DIH-IV-17/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 1 9 maja 2025 r . DIH - 4.707.5.2025.TN DECYZJA DIH - 4. 17 .2025 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej „KPA”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. po z. 229), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 7 styczni a 2025 r., wniesionego przez dwóch członków zarządu, reprezentujących przedsiębiorcę działającego w formie spółdzielni „ SPOŁEM” POWSZECHNA SPÓŁDZIELNIA SPOŻYWCÓW W JAROSŁAWIU , z siedzibą w Jarosławiu, od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 30 grudnia 2024 r. (nr akt kontroli: DP.8361.53.2024), nak ładającej na ww. przedsiębiorcę administracyjną karę pieniężną w wysokości 2 700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) za niewykonanie wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach obowiązku uwidocznienia dla konsumenta w miejscu sprzedaży detalicznej informacji dotyczącej cen i cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudz ący wątpliwości oraz umożliwiający ich porównanie , Prezes Urzęd u Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Do Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „Podkarpackim WIIH”, „organem pierwszej instancji”, wpłynęło w dniu 9 stycznia 2025 r. odwołanie, które zostało wniesione przez dwóch członków zarządu, reprezentujących przedsiębiorcę działającego w formie spółdzielni „ SPOŁEM” POWSZECHNA SPÓŁDZIELNIA SPOŻYWCÓW W JAROSŁAWIU, od decyzji Podkarpackiego WIIH z dnia 30 g rudnia 2024 r. (nr akt kontroli: DP.8361.53.2024), nak ładającej na ww. przedsiębiorcę administracyjną karę pieniężną w wysokości 2 700 zł za niewykonanie w dniu 20 czerwca 2024 r. w należącym do ww. przedsiębiorcy sklepie nr 67 zlokalizowanym w Jarosławiu przy ul. Morawskiej, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy . o informowaniu o cenach obowiązku uwidocznienia dla konsumenta w miejscu sprzedaży detalicznej informacji dotyczącej cen i cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudz ący wątpliwości oraz umożl iwiający ich porównanie dla łącznie 16 ze 113 sprawdzonych towar ów, będących w ofercie handlowej sklepu . Decyzja Podkarpackiego WIIH została doręczona stronie 31 grudnia 2024 r. natomiast odwołanie zostało nadane u operatora publicznego usług pocztowych w dniu 7 stycznia 2025 r. Pismem z 15 stycznia 202 5 r. Podkarpacki WIIH przekazał przedmiotowe odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej „Prezesem Urzędu”, „organem drugiej instancji”. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 Inspektorzy z Delegatury w Przemyśl u Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Rzeszowie przeprowadzili w dniach 20 i 21 czerwca 2024 r, kontrol ę w sklepie nr 67 w Jaros ławiu przy ul. Morawskiej, należącym do przedsiębiorcy - "Społem" Powszechnej Sp ółdzielni Spożywców w Jarosławiu. K ontrol ę przeprowadzono po uprzednim zawiadomieniu przedsiębiorcy pismem ( sygnatura DP.8361.53.2024 ) o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 29 maja 2024 r. na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236 , poz. 1222 i z 2025 r. poz. 1871 ) , zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców”. W trakcie kontroli sprawdzono przestrzeganie przez przedsi ębiorcę obowiązku informowania o cenach i cenach jednostkowych oferowanych towarów. W dniu 20 czerwca 2024 r. inspektorz y sprawdzili prawidłowość uwidaczniania informacji w powyższym zakresie dla 113 wyrywkowo wybranych z oferty handlowej towarów. Inspektorzy stwierdzili nieprawidłowości dla łącznie 16 partii towarów z uwagi na brak uwidocznienia cen i cen jednostkowych. O s oba upoważniona do reprezentowania przedsiębiorcy oświadczyła, że nieprawidłowości dotyczące uwidaczniania cen towarów wynikają z niedopatrzenia i zostaną usunięte w dniu 20 czerwca 2024 r. Ponadto osoba upoważniona do reprezentowania przedsiębiorcy poinfo rmowała inspektorów, że firma nie stosuje cen promocyjnych. Strona niezwłocznie podjęła działania naprawcze i stwierdzone nieprawidłowości zostały wyeliminowane w obecności inspektorów. Ustalenia kontroli udokumentowano w protokole kontroli DP.8361.53.2024 z dnia 20 czerwca 2024 r. wraz z za łącznikami, do którego kontrolowany przedsiębiorca nie wniósł uwag. Podkarpacki WIIH pismem z dnia 28 listopada 2024 r. zawiadomi ł stronę o wszczęciu postępowania z urzędu w trybie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w zwi ązku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w uwidacznianiu cen i cen jednostkowych z uwagi na brak uwidocznienia informacji o cenie i