DIH-III-46/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 16 kwietnia 2025 r. DIH - 3.707.30.2025.MU DECYZJA DIH - 3 . 46 . 2025 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) dalej jako: „ kpa”, art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r ., poz. 229 ), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji nr 6/2025 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 21 stycznia 202 5 r. (sygnatura: ZS .8361. 180 .202 4 ) zobowiązującej przedsiębiorcę L PP Spółka Akcyjna z siedzibą w Gdańsku do zapłaty równowartości kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych produktu: sweter damski MOHITO index: 127AN - 01X - XS (EAN:59064312 6 8888) w wysokości 807 zł (słownie: osiemset siedem złotych ) , nieodpowiadającego wymaganiom określonym w deklaracji producenta Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadnienie W dn iach 27 i 30 sierpnia 2024 r. inspektorzy reprezentujący Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej zwanego dalej: „ Małopolski WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, przeprowadzili czynności kontrolne w sklepie w Nowym Sączu , należącym do [xxxxxxxxxxxxx] dalej jako: „s trona postępowania”, „przedsiębiorca”, „s trona ”. Kontrolę przeprowadzono na podstawie art. 3 ust.1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r., poz. 229) dalej jako: „ustawa o IH” oraz art. 18 rozporządzenia Parlament u Europejskiego i Rady (UE) nr 1007/2011 z dnia 27 września 2011 r. w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowania składu surowcowego wyrobów włókienniczych, a także uchylenia dyrektywy 73/44/EWG oraz dyrektyw Parlamentu Europe jskiego i rady 96/73/WE i 2008/121/WE (Dz.U. UE L z 2011 r. Nr 272/1 ze zm.) zwanego dalej: „rozporządzeniem 1007/2011” . W toku kontroli inspektorzy IH pobrali do badań laboratoryjnych próbkę sweter damski MOHITO index: 127AN - 01X - XS (EAN:59064312 6 8888) dalej jako: „ swet e r ” o deklarowanym składzie (wszywce) : bawełna 100% w celu oceny zgodności z parametrami określonymi w deklaracji producenta. Na załączonej wszywce do swetra uwidoczniono następujące informacje m.in.: Wyprodukowano w Bangladeszu, Importer : LPP S.A. ul. Łąkowa 39/44, 80 - 769 Gdańsk , skład surowcowy 100% bawełna . Pobranie próbek udokumentowano Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 w protokołach pobrania próbki nr: 012746 oraz 012747 (próbka kontrolna) z 27 sierpnia 2024 r. Wyniki bada nia laboratoryj nego ww. próbk i swetra przeprowadzon e przez Laboratorium Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi, dalej jako: „laboratorium”, wykazały, że procentowy skład surowcowy badanej próbki swetra był niezgodny z deklarowanym zamieszczonym na jego etykiecie tj.: rzeczywisty skł ad surowcowy swetra deklarowany: bawełna 100%, natomiast rzeczywisty: dzianina gładka (korpus, rękaw) bawełna 100%, dzianina ściągaczowa (dół korpusu i rękawów, wykończenie dekoltu) bawełna 92,8% i poliamid 7,2% (sprawozdanie z badań nr 653/ 2024 z 18 wrześn ia 2024 r.). W wyniku badań stwierdzono, że rzeczywisty ustalony laboratoryjnie skład surowcowy produktu jest niezgodny z deklaracją po zastosowaniu przepisów rozporządzenia 1007/2011 . Sprawozdanie z ww. badania laboratoryjnego pismem z 2 października 202 4 r. Małopolski WIIH przesłał przedsiębiorcy oraz poinformował go o prawie do złożenia wniosku o zbadanie próbki kontrolnej na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy o IH , z którego przedsiębiorca nie skorzystał we wskazanym terminie . W dniu 18 października 2024 r. do Małopolskiego WIIH wpłyn ę ło pismo kontrolowanego przedsiębiorcy z dnia 14 października 2024 r. w którym przedstawił swoje stanowisko. Zdaniem strony postępowani a, przy obliczaniu zawartości procentowych suro wców użytych w swetrze , niebagatelne znacz enie ma określenie poszczególnych elementów odzieży. Dzianina ściągaczowa składająca się z bawełny z domieszką poliamidu stanowi 19% objętości całego swetra co oznacza , ż e obliczonego