DIH-IV-3/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 17 kwietnia 2025 r. DIH - 4.707.59.2024.TN DECYZJA DIH - 4.3.2025 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej „KPA”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 202 5 r. poz. 229 ), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlow ej”, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 18 listopada 2024 r. wniesionego przez pełnomocnika, reprez entującego „VITAMED” SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, z siedzib ą w Krasnymstawie, od decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Lublinie nr ZA - 26/2024 (sygn. akt ZA.8361.1.22.2024.MR) z dnia 20 września 2024 r. nakładającej na ww. przedsiębiorcę kar ę pieniężną w wysokości 2 000 zł ( dwa tysiące złotych) z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , polegającego na braku uwidocznienia cen i cen jednostkowych w miejscu sprzedaży detalicznej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Do Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „Lubelskim WIIH” , „organem pierwszej instancji”, wpłynęło w dniu 26 listopada odwołanie z dnia 18 listopada 2024 r., które zostało wniesione przez pełnomocnika, reprezentującego „VITAMED” SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ od decyzji Lubelskiego WIIH nr ZA - 26/2024 (sy gn. akt ZA.8361.1.22.2024.MR) z dnia 20 września 2024 r. nakładającej na ww. przedsiębiorcę kar ę pieniężną w wysokości 2 000 zł z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy informowaniu o cenach polegającego na braku uwidocznienia cen i cen jednostkowych w miejscu sprzedaży detalicznej. Decyzja Lubelskiego WIIH została doręczona stronie 12 listopada 2024 r. natomiast odwołanie zostało nadane u operatora publicznego usług pocztowych 21 listopada 2 024 r. Lubelski WIIH przekazał przedmiotowe odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej „Prezesem Urzędu”, „organem drugiej instancji”. W dniach 15 - 16 lipca 2024 r. inspektorzy reprezentujący Lubelskiego WIIH przeprowadzil i kontrolę w Aptece ,,VITAMED” w Zamościu przy ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 3, której właścicielem jest przedsiębiorca „VITAMED" SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, Kontrola została poprzedzona zawiadomieniem z dnia 3 lipca 2024 r. Zakresem kontro li objęto m.in. wywiązanie się z obowiązków uwidocznienia cen i cen jednostkowych nałożonych ustawą o informowaniu o cenach w sposób wskazany w Rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i us ług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776) zwanym dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen". W ofercie kontrolowanej apteki oprócz produktów leczniczych znajd owało się ok. 500 rodzajów towarów z kategorii: suplementy diety, wyroby medyczne, kosmetyki, herbaty i zioła, umieszczonych na 4 regałach, 7 witrynach (zamkniętych), 2 ekspozytorach. Sprzedaż prowadzona była w formie samoobsługi i obsługi przez sprzedawcę. W toku kontroli uwidacznianie cen sprawdzono w odniesieniu do 105 rodzaj ów towarów z katego rii suplementy diety, środki higieniczne specjalistyczne, preparaty protetyczne, kosmetyki do pielęgnacji i mycia. Natomiast uwidacznianie cen jednostkowych sprawdzono w odniesieniu do 100 rodzaj ów towarów . W toku kontroli, ustalono, że w odniesieniu do 78 kategorii kosmetyków nie uwidoczniono cen (w tym 44 kategorii kosmetyk ów do pielęgnacji i 34 kategorii kosmetyk ów do mycia). Ponadto w odniesieniu do 75 kategorii kosmetyk ów oznaczonych według objętości/masy, objętych obowiązkiem uwidaczniania cen jedno stkowych, nie uwidoczniono cen jednostkowych (w tym 43 kategorie kosmetyk ów do pielęgnacji i 32 kategorie kosmetyk ów do mycia). Ustalenia zostały opisane w protokole kontroli nr akt kontroli ZA.8361.92.2024 oraz w załącznikach nr 1 i 2 zawierających dokume ntację fotograficzną. Pismem z dnia 19 lipca 2024 r. przesłanym drog ą elektroniczną kierownik apteki poinformował, że wszystkie brakujące ceny zostały uzupełnione. W kontrolowanej placówce nie stwierdzono towarów przy których uwidoczniono informację o obniżce cen, towarów w opakowaniach zwiększonych o ilość bezpłatną (tzw. „gratis”). Pismem z dnia 26 sierpnia 2024 r. Lubelski WIIH poinformował przedsiębiorcę o wsz częciu postępowania administracyjnego z urz ędu oraz o przysługującym stronie prawie do zapoznania się z aktami sprawy i prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Organ pierwszej instancji zobowiązał również stronę postępowania do złoże nia na piśmie informacji na temat wielkości obrotów i wysokości przychodu firmy osi ągniętego w roku 2023 lub przesłania kopii deklaracji podatkowej. Pismem z dnia 28 sierpnia 2024 r. przesłanym drog ą elektroniczną przedsiębiorca przekazał kopię Zeznania o wysoko ści osiągniętego dochodu (poniesionej straty) i należnego podatku dochodowego od osób prawnych (CIT - 8). Pismem z dnia 30 sierpnia 2024 r. zatytułowanym „Powiadomienie” Lubelski WIIH poinformował stronę o zako ńczeniu kolejnego etapu toczącego się postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia, kary pieniężnej za naruszenie obowiązku z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach i powiadomił stronę o mo żliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowod ów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w rozpoznawanej sprawie tj.: „o prawie przedstawienia końcowego stanowiska w sprawie" ( „o prawie wypowiedzenia ostatniego słowa") ora z zakreślił 7 - dniowy termin realizacji ww. uprawnienia od daty otrzymania pisma. Pismem z dnia 9 września 2024 r. strona zajęła stanowisko w sprawie. W swoim piśmie strona podniosła, że Sp ółka nie kwestionuje co do zasady treści protokołu kontroli z dnia 15 lipca 2024 r. (ZA.8361.92.2024). Strona wniosła o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 §1 KPA z uwagi na brak przesłanek jego zakończenia decyzją wymierzającą karę pieniężną, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Strona wskazała, że bezspornym jest, że Spółka prowadzi apte kę ogólnodostępną, a działalność ta ma charakter regulowany. Podstawowa działalność apteki została określona przez normę z art. 86 ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne, zgodnie z którym apteka jest placówką ochrony zdrowia publicznego. Po myśli zaś art. 86 u st. 8 ww. ustawy w aptekach ogólnodostępnych na wydzielonych stoiskach można sprzedawać produkty określone w art. 72 ust. 5 posiadające wymagane prawem atesty lub zezwolenia, pod warunkiem że ich przechowywanie i sprzedaż nie będą przeszkadzać podstawowej działalności apteki. Powyższe oznacza, że sprzedaż takich produktów, jak wyroby medyczne, suplementy diety, środki higieniczne oraz inne wymienione Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 w art. 72 ust 5 ustawy Prawo farmaceutyczne jest dozwolona, jednak ma ona charakter uboczny, będąc przy tym nadal działalnością podlegającą regulacji. Niezależnie od tego, jakie produkty są przedmiotem sprzedaży na rzecz klientów, działalność apteki ogólnodostępnej zawsze podlega regulacji, a podmiot prowadzący aptekę zobowiązany jest do stosowania się do przepi sów ustawy - Prawo farmaceutyczne. Zgodnie z art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne zabroniona jest reklama aptek i punkt ów aptecznych oraz ich działalności. Szeroki sposób rozumienia reklamy działalności aptek uzasadnia również fakt, że ar t . 