DIH-IV-30/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 7 października 202 5 r. DIH - 4.707.25.2025.TN DECYZJA DIH - 4. 30 .2025 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 i z 2025 r. poz. 769 ), zwanej dalej „KPA”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 20 14 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 20 maja 2025 r. wniesionego przez dwóch członków zarządu reprezentujących SYMBIANA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ , z siedzibą w Rzeszowie , od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Rzeszowie (sygn. sprawy KH.8361.5.2025.A) z 30 kwietnia 2025 r. nakładającej na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 3 200 zł ( trzy tysiące dwieście złotych) za niewykonanie w dniu 7 marca 2025 r. w Drogerii Sekret Urody zlokalizowanej w Leżajsku , wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach obowiązku uwidocznienia dla konsumenta w miejscu sprzedaży detalicznej informacji dotyczących cen i cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający ich porównanie dla 34 towarów , będących w ofercie handlowej placówki, z uwagi na brak uwidocznienia ceny i ceny jednostkowej dla 30 towarów i brak uwidocznienia ceny dla 4 towarów , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Do Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „Podkarpackim WIIH”, „organ em pierwszej instancji”, wpłynęło w dniu 23 maja 2025 r. odwołani e z dnia 20 maja 2025 r. , które zostało wniesione przez dwóch członków zarządu reprezentujących SYMBIANA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ , od decyzji Podkarpackiego WIIH (sygn. sprawy KH.8361.5.2025.A) z 30 kwietnia 2025 r. nakładającej na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 3 200 zł za niewykonanie w dniu 7 marca 2025 r. w Drogerii Sekret Urody zlokalizowanej w Leżajsku , wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach obowiązku uwidocznienia dla konsumenta w miejscu sprzedaży detalicznej informacji dotyczących cen i cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający ich porównanie dla 34 towarów , będących w oferci e handlowej placówki, z uwagi na brak uwidocznienia ceny i ceny jednostkowej dla 30 towarów i brak uwidocznienia ceny dla 4 towarów . Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 Decyzja Podkarpackiego WIIH została doręczona stronie 7 maja 2025 r., natomiast odwołanie zostało nadane u operatora publicznego usług pocztowych w dniu 2 1 maja 2025 r. Pismem z 28 maja 2025 r. Podkarpacki WIIH przekazał przedmiotowe odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej „Prezesem Urzę du”, „organem drugiej instancji”. Inspektorzy reprezentujący Podkarpackiego WIIH przeprowadzili kontrolę w dniach 7 i 17 marca 2025 r. w Drogerii Sekret Urody zlokalizowanej w Leżajsku , należącej do przedsiębiorcy SYMBIANA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ . Kontrolę poprzedzono skierowaniem do przedsiębiorcy na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r.. poz. 236 ze zm.) , dalej „Prawo przedsiębiorców”, „Zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli" sygn. KH.8361.5.2025 z dnia 30 stycznia 2025 r. , które zostało doręczone za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 11 lutego 2025 r. W pierwszym dniu kontroli 7 marca 2025 r. inspektorzy sprawdzili prawid łowość uwidaczniania informacji w zakresie cen i cen jednostkowych dla 116 wybranych towarów, kwestionując 34 z nich z uwagi na: − brak uwidocznienia ceny i ceny jednostkowej dla 30 towar ów, co naruszało art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu i § 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r., poz. 2776) - zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen”. − brak uwidocznienia ceny dla 4 towar ów, co naruszało art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach i § 3 rozporz ądzenia w sprawie uwidaczniania cen. Ustalenia kontroli udokumentowano w „Protokole kontroli" sygn. KH.8361.5.2025 z dnia 7 marca 2025 r. wraz z za łącznikami, do któr ego strona nie wniosła uwag. W zwi ązku z ustaleniami kontroli. Podkarpacki WIIH pismem z dnia 26 marca 2025 r. (dor ęczone stronie w dniu 28 marca 2025 r.) zawiadomił przedsi ębiorcę o wszczęciu postępowania z urzędu w trybie art. 6 ust. 1 ustawy. Jednocześnie stron ę postępowania pouczono o przysługujących jej prawach oraz wezwano do przedstawienia informacji o wielko ści obrotów i przychodu przedsiębiorcy za zakończony rok rozliczeniowy 2024. W dniu 9 kwietnia 2025 r. do Podkarpackiego WIIH wp łynęło pismo strony z dnia 3 kwietnia 2025 r., informujące o przychodach sp ółki za 2024 rok. Decyzj ą z dnia 30 kwietnia 2025 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wymierzył SYMBIANA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ karę pieniężną w wysokości 3 200 zł za niewykonanie w dniu 7 marca 2025 r. w Drogerii Sekret Urody zlokalizowanej w Leżajsku wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach obowiązku uwidocznienia dla konsumenta w miejscu sprzedaży detalicznej informacji dotyczących cen i cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający ich porównanie dla 34 towarów będących w ofercie handlowej placówki, z uwagi na brak uwidocznienia ceny i ceny jednostkowej dla 30 towarów oraz brak uwidocznienia ceny dla 4 towarów. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Prezes Urzędu wszczynając postępowanie odwoławcze pismem z dnia 4 czerwca 2025 r. pouczył stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności o prawie wypowiadania s ię co do zebranych dowodów i materia łów, przeglądania akt sprawy. Strona nie skorzystała ze swoich uprawnień. W swoim odwołaniu strona wskazała, że wnosi odwołanie od ww. decyzji a w razie uznania, iż samo naruszenie jednak wymaga sankcji - o znaczące obniżenie wymierzonej kary Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 pieniężnej do poziomu adekwatnego do skali uchybienia (symbolicznej kwoty, która spełni cele prewencyjne, nie godząc nadmiernie w interes ekonomiczny małeg o przedsiębiorcy). Strona wniosła następujące zarzuty: 1. Zarzut, że s twierdzone nieprawid łowości w uwidacznianiu cen miały charakter przejściowy i wynikały z prowadzonej wymiany etykiet cenowych, a więc były spowodowane przyczynami techniczno - organizacyjnymi, nie zaś zaniedbaniem czy celowym działaniem sklepu. Uchybienia te trwały krótko, usterki w oznaczeniach cen pojawiły się podczas zmiany cenów ek i zostały niezwłocznie zauważone oraz zaplanowane do korekty. Uchybienia zdaniem strony miały incydentalny i tymczasowy charakter i nie wynikały z braku dbałości. 2. Zarzut, że s kala sprzeda ży zakwestionowanych produktów w okresie 30 dni przed kontrolą by ła bardzo niska , co świadczy o znikomej szkodliwości społecznej stwierdzonych uchybień. Z analiz sprzedaży towarów wynika, że produkty, przy których stwierdzono braki lub błędy w wywieszkach cenowych, cieszyły się minimalnym zainteresowaniem klientów. Ich udział w obrotach sklepu był marginalny - stanowiły one śladowy odsetek całkowitej sprzedaży w p oprzedzającym miesiącu (poniżej 200 zł całkowitego obrotu). Skoro zatem konsumenci rzadko nabywali te towary, ewentualny negatywny wpływ braku prawidłowej informacji cenowej był w praktyce pomijalny. Należy podkreślić, że celem sankcji administracyjnych je st ochrona interesu konsumentów i rynku - w niniejszej sprawie interes ten nie został realnie naruszony w stopniu uzasadniającym tak dotkliwą karę, biorąc pod uwagę znikomą skalę obrotu zakwestionowanymi artykułami. 