przez Małopolski WIIH 7 , 2% poliamid u nie można odnosić do całej masy produktu, a jedynie do masy samego ściągacz a. W tym samym piśmie s trona wskazała, że dokonała wyliczeń i wskazała, iż w całym swetrze występuje 3,36 g poliamidu, co stanowi 1,56% masy całego produktu . Odnosząc się do powyższego przedsiębiorca zaprzeczył, że dopuścił się naruszenia rozporządzenia 1007/2011, ponieważ włókno poliamidowe stanowiło 1,56% masy swetra, a więc mniej niż 2 % dopuszczone w art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1007/2011. Pismem z 23 października 2024 r. Małopolski WIIH zwrócił się do labora torium o zajęcie stanowiska odnoście przedstawion ych przez przedsię biorcę uwag do wyników badań laboratoryjnych . W odpowiedzi na stanowisko stron y , z daniem laboratorium ustalenie składu surowcowego przeprowadza się zgodnie z art. 19 rozporządzenia 1007/2011, a pierwszym krokiem jest wyeliminowanie elementów wymienionych w jego Załączniku VII rozporządzenia 1007/2011 . Zgodnie z tym załącznikiem p rzed rozpoczęciem analizy należy zidentyfikować wszystkie włókna występujące w mieszance. W kwestionowanym swetrze stwierdzono w dzianinie podstawowej włókna bawełny, a w dzianinie ściągaczowej włókna: bawełny i poliamidu. Włókna poliamidu nie zostały uznane za elementy wymienione w Załączniku VII. Laboratorium wskazało art. 7 rozporządzenia 1007/201 1 który st anowi, że oznakowanie „100% ” może być stosowane wyłącznie do wyrobów włókienniczych składających się w całości z tego samego włókna . P rzy czym wyrób włókienniczy zawierający włókna obce w ilości nie większej niż 2% jego masy również może zostać uznany za składający się w całości z tego samego włókna, pod warunkiem, że ilość ta jest uzasadniona jako technicznie nieunikniona według dobrej praktyki wytwarzania oraz , że włókna te nie są dodawane rutynowo. W przypadku badanej próbki nie są spełnione warunki „technicznie nieuniknione” oraz „nie są dodawane rutynowo”. Wobec tego w przypadku przedmiotowego swetra z astosowanie znalazł art. 9 rozporządzenia 1007/2011, któ ry nakłada obowiązek znakowania wyrobów w łókienniczych składających się z wielu włókien zawartością procentową Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 wszystkich włókien składowych. Jednocześnie laboratorium wskazało na art. 11 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia 1007/2011. Zgodnie z art. 11 r ozporządzenia 1007/2011 dotyczy wyrobów włókien niczych wieloskładnikowych, a takim jest przedmiotowa próbka i nakazuje podawanie składu surowcowego każdego składnika włókienniczego, który ma inny skład surowcowy. Zapisy art. 11 nie zwalniają z oznakowania tych składników wyrobu np. ściągaczy w przypadk u, kiedy stanowią one mniej niż 30% masy całkowitej wyrobu, a jedynie pozwalają na wybór sposobu znakowania. W takim wyrobie można oznakować każdy składnik oddzielnie lub podać skład uwzględniający wszystkie składowe włókna. Z zapisów ww. rozporządzenia ni e wynika dopuszczenie możliwości pomijania w oznakowaniu składem surowcowym włókien składowych jakichkolwiek składników wyrobu włókienniczego. Ponadto art. 15 ust. 1 rozporządzenia 1007/2011 nakłada na producenta obowiązek zaopatrzeni a wyrobu w etykietę lub oznakowanie oraz obliguje go do rzetelności zawartych na nich informacji . Na wszywce informacyjnej w badanym swetrze umieszczono informację : bawełna 100%. W oznakowaniu całkowicie pominięto skład surowcowy ściągaczy. W związku z tym laboratorium zdecy dowało o podaniu wyniku badania skł adu surowcowego na sprawozdaniu dla każdego składnika wyrobu oddzielnie. Biorąc pod uwagę powyższe laboratorium podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w sprawozdaniu z badań. Pismem z 10 października 2024 r. Małopolski WIIH prz ekazał stronie postępowania stanowisko laboratorium dotyczące jej zarzutów odnoszących się do wyników badań laboratoryjnych . Mając na uwadze wyniki badań laboratoryjnych, Małopolski WIIH uznał za zasadne wszczęcie postępowania administr acyjnego, w