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne, nie zawiera katalogu działań, które byłyby ex lege wyłączone z zakresu tego pojęcia, jak ma to miejsce w przypadku reklamy produktu leczniczego. Orzecznictwo wskazuje, że reklamą działalności apteki może być więc każde działanie zmierzające do zwiększenia sprzedaży, zatem także działanie polegające na przekazywaniu oferty cenowej, która faktycznie jest inna (niższa) od cen produkt ów w innych aptekach. Sp ółka oznaczając towary na regałach, ekspozytorach czy witrynach kier owała się wyłącznie chęcią uniknięcia naruszenia art. 94a ustawy Prawo farmaceutyczne. W sytuacji, w której nie istnieje definicja legalna reklamy apteki i jej działalności wszystkie zachowania mające na celu stosowanie się do tegoż zakazu nie mogą być oce nione jako naruszające normę z art. 4 ust. 1 Ustawy o informowaniu o cenach. Spółka nie może być karana za to, że ustawodawca wprowadza przepisy, kt óre wzajemnie przynajmniej potencjalnie się wykluczają. Lubelski WIIH decyzją nr ZA - 26/2024 (sygn. akt ZA.8 361.1.22.2024.MR) z dnia 20 września 2024 r. nałożył na ww. przedsiębiorcę kar ę pieniężną w wysokości 2 000 zł z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy informowaniu o cenach. Zaskarżona decyzja została doręczona przedsiębiorcy w dniu 23 września 2024 r. Natomiast ustanowiony w sprawie pełnomocnik nie odebrał przesyłki rejestrowanej o numerze 00459007734634748241 zawierającej zaskarżoną decyzję. Decyzja nie została doręczona pe łnomocnikowi strony z uwagi na wskazanie błędnego adresu na kopercie. Strona wniosła odwołanie z dnia 3 października 2024 r. Prezes Urzędu postanowieniem sygn. akt DIH - 4.707.51.2024.TN postanowił stwierdzić niedopuszczalność wniesienia odwołania od decyzj i Lubelskiego WIIH nr ZA - 26/2024 (sygn. akt ZA.8361.1.22.2024.MR) z dnia 20 września 2024 r. W dniu 5 listopada 2024 r. Lubelski WIIH ponownie wysłał zaskarżoną decyzję do pełnomocnika ustanowionego w sprawie. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi w dniu 12 listopada 2024 r. Strona ponownie wniosła odwołani e , które zostało datowane 18 listopada 2024 r. i zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 21 listopada 2024 r. W swoim odwołaniu strona zaskarżyła w całości decyzję Lubelskiego WIIH nr ZA - 26/2 024 z dnia 20 września 2024 r. (znak sprawy: ZA.8361.1.22.2024.MR). Odnośnie do zaskarżonej decyzji strona wniosła następujące zarzuty: 1) z arzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach poprzez jego b łędną wykładnię i przyjęcie, że Spółka mogła wykonać obowiązki wynikające z tejże normy bez naruszania art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne w sytuacji, w której działania Spółki mogłyby być poczytane za niedozwoloną reklamę apteki i jej działalności ; 2) z arzut naruszenia art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne poprzez jego niezastosowanie i przyj ęcie, że norma ta nie wyłącza stosowania art. 4 ust. 1 Ustawy o informowaniu o cenach w sytuacji, w której stanowi lex specialis i jako taka uniemożliwia wy konywanie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 u stawy o informowaniu o cenach; 3) z arzut naruszenia art. 6 ust. 1 Ustawy o informowaniu o cenach poprzez jego b łędne zastosowanie w sytuacji, w której niemożliwym było stwierdzenie naruszenia przez Spółkę art. 4 ust. 1 ww. ustawy, skoro stosownie tejże normy było wyłączone. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w całości na podstawie art. 138 §1 pkt 2 KPA w zw. z art. 105 §1 KPA. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i ko mpetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes Urzędu. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 KPA w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Analizując akta sprawy, Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z za sadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: „W miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jed noznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen.” Jednoznaczność oraz możliwość porównania cen stanowią podstawowe wytyczne przy uwidacznianiu cen towarów i usług na poziomie sprzedaży detalicznej. Uwidacznianie cen ma charakter wizua lny. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach nakłada na przedsiębiorcę obowiązek uwidaczniania cen, co jest czynnością materialno - techniczną. Synonimem do uwidaczniania cen jest ich prezentowanie, ekspozycja, pokazywanie, demonstrowanie. Uwido cznieniem jest ujawnienie informacji wymaganych ustawą w taki sposób, aby były one czytelne, widoczne, łatwo i bezpośrednio dostępne dla nabywców i aby przeciętny konsument mógł się samodzielne zaznajomić z danymi na temat ceny i ceny jednostkowej. Pojęci e jednoznaczności należy tłumaczyć jako jasność i odnosić zarówno do sfery technicznej, wizualnej, jak i językowej czy merytorycznej. Oceny należy dokonywać w oparciu o model przeciętnego konsumenta (por. P. Mikłaszewicz , w: Osajda , Komentarz, art. 385 KC, Legalis, 2018 oraz Pietrzykowski , Komentarz KC, t. I, 2018). Pojęcie uwidaczniania cen w sposób niebudzący wątpliwo ści należy odnieść do uwidaczniania cen w taki sposób, aby konsument nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do powiązania ceny z towarem czy usługą ani też co do wysokości tej ceny. Pojęcie umożliwienia porównania cen odnosi się do porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym umożliwia dokonanie przez konsumentów świadomego wyboru na podstawie prostych porównań (motyw (6) dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen pro duktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L z 1998 r. Nr 80, s. 27), zwanej „dyrektywą 98/6/WE” ) . Przepis art. 4 ust. 1 implementuje art. 4 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE, który stanowi: „Cena sprzedaży i cena jednostkowa muszą być jednoznaczne, łatwo dostrzegalne i czytelne.” Należy zwrócić uwagę, że pojęcie czytelności i łatwej dostrzegalności ma dla ustawodawcy unijnego istotne znaczenie. W art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach ww. pojęcia zawierają się w pojęciu jednoznaczności. Zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen : „1. Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej ce nie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 2.Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu.” Cena jednostkowa towaru, w świetle definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach, oznacza cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru którego ilość l ub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: litr dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według objętości oraz za kilogram dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy, sztukę dla towarów przeznaczonych do sprzedaży na sztuki. W szczególnych przypadkach uzasadnionych rodzajem, przeznaczeniem lub zwyczajowo oferowaną ilością towarów przy uwidacznianiu cen jednos tkowych dopuszcza się stosowanie dziesiętnych wielokrotności i podwielokrotności legalnych jednostek miar innych niż określone w ust. 1 (§ 4 ust. 2 ww. rozporządzenia). W przypadku towaru pakowanego oznaczonego liczbą sztuk dopuszcza się stosowanie przelic zenia na cenę jednostkową za sztukę lub za dziesiętną wielokrotność liczby sztuk (§ 4 ust. 3 ww. rozporządzenia). Uwidocznienie ceny jednostkowej produktu jest ustawowym obowiązkiem sprzedawcy, z którego są zwolnione wyłącznie produkty wskazane wprost w § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Odstępstwa od uwidaczniania cen jednostkowych przewidziane są w § 7 rozporządzenia, który stanowi, że wymogu uwidaczniania cen jednostkowych nie stosuje się do: towarów, których cena jednostkowa jest identyczna z ceną sprzedaży; towarów sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie w zestawach (kompletach); towarów nieżywnościowych sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie lub właściwości wyłącznie w parach; produktów leczniczych w rozumieniu art. 2 pkt 32 Prawa Farmaceutycznego . Powyższe oznacza, że cena, cena jednostkowa oraz informacja o obniżonej cenie powinny być uwidocznione na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena lub informacja o obniżonej cenie, w mi ejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Cena należy do podstawowych, istotnych elementów zawieranych umów sprzedaży wpływających bezpośrednio na podjęcie decyzji przez konsumentów o zawarciu konkretnej umowy. Funkcją ceny jednostkowej je st umożliwienie konsumentom porównanie cen produktów w sposób optymalny na podstawie prostych kalkulacji, bez konieczności przeprowadzania skomplikowanych działań matematycznych. Dlatego też oprócz ceny (za produkt), w miejscu sprzedaży musi być podana cen a jednostkowa, a więc przeliczenie na odpowiednią jednostkę miary (litr, kilogram). Konieczność informowania o cenie jednostkowej to przede wszystkim zabezpieczenie interesów konsumentów, którzy mogą nie tylko porównać ceny takich samych lub podobnych prod uktów w miejscu sprzedaży, ale także mogą faktycznie przekonać się czy podana cena jednostkowa (za litr, kilogram) jest niska czy wysoka i podjąć decyzję o zawarciu umowy sprzedaży w innym sklepie. Brak podania ceny jednostkowej narusza prawo konsumenta do wyczerpującej informacji, a tym samym ogranicza jego możliwości świadomego, najkorzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru, co prowadzi do zagrożenia jego interesów. Bezwzględny obowiązek podawania ceny jednostkowej został podkreślony również w orz ecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), który wskazał, że : „j edynie wskazanie ceny łącznej i ceny za jednostkę masy w wypadku produktów, których jednostki opakowaniowe mogą nie mieć tej samej masy, pozwala na dostarczenie wyst arczającej informacji konsumentowi.” (patrz. pkt 39 Wyrok TSUE z 30 czerwca 2016 r. sprawie C - 134/15 Lidl, ECLI:EU:C:2016:498). Obowiązek podawania ceny jednostkowej wiąże się z ujmowaniem ilościowym produktów w odniesieniu do jednolitego systemu miar jako podstawy wyznaczenia ich ceny: „prawodawca, przyjmując dyrektywę 98/6, miał zamiar „zapewnić jednolitą i przejrzystą Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 informację w odniesieniu do ujmowania ilościowego produktów w odniesieniu do jednolitego systemu miar jako podstawy wyznaczenia ich ceny. Podobnie art. 1 dyrektywy 98/6 stanowi, że jej przedmiotem jest „ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwien ia porównywania cen ”. (Opinia Rzecznika Generalnego TSUE Pedra Cruza Villalóna, przedstawiona w dniu 26 listopada 2013 r. w sprawie C - 421/12 Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii ECLI:EU:C:2013:769). W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: „Jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł.” Nawet jednorazowe naruszenie obowiązków określony ch w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów stanowi delikt administracyjny. Tym samym każdy przedsiębiorca dopuszczający się takiego deliktu podlega administracyjnej karze pieniężnej. Na gruncie niniejszej sprawy w odniesieniu do 78 kategorii kosmet yków nie uwidoczniono cen a w odniesieniu do 75 kategorii kosmetyk ów oznaczonych według objętości/masy, objętych obowiązkiem uwidaczniania cen jednostkowych, nie uwidoczniono cen jednostkowych. Obowiązek uwidaczniania cen i cen jednostkowych jest to obowiązek informacyjny o charakterze przedumownym, czyli dotyczy okresu podejmowania decyzji przez konsumenta przed zawarciem umowy. Realizacja tego obowiązku ma przyczynić się do podjęcia decyzji w zakresie zawarcia umowy z przedsiębiorcą. Każdorazowe naruszenie obowiązków w zakresie informowania o cenach, oceniać należy w kontekście ryzyka dokonania przez konsumenta zakupu bez możliwości pełnego rozeznania. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informo waniu o cenach, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w t ym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o ta kich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. nr 345, str. 1, ze zm.), zwane dalej „rozporządzeniem 2017/2394/WE”. Oceniając stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ww. ustawy w tym c harakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków należy wskazać, że Strona nie uwidoczniła cen, ani cen jednostkowych przez co nie wywiązała się z dw óch obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Skala naruszenia kształtuje się następująco: uwidacznianie cen zweryfikowano w odniesieniu do 105 towarów , kwestionując 78. Powyższe stanowi 7 4 % rodzajów towarów poddanych kontroli. Natomiast uwidacznianie cen jednostkowych oceniono w odniesieniu do 100 towarów kwestionują c 75 , co stanowi 75% rodzajów towarów poddanych kontroli. Tym samym należy wskazać, że kontrola wykazała brak cen i cen jednostkowych w stosunku do ¾ towarów poddanych kontroli . Tym samym stopień i skala naruszenia obowiązków a także waga naruszenia obowią zków ma w tym Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 przypadku charakter poważny. Nie jest możliwe dokonanie oceny czasu trwania tych obowiązków. Niemniej jednak należy wskazać, że w protokole kontroli zapisano, że w trakcie kontroli rozpoczęto uzupełniane cen i cen jednostkowych przy towarach. W zakresie oceny dotychczasowej działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę organ I instancji wskazał w zaskarżonej decyzji, że strona dotychczas nie była karana za naruszenie art. 4 ustawy o informowaniu o cenach. Należy uwzględnić na korzyść przedsiębiorcy przedsięwzięcie działań naprawczych w okresie kontroli. Jednakże, to na stronie spoczywa obowiązek dołożenia wszelkich stara ń aby nie dopuścić do sytuacji, w której przy towarze przeznaczonym do sprzeda ży brak było cen lub cen jednostkowych. W zakresie określenia wielkości obrotów i przychodu przedsiębiorcy, Prezes Urzędu posłużył się informacjami przekazanymi przez przedsiębiorcę w CIT - 8 (Zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) i należnego podatku dochodowego od osób prawnych) za 2023 r. a t akże danymi ze sprawozdania finansowego przedsiębiorcy za 2023 r. dostępnego na stronie Krajowego Rejestru Sądowego. Prezes Urzędu wskazuje, że wysoki przychód strony , która oprócz siedziby w Krasnymstawie posiada