3. Zarzut, że d zia łania naprawcze zostały p odjęte natychmiast po stwierdzeniu nieprawidłowości . Już w trakcie kontroli pracownicy sklepu przystąpili do uzupełniania brakujących etykiet i poprawiania oznaczeń cenowych przy wskazanych 34 produktach. Bezpośrednio po kontroli dokonano pełnej weryfikacj i cen i cen jednostkowych wszystkich produktów na półkach oraz wdrożono procedury mające zapobiec podobnym sytuacjom w przyszłości (m.in. dodatkowe sprawdzanie zgodności cen po wymianie etykiet). Tak szybka reakcja firmy dowodzi, że Symbiana Sp. z o.o. tra ktuje obowiązki informowania o cenach bardzo poważnie i priorytetowo, a zaistniałe uchybienia były niezamierzone. Natychmiastowe usunięcie nieprawidłowości minimalizowało ewentualne skutki dla konsumentów i świadczy o dobrej wierze oraz odpowiedzialności p rzedsiębiorcy. 4. Zarzut, że w ymierzona kara pieni ężna w wysokości 3 200 zł jest rażąco nieproporcjonalna zarówno do rozmiaru działalności i przychodów spółki, jak i do rzeczywistej skali uchybień . Symbiana Sp. z o.o. jest małym, lokalnym przedsiębiorstwem, którego roczne obroty stanowią jedynie ułamek obrotów największych sieci handlowych w branży drogeryjnej. Uchybienia dotyczyły 34 pozycji asortymentowych (spośród 7 tys pozycji - 0,004% całego asortymentu ), przy czym - jak wskazano wyżej - sprzedaż znacznej części z nich była symboliczna lub jej nie było. Tymczasem nałożona kara stanowi dla naszej spółki znaczące obciążenie finansowe, niewspółmierne do skali osiąganych przychodów. Dla zobrazowania dyspropo rcji, warto wskazać, że roczne obroty sieci Rossmann w Polsce sięgają blisko 18 miliardów złotych (w 2024 r. było to ok. 17,9 mld zł źródło bankier.pl ), zaś sieć Hebe osiąga roczną sprzedaż rzędu 583 min euro (czyli ok. 2, 6 mld zł źródło finanse.wp.pl ). 5. Zarzut, że wskazane nieprawid łowości - w dużej części - dotyczyły braku uwidocznienia ceny jednostkowej w przeliczeniu na litr, kilogram, sztukę itd., mimo że cena całkowita była widoczna . Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdza, że wagi naruszenia prawa „nie można uznać za znikomą", ponieważ nieprawidłowości stwierdzono dla 34 pozycji asortymentowych. Dalej wskazano, że uchybienia „naruszały prawo konsumentów do rzetelnej i pełnej informacji oraz ograniczały ich prawo do świadomego wyboru najkorzystniejszej oferty, co ma także wpływ na sytuację ekonomiczną Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 konsumentów". przedstawiona przez organ interpretacja mo że nie w pełni oddawa ć realia rynkowe oraz rzeczywiste zachowania konsumentów. Przykładowo: zakwestionowano brak przelicznika dla kremu do twarzy o pojemności 50 ml, olejku do demakijażu 150 ml czy wk ładek higienicznych w opakowaniu 20 sztuk. Tymczasem w codziennej praktyce ryn kowej zdecydowana większość klientów nie kupuje tego rodzaju produktów w oparciu o cenę jednostkową przeliczaną na kilogram, litr czy metr, ale na podstawie ceny za całe opakowanie, markę, przeznaczenie, preferencje osobiste lub aktualną promocję. Nieprzed stawienie przelicznika typu „cena za 1 litr" dla kremu o pojemności 50 ml nie wpływa w żaden istotny sposób na rzeczywistą zdolność konsumenta do dokonania wyboru. Takie kosmetyki (czy to krem, serum, pasta do zębów, czy wkładki higieniczne) nie są kupowan e w litrach, kilogramach ani metrach, lecz w jednostkach opakowaniowych. Trudno poważnie uznać, że konsument, który ma przed sobą jasno podaną cenę np. „19,99 zł za krem 50 ml" czuje się pozbawiony prawa do świadomego wyboru, tylko dlatego, że nie ma obok tej informacji przelicznika na 100 ml lub 1 litr. Strona rozumie sens i cel obowiązku podawania cen jednostkowych - ma on szczególne znaczenie w kategoriach produktów sypkich, spożywczych, pakowanych zbiorczo, gdzie porównanie cen jednostkowych rzeczywiści e ułatwia wybór najtańszej oferty. Jednakże w przypadku większości kosmetyków, perfum czy artykułów higienicznych, cena jednostkowa ma znaczenie marginalne lub wręcz żadne, a jej brak nie wprowadza konsumenta w błąd. Dlatego stanowisko Inspektora, że brak przelicznika jednostkowego przy np. pojedynczej podpaski lub wkładki higienicznej lub kosmetyku o stałej gramaturze „narusza interesy ekonomiczne konsumentów", jest nieco wyolbrzymiona w kontekście rzeczywistych zwyczajów zakupowych konsumentów. Trudno bow iem mówić tu o realnej szkodzie, jaką miałby ponieść przeciętny klient, skoro znał cenę produktu i miał pełną możliwość dokonania zakupu lub jego zaniechania. Co wi ęcej - nawet jeśli przyjąć, że obowiązek formalnie został naruszony, to jego szkodliwość spo łeczna należy uznać za minimalną, a zatem w świetle art. 189f §1 pkt 1 KPA - naruszenie powinno zostać uznane za znikome. W świetle powyższego, twierdzenie organu, że skala i charakter naruszenia uzasadnia surową sankcję, nie znajduje dostatecznego oparcia ani w faktach, ani w realiach zachowań konsumenckich. Strona wnosi o ponowne rozważenie tej oceny. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej p rzedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes Urzędu. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 KPA w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Analizując akta sprawy, Prezes Urzędu wyczer pująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. Prezes Urzędu stwierdził, że us talony w sprawie stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości co do stwierdzonych podczas kontroli naruszeń. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 Kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, która to norma jest normą sankcjonującą, a normą sankcj onowaną jest art. 4 ust. 1 - 5 ww. ustawy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: „W miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwoś ci oraz umożliwiający porównanie cen.” Jednoznaczność oraz możliwość porównania cen stanowią podstawowe wytyczne przy uwidacznianiu cen towarów i usług na poziomie sprzedaży detalicznej. Pojęcie jednoznaczności należy tłumaczyć jako jasność i odnosić zaró wno do sfery technicznej, wizualnej, jak i językowej czy merytorycznej. (por. P. Mikłaszewicz , w: Osajda , Komentarz, art. 385 KC, Legalis, 2018 oraz Pietrzykowski , Komentarz KC, t. I, 2018). Pojęcie uwidaczniania cen w sposób niebudzący wątpliwości należy odnieść do uwidaczniania cen w taki sposób, aby konsument nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do powiązania ceny z towarem czy usługą ani też co do wysokości tej ceny. Pojęcie umożliwienia porównania cen odnosi się do porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym umożliwia dokonanie przez konsumentów świadomego wyboru na podstawie prostych porównań (motyw (6) dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumen ta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L 80 z 18.03.1998 r. s. 27), zwanej „dyrektywą 98/6/WE” ) . Przepis art. 4 ust. 1 implementuje art. 4 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE, który stanowi: „Cena sprzedaży i cena jednostkowa muszą być jed noznaczne, łatwo dostrzegalne i czytelne.” Należy zwrócić uwagę, że pojęcie czytelności i łatwej dostrzegalności ma dla ustawodawcy unijnego istotne znaczenie. W art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach ww. pojęcia zawierają się w pojęciu jednoznacznoś ci. Zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen : „1. Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub inf ormacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. 2.Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w ce nniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu.” Przepis ten nakazuje uwidocznienie ceny i ceny jednostkowej na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena i cena jednostkowa w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Co do zasady cenę i cenę jednostkową w sklepie uwidacznia się na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego . Na gruncie niniejszej sprawy stwierdzono uwidocznie nie cen jednostkowych w sposób niejednoznaczny , budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen . Cena jednostkowa towaru, w świetle definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach, oznacza cenę ustaloną za jednostkę określ onego towaru którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. W swoim wyroku z dnia 15 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł (sygn. akt VI SA/Wa 2744/19): „Nieuwidacznianie cen i cen jednostkowych Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 narusza prawo konsumenta do informowania, a w konsekwencji uniemożliwia porównanie cen towarów będących w obrocie.” Ujawnione nieprawidłowości stanowią naruszenie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 u stawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 i § 4 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: litr dla towaru przeznaczonego do sprzedaży wedł ug objętości oraz za kilogram dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy, sztukę dla towarów przeznaczonych do sprzedaży na sztuki. W szczególnych przypadkach uzasadnionych rodzajem, przeznaczeniem lub zwyczajowo oferowaną ilością towarów przy uwid acznianiu cen jednostkowych dopuszcza się stosowanie dziesiętnych wielokrotności i podwielokrotności legalnych jednostek miar innych niż określone w ust. 1 (§ 4 ust. 2 ww. rozporządzenia). W przypadku towaru pakowanego oznaczonego liczbą sztuk dopuszcza si ę stosowanie przeliczenia na cenę jednostkową za sztukę lub za dziesiętną wielokrotność liczby sztuk (§ 4 ust. 3 ww. rozporządzenia). Uwidocznienie ceny jednostkowej produktu jest ustawowym obowiązkiem sprzedawcy, z którego są zwolnione wyłącznie produkty wskazane wprost w § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Odstępstwa od uwidaczniania cen jednostkowych przewidziane są w § 7 rozporządzenia, który stanowi, że wymogu uwidaczniania cen jednostkowych nie stosuje się do: towarów, których cena jednos tkowa jest identyczna z ceną sprzedaży; towarów sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie w zestawach (kompletach); towarów nieżywnościowych sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie lub właściwości wyłącznie w parach; produktów leczniczych w rozum ieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne ((Dz.U. z 2025 r. poz. 750). W swoim wyroku z dnia 15 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał (sygn. akt V SA/Wa 2321/21): „Ceny jednostkowe umożl iwiają konsumentom dokonanie porównania cen między produktami tego samego rodzaju, w różnej wielkości opakowaniach, a tym samym pozwalają im dokonać świadomego i najkorzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru. Dodać do tego jedynie można, że cena i c ena jednostkowa stanowią podstawowe kryterium informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych.” W innym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 19 listopada 2015 r., VI SA/Wa 1406/15 orzekł: „(…) wszystkie towary muszą by ć oznakowane ceną oraz ceną jednostkową w sposób jednoznaczny i zarazem niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Nie ulega również wątpliwości, że cena oraz cena jednostkowa są pojęciami różnymi, albowiem cena oznacza cenę sprzedaży, zaś c ena jednostkowa jest ceną za jednostkę miary określonego towaru i może - lecz nie musi - być równa cenie sprzedaży.” Funkcją ceny jednostkowej jest umożliwienie konsumentom porównanie cen produktów w sposób optymalny na podstawie prostych kalkulacji, bez konieczności przeprowadzania skomplikowanych działań matematycznych. Dlatego też oprócz ceny (za produkt) na wywieszce cenowej, w miejscu sprzedaży musi się również na niej znaleźć cena jednostkowa, a więc przeliczenie na odpowiednią jednostkę miary (litr, kilogram). Konieczność informowania o cenie jednostkowej to przede wszystkim zabezpieczenie interesów konsumentów, którzy mogą nie tylko porównać ceny takich samych lub podobnych produktów w miejscu sprzedaży, ale także mogą faktycznie przekonać się czy podana cena jednostkowa (za litr, kilogram) jest niska czy wysoka i podjąć decyzję o zawarciu umowy sprzedaży w innym sklepie. Brak podania ceny jednostkowej narusza prawo konsumenta do wyczerpującej informacji, a tym samym ogranicza jego możliwości świadomego, najkorzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru, co prowadzi do zagrożenia jego interesów. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 Bezwzględny obowiązek podawania ceny jednostkowej został podkreślony również w orzecznictwie Tryb unału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), który wskazał, że: „j edynie wskazanie ceny łącznej i ceny za jednostkę masy w wypadku produktów, których jednostki opakowaniowe mogą nie mieć tej samej masy, pozwala na dostarczenie wystarczającej info rmacji konsumentowi.” (patrz. pkt 39 Wyrok TSUE z 30 czerwca 2016 r. sprawie C - 134/15 Lidl, ECLI:EU:C:2016:498). Obowiązek podawania ceny jednostkowej wiąże się z ujmowaniem ilościowym produktów w odniesieniu do jednolitego systemu miar jako podstawy wyzna czenia ich ceny: „prawodawca, przyjmując dyrektywę 98/6, miał zamiar „zapewnić jednolitą i przejrzystą informację w odniesieniu do ujmowania ilościowego produktów w odniesieniu do jednolitego systemu miar jako podstawy wyznaczenia ich ceny. Podobnie art. 1 dyrektywy 98/6 stanowi, że jej przedmiotem jest „ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywani a cen”. (Opinia Rzecznika Generalnego TSUE Pedra Cruza Villalóna, przedstawiona w dniu 26 listopada 2013 r. w sprawie C - 421/12 Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii ECLI:EU:C:2013:769). Powyższe wynika z podstawowego celu dyrektywy 98/6/WE. Podsta wowym celem dyrektywy 98/6/WE jest dokładne, przejrzyste i jednoznaczne informowanie konsumentów o cenach oferowanych im produktów, w szczególności przy zapewnieniu możliwości porównania cen. Przekazywanie takich informacji umożliwia dokonanie świadomego w yboru na podstawie prostych porównań (motyw 2 i 6 dyrektywy 98/6/WE). Obowiązek uwidaczniania cen i cen jednostkowych jest to obowiązek informacyjny o charakterze przedumownym, czyli dotyczy okresu podejmowania decyzji przez konsumenta przed zawarciem umo wy. Realizacja tego obowiązku ma przyczynić się do podjęcia decyzji w zakresie zawarcia umowy z przedsiębiorcą. Każdorazowe naruszenie obowiązków w zakresie informowania o cenach, oceniać należy w kontekście ryzyka dokonania przez konsumenta zakupu bez moż liwości pełnego rozeznania. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 , wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Przepis ten n akazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną, choćby naruszenie miało charakter jednostkowy, a w trakcie kontroli przystąpiono do wykonywania zaleceń inspektorów i na dzień wszczęcia postępowania wszystkie nieprawidłowośc i zostałyby wyeliminowane. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał ww. obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcją administracyjną (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 683/22). W pr zedmiotowym przypadku zastosowano w stosunku do strony art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach a nie art. 6 ust. 2, gdzie górny próg wymiaru kary wynosi 40 000 zł. Tym samym kara pieniężna w wysokości 3 200 zł stanowi 16 % górnego progu wymiaru kary ( 20 000 zł) i nie ma charakteru ekscesywnego . Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i c zas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwac h członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.2), zwane dalej „rozporządzeniem 2017/2394/UE”. Stopień naruszenia obowiązków został określony jako istotny. Przedsiębiorca nie uwidaczniając cen i cen jednostkowych naruszył obowiązek określony w art. 4 ust. 1 ustawy i tym samym naruszył prawo konsumentów do rzetelnej informacji w tym zakresie. Cena należy do podstawowych, istotnych elementów zawieranych umów sprzedaży wpływających bezpośrednio na podjęcie decyzji przez konsumentów o zawarciu konkretnej umowy. Cena jednostkowa jest z kolei podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów - podobnych pod względem przeznaczenia, ale o odmiennych cechach np. co do marki, producenta, ilości, wzornictwa, poziomu technicznego wykonan ia. Nie uwidaczniając cen strona pozbawiła konsumentów możliwości realizacji prawa do informacji o cenach towarów i podjęcia świadomej decyzji dotyczącej zawarcia określonej umowy. Brak uwidocznienia cen jednostkowych uniemożliwia kupującym porównanie tych cen z cenami tych samych towarów lecz o innej masie czy objętości lub sposobie opakowania, a także uniemożliwia porównanie ceny jednostkowej danego towaru z cenami towarów podobnych pochodzących od innych producentów. Tym samym brak ceny jednostkowej utru dnia konsumentom dokonanie optymalnego i właściwego dla nich wyboru towaru, naruszając ich interesy ekonomiczne. Konsument często nie ma możliwości sprawdzenia lub wyliczenia ceny jednostkowej, a tym samym podejmuje swoje decyzje bez posiadania stosownej w iedzy. Cena i cena jednostkowa stanowią podstawowe kryterium informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych . Nieprawid łowości stwierdzono w odniesieniu do 34 ze 116 sprawdzonych towarów , co stanowi ło 29 ,3 % objętych kontrolą towarów. C zas trwania naruszenia rozpoczął się w dniu stwierdzenia nieprawid łowości, który jednocześnie był pierwszym dniem kontroli, tj. 7 marca 2025 r. Strona niezw łocznie podjęł a działania naprawcze i usunęła nieprawid łowości w czasie trwania kontroli, zakońc zonej 17 marca 2025 r. Oceniaj ąc dotychczasową działalność przedsiębiorcy, organy wzięły pod uwagę fakt, że jest to jego pierwsze stwierdzone przez Podkarpackiego WIIH naruszenie przepisów w zakresie uwidaczniania cen towarów w przeciągu ostatnich 24 mies ięcy. Analizując przedmiotową przesłankę uwzględniono również okoliczność, że strona prowadzi działalność gospodarczą od 2021 r. w związku z czym winna wykazać się znajomością podstawowych przepisów dotyczących tej działalności i je stosować. Jednocześnie organ prowadzący postępowanie przyjął, iż z uwagi na charakter stwierdzonej nieprawidłowości oraz materiał dowodowy zebrany w sprawie, nie posiada wiedzy na temat uzyskanych przez stronę korzyści majątkowych lub strat. Organ wziął także pod uwagę fakt usun ięcia w trakcie kontroli przez przedsiębiorcę stwierdzonych nieprawidłowości. Były to jednak działania następcze, prowadzone w wyniku ujawnienia przez inspektorów Inspekcji Handlowej nieprawidłowości podczas kontroli. Działania te z uwagi na anonimowość na bywców nie powodowały złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów . Odnośnie do uzyskan ych Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 przez przedsiębiorcę korzyści majątkowych lub strat w związku z naruszeniem tych obowiązków, to organy nie miały w tym zakresie wiedzy, więc nie mogły ocenić tej przesłanki. Odnosząc się do przesłanki wielko ści obrotów i przychodu przedsiębiorcy - ocenia jąc tą przesłankę wzięto pod uwagę informacje dotyczące wielkości obrotów za rok 2024 wskazane przez stronę oraz oświadczenie strony z dnia 11 marca 2025 r., że kontrolowany jest małym przedsiębiorcą w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 2 Praw a przedsiębiorców . Odnosząc się do przesłanki informacji dostępnych w ramach rozporządzenia 2017/2394/UE , Prezes Urzędu wskazuje, Prezes Urzędu przyjął, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach w stosunku do tego przedsiębiorcy nie ma charakteru transgranicznego, z uwagi na to, że przedmiotowa kontrola nie miała charakteru transgranicznego. Tym samym ww. przesłanka nie znajduje w tej sprawie zastosowania. Ponadto wskazać należy, że kara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez ustawodawcę unijnego, który w art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE. Postanowienie to nakazuje, że kara musi być skuteczna, proporcjonalna i odstr aszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012, II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna by ć dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, powinna być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymier zona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych oraz cen przed obniżk ą, jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliwa. Kara pieniężna powinna również pełnić funkcję prewencji ogólnej i szczególnej. Postanowienia ww. dyrektywy stosowane są przez organ pomocniczo. W ocenie Prezesa Urzędu, kara pieniężna w wysokoś ci 3 2 00 zł nałożona na średniego przedsiębiorcę jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń. Kara ta z uwagi na wielkość nieprawidłowości , które stwierdzono aż w stosunku do 29,3 % towarów poddanych kontroli nie jest wygórowana i nie jest zbliżona do górnego progu wymiaru kary czyli 20 000 zł. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 3 2 00 zł za nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detaliczne j cen i cen jednostkowych towarów oferowanych do sprzedaży, wbrew obowiązkom określonym w art. 4 ust. 1 ww. ustawy . Zaskarżona decyzja zawiera odniesienie do przepisu art. 189f § KPA. Rozpatrzenie przesłanek określonych w tym przepisie art. 189f § 1 KPA ma charakter obligatoryjny, i organ I instancji się z tego obowiązku wywiązał. Natomiast charakter fakultatywny ma przepis art. 189f § 2 i 3 KPA. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 KPA : „Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” W stosunku do strony nie zosta ła wydana decyzja o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ organ nie uwzględnił znikomej wagi naruszenia prawa. Decyzja I instancji zawiera analizę przesłanki wagi naruszenia prawa, której nie oceni ono jako znikomej. Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 KPA odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawod awca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zas tosowanie o ile strona zaprzestanie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 KPA należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze de cyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako inte res konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu społecznego, czyli interesu konsumentów. Ustawodawca nigdzie nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszenia pr awa, który ma być "znikomy". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz je go wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcji administracyjnej funkcji ochronnej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobr a mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się do chronionych wartości i dóbr, to zo stały one określone w ustawie o informowaniu o cenach w powiązaniu z motywami (1), (2) i (6) dyrektywy 98/6/WE. Na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE Motyw (1) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami.” Motyw (2) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony; Wspólnota powinna wnieść w ten poziom wkład, prowadząc szczególne działania wspierające i uzupełniające politykę prowadzoną przez Państwa Członkowskie dot yczącą dokładnego, przejrzystego i jednoznacznego informowania konsumentów o cenach oferowanych im produktów.” Motyw (6) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań.” Odnosząc się do stwierdzonych na gruncie niniejszej sprawy naruszeń, to należy wskazać, że strona naruszyła zasady przejrzystego funkcjonowania rynku, ponieważ na stronie ciążył obowiązek uwidaczniania cen . Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 stwierdzone naruszen ie przepisów ustawy o informowaniu o cenach i aktu wykonawczego do niej obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służy przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. W ocenie organu, waga naruszenia prawa nie była znikoma bo niep rawidłowości stwierdzono aż w stosunku do 29,3 % towarów poddanych kontroli . Tym samym nie została spełniona przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w swoim wyroku z dnia 2 lutego 2023 r. , III SA/Gd 496/22 orz ekł: „Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadk u należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma.” Przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w zakresie realizacji obowiązków informacyjnych określonych ww. ustawą. Tym samym nie zaistniała przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Oc ena przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy do organu i jest to kompetencja organu a nie strony czy sądu. Na uwagę zasługuje fakt, że instytucja ta nie ma charakteru wnioskowego, w związku z tym nie ma charakteru uznaniowego, a rozpatrzenie w decy zji ww. przesłanek ma charakter wiążący. „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.” ( Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2023 r., III OSK 2411/21). Natomiast w przypadku odstąpienia od nałożenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA, to zaprzestanie naruszania prawa nie jest jedyną p rzesłanką, która powinna być spełniona aby w stosunku do strony można było zastosować tę instytucję. Strona nie spełniła przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, ponieważ rodzaj naruszeń tj. brak cen i cen jednostkowych oraz liczba towarów, których dotyc zyły te nieprawidłowości nie kwalifik uje tych naruszeń w kategoriach znikom ej wag i naruszenia prawa. Przesłanka zaprzestania naruszania prawa jest rozumiana jako zaprzestanie niedopełnienia obowiązku lub naruszenia zakazu jako zachowania ciągłego, trwałe go lub powtarzalnego, polegającego na działaniu lub zaniechaniu. (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 marca 2021 r., III SA/Łd 946/20). W przypadku naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach naruszenie polega na nieuwidocznieniu cen i cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, n iebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Strona nie dopełn iła nałożonego na nią jako na profesjonalistę obowiązku i zaniechała uwidaczniania cen i cen jednostkowych w swoim sklepie. Strona podjęła działania naprawcze ale w wyniku kontroli . Pomimo powiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli , w którym określono za kres przedmiotowy kontroli, strona nie zweryfikowała oznaczeń cenowych. Przede wszystkim należy wskazać, że fakt zaprzestania naruszania przepisów prawa i podjęcia działań naprawczych, nie zwalnia strony z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stw ierdzonych w chwili kontroli. Poza tym usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania prawa. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów lecz należy usunąć skutki naruszenia. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19). Powyższe jest niemożli we w przypadku gdy chodzi o obowiązek informacyjny przedumowny (przed zawarciem umowy z konsumentem), a taki obowiązek informacyjny został określony w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, ponieważ jest to niewykonalne po zawarciu umowy z konsumentem. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 W orzecznictwie sądów administracyjnych wychodzi się z założenia, że zaprzestanie przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samoistnej podstawy do odstąpi enia od nałożenia kary. W swoim wyroku z dnia 9 lutego 2021 r., (sygn. akt: VII SA/Wa 1485/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł: „ (…) odstąpienie od nałożenia kary jest uwarunkowane spełnieniem drugiego z warunków wymienionych w tym prze pisie, tj. zaprzestania przez stronę naruszania prawa, a zatem przywrócenie przez stronę stanu zgodnego z prawem. Z kolei zaprzestanie przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samoistnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary, jeżeli waga narusze nia prawa nie była znikoma.” Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że nie zaistniała podstawa do zastosowania w niniejszym przypadku instytucji odstąpienia od wymierzenia kary w myśl art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajdu je zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 KPA z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie uka rana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, co wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Przepis art. 189f § 1 pkt 2 KPA nie ma w ty m przypadku zastosowania, ponieważ inny organ nie nakładał na przedsiębiorcę na terenie podlegającemu kognicji Podkarpackiego WIIH kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia o d wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 KPA gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowieni a, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 KPA orga n administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy wskazać, że art. 189f § 2 KPA nie rodzi obowiązku obligatoryjnego do jego zasto sowania przez organy. Świadczy o tym zwrot „organ może”. Przepis ten ma charakter fakultatywny i jest ograniczony przesłanką „ jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.” To organ dokonuje oceny, czy wydanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby b yć nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa Urzędu, realizacja obowiązku informacyjnego, który ma charakter przedumowny nie może być dokonana po zawarciu umów z konsumentami. Powyższy przepis nie ma zastosowania w stosunku do naruszenia ob owiązków informacyjnych ponieważ późniejsze powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Przede wszystkim nie jest możliwe ustalenie krę gu podmiotów czyli konsumentów płacących Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 13 gotówką czy pobierających paragony. Realizacja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez konsumentów jest nieskuteczna. Tym samym powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, nie pozw oli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W swoim wyroku z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „Postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 2 KPA ma charakter fakultatywn y i może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna.” Kara pieniężna za naruszenie obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach pełni funkcję represyjną i prewencyjną. Jej wymierzenie ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym. Dlatego też nie jest możliwe zastosowanie art. 189f § 2 KPA, ponieważ celem jest prewencja ogólna i szczególna . Odnosząc się do zarzutów strony, Prezes Urzędu informuje co następuje. Zarzuty strony nie zasługują na uwzględnienie. Zarzuty strony nie pozostają w związku z przepisami ustawy o informowaniu o cenach ani nawet z KPA. Przyjęty przez stronę sposób argumentacji ma na celu minimalizację jej odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia art. 4 ust.1 ustawy o informowaniu o cenach . Ad. 1 Zarzut, że s twierdzone nieprawid łowości w uwidacznianiu cen miały charakter przejściowy i wynikały z prowadzonej wymia ny etykiet cenowych, a więc były spowodowane przyczynami techniczno - organizacyjnymi, nie zaś zaniedbaniem czy celowym działaniem sklepu. Uchybienia te trwały krótko , usterki w oznaczeniach cen pojawiły się podczas zmiany cenówek i zostały niezwłocznie zauważone oraz zaplanowane do korekty. Uchybienia zdaniem strony miały incydentalny i tymczasowy charakter i nie wynikały z braku dbałości. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje, że kontrolowany przedsiębior ca poinformowany został o zamiarze wszczęcia kontroli pismem z dnia 30 stycznia 2025 r. doręczonym w dniu 11 lutego 2025 r. Strona miała zatem dość czasu, żeby krótkotrwałe uchybienia wynikające z przyczyn techniczno - organizacyjnych usunąć. Koniecznym z pu nktu widzenia praw konsumenta było prawidłowe uwidocznienie cen, cen jednostkowych. Dla powstania naruszenia prawa nie ma znaczenia, czy nieprawidłowości miały charakter krótkotrwały i przejściowy. Bez znaczenia pozostaje, czy wynikły one z przyczyn techn iczno - organizacyjnych. Jednocześnie zauważyć należy, iż odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny, dlatego też nie ma w omawianej sprawie zastosowania zasada winy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2022 r. sygn. akt III OSK 816/21: „Administracyjna kara pieniężna definiowana jest w orzecznictwie jako dolegliwość stosowana przez organ administracji publicznej za naruszenie normy prawa administracyjnego. Powstanie odpowiedzialności administracyjnej związane je st wyłącznie z zaistnieniem zdarzenia, które kwalifikowane jest ustawą jako naruszenie obowiązujących norm prawnych. Przypisanie odpowiedzialności sprowadza się zatem wyłącznie do ustalenia. czy konkretne zdarzenie wyczerpuje znamiona oznaczone w ustawie i pozostaje w związku przyczynowym z zachowaniem konkretnego podmiotu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2014 r., sygn. akt II OSK 612/13). O dpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny i pełni w szczególności funkcję pre wencyjną, zaś sankcja administracyjna jest wymierzana za naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa administracyjnego. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że ww. zarzut jest oczywiście bezzasadny. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 14 Ad 2. Zarzut, że skala sprzeda ży zakwestionowanych produktów w okresie 30 dni przed kontrolą była bardzo niska . W swoim odwo łaniu strona wskazała, iż skala sprzedaży zakwestionowanych produktów w okresie 30 dni przed kontrolą była bardzo niska, a ich udział w obrocie sklepu był marginalny (poniżej 200 zł całkowitego obrotu). Skoro zatem konsumenci rzadko nabywali te towary, ewentualny negatywny wpływ braku informacji lub prawidłowej informacji cenowej był w praktyce pomijany. Zatem interes konsumentów nie został realnie naruszony w stopniu uzasadniającym tak dotkliwą karę, biorąc pod uwagę znikomą skalę obrotu zakwestionowanymi artykułami. Odnosz ą c się do powyżs zego zarzutu należy wskazać, że art. 6 u st. 3 ustawy o informowaniu o cenach nie zawiera dyrektywy wymiaru kary o charakterze obligatoryjnym w postaci określania przez kontrolującego skali sprzedaży towarów, w stosunku do których stwierdzono naruszenie uwidaczniania cen. Dyrektywa odnosząca się do uzyskan ych przez przedsiębiorcę korzyści majątkowych lub strat w związku z naruszeniem obowiązków, o której mowa w 6 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy ma charakter fakultatywny i jest uzależniona od dostępności dowodów. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów w zakresie uzyskan ych przez przedsiębiorcę korzyści majątkowych lub strat w związku z naruszeniem obowiązków . Tym samym organy nie miały w tym zakresie wiedzy, więc nie mogły ocenić tej przesłanki. Z godnie z art. 6 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy, przy wymierza niu kary organ bierze pod uwagę całość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, a nie tylko obroty i przychody uzyskane ze sprzedaży zakwestionowanych produktów. Zarzut strony, że miała miejsce znikom a skal a obrotu zakwestionowanymi artykułami nie ma znaczenia dla sprawy, ponieważ taka dyrektywa wymiaru kary nie została wymieniona w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że ww. zarzut jest oczywiście bezzasadny. Ad 3. Zarzut, że d zia łania napr awcze zostały podjęte natychmiast po stwierdzeniu nieprawidłowości . W swoim odwo łaniu strona podniosła także, iż po stwierdzeniu podczas kontroli nieprawidłowości podjęła niezwłoczne kroki naprawcze, które je wyeliminowały oraz wdrożyła procedury mające zapobiec podobnym sytuacjom w przyszłości. Dowodzi to według strony poważnego i pr iorytetowego traktowania obowiązków informacyjnych w sprawach cen oraz minimalizowania ewentualnych skutków dla konsumentów. Odnosz ą c się do powyżs zego zarzutu należy wskazać, że podjęcie przez stronę działań naprawczych miało charakter następczy w stosunku do ustaleń poczynionych przez inspektorów Podkarpackiego WIIH. D o strony wystosowano „Zawiadomieni e o zamiarze wszczęcia kontroli" sygn. KH.8361.5.2025 z dnia 30 kwietnia 2025 r., które zostało doręczone stronie za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 11 lutego 2025 r. Kontrola wszczęta została natomiast w dniu 7 marca 2025 r. Strona miała zatem dość czasu, żeby do kontroli się przygotować, tym bardziej, że był jej znany jej zakres przedmiotowy. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że ww. za rzut jest oczywiście bezzasadny. Ad. 4 Zarzut, że w ymierzona kara pieni ężna w wysokości 3 200 zł jest rażąco nieproporcjonalna zarówno do rozmiaru działalności i przychodów spółki, jak i do rzeczywistej skali uchybień W swoim odwo łaniu strona podniosła także, iż kara pieniężna w wysokości 3 200 zł jest nieproporcjonalna do rozmiarów działalności i przychodów spółki oraz rzeczywistej skali uchybień. Wskazała również, że jest małym przedsiębiorcą, a uchybienia dotyczyły 34 z 7 000 po zycji (0.004% całego asortymentu), których sprzedaż była symboliczna. Jednocześnie strona Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 15 wskazała na różnice w wielkości obrotów między nią a siecią Rossman n . W świetle tych porównań strona stwierdziła, że nałożona na nią kara jest nieproporcjonalna. Mają c powyższe na uwadze zdaniem strony nałożona na nią kara jest nieproporcjonalna do wagi naruszenia oraz możliwości podmiotu. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje co następuje. Zarówno przepisy ustawy o informowaniu o cenach jak i p ostanowienia dyrektywy 98/6/WE w swojej treści nie zawierają jakiegokolwiek odniesienia do ilości towarów oferowanych do sprzedaży w miejscu sprzedaży detalicznej, ani też nie odwołują się do ilości asortymentu w dyrektywach wymiaru kary. Przesłanki wymiar u kary są dokładnie określone w obydwu aktach prawnych i analiza udziału ilości towarów zakwestionowanych przez inspektorów w stosunku do ogólnej ilości towarów dostępnych w sklepie jest bezprzedmiotow a , niecelow a , nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, ani też na ustalenie wymiaru kary czy też na zastosowanie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary. Kwestia odnoszenia przez przedsiębiorców ilości naruszeń do wielkości asortymentu była już poddana ocenie sądów adm inistracyjnych. WSA w Warszawie w swoim wyroku z dnia 30 marca 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 683/22 wskazał: „Odnosząc się do argumentacji skarżącej, że organ winien uwzględnić cały asortyment sprzedawany na kontrolowanej stacji przy ustalaniu stopnia narus zenia, Sąd wskazuje, że danymi wiarygodnymi i rzetelnymi stanowiącymi podstawę referencyjną do ustalenia stopnia naruszenia jest ilość skontrolowanych towarów, a nie wielkość asortymentu. Z przepisów prawa nie wynika bowiem obowiązek porównywania ilości st wierdzonych nieprawidłowości podczas kontroli do wielkości asortymentu. Organ słusznie zauważył, że kontrole przeprowadzane są metodą próbkowania, przy czym próbki dobierane są metodą losową przez inspektorów. To kontrolujący dokonuje selekcji materiału po bieranego do próbek. Inspektorzy kontrolują te towary, które są oferowane do sprzedaży konsumentom w dniu kontroli.” Danymi wiarygodnymi i rzetelnymi stanowiącymi podstawę referencyjną jest ilość skontrolowanych towarów, a nie wielkość asortymentu. Należ y zwrócić uwagę, że w dyrektywach wymiaru kary (art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach) nie ma żadnego odniesienia do wielkości asortymentu, a przedmiotem kontroli nie jest badanie wielkości asortymentu. Inspektorzy kontrolują te towary, które są ofe rowane do sprzedaży konsumentom w dniu kontroli. Tym samym wielkość asortymentu nie stanowi okoliczności łagodzącej przy ustalaniu wymiaru kary czy przy ocenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa. Na uwagę zasługuje fakt, że nie tylko ustawa o inform owania o cenach nie odnosi się do wielkości asortymentu, ale również dyrektywa 98/6/WE nie uwzględnia w swoich przesłankach wymiaru kary wielkości asortymentu. W ocenie Prezesa Urzędu, stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przedsiębiorcy nie m ogą, powołując się na specyfikę prowadzonej działalności, modyfikować bądź też odstępować od ustawowych kryteriów określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, należy rozciągnąć również na dyrektywy wymiaru kary określone w art. 6 ust. 3, pon ieważ przedsiębiorcy interpretują ten przepis w sposób bardzo szeroki i dowolny, z pominięciem ustawowych kryteriów, co ma im uzasadnić argument o nieproporcjonalności kary. W myśl orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy ustawy o informow aniu o cenach z uwagi na cele ustawy, tj. ochronę konsumentów podlegają ścisłej wykładni. Stąd też niedopuszczalne jest, aby przedsiębiorcy, powołując się na specyfikę prowadzonej działalności, modyfikowali bądź też odstępowali od ustawowych kryteriów okre ślonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach (wyroki NSA z 9 października 2019 r., sygn. akt II GSK 710/19 i z 28 września 2021 r. (sygn. akt II GSK 805/21). Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 16 Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 października 2019 r., sygn. akt II GSK 710/ 19 stwierdził, że „Ocena, czy w danym przypadku uwidocznienie ceny jednostkowej towaru (usługi) byłoby lub też nie byłoby przydatne ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru i można zaniechać jej uwidaczniania, stanowi wytyczną ustawową dla właściwego ministra do uregulowania tej kwestii rozporządzeniem. Nie oznacza ona, że o przydatności uwidaczniania ceny rozstrzygać może każdorazowo przedsiębiorca, przyjmując swoje własne kryteria celowości informowania o cenach odpowiednich produktów". Wyliczenia przedstawione przez stronę nie mają swojego uzasadnienia faktycznego ani prawnego. Tym samym teza ta, że o przydatności uwidaczniana ceny nie może decydować przedsiębiorca powinna mieć przełożenie na to, że przedsiębiorca nie może narzucać metod kontroli ani wskazywać ilości towarów do kontroli ani też dokonywać arbitralnych przeliczeń ilości stwierdzonych niezgodności w stosunku do ilości oferowanych towarów aby wykazać, że stwierdzone naruszenia miały charakter nieistotny w stosunku do wielkośc i asortymentu oferowanego przez przedsiębiorcę. Strona definiująca się jako mały przedsiębiorca w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców nie dopełniła obowiązku uwidocznienia cen i cen jednostkowych dla 29 ,3 % skontrolowanych wyrobów, natomiast nałożona n a nią kara wynosi 16 % kary, którą organ Inspekcji Handlowej może nałożyć na przedsiębiorcę na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy. Tym samym należy uznać, iż nałożona na stronę kara w wysokości 3 200 zł spełnia przesłankę proporcjonalności. Jednocześnie kara p owinna być także skuteczna i odstraszająca, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Porównywanie się przez przedsiębiorcę do innych przedsiębiorców działających na rynku produktów kosmetycznych nie ma znaczenia dla sprawy i dla wymiaru kary w przedmiotowym przypadku. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że ww. zarzut jest oczywiście bezzasadny. Ad. 5 Zarzut, że wskazane nieprawid łowości - w dużej części - dotyczyły braku uwidocznienia ceny jednostkowej w przeliczeniu na litr, kilogram, sztukę itd., mimo że cena całkowita była widoczna. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje co następuje. Jako ca łkowicie bezzasadny należy wskazać zarzut strony, że nieprawidłowości w dużej części dotyczyły braku uwidocznienia ceny jednostkowej w przeliczeniu na litr, kilogram, sztukę itd, mimo że cena całkowita była widoczna. Ujawnione podczas kontroli nr KH.8361.5.2025 nieprawidłowości dotyczyły braku cen i cen jednostkowych dla 30 towarów oraz brak u cen dla 4 towarów. W tym drugim przypadku br akowa ło zarówno cen, jak i cen jednostkowych, jednakże z uwagi na fakt, że cena dotyczyła produktów o objętości 100 ml zastosowanie miało odstępstwo od wymogu uwidaczniania cen jednostkowych wynikające z § 7 pkt 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, że wymogu uwidaczniania cen jednostkowych nie stosuje się do towarów, których cena jednostkowa jest identyczna z ceną sprzedaży. Tak więc konsumenci nie posiadali wiedzy ani o cenie (zwanej przez stronę także „ceną całkowitą"), ani o cenie jednostkowej. Zgodzi ć należy się ze stwierdzeniem strony, iż podawanie ceny za litr w przypad ku kremu w opakowaniu 50 ml nie jest racjonalne, ale stosuje się tu podwielokrotności legalnych jednostek miar. Należy zwrócić uwagę, że art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach przywołuje odniesienie do przepisów o miarach. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen: w szczególnych przypadkach uzasadnionych rodzajem, przeznaczeniem lub zwyczajowo oferowaną ilością towarów przy uwidacznianiu cen jednostkowych dopuszcza się stosowanie dziesiętnych wi elokrotności i podwielokrotności legalnych jednostek miar innych niż określone w ust. 1. O ile cena kremów nie jest tożsama z ceną jednostkową, cena jednostkowa powinna być dla t y ch produktów uwidoczniona, bez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 17 względu czy strona jej uwidocznienie uważa za istotne, czy nie . Strona również podniosła, że t akie kosmetyki : krem, serum, pasta do zębów, czy wkładki higieniczne nie są kupowane w litrach, kilogramach ani metrach, lecz w jednostkach opakowaniowych. W ocenie strony, t rudno poważnie uznać, że konsume nt, który ma przed sobą jasno podaną cenę np. „19,99 zł za krem 50 ml" czuje się pozbawiony prawa do świadomego wyboru, tylko dlatego, że nie ma obok tej informacji przelicznika na 100 ml lub 1 litr. W przypadku większości kosmetyków, perfum czy artykułów higienicznych, cena jednostkowa ma znaczenie marginalne lub wręcz żadne, a jej brak nie wprowadza konsumenta w błąd. Brak przelicznika jednostkowego przy np. pojedynczej podpaski lub wkładki higienicznej lub kosmetyku o stałej gramaturze i stanowisko organ u, że powyższy brak „narusza interesy ekonomiczne konsumentów", jest nieco wyolbrzymione w kontekście rzeczywistych zwyczajów zakupowych konsumentów. Trudno bowiem mówić tu o realnej szkodzie, jaką miałby ponieść przeciętny klient, skoro znał cenę produktu i miał pełną możliwość dokonania zakupu lub jego zaniechania. Odnosząc się do powyższego zarzutu, należy wskazać, że ob o wiązek podawania ceny i ceny jednostkowej wynika wprost z przepisów prawa, tak więc stanowisko strony, że konsument który ma jasno podaną przed sobą cenę np. „19,99 zł za krem 50 ml" czuje się pozbawiony prawa do świadomego wyboru, tylko dlatego, że nie ma obok tej informacji przelicznika na 100 ml lub 1 litr , nie ma znaczenia dla sprawy, bo przedmiotem postępowania nie jest analiza odczuć konsumentów, tylko nieprzestrzeganie przepisów prawa przez stronę. W omawianej sprawie powyższy przykład nie ma zastosowania , bo jak już wcześniej wskazano, strona nie uwidoczniła dla 34 produktów ani ceny, ani ceny jednostkowej. Tak więc w konkretnym stanie faktycznym omawianej sprawy argument strony jest bezprzedmiotowy. Przyjmując racjonalność ustawodawcy uznać należy, że wy odrębnienie pojęcia ceny i ceny jednostkowej, a także wprowadzenie obowiązku ich uwidaczniania było działaniem uzasadnionym, mającym na celu ochronę praw konsumentów. Ponownie należy wskazać, że o przydatności uwidaczniana ceny jednostkowej nie może decydować przedsiębiorca i nie może wskazywać, że uwidacznianie ceny jednostkowej w stosunku do określonego rodzaju towarów nie ma praktycznego znaczenia dla konsumentów. Podawanie cen i cen jednostkowych dotyczy zarówno kosmetyków, jak również perfum i artykułów higienicznych, a nie tylko produktów sypkich, spożywczych, pakowanych zbiorczo. zarówno zakwestionowane wyroby higieniczne, jak również kosmetyki nie należą do towarów, do których zas tosowanie ma § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen wykazujący odstępstwa od wymogu uwidaczniania cen jednostkowych. Z wyczaje zakupowe klientów nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Konieczność informowania o cenie jednostkowej to przede wsz ystkim zabezpieczenie interesów konsumentów, którzy mogą nie tylko porównać ceny takich samych lub podobnych produktów w miejscu sprzedaży, ale także mogą faktycznie przekonać się czy podana cena jednostkowa jest niska czy wysoka i podjąć stosowną decyzję dotyczącą zakupu. Tym samym powyższy zarzut jest oczywiście bezzasadny. Oceny czy strona wypełniła normę sankcjonowaną dokonuje organ. Strona nie wypełniła obowiązków nałożonych na stronę w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Organ I instancji nałożył na stronę karę za naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Naruszenie normy sankcjonowanej automatycznie spowodowało zastosowanie normy sankcjonującej z art. 6 ust. 1 ww. ustawy. Nałożona na stronę kara pieniężna jest typową karą ad ministracyjną, której zastosowanie jest możliwe w razie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, a odpowiedzialność administracyjna, jaka z tego tytułu powstaje, ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka związanego z wykonywaną działalnością ( por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 18 wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Mając na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej (sankcji administracyjnej), bez znaczenia pozostają okoliczności, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w efekcie kontroli, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo na ruszenie prawa. W stosunku do strony stwierdzono naruszenie prawa, co implikuje zastosowanie normy sankcjonującej i nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 KPA Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżon ą decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez Organ drugiej instancji oceny, że decyzja Organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podj ęta przez Organ drugiej instancji. Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez Organ pierwszej instancji oraz uznał, że Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej decyzją (sygn. sprawy KH.8361.5.2025.A) z 30 kwietnia 2025 r. zasadnie na łoż ył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 3 200 zł ( trzy tysiące dwieście złotych) za niewykonanie wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach obowiązku uwidocznienia dla konsu menta w miejscu sprzedaży detalicznej informacji dotyczących cen i cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający ich porównanie dla 34 rodzaj ów towarów , będących w ofercie handlowej placówki, z uwagi na brak uwidocznienia ceny i ceny jednostkowej dla 30 towarów i brak uwidocznienia ceny dla 4 towarów . Tym samym decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej decyzją (sygn. sprawy KH.8361.5.2025.A) z 30 kwietnia 2025 r. . powinna pozostać w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek banko wy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Rzeszowie w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybi e postępowania administracyjnego. z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/