sprawie zobowiązania przedsiębiorcy do uiszczenia należności pieniężnej stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych w kwocie 8 07 zł (słownie: osiemset siedem złotych ) na rachunek Małopolskiego WIIH. Jednocześnie orga n pierwszej instancji w piśmie z 2 grudnia 2024 r. poinformował, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, na podstawie art. 10 § 1 kpa stronie przysługuje prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w wyznaczonym jej terminie (7 dni od doręczenia pisma) . Ww. pismo dor ęczono w dniu 5 grudnia 2024 r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją nr 6/2025 z 21 stycznia 202 5 r. Małopolski WIIH orzekł o obowiązku uiszczenia przez przedsiębiorcę kwoty 8 07 zł (słownie: osiemset siedem złotych) za przeprowadzone badania laboratoryjne próbki swetra . Pismo skutecznie doręczone stronie w dniu 21 stycznia 202 5 r. Pismem z 17 stycznia 202 5 r. strona po d trzymała swoje stanowisko w sprawie wyrażone w piśmie z 14 października 2024 r. Pismem z 28 stycznia 2025 r. Małopolski WIIH odpowiedział na ww. pismo strony przypominając równocześnie o wydan ej już dec yzji w tej sprawie ( 21 stycznia 2025 r .) oraz o obowiązku uiszczenia należności pieniężnej stan owiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych . Jednocześnie organ pierwszej instancji wskazał, iż stronie postępowania przysługuje odwołanie od wydanej decyzji do Prezesa Urz ędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Pismem z 4 lutego 202 5 r. strona złożyła za pośrednictwem Ma łopolskiego WIIH odwołanie od ww. decyzji nr 6/2025 z 21 stycznia 202 5 r. do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów , zwanego dalej „Prezesem UOKiK” lub „organ drugiej instancji”. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. Strona zaskarżonej decyzji zarzuciła: Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 1) naruszenie prawa procesowego tj. art. 107 § 3 kpa w ten sposób, że organ w treści zaska rżonej decyzji nie przedstawił uzasadnienia faktycznego ograniczając się jedynie do stwierdzenia: „W przypadku badanej próbki warunki te nie zostały spełnione”; 2) naruszenie prawa procesowego tj. art. 7 w zw. z art. 77 kpa w ten sposób, że org an całkowicie zaniechał zbadania w jaki sposób inne włókno dodawane jest do tkaniny ściągaczowej badanego produktu oraz nie ustalił, ze inne włókno dodawane jest do ściągacza dla uzyskania pożądanej formy produktu, co jest technicznie nieuniknione według dobrej praktyki wytwarzania i nie jest to proces rutynowy; 3) naruszenie prawa materialnego polegającego na niezastosowaniu art. 7 ust . 2 rozporządzenia 1007/2011 w sytuacji, gdy badany produkt mógł zostać oznaczony etykietą „100% bawełna”, ponieważ zawierał włókno obce w ilości nie większej niż 2% jego masy, co było uzasadnione jako technicznie nieuniknione według dobrej praktyki wytwarzania, a włókno obce nie zostało dodane rutynowo; 4) naruszenie prawa materialnego polegające na błędnym zastosowaniu art. 30 us t. 1 ustawy o IH poprzez uznanie, że Skarżąca powinna ponieść koszty badań laboratoryjnych, podczas gdy brak jest podstaw do obciążenia Skarżącej takimi kosztami, gdyż badany produkt nie naruszył w żaden sposób wymagań określonych w przepisach odrębnych lu b deklaracji. W tym samym piśmie strona wskazała, że przy obliczaniu zawartości procentowych surowców użytych w produkcie niebagatelne znaczenie ma określenie objętości poszczególnych elementów odzieży. Dzianina ściągaczowa składająca się z bawełny z domieszką poliamidu stanowi 19% objętości całego produktu , co oznacza , że obliczonego przez organ pierwszej instancji 7,2% poliamidu nie można odnosić do całej masy produktu, a jedynie do masy samego ściągacza. Strona wskazała, że dokonała wyliczeń i w cał ym produkcie występuje 3,36g poliamidu, co stanowi 1,56% masy całego wyrobu. Zdaniem strony postępowania ilość 7,2% poliamidu występująca w ściągaczu swetra uznać należy za uzasadnioną jako technicznie nieuniknioną według dobrej