jeszcze dwa oddziały w Zamościu i Łęcznej, nie przekroczył w 2023 r. równowartości w złotych 10 milionów euro, a także średnioroczne zatrudnienie (bez umów zleceń) nie przekroczyło liczby 50 pracowników. Powyższe kwalifikuje przedsiębiorcę jako małego przedsiębiorcę w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 usta wy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236 i poz. 1222), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców”. Odnosząc się do dyrektywy i nformacj i dostępn ych w ramach rozporządzenia 2017/2394/UE , to należy wskazać, że n aruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach w stosunku do tego przedsiębiorcy nie ma charakteru transgranicznego i nie notyfikowano sankcji nałożonych na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. Ponadto wskazać należy, że kara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez ustawodawcę unijnego, który w art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE, nakazuje, że kara musi być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 201 2 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012, II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot m usi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, powinna być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest wł aściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych, jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliwa. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne jest nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł w związku z niewykonaniem obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Kara pieniężna w wysokości 2 000 zł stanowi 10 % gór nego progu wymiaru kary ( 20 000 zł) i nie jest nadmiernie dolegliwa dla przedsiębiorcy legitymującego wysokim przychodem i zakwalifikowanym jako ma ły przedsiębiorca w myśl przepisów Prawa przedsiębiorców. Zaskarżona decyzja zawiera odniesienie do przepis u art. 189f § 1 KPA. Rozpatrzenie przesłanek określonych w tym przepisie art. 189f § 1 pkt 1 KPA ma charakter obligatoryjny, i organ I instancji się z tego obowiązku wywiązał. Natomiast charakter fakultatywny ma przepis art. 189f § 2 i 3 KPA. Zgodnie z a rt. 189f § 1 pkt 1 KPA: „Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 W stosunku do strony nie została wydana decyzja o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ organ nie uwzględnił znikomej wagi naruszenia prawa. Decyzja I instancji zawiera analizę przesłanki wagi naru szenia prawa, której nie oceniono jako znikomej. Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 KPA odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę ws kazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile strona zaprzesta nie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 KPA należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia ad ministracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu społecznego, czyli interesu konsumentów. Ust awodawca nigdzie nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszenia prawa, który ma być "znikomy". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidua lizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcji administracyjnej funkcji oc hronnej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się do chronionych wartości i dóbr, to zostały one określone w ustawie o informowaniu o cenach w powiązaniu z motywami (1), (2) i (6) dyrektywy 98/6/WE. Na grunc ie niniejszej sprawy należy wskazać, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE Motyw (1) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Przejrzyste funkcjonowani e rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami.” Motyw (2) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony; Wspólnota powinna wnieść w ten poziom wkład, prowadząc szczególne działania wspierające i uzupełniające politykę prowadzoną przez Państwa Członkowskie dotyczącą dokładnego, przejrzystego i jednoznacznego informowania konsumentów o cenach oferowanych im produktów.” Motyw ( 6) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań.” Odnosząc się do stwierdzonych na gruncie niniejszej sprawy naruszeń, to należy wskazać, że strona naruszyła zasady przejrzystego f unkcjonowania rynku, ponieważ na stronie ciążył obowiązek uwidaczniania cen i cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen. Nieuwidacznianie cen i cen jednostkowych w sposób wymagany prawem, narusza zasady określone w motywie (1) dyrektywy 98/6/WE i ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku, skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, nie poprawia poziomu ochrony konsumentów a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkuren cji między przedsiębiorstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach i aktu wykonawczego do niej obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi słu ży przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. W ocenie organu, waga naruszenia prawa nie była znikoma bo nieprawidłowości stwierdzono aż w stosunku do około 75 % towarów poddanych kontroli. Tym samym nie została spełniona przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w swoim wyroku z dnia 2 lutego 2023 r., III SA/Gd 496/22 orzekł: „Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podl egających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma. ” Przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w zakresie realizacji obowiązkó w informacyjnych określonych ww. ustawą. Tym samym nie zaistniała przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Ocena przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy do organu i jest to kompetencja organu a nie strony czy sądu. „Przesłanka "znikomości" uch ybienia nie może być rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.” (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2023 r., III OSK 2411/21). Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że nie zaistniała podstawa do zastosowania w niniejszym przypadku instytucji odstąpienia od wymierzenia kary w myśl art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 KPA z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona zosta ła prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, co wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Przepis art. 189f § 1 pkt 2 KPA nie ma w tym przypadku zastosowania, poni eważ inny organ nie nakładał na przedsiębiorcę na terenie podlegającemu kognicji Lubelskiego WIIH kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 KPA gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, or gan administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i spo sób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 KPA organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonan ie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy wskazać, że art. 189f § 2 KPA nie rodzi obowiązku obligatoryjnego do jego zastosowania przez organy. Świadczy o tym zwrot „organ może”. Przepis ten ma charakter fakultatywny i jest ograniczony przesłanką „jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona admi nistracyjna kara pieniężna.” To organ dokonuje oceny, czy wydanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu pra