczenie strony o zaistnieniu przesłanek uprawniających do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 KPA jest jedynie stanowiskiem strony a rozstrzygnięcie należy do organu. Na uwagę zasługuje fakt, że instytucja ta nie ma charakteru wnioskowego, w związku z tym nie ma charakteru uznaniowego, a rozpatrzenie w decyzji ww. przesłanek ma charakter wiążący. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pienię żnej.” (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2023 r., III OSK 2411/21). Z zebranego materiału wynika, że waga naruszenia nie jest znikoma, ponieważ brak cen i cen jednostkowych jest naruszeniem interesów konsumentów w zakresie ich praw a do informacji. Problem braku cen w przypadku przedsiębiorcy stanowi 75 % stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości. Z kolei ewentualne usunięcie naruszenia prawa nie spełni celów kary, mającej nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale też i p rewencyjną. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 KPA z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ adm inistracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pie niężna. Do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, co wynika z art. 6 ust. 2 ustawy o Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 17 informowaniu o cenach. Przepis art. 189f § 1 pkt 2 KPA nie ma w tym przypadku zastosowania, ponieważ inny organ nie nakładał na przedsiębiorcę na terenie podlegającemu kognicji Warmińsko - Mazurskiego WIIH kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Nie jest również możliwe zastosowani e odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 KPA gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drod ze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 18 9f § 3 KPA organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Strona nie realizo wała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów , dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy wskazać, że art. 189f § 2 KPA nie rodzi obowiązku obligatoryjn ego do jego zastosowania przez organy. Świadczy o tym zwrot „organ może”. Przepis ten ma charakter fakultatywny i jest ograniczony przesłanką „jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.” To organ dokonuje oceny, czy wydanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, pozwoli na spełnienie celów, dla k tórych miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa Urzędu, realizacja obowiązku informacyjnego, który ma charakter przedumowny nie może być dokonana po zawarciu umów z konsumentami. Powyższy przepis nie ma zastosowania w stosunku do naruszenia obowiązków informacyjnych , ponieważ późniejsze powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Przede wszystkim nie jest moż liwe ustalenie kręgu podmiotów czyli konsumentów płacących gotówką czy pobierających paragony. Realizacja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez konsumentów jest nieskuteczna. Tym samym powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszen iu prawa, nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W swoim wyroku z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „Postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 2 KPA ma ch arakter fakultatywny i może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna.” Kara pieniężna za naruszenie obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informow aniu o cenach pełni funkcję represyjną i prewencyjną. Jej wymierzenie ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym. Dlatego też nie jest możliwe zastosowanie art. 189f § 2 KPA, ponieważ celem jest prewencja ogólna i szczególna. Z uwagi na to, że art. 189f § 2 KPA ma charakter fakultatywny i postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 3 KPA może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pienię żna, to należy wskazać, że spełnienie celów dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna nie mogłoby mieć w tym przypadku miejsca. Przede wszystkim należy wskazać, że obowiązek informacyjny określony w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach ma charakter przedumowny, czyli dotyczy informowania konsumentów przed zawarciem umowy. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 18 Tym samym zarzut niezastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od nałożenia kary jest oczywiście bezzasadny. Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 KPA. Prezes Urzędu nie znajduje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postęp owania w całości. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 KPA, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez organ drugiej instan cji oceny, że decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez organ drugiej instancji. Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez organ pierwszej i nstancji oraz uznał, że Warmińsko - Mazurski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej decyzją nr KNR.8361.66.2025.NC z 5 czerwca 2025 r. zasadnie nałoż ył na ww. przedsiębiorcę kar ę pieniężn ą w wysokości 8 000 zł, w zwi ązku z niewykonaniem obowiązku w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów poprzez uwidocznienie cen w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen . Tym samym decyzj a Warmińsko - Mazurski ego Wojewódzki ego Inspektor a Inspekcji Handlowej nr KNR.8361.66.2025.NC z 5 czerwca 2025 r. powinna pozostać w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Olsztynie w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/