praktyki wytwarzania. Tym s amym Małopolski WIIH nie przeprowadził w sposób prawidłowy postępowania dowodowego, zaniechał analizy produktu, a tym samym nie ro zróżnił materiału głównego ściągacza, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że surowce użyte do produkcji ściągacza powinny b yć wliczone w materiał główny, co jest niezgodne z przyjętą praktyką. Pismem z 3 marca 2025 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – dalej Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym oraz o przysługują cym mu prawie do zapoznania się z aktami i prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługujących jej praw. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonu je oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o IH w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki ins pektor Inspekcji Handlowej. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia i w związku z powyższym, w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia niniejszego postępowania. Pobieranie i badanie próbek produktów określone zostało w Rozdziale 6 ustawy o I H. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ww. ustawy, próbki produktów do badań pobiera się w celu ustalenia, czy produkt spełnia wymagania jakościowe i bezpieczeństwa określone w przepisach odrębnych lub dokumentach normalizacyjnych lub, czy jego jakość odpowiada jakoś ci deklarowanej przez przedsiębiorcę. Powyższa ustawa w art. 2 pkt 5, definiuje jakość, jako ogół właściwości produktów lub usług, które wiążą się z ich zdolnością do zaspokajania stwierdzonych lub przewidywanych potrzeb konsumenta. Zgodnie z art. 29 wspom nianej ustawy badania próbek prowadzą laboratoria kontrolno - analityczne podlegające Prezesowi UOKiK, a gdy nie mogą one ich wykonać, organ Inspekcji Handlowej może zawrzeć umowę o wykonanie badań z innym wyspecjalizowanym laboratorium. Zgodnie z art. 30 us tawy o IH, jeżeli przeprowadzone badania wykażą, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencj i i Konsumentów albo wojewódzkiego inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 27 kwietnia 2012 r. Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania p róbek produktów przez organy inspekcji handlowej (Dz.U. z 2012 r. poz. 496), dalej jako: „rozporządzenie w sprawie próbek”, w przypadku prowadzenia badań przez laboratorium kontrolno - analityczne Inspekcji Handlowej, wysokość należności pieniężnej, o której mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o IH, ustala dyrektor laboratorium, z uwzględnieniem rodzaju badanego produktu, rodzaju materiałów lub urządzeń użytych w toku przeprowadzenia badań, uzasadnionego kosztu pracy jednej osoby w jednym dniu lub godzinie pomnożone go przez liczbę osób i dni lub godzin oraz uzasadnionego kosztu pracy laboratorium. Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1007/2011 etykieta lub oznakowanie „100% ” „czysty” lub „ wykonany w całości z” mogą być stosowane wyłącznie do wyrobów włókienniczych składających się z tego samego włókna. Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia 1007/2011 który stanowi, iż każdy wyrób włókienniczy opatruje się etykietą lub oznakowuje nazwą i zawartością procentową w masie całkowitej wszystkich włókien składowych w porzą dku malejącym. Zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia 1007/2011 każdy wyrób włókienniczy składający się z dwóch lub więcej liczby składników włókienniczych o różnym składzie surowcowym musi mieć etykietę lub oznakowanie, na któr ych podany jest skład suro wcowy każdego ze składników. Zgodnie z a rt. 11 ust. 2 rozporządzenia 1007/2011 etykietowanie lub oznakowanie, o któ r ych mowa w ust. 1, nie jest obowiązkowe w przypadku składników włókienniczych, które spełniają oba następujące warunki: a) składniki te nie są podstawową podszewką, oraz b) składniki te stanowią poniżej 30% masy całkowitej wyrobu włókienniczego. Zgodnie z art. 15 ust.1 rozporządzenia 1007/2011 wprowadzając do obrotu wyrób włókienniczy producent zapewnia zaopatrzenie go w etykiet ę lub oznakowanie oraz rzetelność zawartych na ich informacji. Jeżeli producent nie ma siedziby w Unii, importer zapewnia zaopatrzenie wyrobu w etykietę lub oznakowanie oraz rzetelność zawartych na nich informacji. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 Zgodnie z art. 18 rozporządzenia 1007/2011 organy nadzoru rynku przeprowadzają kontrole zgodności składu surowcowego wyrobów włókienniczych z podawanymi informacjami, dotyczącymi składu surowcowego takich wyrobów. Zgodnie z art. 19 ust . 1 ro zporządzenia 1007/2011 w celu ustalenia składu surowcowego wyrobów włókienniczych kontrole o kt órych mowa w art. 18, przeprowadza się zgodnie z metodami określonymi w załączniku VII lub z normami zharmonizowanymi, które maja zostać wprowadzone do tego załą cznika. Inspektorzy reprezentujący Małopolskiego WIIH, w toku kontroli przeprowadzonej u kontrolowanego przedsiębiorcy, pobrali do badań laboratoryjnych próbkę swetra . Następnie, w celu sprawdzenia zgodności wyrobu z deklaracją zawartą na etykiecie, próbk a została przekazana do badań w Laboratorium Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi. Wyniki badań przeprowadzonych przez ww. laboratorium zostały udokumentowane w sprawozdaniu z badań : nr 653 /2024 z 18 września 2024 r. Badania wykazały, że próbk a swetra jest niezgodn a z deklarowanym składem na etykiecie informacyjnej tj.: rzeczywisty skład surowcowy swetra deklarowany: bawełna 100%, natomiast rzeczywisty: dzianina gładka (korpus, rękaw) bawełna 100%, dzianina ściągaczowa (dół korpusu i rękawów, w ykończenie dekoltu) bawełna 92,8% i poliamid 7,2%. Jak wynika z powyższego sprawozdania, po przeprowadzeniu badań mających na celu ustalenie rzeczywistego składu surowcowego swetra , stwierdzono, że rzeczywisty, ustalony laboratoryjnie procentowy skład surowcowy nie był zgodny ze składem surowcowym określonym w deklaracji zawartej w oznakowaniu po uwzględnieniu przepisów rozporządzenia 1007/2011. W związku ze stwierdzonymi nieprawidł owościami kontrolowany przedsiębiorca został obciążony kosztami przeprowadzonych badań stosowanie do art. 30 ust. 1 ustawy o IH. Prezes UOKiK po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego przychylił się do ustaleń poczynionych w toku postępowania prze z organ pierwszej instancji i uznał, iż zasadnie nałożył na przedsiębiorcę obowiązek uiszczenia kwoty , stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych próbki włóczki. Odnosząc się do argumentów wskazanych w odwołaniu, Prezes UOKiK wskazuje w pierws zej kolejności , że podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest art. 30 ust. 1 ustawy o IH, zgodnie z którym to na podmiocie kontrolowanym spoczywa obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych, w przypad ku stwierdzenia, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji. Zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia 1007/2011 wprowadzając do obrotu wyrób włókienniczy producent zapewnia zaopatrzenie go w etykietę lub oznakowanie oraz rzetelność zawartych na nich informacji. Jeżeli producent nie ma siedziby w Unii, importer zapewnia zaopatrzenie wyrobu w etykietę lub oznakowanie oraz rzetelność zawartych na nich informacji. Na załączonej do swetra zawieszce umieszczono informacje: Wyprodukowano w Bangladeszu, Importer: LPP S.A. ul. Łąkowa 39/44,80 - 769 Gdańsk. Ma jąc na uwadze powyższe informacje z których wynika, że k ontrolowany przedsiębiorca pełni rolę importera n a którym ciążył obowiązek zapewnienia zaopatrzenia wyrobu w etykietę lub oznakowanie oraz zapewnienia rzetelnoś ci zawartych na nich informacji. W myśl art. 2 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 765/2008 z 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie a kredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 339/93 (Dz.U UE L 2008 Nr 218 s. 3) importer to każda osoba fizyczna lub prawna mająca siedzibę we Wspólnocie, wprowadzająca na rynek wspólnotowy produkt z kraju