cenie jednostkowej dla 16 partii towarów, głównie słodyczy. Jednocze śnie stronę postępowania pou czono o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności o prawie wypowiadania się co do zebranych dowodów i materia łów, przeglądania akt sprawy, jak również brania udziału w przeprowadzaniu dowodu oraz możliwości złożenia wy jaśnienia. Stron ę wezwano także do przedstawienia wielkości obrotów i przychodów za rok 2023. Pismem z 2 grudnia 2024 r. strona przedstawiła dokument „Rachunek zysków i strat sporządzony za okres 01.01.2023 - 31.12.2023". Dokument ten wskazywał na wielkość o brotu i przychodu osiągniętego przez przedsi ębiorcę w 2023 r. Ponadto strona nie skorzysta ła z przysługujących jej praw w toku postępowania. Podkarpacki WIIH decyzją z dnia 30 grudnia 2024 r. (nr akt kontroli: DP.8361.53.2024), nałożył na ww. przedsiębior cę administracyjną karę pieniężną w wysokości 2 700 zł za niewykonanie wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach obowiązku w miejscu sprzedaży detalicznej uwidocznienia dla konsumenta cen i cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudz ący wątpliwości oraz umożliwiający ich porównanie. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji , w którym wnioskowała o obniżenie wysokości kary pieniężnej, ponieważ stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości zostały wyeliminowane ze skutkiem natychmiastowy m. Brak uwidocznienia informacji o cenie i cenie jednostkowej nie wynikał z e złej woli lecz ze zmian osobowych w kierownictwie sklepu a co za tym idzie z samej organizacji pracy. Towary w większości należały do grupy drobnych towarów eksponowanych na specj alnych stojakach. Strona wskazała, że w kontrolowanym sklepie sprzedaż odbywa się w sposób tradycyjny co umożliwia uzyskanie informacji na temat kupowanego towaru od sprzedawcy. Strona wniosła o najniższą wysokość kary również ze względów finansowych. P rowadzenie działalności handlowej w placówkach o powierzchniach na co dzień wiąże się z koniecznością ponoszenia bardzo wysokich kosztów w stosunku do generowanych przychodów. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 Prezes Urzędu pismem z dnia 29 stycznia 2025 r. pouczył stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności o prawie wypowiadania się co do zebranych dowodów i materia łów, przeglądania akt sprawy. Strona nie skorzystała ze swoich uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył c o następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odw oławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes Urzędu. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 KPA w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Analizując akta sprawy, Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstr onnej oceny. Prezes Urzędu stwierdził, że ustalony w sprawie stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości co do stwierdzonych podczas kontroli naruszeń. Organ I instancji nałożył na ww. przedsiębiorcę kar ę pieniężną w wysokości 2 7 00 zł za niewykonanie wyn ikającego z art. 4 ust. 1 o informowaniu o cenach, obowiązku uwidocznienia dla konsumenta w miejscu sprzedaży detalicznej cen i cen jednostkowyc h . Kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, która to norma j est normą sankcjonującą, a normą sankcjonowaną jest art. 4 ust. 1 - 5 ww. ustawy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: „W miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen.” Przepis art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach nakłada na przedsiębiorcę obowiązek uwidaczniania cen, co jest czynnością materialno - techniczną. Synonimem do uwidaczniani a cen jest ich prezentowanie, ekspozycja, pokazywanie, demonstrowanie. Uwidocznieniem jest ujawnienie informacji wymaganych ustawą w taki sposób, aby były one czytelne, widoczne, łatwo i bezpośrednio dostępne dla nabywców i aby przeciętny konsument mógł si ę samodzielne zaznajomić z danymi na temat ceny i ceny jednostkowej. Pojęcie uwidaczniania cen w sposób niebudzący wątpliwości należy odnieść do uwidaczniania cen w taki sposób, aby konsument nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do powiązania ceny z towa rem czy usługą ani też co do wysokości tej ceny. Przepis art. 4 ust. 1 implementuje art. 4 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L 80 z 18.03.1998 r. s. 27), zwanej „dyrektywą 98/6/WE” , który stanowi: „Cena sprzedaży i cena jednostkowa muszą być jednoznaczne, łatwo dostrzegalne i czytelne.” Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. 