wa, pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa Urzędu, realizacja obowiązku informacyjnego, który ma charakter przedumowny nie może być dokonana po zawarciu umów z konsumentami. Powyższy przepis nie ma zastosowania w stosunku do naruszenia obowiązków informacyjnych ponieważ późniejsze powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pie niężna. Przede wszystkim nie jest możliwe ustalenie kręgu podmiotów czyli konsumentów płacących gotówką czy pobierających paragony. Realizacja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez konsumentów jest nieskuteczna. Tym samym powiadomienie właściw ych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W swoim wyroku z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „Postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 2 KPA ma charakter fakultatywny i może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna.” Kara pieniężna za naruszenie obowiązków informacyjnych, o których m owa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach pełni funkcję represyjną i prewencyjną. Jej wymierzenie ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym. Dlatego też nie jest możliwe zastosowanie art. 189f § 2 KPA, ponieważ celem jest prewencja ogólna i szczególna. Z uwagi na to, że art. 189f § 2 KPA ma charakter fakultatywny i postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 3 KPA może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla któryc h miałaby zostać nałożona kara pieniężna, to należy wskazać, że spełnienie celów dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna nie mogłoby mieć w tym przypadku miejsca. Przede wszystkim należy wskazać, że obowiązek informacyjny określony w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach ma charakter przedumowny, czyli dotyczy informowania konsumentów przed zawarciem umowy. Umowy z konsumentami były zawierane zarówno przed kontrolą jak i po kontroli, a strona nie uzupełniła cen i cen jednostkowych po kontr oli lub w jej trakcie. Odnosząc się do zarzutów strony naruszenia: 1) art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach 2) art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne 3) art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach Prezes Urzędu informuje co następuje . Strona wniosła zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach poprzez jego b łędną wykładnię i przyjęcie, że Spółka mogła wykonać obowiązki wynikające z tejże Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 normy bez naruszania art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne w sytuacji, w któ rej działania Spółki mogłyby być poczytane za niedozwoloną reklamę apteki i jej działalności . Strona wniosła z arzut naruszenia art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne poprzez jego niezastosowanie i przyj ęcie, że norma ta nie wyłącza stosowania art. 4 ust. 1 u stawy o informowaniu o cenach w sytuacji, w której stanowi lex specialis i jako taka uniemożliwia wykonywanie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Strona wniosła zar zut naruszenia art. 6 ust. 1 u stawy o informowaniu o cenach poprzez jego b łędne zastosowanie w sytuacji, w której niemożliwym było stwierdzenie naruszenia przez Spółkę art. 4 ust. 1 ww. ustawy, skoro stosownie tejże normy było wyłączone. Strona wywodzi, ż e Spółka prowadzi aptekę ogólnodostępną, a działalność ta ma charakter regulowany. Podstawowa działalność apteki została określona przez normę z art. 86 ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne, zgodnie z którym apteka jest placówkę ochrony zdrowia publicznego, w której osoby uprawnione świadcz ą w szczególności usługi farmaceutyczne. Strona wskazała, że sprzedaż takich produktów, jak wyroby medyczne, suplementy diety, środki higieniczne oraz inne wymienione w art. 72 ust. 5 ustawy Prawo farmaceutyczne jest dozwo lona, jednak ma ona charakter uboczny, będąc przy tym nadal działalnością podlegającą regulacji. Zgodnie z art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne zabroniona jest reklama aptek i punkt ów aptecznych oraz ich działalności. Orzecznictwo wskazuje, że rekla mą działalności apteki może być więc każde działanie zmierzające do zwiększenia sprzedaży, zatem także działanie polegające na przekazywaniu oferty cenowej, która faktycznie jest inna (niższa) od cen produktów w innych aptekach. W ocenie strony, nie mogła ona wykonać obowiązku określonego w art. 4 ust. 1 u stawy o informowaniu o cenach w sposób, których wyłączałby naruszenie art. 94a ustawy Prawo farmaceutyczne, a tym samym nie ponosi ona odpowiedzialności, która skutkować może nałożeniem kary pien iężnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 u stawy o cenach. Działanie zgodne z prawem nie może powodować bezprawia (ex iniuria ius non oritur). Strona podnosi, że nie sposób ocenić negatywnie zachowania Spółki, która stosuje się do jednych przepisów (art. 94a P raw a farmaceutyczne go ), nie wypełniając obowiązku - jak to zostało wskazane w protokole kontroli i zaskarżonej decyzji - wynikającego z u stawy o informowaniu o cenach. Spółka przeto nie może być karana za to, że ustawodawca wprowadza przepisy, które wzajemnie - przynajmniej potencjalnie - się wykluczają. Sp ółka oznaczając towary na regałach, ekspozytorach czy witrynach kierowała się wyłącznie chęcią uniknięcia naruszenia art. 94a ustawy Prawo farmaceutyczne. W sytuacji, w której nie istnieje definicja legalna reklamy apteki i jej działalności wszystkie zachowania mające na celu stosowanie się do tegoż zakazu nie mogą być ocenione jako naruszające normę z art. 4 ust. 1 u stawy o cenach. W wyroku WSA w Warszawie z dnia 06.07.2020 r. (VI SA/Wa 2370/19) pod niesiono, że przepis art. 94a Prawa farmaceutycznego stanowi lex specialis w stosunku do art. 4 ustawy z 2014 r. o informowaniu o cenach wyłączając możliwość prowadzenia reklamy poprzez informowanie o korzystnych cenach czy też o promocjach cenowych w sposób zachęcający do zrobienia zakupów w danej aptece (punkcie aptecznym). Spółka nie godzi się na zastosowanie wobec niej kary pieniężnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 u stawy o informowaniu o cenach . Prezes Urzędu informuje , że w skazane przez stronę zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 ust. 1 Prawa farmaceutycznego apteka jest placówką ochrony zdrowia publicznego, w której osoby uprawnione świadczą w szczególności usługi farmaceutyczne. W myśl art. 86 ust. 8 Prawa farmaceutycznego w aptekach ogólnodostępnych na wydzielonych stoiskach można sprzedawać produkty określone w art. 72 ust. 5 posiadające wymagane prawem atesty lub zezwolenia, pod warunkiem , że ich przechowywanie i sprzedaż nie będą przeszkadzać podstawowej działalności apteki. Do produktów określonych w art. 72 ust. 5 pkt 3 Prawa farmaceutycznego należą produkty kosmetyczne w r ozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (wersja przekształcona) (Dz.Urz. UE L 342 z 22.12.2009, str. 59, z późn. zm.10) z wyłączeniem p roduktów kosmetycznych przeznaczonych do perfumowania lub upiększania. Tym samym na gruncie niniejszej sprawy w prowadzonej przez stronę aptece ogólnodostępnej strona przechowywała i sprzedawała produkty kosmetyczne poza prowadzeniem podstawowej