trzeciego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w szeregu orzeczeń, m.in. w wyroku z dnia 15 marca 2017 r. II GSK 1663/15 , przepis art. 30 ust. 1 ustawy o IH stanowi samodzielną podstawę prawną obciążenia kontrolowanego podmiotu kosztami przeprowadzonych badań kontrolowanego produktu w warunkach przepisem określonych, a na określony wskazaną normą obowiązek należy patrzeć przede wszystkim z perspektywy przepisó w tejże ustawy. Jak stanowi art. 30 ust. 1 cyt. ustawy w przypadku, gdy przeprowadzone badania wykażą, że produkt nie spełnia wymagań określonych w odrębnych przepisach lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia (...) kwoty stanowiącej ró wnowartość kosztów przeprowadzonych badań (...). Analiza przywołanej normy nie nastręcza żadnych wątpliwości, że ukształtowany cytowanym przepisem obowiązek spoczywa na kontrolowanym przedsiębiorcy i wiąże się z negatywnym wynikiem kontroli znajdującego si ę w jego posiadaniu produktu, zaś ustawodawca nie przewidział żadnych dodatkowych warunków lub przesłanek, których spełnienie prowadziłoby do ograniczenia lub wyłączenia tego obowiązku, nie przyjął także żadnych włączeń podmiotowych. Tym samym ustawodawca nie przewidział żadnej możliwości odstąpienia od obciążenia podmiotu kontrolowanego kosztami badań produktu. Jak wynika ze sprawozdania z badań nr 653 /2024 z 18 września 2024 r. po przeprowadzeniu badań laboratoryjnych mających na celu ustalenie rzeczywis tego składu surowcowego swetra stwierdzono, że rzeczywisty ustalony laboratoryjnie skład surowcowy nie był zgodny z tym zadeklarowanym na w szywce bawełna 100 % na oznakowaniu po uwzględnieniu przepisów rozporządzenia 1007/201 1. W odwołaniu strona podniosła zarzut naruszenia przepisów art. 7 w zw. art. 77 i art. 107 § 3 k pa poprzez nieprzeprowadzenie w sprawie wszelkich czynności zmierzających do prawidłowego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego. Odnosząc się do powyższych zarzutów, należy wskazać, że w opinii Prezesa UOKiK zarzuty te nie mają oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Organ pierwszej instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy ( art. 7 kpa), zebrał i rozpatrzył w wyczerpujący sposób cały materiał dowodowy ( art. 77 § 1 kpa). Przeprowadzone postępowanie administracyjne było pełne, objęło wszystkie niezbędne i prawidłowo zgromadzone dowody, których ocena wyrażona została w uzasadnieniu (art. 107 § 3 kpa) w zaskarżonej decyzji. P rezes UOKiK podkreśla przede wszystkim, że istotne dla sprawy są ustalenia poczynione w toku kontroli i stwierdzony stan faktyczny, co znajduje jednoznaczne potwierdzenie w materiale dowodowym – sprawozdani u z badań nr 653/2024 z 18 września 2024 r. Należ y w tym miejscu podkreślić, że strona postępowania nie kwestionowała w swoim odwołaniu ustalonego rzeczywistego składu surowcowego, lecz zarzuciła organowi pierwszej instancji zaniechan ie zbadania w jaki sposób inne włókno dodawane jest do tkaniny ściągacz owej badanego produktu oraz nie ustalił, ż e inne włókno dodawane jest do ściągacza dla uzyskania pożądanej formy produktu, co jest technicznie nieuniknione według dobrej praktyki rynkowej wytwarzania i nie jest to proces rutynowy oraz niezastosowanie art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1007/2011. Odnośnie zarzutu strony, należy wskazać, że art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1007/2011 przewiduje, iż wyrób włókienniczy zawierający włókna obce w ilości nie większej niż 2% jego masy również może zostać uznany za składający się w całości z tego samego włókna, pod warunkiem , że ilość ta jest uzasadniona jako technicznie ni e unikniona według dobrej Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 praktyki wytwarzania ora z że włókna te nie są dodawane rutynowo. Jak wskaz a no powyżej zastosowanie tego artykułu jest możliwe przy uwzględnieniu dwóch warunków : tj. ilość jest uzasadniona jako technicznie nieunikniona według dobrej praktyki wytwarzania oraz włókna te nie są dodawane rutynowo. Odnosząc się do samego znaczenia technicznie nieunikniona należy p rzez to rozumieć niezawiniona ob ecność innych wł ókien (obcych) wynik ająca z procesu technologicznego, któ ry jest techn icznie ni e unikniony w ram ach dobrej praktyki wytwarzania . W procesie technologicznej produkcji wyrobów wł ó ki enniczych mogą zachodzić nieuniknione technicznie procesy któ r ych nie dało się u s n ąć np. pozostały półfabrykaty w elemencie maszyny po poprzedniej produkcji pod warunkiem, że iloś ć ta jest uzasadniona jako techni cznie nieunikniona według dob rej praktyki wytwarzania ( art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1007/2011 ) . Dodatkowo w w. przepisie wskazano, iż wł ókna te nie mogą być dodawane rutynowo czyli często i wręcz automatycznie . W niniejszym przypadku przy produkcji swetra o lu ź nym splocie do nadania pożądanego kształtu doda n o poliamid w ściągaczu swetra , co jak twierdzi strona było uzasadnione jako technicznie nieuniknione według dobrej praktyki wytwarzania . Odnosząc się do twierdzenia strony dotyczącego użycia ilości 7 ,2% poliamidu występującego w ś ciągaczu swetra jako uzasadnioną technicznie nieuniknioną ilość należy wska zać , że na e tapie projektu wyrobu włókienniczego można zastosować inne rozwi ązania dla ści ągacza np. u ż ycie bawełny w ściągaczu lub zastosować inny układ splotu z bawełny , natomiast w niniejszym przyp adku dodanie poliamidu było celowe (rutynowe) dla uzyskania pożądanego kształtu. Z analizy akt spraw wynika, że rzeczywisty skład surowcowy swetra deklarowany: bawełna 100%, natomiast rzeczywisty: dzianina gładka (korpus, rękaw) bawełna 100%, dzianina ściągaczowa (dół korpusu i rę kawów, wykończenie dekoltu) bawełna 92,8% i poliamid 7,2% . M ając na uwadze powyższe badan a próbk a nie spełnia wymaga ń określ onych w art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1007/2011. W niniejszym przypadku zasto sowanie znajdzie art. 9 ust. 1 bądź art. 11 rozporządzenia 1007/2011 (pozwalające na wybór sposobu znakowania) . Do podobnego zagadnienia prawnego odniósł się w swoim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 15 kwietnia 2021 r. IIGSK 766/18 w którym stwie rdził , że: „ Art. 7 pkt 1 rozporządzenia 1007/2011 stanowi jednoznacznie, że etykieta lub oznakowanie "100% ", "czysty" lub "wykonany w całości z" mogą być stosowane wyłącznie do wyrobów włókienniczych składających się w całości z tego samego włókna (…) Ta k więc prawidłowa wykładnia art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1007/2011, taka jaką przyjęły organy wydając przedmiotowe decyzje i Sąd I instancji, prowadzi do wniosku, że oznakowanie "100% " odniesione do całości wyrobu (spodni) nie może być zastosowane do wyro bu składającego się z dwóch składników wykonanych z różnych włókien (w tym przepadku spodni składających się w zasadniczej części z włókien wiskozowych, oraz ściągaczy wykonanych z włókien bawełnianych). Art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1007/2011 dopuszcza moż liwość uznania wyrobu zawierającego do 2% masy włókna obce za składający się w całości z tego samego włókna, ale tylko w tym przypadku, jeśli ilość ta jest uzasadniona jako technicznie nieunikniona według dobrej praktyki wytwarzania, oraz że włókna te nie są dodawane rutynowo. Nie jest więc wystarczające do zastosowania art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1007/2011 stwierdzenie, że włókna obce nie przekraczają 2% masy wyrobu włókienniczego, ale konieczne jest dodatkowo wykazanie, że zastosowana ilość włókna obcego była uzasadniona jako technicznie nieunikniona według dobrej praktyki wytwarzania. W przypadku niedopuszczalności oznakowania zgodnie z art. 7 ust. 1 i pkt 2 ma zastosowanie art. 9 pkt 1 rozporządzenia 1007/2011 nakazujący opatrzenie wyrobu włókienniczego etykietą lub oznakowanie nazwą i zawartością procentową w masie Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 całkowitej wszystkich włókien składowych. Przepis ten odnosi