2022 r., poz. 2776) zwanego dalej: „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen”. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 „1. Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. 2.Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności : 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu.” Na gruncie niniejszej sprawy stwierdzono brak uwidocznienia cen i cen jednostk owych 16 partii towarów na 113 wyrywkowo wybranych z oferty handlowej towarów. Powyższe naruszenie stanowi 14 % stwierdzonych naruszeń w stosunku do ilości towarów poddanych kontroli, co stanowi więcej niż znikome naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. W swoim wyroku z dnia 15 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł (sygn. akt VI SA/Wa 2744/19): „ Nieuwidacznianie cen i cen jednostkowych narusza prawo konsumenta do informowania , a w konsekwencji uniemożliwia porównanie cen towarów będących w obrocie.” Ujawnione nieprawidłowości stanowią naruszenie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: litr dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według objętości oraz za kilogram dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy, sztukę dla towa rów przeznaczonych do sprzedaży na sztuki. W szczególnych przypadkach uzasadnionych rodzajem, przeznaczeniem lub zwyczajowo oferowaną ilością towarów przy uwidacznianiu cen jednostkowych dopuszcza się stosowanie dziesiętnych wielokrotności i podwielokrotno ści legalnych jednostek miar innych niż określone w ust. 1 (§ 4 ust. 2 ww. rozporządzenia). W przypadku towaru pakowanego oznaczonego liczbą sztuk dopuszcza się stosowanie przeliczenia na cenę jednostkową za sztukę lub za dziesiętną wielokrotność liczby sz tuk (§ 4 ust. 3 ww. rozporządzenia). Uwidocznienie ceny jednostkowej produktu jest ustawowym obowiązkiem sprzedawcy, z którego są zwolnione wyłącznie produkty wskazane wprost w § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Odstępstwa od uwidaczniania cen jednostkowych przewidziane są w § 7 rozporządzenia, który stanowi, że wymogu uwidaczniania cen jednostkowych nie stosuje się do: towarów, których cena jednostkowa jest identyczna z ceną sprzedaży; towarów sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie w ze stawach (kompletach); towarów nieżywnościowych sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie lub właściwości wyłącznie w parach; produktów leczniczych w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2 024 r., poz . 686 ). Z listy towarów zawartej w protokole kontroli wynika, że żadna zakwestionowana przez inspektorów partia towarów nie podlegała zwolnieniu z obowiązku uwidaczniania cen jednostkowych w myśl § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. W swoim wyroku z dnia 15 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał (sygn. akt V SA/Wa 2321/21): „Ceny jednostkowe umożliwiają konsumentom dokonanie porównania cen między produktami tego samego rodzaju, w różnej wielkości opak owaniach, a tym samym pozwalają im dokonać świadomego i najkorzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru. Dodać do tego jedynie można, że cena i cena jednostkowa stanowią podstawowe kryterium informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pienięż nych.” W innym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 19 listopada 2015 r., VI SA/Wa 1406/15 orzekł: „(…) wszystkie towary muszą być oznakowane ceną oraz Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 ceną jednostkową w sposób jednoznaczny i zarazem niebudzący wątpliwości oraz umożliw iający porównanie cen. Nie ulega również wątpliwości, że cena oraz cena jednostkowa są pojęciami różnymi, albowiem cena oznacza cenę sprzedaży, zaś cena jednostkowa jest ceną za jednostkę miary określonego towaru i może - lecz nie musi - być równa cenie sp rzedaży.” Obowiązek uwidaczniania cen i cen jednostkowych jest to obowiązek informacyjny o charakterze przedumownym, czyli dotyczy okresu podejmowania decyzji przez konsumenta przed zawarciem umowy. Realizacja tego obowiązku ma przyczynić się do podjęcia d ecyzji w zakresie zawarcia umowy z przedsiębiorcą. Każdorazowe naruszenie obowiązków w zakresie informowania o cenach, oceniać należy w kontekście ryzyka dokonania przez konsumenta zakupu bez możliwości pełnego rozeznania. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 , wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Przepis ten nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną, choćby naruszenie miało charakter jednostkowy, a w trakcie kontroli przystąpiono do wyk onywania zaleceń inspektorów i na dzień wszczęcia postępowania wszystkie nieprawidłowości zostałyby wyeliminowane. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał ww. obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcją administracyjną (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 683/22). W przedmiotowym przypadku zastosowano w stosunku do strony art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach a nie art. 6 ust. 2, gdzie górny próg wymiaru kary wynosi 40 000 zł. Tym samym kara pieniężna w wysokości 2 7 00 zł stanowi 13,5 % górnego progu wymiaru kary (20 000 zł) i nie ma charakteru ekscesywnego w stosunku do ww. przedsiębiorcy , który zadeklarował, że jest średnim przedsiębiorcą w myśl art. 7 ust. 1 pkt 3 Praw a prze dsiębiorców . Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębior cę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajo wymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.2), zwane dalej „rozporządzeniem 2017/2394/UE”. Stopień naruszenia obowią zków – Prezes Urzędu określa stopień naruszenia obowiązków jako istotny, ponieważ stwierdzono brak cen i cen jednostkowych , co narusz a art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Oceniaj ąc stopień naruszenia obowiązków przedsiębiorcy należy uznać, że c harakter i waga naruszenia tych obowiązków były istotne. Przedsi ębiorca nie uwidaczniając cen i cen jednostkowych towarów, naruszył obowiązek określony w art. 4 ust. 1 ustawy, a tym samym prawo konsumentów do rzetelnej informacji w Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 tym zakresie. Brak uwido cznienia ceny i ceny jednostkowej stwierdzono w odniesieniu do 16 ze 113 sprawdzonych wyrywkowo towar ów, co stanowiło około 14% skontrolowanych towarów . Przyjąć należy, iż nieuwidocznienie cen sprzedaży i cen jednostkowych towarów stanowi znaczne naruszenie praw nabywców . N ie uwidocznienie cen jednostkowych dla towarów uniemożliwia kupującym porównanie cen podobnych artykułów oferowanych w różnych ilościach (gramaturach lub objętościach) i w rezultacie dokonanie najkorzystniejszego wyboru. Działania te uderzają w interesy ekonomiczne konsumentów i ograniczają swobodę zawierania umów. O rgan I instancji przyjął, że czas trwania naruszenia rozpoczął się w dniu stwierdzenia nieprawidłowości, który jednocześnie był pierwszym dniem kontroli, tj. 20 czerwca 2024 r., a zakończył się w momencie usunięcia przez przedsiębiorcę stwierdzonych nieprawidłowości. , co stwierdzone zostało jeszcze przed zakończeniem kontroli. Odnosząc się do przesłanki dotychczasowej działalności przedsiębiorcy , w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków, to należy wskazać co następuje. Organ I instancji wziął pod uwagę fakt, że jest to pierwsze naruszenie przez przedsiębiorcę w ostatnich 12 miesiącach przepisów w zakresie uwidaczniania cen towarów. Analizuj ąc przedmiotową przesłankę organ I instancji uwzględnił również okoliczność, że strona prowadzi działalność gospodarczą od maja 2002 r., a więc od stosunkowo długiego czasu, w związku z czym uznał, iż winna ona wykazać się znajomością podstawowych przepisó w dotyczących tej działalności i je stosować. Na uwzględnienie zasługuje natomiast pozytywna postawa strony wobec wyeliminowania stwierdzonej nieprawidłowości już w toku kontroli . Odnosząc się do przesłanki wielko ści obrotów i przychodu przedsiębiorcy - oc eniając tą przesłankę wzięto pod uwagę dane finansowe uwidocznione na portalu Ministerstwa Sprawiedliwości „ Przeglądarka dokumentów finansowych”. Powyższe opiera się na przychodach spółki ujawnionych w dokumencie stanowiącym „informację i objaśnienia do b ilansu” za okres od 1 stycznia 2023 r. do 31 stycznia 2023 r. Strona została zakwalifikowana do kategorii średnich przedsiębiorców, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 3 Prawa przedsiębiorców. W związku z powyższym, Prezes Urzędu wziął pod uwagę okoliczność, że udz iał Strony w obrocie rynkowym jest istotny , a wysokość kary w stosunku do przychodu nie jest dotkliwa dla przedsiębiorcy. Ponadto wskazać należy, że kara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez ustawodawcę unijnego, który w art. 8 dyrektywy 98/6/WE, nakazuje, że kara musi być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012, II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, powinna być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, ma jącym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu , jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone od powiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych, jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliw a. Informacje dostępne w ramach rozporządzenia 2017/2394/UE. Prezes Urzędu przyjął, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach w stosunku do tego przedsiębiorcy nie ma charakteru transgranicznego, z uwagi na to, że przedmiotowa kontrola nie miała charakteru transgranicznego. Tym samym ww. przesłanka nie znajduje w tej sprawie zastosowania. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne było nałożenie na stronę kary Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 pieniężnej w wysokości 2 7 00 zł za nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej informacji o cenach i cenach jednostkowych towarów oferowanych do sprzedaży, wbrew obowi ązkom określonym w art. 4 ust. 1 ww. ustawy. Zaskarżona decyzja zawiera odniesienie do przepisu art. 189f § KPA . Rozpatrzenie przesłanek określonych w tym przepisie art. 189f § 1 KPA ma charakter obligatoryjny, i organ I instancji się z tego obowiązku wywiązał. Natomiast charakter fakultatywny ma przepis art. 189f § 2 i 3 KPA. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 KPA: „ Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” W stosunku do strony nie została wydana decyzja o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ organ nie uwzględnił znikomej wagi naruszenia prawa. Decyzja I instancji zawiera analizę przesłanki wagi naruszenia prawa, której nie oceniono jako znikomej. Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 KPA odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ od stąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszani a prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile strona zaprzestanie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 18 9f § 1 pkt 1 KPA należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszan ia prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wagę naruszenia prawa odnosi się do poz iomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu społecznego, czyli interesu konsumentów. Ustawodawca nigdzie nie wskazał okolicznośc i, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszenia prawa, który ma być "znikomy". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno d o sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcji administracyjnej funkcji ochronnej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 wr ześnia 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się do chronionych wartości i dóbr, to zostały one określone w ustawie o informowaniu o cenach w powiązaniu z motywami (1), (2) i (6) dyrektywy 98/6/WE. Na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, że w aga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE . Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 Motyw (1) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczy niają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami.” Motyw (2) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony; Wspólnota powinna wnieść w ten poziom wkład, prowadząc szczeg ólne działania wspierające i uzupełniające politykę prowadzoną przez Państwa Członkowskie dotyczącą dokładnego, przejrzystego i jednoznacznego informowania konsumentów o cenach oferowanych im produktów.” Motyw (6) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Obowiązek poda wania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób opt ymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań.” Odnosząc się do stwierdzonych na gruncie niniejszej sprawy naruszeń, to należy wskazać, że strona naruszyła zasady przejrzystego funkcjonowania rynku, ponieważ na stronie ciąży ł obowiązek uwidaczniania cen i cen jednostkowych. Nieuwidacznianie cen i cen jednostkowych, narusza zasady określone w motywie (1) dyrektywy 98/6/WE i ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku, skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji ko nsumentom, nie poprawia poziomu ochrony konsumentów a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenac h obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służy przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. W ocenie organu, waga naruszenia prawa nie była znikoma bo nieprawidłowości stwierdzono aż w stosunku do 14% towarów poddanych kontro li , pomimo, że strona była zawiadomiona o zamiarze przeprowadzenia kontroli, którym określono zakres przedmiotowy kontroli . Tym samym nie została spełniona przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w swoim wyroku z dnia 2 lutego 2023 r. , III SA/Gd 496/22 orzekł: „Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma. ” Przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w zakresie realizacji obowiązków informacyjnych określonych ww. ustawą. Tym samym nie zaistniała przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Ocena przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy do organu i jest to kompetencja organu a nie strony czy sądu. Na uwagę zasługuje fakt, że instytucja ta nie ma charakteru wnioskowego, w związku z tym nie ma charakteru uznaniowego, a rozpatrzenie w decyzji ww. przesłanek ma charakter wiążący. „Przesłanka "znikomośc i" uchybienia nie może być rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.” ( Wyrok Naczelnego Sądu Administrac yjnego z dnia 6 czerwca 2023 r., III OSK 2411/21). Natomiast w przypadku odstąpienia od nałożenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA, to zaprzestanie naruszania prawa nie jest jedyną przesłanką, która powinna być spełniona aby w stosunku do strony można było zastosować tę instytucję. Strona nie spełniła przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, ponieważ trudno uznać, że ilość towarów, które były pozbawione cen i cen jednostkowych, można kwalifikować jako znikomą wagę naruszenia prawa. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 Przesłanka zaprze stania naruszania prawa jest rozumiana jako zaprzestanie niedopełnienia obowiązku lub naruszenia zakazu jako zachowania ciągłego, trwałego lub powtarzalnego, polegającego na działaniu lub zaniechaniu. (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 marca 2021 r., III SA/Łd 946/20). W przypadku naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informow aniu o cenach naruszenie polega na nieuwidocznieniu cen i cen jednostkowych . Strona nie dopełniła nałożonego na nią jako na profesjonalistę obowiązku i zaniechała uwidaczniania cen i cen jednostkowych w swoim sklepie. Strona podjęła działania naprawcze, po nieważ w trakcie kontroli uzupełniła brakujące ceny i ceny jednostkowe. Przede wszystkim należy wskazać, że fakt zaprzestania naruszania przepisów prawa i podjęcia działań naprawczych, nie zwalnia strony z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzonych w chwili kontroli. Poza tym usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania prawa. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów lecz należy usunąć skutki naruszenia. (patrz: wyrok Naczelnego S ądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19). Powyższe jest niemożliwe w przypadku gdy chodzi o obowiązek informacyjny przedumowny (przed zawarciem umowy z konsumentem), a taki obowiązek informacyjny został określony w art. 4 ust. 1 ustaw y o informowaniu o cenach, ponieważ jest to niewykonalne po zawarciu umowy z konsumentem. W orzecznictwie sądów administracyjnych wychodzi się z założenia, że zaprzestanie przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samoistnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary. W swoim wyroku z dnia 9 lutego 2021 r., (sygn. akt: VII SA/Wa 1485/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł: „ (…) odstąpienie od nałożenia kary jest uwarunkowane spełnieniem drugiego z warunków wymienionych w tym przepisie, tj. zaprzestania przez stronę naruszania prawa, a zatem przywrócenie przez stronę stanu zgodnego z prawem. Z kolei zaprzestanie przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samoistnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary, jeżeli waga nar uszenia prawa nie była znikoma.” Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że nie zaistniała podstawa do zastosowania w niniejszym przypadku instytucji odstąpienia od wymierzenia kary w myśl art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie zn ajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 KPA z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Do nałożenia administracyjnej kary pieniężne j za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, co wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Przepis art. 189f § 1 pkt 2 KPA nie ma w tym przypadku zastosowania, ponieważ inny orga n nie nakładał na przedsiębiorcę na terenie podlegającemu kognicji Podkarpackiego WIIH kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 KPA gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedsta wienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 KPA organ administracji publicznej w Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy wskazać, że art. 189f § 2 KPA nie rodzi obowiązku obligatoryjnego do jego zastosowania przez organy. Świadczy o tym zwrot „organ może”. Przepis ten ma charakter fakultatywny i jest ograniczony przesłanką „ jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałoż ona administracyjna kara pieniężna.” To organ dokonuje oceny, czy wydanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym narusz eniu prawa, pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa Urzędu, realizacja obowiązku informacyjnego, który ma charakter przedumowny nie może być dokonana po zawarciu umów z konsumentami. Po wyższy przepis nie ma zastosowania w stosunku do naruszenia obowiązków informacyjnych ponieważ późniejsze powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna k ara pieniężna. Przede wszystkim nie jest możliwe ustalenie kręgu podmiotów czyli konsumentów płacących gotówką czy pobierających paragony. Realizacja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez konsumentów jest nieskuteczna. Tym samym powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W swoim wyroku z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „Postanowien ie, o którym mowa w art. 189f § 2 KPA ma charakter fakultatywny i może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna.” Kara pieniężna za naruszenie obowiązków informacyjnych, o któr ych mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach pełni funkcję represyjną i prewencyjną. Jej wymierzenie ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym. Dlatego też nie jest możliwe zastosowanie art. 1 89f § 2 KPA, ponieważ celem jest prewencja ogólna i szczególna. Odnosząc się do pozostałych zarzutów strony, że brak uwidocznienia informacji o cenie i cenie jednostkowej nie wynikał ze złej woli lecz ze zmian osobowych w kierownictwie sklepu a co za tym idzie z samej organizacji pracy a i towary w większości należały do grupy drobnych towarów eksponowanych na specj alnych stojakach. Odnoś n ie stwierdzenia strony , że ujawnione niezgodności nie były działaniem wynikającym ze złej woli, wskazać należy, że przesłanką odpowiedzialności z tytułu naruszenia obowiązków, o których mowa w ustawie o informowaniu o cenach jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez przedsiębiorcę nałożonych prawem obowiązków. Mając więc na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej, bez znaczenia pozostają okoliczności, w wyniku których strona dopuściła się nieprawidłowości, gdyż karę wym ierza się za samo naruszenie prawa. Bez znaczenia jest zatem, czy naruszenie jest spowodowane zmianami kadrowymi oraz czy powsta ły one ze złej woli lub jej braku. Już sam fakt ujawnienia nieprawid łowości nakłada na organ administracyjny obowiązek wszczęci a i przeprowadzenia post ępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji. Również rodzaj towarów i ich umieszczenie na specjalnych stojakach nie ma znaczenia dla sprawy. Ustawodawca nie uzależnia zastosowania art. 6 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach od winy przedsiębiorcy. Tym samym nie ma znaczenia, czy naruszenie Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 obowiązków nastąpiło z winy umyślnej lub nieumyślnej przedsiębiorcy. Odpowiedzialność za delikt administracyjny oparta jest na przesłance obiektywnego naruszenia prawa. Główną funkcją odpowiedzialności administracyjnej stanowi funkcja szeroko pojętej prewencji. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 630/18). Do obowiązków przedsiębiorcy należy taka organiz acja działalności gospodarczej, by nie naruszała ona przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Dla uwolnienia się od odpowiedzialności nie jest więc wystarczające wykazanie braku winy. Eksponowanie okoliczności mających przekonywać o nieprawidłowościach, czy też błędach w działaniu pracowników świadczy o braku właściwej organizacji pracy przedsiębiorstwa. Błąd ludzki nie może być okolicznością egzonerującą naruszanie prawa. Z przepisu § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen można wywieś ć, że uwidacznianie cen przez przedsiębiorcę powinno nastąpić przed momentem udostępnienia danego towaru do sprzedaży konsumentowi, o czym świadczy zdanie: „cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów”. Jakakolwiek inna wykładnia tego przepisu umożliwiająca przedsiębiorcy, uwidacznianie cen w miejscu, które nie jest ogólnodostępne lub nie jest dobrze widoczne dla konsumentów jest błędna. Powyższe oznacza, że w momencie zaproszenia do punktu sprzedaży konsumentów cena i cena jednostkowa towaru powinny być uwidocznione. Odnosząc się do stanowiska strony, że w kontrolowanym sklepie sprzedaż odbywa się w sposób tradycyjny , co umożliwia uzyskanie informacji na temat kupowanego towaru od sprzedawcy , to należy wskazać, że ustawa o informowaniu o cenach wymaga uwidaczniania cen w sposób wizualny a nie odsyłania konsumentów do sprzedawcy w celu uzyskania informacji o cenach. W swoim wyroku z 28 września 2021 r. (sygn. akt II GSK 805/21) Naczelny Sąd Ad ministracyjny zajął stanowisko o niedopuszczalności indywidualnej konsultacji z klientem. Strona również podniosła, że przedstawiony wynik finansowy, to nie zysk wypracowany na działalności podstawowej lecz skutek sprzedaży nieruchomości. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, że art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy o informowaniu o cenach nie ogranicza obrotów i przychodu do działalności w zakresie handlu detalicznego tylko dotyczy wszystkich obrotów i przychodu danego przedsiębiorcy uzyskiwanych ze wsz ystkich rodzajów działalności. Odnosz ąc się do sytuacji finansowej strony, a w szczególności do kosztów prowadzenia działalności handlowej w placówkach wielkości kontrolowanego sklepu należy wskazać, iż zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy przy ustalaniu wysokości kary bierze się pod uwagę wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy. Przepis ten nie ogranicza zatem organu wymierzającego karę do uwzględnienia jedynie obrotów i przychodu przedsiębiorcy z jednej (kontrolowanej) placówki, a wskazuje na całość jego obrotów i przychodu. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w swoim wyroku z dnia 18 września 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1223/24 orzekł: „Należy podkreślić, że wskazana dyrektywa wymiaru kary ma charakter podmiotowy, czyli odnosi się do przedsiębi orcy, nie zaś przedmiotowy, gdyż nie odnosi się do skonkretyzowanej działalności gospodarczej prowadzonej przez tego przedsiębiorcę, ani tym bardziej do konkretnego miejsca prowadzenia działalności, które zostało poddane kontroli. Zatem to wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy jako takiego, niezależnie od rodzajów prowadzonej działalności, miejsca/miejsc prowadzenia działalności czy kontroli związanej z jednym rodzajem działalności, jest uwzględniana przy wymiarze kary.” Na tej podstawie, Prezes Urzę du stwierdza, że zarzuty strony są oczywiście bezzasadne. Oceny czy strona wypełniła normę sankcjonowaną dokonuje organ. Strona nie wypełniła obowiązków nałożonych na stronę w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 Organ I instancji nałożył na st ronę karę za naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Naruszenie normy sankcjonowanej automatycznie spowodowało zastosowanie normy sankcjonującej z art. 6 ust. 1 ww. ustawy. Nałożona na stronę kara pieniężna jest typową karą administracyjną , której zastosowanie jest możliwe w razie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, a odpowiedzialność administracyjna, jaka z tego tytułu powstaje, ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka związanego z wykonywaną działalnością (por. wyrok NS A z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Mając na uwadze charakter od powiedzialności administracyjnej (sankcji administracyjnej), bez znaczenia pozostają okoliczności, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w efekcie kontroli, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie praw a. W stosunku do strony stwierdzono naruszenie prawa, co implikuje zastosowanie normy sankcjonującej i nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 KPA Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w m ocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez Organ drugiej instancji oceny, że decyzja Organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez Org an drugiej instancji. Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez Organ pierwszej instancji oraz uznał, że Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej zasadnie nałożył na ww. przedsiębiorcę decyzją z dnia 30 grudnia 2024 r. (nr akt kontroli: DP.8361.53.2024), administracyjną karę pieniężną w wysokości 2 700 zł za niewykonanie wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach obowiązku uwidocznienia dla konsumenta w miejscu sprzedaży detaliczn ej cen i cen jednostkowych. Tym samym decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektor a Inspekcji Handlowej z dnia 30 grudnia 2024 r. (nr akt kontroli: DP.8361.53.2024) powinna pozostać w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Rzeszowie w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stan ie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/