działalnoś ci, którą jest świadczenie usług farmaceutycznych. Natomiast z godnie z art. 2 ustawy o informowaniu o cenach: p rzepisów ustawy nie stosuje się do informowania o cenach w obrocie między osobami fizycznymi, z których żadna nie jest przedsiębiorcą, a także do informowania o cenach uregulowanego na podstawie odrębnych ustaw. Powyższe wskazuje, że przepisy ustawy o informowaniu o cenach wyłączają z zakresu swojej regulacji informowanie o cenach, jeżeli kwestię tę ustalają odrębne ustawy, ale jedynie w zakresie uregulowanym w tych aktach prawnych. Tym samym przepisy ustawy o informowaniu o cenach nie mają zastosowania do obowiązku informowania o cenach, jeżeli kwestia ta została uregulowana w ustawach odrębnych. Wśród tych ustaw nie wskazuje się ustawy – Prawo f armaceutyczne. Na uwagę zasługuje fakt, że w Prawie farmaceutycznym nie ma przepisu stanowiącego, że Prawo farmaceutyczne stanowi lex specialis w stosunku do ustawy o informowaniu o cenach. Ponadto w myśl art. 2 ustawy o informowaniu o cenach , należy zwróc ić uwagę, że w przepisach Prawa farmaceutycznego brak jest odrębnych uregulowań odnoszących się do informowania o cenach. Nie można też przyjąć, że odrębnym uregulowaniem w zakresie informowania o cenach jest art. 94a ust. 1 zd. 1 Prawa farmaceutycznego , k tóry nie odnosi się do informowania o cenach tylko do reklamy aptek i ich działalności. Zgodnie z art. 94a ust. 1 zd. 1 Prawa farmaceutycznego: zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Strona wskazywała, że kierowała się wyłącznie chęcią uniknięcia naruszenia art. 94a ustawy Prawo farmaceutyczne , dlatego też nie wykonała obowiązku wynikającego z u stawy o informowaniu o cenach , ponieważ przepisy tych dwóch ustaw wzajemnie się wykluczają. Zgodnie z orzecznictwem Naczel nego Sądu Administracyjnego, dalej „NSA”, sposób realizacji obowiązku informacji o cenach produktów leczniczych co prawda pozostawiony został przez ustawodawcę do uznania przedsiębiorcy farmaceutycznego, nie oznacza to jednak dowolności w zakresie, w jakim mogłoby to naruszać zakaz reklamy aptek i ich działalności (patrz: wyrok NSA z 19 października 2023 r. sygn. akt II GSK 2063/22). W swoim wyroku z dnia 29 stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł (sygn. akt VI SA/Wa 2203/20): „Przewidziany w przytoczonych przepisach prawa obowiązek informowania konsumentów o cenach oferowanych towarów, a co za tym idzie obowiązek uwidaczniania cen w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym, ma chronić konsumenta przed nieuczciwymi praktykami ze strony przedsiębiorców w zakresie ukrywania rzeczywistych cen i wprowadzania konsumenta w błąd, doprowadzając do podjęcia przez niego decyzji co do zakupu określonego towaru, którego nie zakupiłby znając jego prawdziwą cenę. Obowiązek nałożony przez prz episy rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług nie może jednak służyć przedsiębiorcy prowadzącemu aptekę ogólnodostępną do reklamy prowadzonej przez siebie apteki.” W myśl orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszącego się do ustawy o informowaniu o cenach, indywidualni przedsiębiorcy nie mogą, powołując się na specyfikę prowadzonej działalności, modyfikować bądź też odstępować od ustawowych kryteriów okreś lonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Przepisy ustawy o informowaniu o cenach z uwagi na cele ustawy, tj. ochronę konsumentów podlegają ścisłej wykładni. Stąd też niedopuszczalne jest, aby przedsiębiorcy, powołując się na specyfikę prowadz onej działalności, modyfikowali bądź też odstępowali od ustawowych kryteriów określonych w art. 4 ust. 1 Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 13 ustawy o informowaniu o cenach (wyroki NSA z 9 października 2019 r., sygn. akt II GSK 710/19 i z 28 września 2021 r. (sygn. akt II GSK 805/21). Nac zelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 października 2019 r., sygn. akt II GSK 710/19 stwierdził, że „Ocena, czy w danym przypadku uwidocznienie ceny jednostkowej towaru (usługi) byłoby lub też nie byłoby przydatne ze względu na rodzaj lub przeznaczenie tow aru i można zaniechać jej uwidaczniania, stanowi wytyczną ustawową dla właściwego ministra do uregulowania tej kwestii rozporządzeniem. Nie oznacza ona, że o przydatności uwidaczniania ceny rozstrzygać może każdorazowo przedsiębiorca, przyjmując swoje włas ne kryteria celowości informowania o cenach odpowiednich produktów". W swoim wyroku z 28 września 2021 r. (sygn. akt II GSK 805/21) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił: „Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zatem poglądu skarżącego (…), że przed siębiorca prowadzący salon kosmetyczno - fryzjerski, biorąc pod uwagę specyfikę wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, może odstąpić od sztywnych reguł, nie jest zobowiązany do przestrzegania prawa w zakresie uwidaczniania cen.” „Przepisy ustawy stanowią prawo powszechnie obowiązujące i dotyczą każdego przedsiębiorcy świadczącego usługi lub dokonującego sprzedaży detalicznej towarów.” (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 października 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 49/23 ). Z argumentacji zawartej w odwołaniu wynika, że strona odstąpiła od uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów, ponieważ prowadzi aptekę . NSA również prezentuje inne stanowisko, które dotyczy komplementarności ustawy o informowaniu o cenach i Prawa farmaceutycznego w zakresie niedozwolonej reklamy aptek. Przedsiębiorcy apteczni powołują się w związku z nakładanymi na nich administracyjnymi karami pieniężnymi za naruszanie zakazu reklamy produktów leczniczych na realizację obowiązków wynikających z a rt. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. W ocenie NSA, przepisy ustawy o informowaniu o cenach i Prawa Farmaceutycznego należy uznać za komplementarne. (patrz wyrok NSA z 24 marca 2023 r. , sygn. akt II GSK 66/20 i wyrok NSA z 19 października 2023 r. sygn. akt II GSK 2063/22). W swoim wyroku z 19 października 2023 r. sygn. akt II GSK 2063/22 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: „Jak wskazuje się w orzecznictwie NSA (por. wyrok NSA z 24 m arca 2023 r., sygn. akt II GSK 66/20), przedmiotowe przepisy (ustawy o informowaniu o cenach) kreują obowiązki przedsiębiorców, w tym przedsiębiorców aptecznych, w zakresie udostępniania konsumentom informacji o cenach produktów leczniczych. Sposób realiza cji tego obowiązku, co prawda pozostawiony został przez ustawodawcę do uznania przedsiębiorcy farmaceutycznego, nie oznacza to jednak dowolności w zakresie, w jakim mogłoby to naruszać zakaz reklamy aptek i ich działalności wyrażony w art. 94a u.p.f. Mogło by to bowiem prowadzić w praktyce do obejścia tego zakazu (obejścia prawa), dlatego też przepisy obu ustaw należy uznać za komplementarne.” Komplementarność tych przepisów ma na celu uniknięcie obejścia prawa przez przedsiębiorców aptecznych. W ocenie Pre zesa Urzędu, powyższą tezę należy rozciągnąć na obowiązek uwidaczniania cen i cen jednostkowych wszelkich towarów oferowanych w aptekach (z wyłączeniem uwidaczniania cen jednostkowych produktów leczniczych). NSA w swoim orzecznictwie podkreśla, że kwalif ikuje się jako reklamę umieszczanie materiałów w izbie ekspedycyjnej wewnątrz apteki. Tym samym, in extenso , towary umieszczone wewnątrz apteki podlegają obowiązkowi uwidaczniania cen, tak jak umieszczanie materiałów reklamowych wewnątrz apteki podlega zak azowi reklamy. Na tym polega komplementarność tych dwóch ustaw. W swoim wyroku z 24 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 66/20 NSA orzekł: „Nie ma racji skarżąca kasacyjnie twierdząc, że kwestionowane materiały umieszczone w izbie Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 14 ekspedycyjnej znajdowały się wewnątrz apteki, a tym samym nie były skierowane do opinii publicznej i widoczne były wyłącznie dla konsumenta, który zdecydował się już na wizytę w aptece, tym samym takie działanie nie stanowi zachowania naruszającego zakaz reklamy.” Reasumując, komplementarność dwóch ustaw Prawa farmaceutycznego i ustawy o informowaniu o cenach, powoduje sytuację, że przedsiębiorca apteczny nie może samodzielnie zwalniać się z obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów, tylko i wyłącznie dlatego, że umieścił te towary w zamkniętych witrynach, gablotach sprzedażowych wewnątrz apteki, lub za ladą, do których konsument nie ma fizycznego dostępu tak jak w supermarkecie. Orzecznictwo NSA jednoznacznie wskazuje, że wszystko co znajduje się w izb ie ekspedycyjnej apteki podlega zakazowi niedozwolonej reklamy. Per analogiam wszystkie towary znajdujące w izbie ekspedycyjnej apteki podlegają obowiązkowi uwidaczniania cen i cen jednostkowych (z wyłączeniem uwidaczniania cen jednostkowych produktów lecz niczych). Tym samym wyłączenia mają charakter przedmiotowy a nie odnoszą się do podmiotów i specyfiki działalności aptecznej. R egulacje ustawy o informowaniu ocenach mają służyć ochronie konsumentów poprzez zapewnienie im prawa do pełnej, rzetelnej, czyte lnej (jasnej), jednoznacznej i niebudzącej wątpliwości informacji o cenach, nie zaś wspierać praktykę danego przedsiębiorcy, do upraszczania sposobu informowania o cenach. Omówione regulacje nie służą także ochronie interesów ekonomicznych przedsiębiorcy, w szczególności marginalizacji kosztów związanych z realizacją wskazanych obowiązków informacyjnych (patrz: wyrok WSA w Warszawie z 25 lutego 2025 r. , sygn. akt V SA/Wa 1711/24). Odnosząc się do przywołanego przez stronę wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2020 r. (VI SA/Wa 2370/19) gdzie podniesiono, że przepis art. 94a Prawa farmaceutycznego stanowi lex specialis w stosunku do art. 4 ustawy z 2014 r. o informowaniu o cenach wyłączając możliwość prowadzenia reklamy poprzez informowanie o korzystnych cenach czy też o promocjach cenowych w sposób zachęcający do zrobienia zakupów w danej aptece , Prezes Urzędu informuje, że wyrok ten został wydany w innym stanie prawnym a także w innym stanie faktycznym, co uniemożliwia arbitralne przyjęcie przez stronę zwolnienia z obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych kosmetyków sprzedawanych w aptece. Treść przywołanej tezy faktycznie brzmi: „Zdaniem Sądu, art. 94a PF stanowi lex specialis w stosunku do art. 4 Ustawy z dnia 9 maja 2014 r. wyłączając możliwo ść prowadzenia reklamy poprzez informowanie o korzystnych cenach czy też o promocjach cenowych w sposób zachęcający do zrobienia zakupów w danej aptece (punkcie aptecznym).” Należy zwrócić uwagę, że za niedozwoloną reklamę w przywołanej przez stronę sprawie Główny Inspektor Farmaceutyczny uznał stojak reklamowy - dwustronny (potykacz), zawierający reklamę produktów leczniczych wraz z cenami, przymocowaną na szybie kartkę o treści odnoszącą się do suplementu diety 50% ceny, wraz z podaniem ceny, przym ocowaną na szybie kartkę o treści: "dobra cena” wraz z podaniem nazwy produktu leczniczego oraz jego ceny, a izbie ekspedycyjnej, przy wejściu do apteki, kosze oznakowane " - 70% ". " - 50% ", " - 20% ", nad koszami na ścianie na zielonym tle napis o treści "(. ..)", w koszach m.in. żółte pudełko kartonowe zawierające napis (...) WYPRZEDAŻ. Natomiast na gruncie niniejszej sprawy nie podlegały kontroli materiały reklamowe . W kontrolowanej placówce nie stwierdzono towarów przy których uwidoczniono informację o obniżce cen, towarów w opakowaniach zwiększonych o ilość bezpłatną (tzw. „gratis”) , co zostało opisane w protokole kontroli. Tym samym nie było żadnego powodu do powoływania się na gruncie niniejszej sprawy na powiązanie obowiązków wynikających z ustawy o informowaniu o cenach z zakazem niedozwolonej reklamy, skoro kontrola nie wykazała konieczności zastosowania w tym przypadku art. 4 ust. 2 ww. ustawy. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 15 NSA jednoznacznie stwierdził, że umieszczanie w gablotach materiałów reklamowych stanowi ich rozpowszec hniane, czyli stanowi niedozwoloną reklamę. „Zamieszczenie na produktach medycznych i w ulotkach oznaczeń typu "Super oferta" czy też "Gratis" i rozpowszechnianie ich przez daną aptekę, jest nie tylko wyraźną zachętą do kupna tych produktów i to właśnie w tej aptece skierowaną do adresatów tego przekazu, czyli klientów tej właśnie apteki.” (wyrok NSA z 22 października 2021 r., sygn. akt II GSK 1281/21). Powyższe oznacza, że przedmiotem kontroli nie było przestrzeganie przez przedsiębiorcę art. 4 ust. 2 usta wy o informowaniu o cenach, który stanowi: „W każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 3 0 dni przed wprowadzeniem obniżki.” Czyli, że w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru, co stanowiło o braku zastosowania art. 4 ust. 2 ww. ustawy. Na uwagę zasługuje fakt, że kwestie oznakowania towarów przywo łane w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2020 r. (VI SA/Wa 2370/19) takie jak informowanie o obniżeniu ceny: 50% ceny, "dobra cena”, " - 70% ". " - 50% ", " - 20% ", „Wyprzedaż” podlegają w aktualnym stanie prawnym ocenie w trybie art. 4 ust. 2 ustawy o info rmowaniu o cenach, który wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2023 r., natomiast przywołany przez stronę wyrok odnosi się do stanu prawnego przed 1 stycznia 2023 r. Przedsiębiorca jest profesjonalistą w zakresie handlu. Każdorazowe naruszenie obowiązków w za kresie naruszenia ustawy o informowaniu o cenach, oceniać należy w kontekście ryzyka dokonania przez konsumenta zakupu bez możliwości pełnego rozeznania. Jeśli chodzi o sposób informowania o obniżkach cen w myśl przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2023 r., to w uzasadnieniu do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach konsumenta oraz niektórych innych ustaw z dnia 12 lipca 2022 r., druk Sejmu RP nr 2476 wskazano: „Zgodnie z definicją słownikową przez pojęcie „informować” rozumie się udzielanie informacji czy podawanie czegoś do wiadomości. W ten sposób zakres tego obowiązku zostanie zawężony do sytuacji, w których przedsiębiorca przekazuje informację o obniżeniu ceny. Cel tej regulacji będzie realizował wymagania dyrektywy. Proponowana zmiana je dnoznacznie wskazuje, że zakres przepisu dotyczy każdego skierowania informacji o obniżce ceny bez względu na formę tego komunikatu, np. przez jednostkowe uwidocznienie ceny na towarze, w reklamie, gazetce promocyjnej.” Na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, że wymóg uwidocznienia ceny i ceny jednostkowej nie jest reklamą tylko przekazaniem informacji wymaganej prawem dotyczącym uwidaczniania cen - w tym wypadku - kosmetyków. Reklama ma element zachęty do kupowania jakiegoś produktu. Informacja o cen ach nie ma elementu zachęty. Ponadto od 1 stycznia 2023 r. do ustawy o informowaniu o cenach został wprowadzony przepis art. 4 ust. 5, który stanowi: „Do reklamy towaru lub usługi wraz z ceną przepisy ust. 1 - 4 stosuje się odpowiednio.” Przepis ten nie is tniał w stanie faktycznym sprawy zakończonej wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2020 r. (VI SA/Wa 2370/19). Dlatego też powoływanie się na brak uwidaczniania cen i cen jednostkowych z uwagi na zakaz reklamy nie ma w przedmiotowym przypadku swojego uzasadnienia faktycznego ani prawnego. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, który stanowi: „Jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 , wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł.” Przepis ten stanowi normę upoważnieniową do wydania przez wo jewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej decyzji nakładającej karę na przedsiębiorcę, który nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 u stawy o informowaniu o cenach. Z powyższego przepisu wynika, że wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej posiada wyłączne Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 16 upoważnienie do stwierdzenia naruszenia prawa i nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na przedsiębiorcę, który narusza obowiązek uwidaczniania cen, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: Przywołanie w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach naruszenia art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o cenach oznacza, że wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada w drodze decyzji na przedsiębiorcę, który nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 , karę pieniężną do wys okości 20 000 zł. Organ y Inspekcji Handlowej, na podstawie właściwości rzeczowej przyznanej przez ustawodawcę tym organom ( art. 1, art. 3 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej i art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach) rozstrzygają w zakresie stosowania prawa materialnego wyłącznie o przepisy art. 6 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o cenach i w oparciu o przepis y wykonawcz e do tej ustawy. Organy Inspekcji Handlowej nie posiadają właściwości rzecz owej do rozpatrywania spraw na podstawie przepisów Prawa farmaceutycznego. Dlatego też chybiony jest zarzut adresowany do organów Inspekcji Handlowej naruszenia art. 94a ust. 1 ustawy Prawa farmaceutycznego poprzez jego niezastosowanie i przyj ęcie, że norm a ta nie wyłącza stosowania art. 4 ust. 1 u stawy o informowaniu o cenach w sytuacji, w której stanowi lex specialis i jako taka uniemożliwia wykonywanie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . K omplementarność Prawa farmaceutycznego i ustawy o informowaniu o cenach, a także ich równorzędność należy rozumieć w ten sposób, że właściwe organy I nspekcji F armaceutycznej czy I nspekcji H andlowej kontrolują przestrzeganie przez przedsiębiorców przepisów tych dwóch ustaw zgodnie z swoją kompetencją. Przedsiębiorca apteczny nie jest uprawniony do dokonywania wyboru, których przepisów będzie przestrzegał , a do których przepisów nie będzie się stosował. Wykładnia językowa zarówno art. 4 ust. 1 - 2 ustawy o info rmowaniu o cenach jak i art. 94a ust. 1 zd. 1 Prawa farmaceutycznego świadczy o tym, że te dwa przepisy nie mają ze sobą żadnego związku logicznego. Organy I nspekcji F armaceutycznej badają przestrzeganie przez przedsiębiorców aptecznych zakazu reklamy apte k, a organy Inspekcji Handlowej badają stosowanie się do obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych produktów, które nie są produktami leczniczymi (§ 7 pkt 4 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen). Dlatego też wywód strony, że strona może dokonywać wyboru pomiędzy przepisami tych dwóch ustaw jest nietrafny. Przedsiębiorca apteczny prowadzący aptekę ogólnodostępną ma obowiązek stosowania się do tych dwóch ustaw jednocześnie, a oceny dokonują w ramach swojej kognicji odpowiednie organy. Na uwagę zasługuje fakt, że brak jest orzecznictwa sądów administracyjnych , że przedsiębiorca apteczny może być ukarany za samo uwidacznianie cen i cen jednostkowych, tak jak w tym przypadku – kosmetyków. Należy wskazać , że wyrok przywoływany przez stronę odnosi się do różnych form promocji , także produktów leczniczych i powyższe podlegało ocenie Inspekcji Farmaceutycznej. W przedmiotowym przypadku nie stwierdzono żadnych form promocji i nie podlegało to ocenie Inspekcji Handlowej na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Oceny czy strona wypełniła normę sankcjonowaną dokonuje organ. Strona nie wypełniła obowiązków nałożonych na stronę w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Organ I instancji na łożył na stronę karę za naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Przepisy art. 4 ust. 2 - 5 nie podlegały analizie w niniejszym postępowaniu. Naruszenie normy sankcjonowanej automatycznie spowodowało zastosowanie normy sankcjonującej z art. 6 ust. 1 ww. ustawy. Nałożona na stronę kara pieniężna jest typową karą administracyjną, której zastosowanie jest możliwe w razie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, a odpowiedzialność administracyjna, jaka z tego tytułu powstaje, ma charakter obiekt ywny i opiera się na zasadzie ryzyka związanego z wykonywaną działalnością (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 17 do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewyk onania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Mając na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej (sankcji administracyjnej), bez znaczenia pozostają okoliczności, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania napra wcze podjęte w efekcie kontroli, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. W stosunku do strony stwierdzono naruszenie prawa, co implikuje zastosowanie normy sankcjonującej i nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 KPA Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez Organ drugiej instancji oceny, że decyzja Organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez Organ drugiej instancji. Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez Organ pierwszej instancji oraz uzna ł, że Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Lublinie zasadnie nałożył na przedsiębiorcę „VITAMED” SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ decyzj ą nr ZA - 26/2024 (sygn. akt ZA.8361.1.22.2024.MR ) z dnia 20 września 2024 r. kar ę pieniężną w wysokości 2 000 zł z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , polegającego na braku uwidocznienia cen i cen jednostkowych w miejscu sprzedaży detalicznej . Tym samym decyzja Lubelskiego WIIH nr ZA - 26/2024 (sygn. akt ZA.8361.1.22.2024.MR ) z dnia 20 września 2024 r. powinna pozostać w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa , należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Lublinie w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/