się w ogólności do wyrobów, niezależnie od tego czy są wykonane jako wyroby jednolite, czy też składają się z dwóch lub więcej skł adników włókienniczych. Przepis art. 11 pkt 1 rozporządzenia 1007/2011 wskazuje, że wyrób składający się z dwóch (lub więcej) składników włókienniczych o różnym składzie surowcowym musi mieć oznakowanie, na których podany jest skład surowcowy każdego ze sk ładników. Art. 11 pkt 2 rozporządzenia 1007/2011 dopuszcza przy tym rezygnację z osobnego określania składu surowcowego poszczególnych składników włókienniczych wymaganego zgodne z art. 11 pkt 1, jeśli składnikiem tym nie jest podszewka oraz jeśli ten skła dnik stanowi poniżej 30% masy całkowitej wyrobu włókienniczego. Jednak możliwość zrezygnowania z osobnego oznaczenia składu surowcowego składników wyrobu zgodnie z art. 11 ust. 1 nie oznacza, że przestaje obowiązywać wynikający z art. 9 pkt 1 rozporządzeni a 1007/2011 obowiązek oznaczenia zawartości procentowej w masie całkowitej wszystkich włókien składowych ”. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wyników badań laboratoryjnych stwierdzono, że rzeczywisty procentowy skład surowcowy nie był zgodny ze składem surowcowym określonym w deklaracji zawartej w oznakowaniu po uwzględnieniu przepisów rozporządzenia 1007/2011. Zgodnie z art.15 ust. 1 rozporządzenia 1007/2011 przy udostępnianiu wyrobu włókienniczego na rynku importer z apewnia zaopatrzenie wyrobu w etykietę lub oznakowanie oraz rzetelność zawartych na nich informacji. Sto sownie do ust. 4 rozporządzenia 1007/2011 podmioty gospodarcze o których mowa w ust. 1 zapewniają, by nie było możliwości pomylenia informacji podawanyc h w związku z udostępnieniem wyrobów włókienniczych na rynku nazwami włókien tekstylnych i opisami składu surowcowego określonymi w rozporządzeniu. Ustawodawca w przytoczonym wyżej art. 30 ust. 1 ustawy o IH wprost wskazuje, że jeżeli produkt nie spełnia wymagań określonych w deklaracji, to kontrolowany ma obowiązek uiścić kwotę stanowiącą równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, zobowiązanie strony, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o IH, do uiszczenia kwoty w łącznej wysokości: 8 07 zł (słownie: osiemset siedem złotych), jako równowartości kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych, należy uznać za prawidłowe i zgodne z prawem. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa orga n odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. W przedmiotowej sprawie, na podstawie zebranego materiału dowodowego, Prezes UOKiK uznał, że podjęta przez Małopolskiego WIIH decyzja nr 6 /202 5 z 21 stycznia 202 5 r. była prawidłowa. W konsekwencji, organ pierwszej instancji miał podstawy do wydania decyzji administracyjnej, na mocy której zobowiązano przedsiębiorcę do uiszczenia kwoty, stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych próbki sweter . Tym samym , decyzja 6/2025 organu pierwszej instancji z 21 stycznia 202 5 r. (nr akt kontroli: ZS .8361. 180 .2024), powinna pozostać w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o IH powyższe koszty stanowią dochód budżetu państwa i należy je wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Krakowie w terminie 14 dni od dnia, w którym przedmiotowa decyzja stanie się osta teczna, tj. od dnia jej otrzymania. Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręcz enia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie p rzed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) pon ad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mn iej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stron ie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podstawa prawna pouczenia wynika z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935); § 1 rozporządzenia Rady Mini strów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535). z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1. [xxxxxxxxxxxxx] 2. Małopolski Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej