DIH-III-84/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 20 czerwca 2025 r. DIH - 3.707.29.2025.AWS DECYZJA DIH - 3.84.2025 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), po przepro wadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę Kamilę Kubacką prowadzącą działalność gospodarczą od nazwą JAKADU Kamila Kubacka w Dąbrówce, od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Hand lowej z 20 stycznia 2025 r. (nr akt sprawy: UH.8361.294.2022), nakładającej na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 2 500 zł (słownie: dwa tysiące pięćset złotych 00/100), na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ww. ustawy oraz wskazanych w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidacznia nia cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776), tj. uwidocznienia cen w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości w związku z brakiem określenia ilości potraw w odniesieniu do wszystkich 8 skontrolowanych pozycji cennika – Prezes Urzędu Ochrony Ko nkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 27 - 31 października 2022 r. inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, (zwanego dalej „Wielkopolskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”), działając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z 27 października 2022 r. (nr upoważnienia: UH.8361.294.2022), przeprowadzili kontrolę w restauracji w Poznaniu, należącej do ww. przedsiębiorcy (zwanego dalej również „ stroną”, „stroną postępowania” lub „przedsiębiorcą”). Kontrolę poprzedzono skierowaniem do ww. przedsiębiorcy zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli z 13 października 2022 r. (sygnatura: UH.8360.235.2022), na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, ze zm.), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców” . W piśmie wskazano zakres przedmiotowy kontroli obejmujący: ocenę prawidłowości przekazywania konsumentom informacji o cenach oraz rzetelność uwi daczniania cen. Z awiadomienie doręczono stronie 18 października 2022 r. Czynności kontrolne przeprowadzono w obecności przedsiębiorcy, któremu p rzed przystąpieniem do czynności kontrolnych, okazano legitymacje służbowe oraz doręczono za pokwitowaniem upowa żnienie do przeprowadzenia kontroli, wraz z p ouczeniem Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, stanowiącym załącznik do ww. upoważnienia do kontroli. W toku kontroli sprawdzono prawidłowość uwidaczniania cen oferowanych produktów, na zgodnoś ć z przepisami ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach” oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen”. W dniu rozpoczęcia kontroli ustalono, że w restauracj i, w której strona prowadziła działalność gospodarczą, znajdował się ogólnodostępny cennik (menu) oferowanych do sprzedaży dań, zawierający łącznie 8 pozycji. W odniesieniu do wszystkich 8 potraw znajdujących się w cenniku stwierdzono brak uwidocznionych ilości potraw, do których odnosi się podana cena. Były to następujące potrawy: 1) Porządny chleb na zakwasie i masło z pestkami dyni, w cenie 12,00 zł, 2) Paluchy habanero z dipem pumpkin spice i kwaśną śmietaną, w cenie 21,00 zł, 3) Sałatka z pieczonego kalafiora, piklowane kurki i koperek, w cenie 26,00 z ł, 4) Tatar z rydzyków wielkopolskich z żółtkiem, natką pietruszki, szalotką i musztardowym miso, w cenie 44,00 zł, 5) Spaghetti di sedano rapa w sosie puttanesca z bazylią i świeżo tartym chrzanem, w cenie 38,00 zł, 6) Ziemniaczki i brukselka na klarowanym maśle, polski hoisin, zielony pieprz i dymka, w cenie 26,00 zł, 7) Sery z charakterem, jesiennymi owocami i miodem, w cenie 40,00 zł, 8) Śmietankowo - kakaowe krówki, w cenie 9,00 zł. Ponadto stwierdzono, że w restauracji brak było cennika oferowanych do sprzedaży win (s zczegółowy wykaz win znajduje się w aktach sprawy) . Powyższe stanowiło naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz wymagań określonych w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . U stalenia kontroli udokumentowano w protokole z 31 października 2022 r. (nr akt kontroli: UH.8361.294.2022) oraz w dołączonej do niego dokumentacji. Do protokołu strona nie wniosła uwag w przewidzianym ustawowo terminie. 27 października 2022 r. przedsiębiorca złożył oświadczenie o swojej przynależności do grupy mikroprzedsiębiorców, zgodnie z art. 7 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, natomiast 30 października 2022 r. drogą elektroniczną (e - mail) przekazał informację o przychodach za 2021 r. , do której dołączył uzupełnione menu potraw oraz kartę win . P ismem z 13 grudnia 2022 r., na podstawie art. 61 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej „ k pa”, Wielkopols ki WIIH zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu post ępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na niego kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu niewykonania obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, tj. uwidocznienia cen w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości w związku z brakiem określenia ilości potraw oraz nieuwidocznienia cennika oferowanych wyrobów (win) , informując o przysługującym mu prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Ww. pismo doręczon o stronie 15 grudnia 2022 r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Wielkopolski WIIH decyzj ą z 13 stycznia 2023 r. (nr akt sprawy: UH.8361.294.2022), nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy, tj. uwidocznienia cen w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości w związku z brakiem określenia ilości potraw oraz nieuwidocznienia cennika oferowanych wyrobów (win) . D ecyzja doręczon o stronie 16 stycznia 2023 r. 9 lutego 2023 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej również: „Prezesem UOKiK” bądź „organem drugiej instancji”), otrzymał za pośrednictwem Wielkopolskiego WIIH, złożone przez przedsiębiorcę pismo z 27 stycznia 2023 r. ( nadane 30 stycznia 2023 r. w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego), zawierające odwo łanie od ww. decyzji . W tymże odwołaniu strona (reprezentowana przez pełnomocnika) zaskarżyła w całości wydaną decyzję i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania; ewentualnie o zmianę tej decyzji i obniżenie nałożonej kary pieniężne j do wysokości 500 zł. Ponadto, strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do odwołania, w tym pisma księgowego, wykonującego usługi księgowe dla strony, jak również przesłuchania strony odwołującej na okoliczności wskazane w odwołani u. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów: 1) art. 7 w związku z art. 77 § 1 k pa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która nar usza słuszny interes obywateli, w szczególności pominięcie następujących faktów: rzeczywistych „przechodów” strony z prowadzonej działalności gastronomicznej (w tym w stosunku do przychodów uzyskiwanych z innego rodzaju działalności - działalności agencyjn ej), sposobu informowania gości o cenach i rodza jach oferowanego wina, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 2) art. 8 k pa, poprzez nieprzyczynienie się do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować ró wność wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębienia zaufania obywatela do organów państwa; 3) art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach (w „brzemieniu” obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania), poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że strona nie u widoczniła cen oferowanych towarów w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen; 4) § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zakres zastosowania tego prz episu odnosi się również do napojów oferowanych przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność usługową w zakresie gastronomii, podczas gdy przepis ten stanowi katalog zamknięty w zakresie oferowanych produktów (potraw, wyrobów i wyżywienia), a więc nie odn osi się do oferowanych napojów, wskutek czego prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że strona nie była zobowiązana do prowadzenia cennika napojów; 5) § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, poprzez jego błędną wykładnię i uzna nie, że przedsiębiorca prowadzący działalność usługową w zakresie gastronomii zobowiązany jest do wskazywania w cenniku przy oferowanych potrawach wagi potrawy (rozumianej jako ilość potrawy), podczas gdy prawidłowa wykładnia celowościowa tego przepisu, wo bec braku definicji legalnej pojęcia ilość potrawy , prowadzi do wniosku, że jako ilość potrawy należy rozumieć liczbę serwowanych w lokalu potraw według podanej w cenniku ceny, a nie wagę każdej potrawy; Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 6) art. 189f § 1 k pa, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie nie wystąpił przypadek znikomej wagi naruszenia prawa, podczas gdy całokształt okoliczności, nieuwzględnionych przez organ pierwszej instancji, prowadzi do wniosku, że naruszenie wskazanych w uzasadnieniu zas karżonej decyzji przepisów w sposób rozumiany przez Wielkopolskiego WIIH, stanowiło przypadek znikomej wagi; 7) art. 189f § 2 i 3 k pa, poprzez ich niezastosowanie i nieodstąpienie od wymierzenia kary, podczas gdy zastosowanie tego przepisu było obowiązkiem or ganu pierwszej instancji i zostały mu dostarczone dowody usunięcia naruszenia prawa, co sam organ potwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a więc w takim przypadku jego obowiązkiem było odstąpienie od wymierzenia kary i poprzestanie na pouczeniu; 8) ar t. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach (w „brzemieniu” obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przy całokształcie niniejszej sprawy, w tym przy uwzględnieniu faktów pominiętych przez organ pierw szej instancji, zasadne jest obciążenie strony karą pieniężną w wysokości 10 000 zł, podczas gdy (niezależnie od zarzutów przywołanych wyżej), biorąc pod uwagę charakter pieniężnej kary administracyjnej, która ma funkcję przymuszającą do prawidłowego stoso wania prawa, a nie funkcję odwetową, właściwa wysokość tej kary nie powinna przekraczać 500 zł. Pismem z 15 lutego 2023 r. ( nr DIH - 3.707.1 9 .2023.AŁ), Prezes UOKiK poinformował stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępow ania, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Niniejsze zawiadomienie doręczono stronie 21 lutego 2023 r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Po prz eprowadzeniu postępowania administracyjnego, 9 marca 2023 r. Prezes UOKiK wydał decyzję (DIH - III/24/2023) , ( nr sprawy: DIH - 3.707.19.2023.AŁ), w której zdecydował o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wielkopolskiego WIIH z 13 stycznia 2023 r. (nr akt spr awy: UH.8361.294.2022) wymierzającej stronie karę pieniężną . Niniejszą decyzję doręczono przedsiębiorcy 22 marca 2023 r. 14 marca 2023 r. Prezes UOKiK otrzymał pismo przedsiębiorcy zatytułowane „ PISMO ODWOŁUJĄCEJ ” (opatrzon e datą 7 marca 202 3 r.). W piśmie pełnomocnik przedsiębiorcy poinformował, że odwołująca w 2021 r. poniosła stratę w wysokości około 13 000 zł, zaznaczając równocześnie, że nałożona na nią kara pieniężna pozostaje w rażącej dysproporcji z osiąganymi przez nią dochodami. Do niniejszego pis ma strona załączyła pismo księgowego (z biura rachunkowego) z dnia 7 marca 2023 r. na potwierdzenie okoliczności poniesionej straty finansowej ( tj. oświadczenie o przychodach netto osiągniętych w 2021 r. oraz dochodu przed opodatkowaniem osiągniętego w 2021 r. z tytułu prowadzonej przez ww. przedsiębiorcę działalności gastronomicznej ) , a ponadto fotografie regałów z winami oraz butelek ułożonych według ceny. 25 kwietnia 2023 r. przedsiębiorca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decy zję Prezesa UOKiK (DIH - III/24/2023) z 9 marca 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Wielkopolskiego WIIH (nr akt sprawy: UH.8361.294.2022). Do skargi strona dołączyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji . W uzasadnie niu strona podniosła, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody , wskazując , że poniosła znaczące koszty związane z funkcjonowaniem winiarni, co wynika z dokumentów księgowych potwierdzających stratę w wysokości 13 000 zł. Zdaniem strony ska rżącej nałożona kara pieniężna pozostaje w rażącej dysproporcji z osiąganymi dochodami. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, p o rozpoznaniu wniosku strony o wstrzymanie wykonania decyzji W ielkopolskiego WIIH z 13 stycznia 2023 r. (nr UH.8361.294.2022 ) postanowił odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W wydanym 22 września 2023 r. postanowieniu (sygnatura akt: V SA/Wa 1109/23) Sąd stwierdził, że strona skarżąca na poparcie swoich obaw nie pr zedstawiła żadnych dowodów, które umożliwiłyby s ądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.) . P onadto Sąd uznał, że samo przekonanie strony o tym, że na skutek wykonania decyzji może dojść do wyrządzenia znacznej szkody nie przemawia za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. P o rozpoznaniu przedmiotowej sprawy , 13 marca 2024 r. Woj ewódzki Sąd Administracyjny wydał wyrok (sygnatura akt: V SA/Wa 1109/23), w którym uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa UOKiK z 9 marca 2023 r. (DIH - III/24/2023) w przedmiocie kary pieniężnej oraz poprzedzającą ją decyzję Wielkopolskiego WIIH z 13 stycznia 2 023 r. (nr UH.8361.294.2022) nakładającą na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł , na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach z tytułu naruszenia obowiązku określonego w art. 4 ust. 1 tej ustawy. Sąd podzielił stanowisko or ganów pierwszej oraz drugiej instancji w zakresie naruszenia przez przedsiębiorcę przepisów dot. cen i ich uwidaczniania tj. braku informacji odnośnie ilości (gramatury) oferowanych potraw. Jednocześnie wskazał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana w mocy decyzja organu pierwszej instancji zapadła bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla podjętych rozstrzygnięć tj. z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego wynikających w szczególności z przepisów art. 7, art. 8, ar t. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k pa. Sąd zobowiązał organ pierwszej instancji do dokonania merytorycznej i kompleksowej oceny sprawy, również z uwzględnieniem wagi i okoliczności naruszenia prawa i podnoszonych przez stronę okoliczności w kontekście prze słanki „interesu publicznego”. W oparciu o zebrany w toku kontroli materiał dowodowy , w zakresie oznaczonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 marca 2024 r. (sygnatura akt: V SA/Wa 1109/23), na podstawie art. 61 § 1 i § 4 k pa, Wielkopolski WIIH pismem z 20 grudnia 2024 r., zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie w przedmiocie nałożenia na niego kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, w związku z nieuwidocznieniem przez przedsiębiorcę w cenniku (menu) ilości 8 rodzajów potraw i wyrobów. W piśmie , organ pierwszej instancji wskazał, że strona może brać czynny udział w każdym stadium postępowania, w szczególności może wypowiadać się co do zebranych dowodów oraz zapoznać się ze zgromadzonymi w tej sprawie materiałami, przedstawić stanowisko w sprawie oraz składać wnioski dowodowe, w terminie 14 dni od daty doręczenia zawiadomienia. Ponadto, Wielkopolski WIIH zwrócił się do strony o przesłani e informacji o wielkości obrotów i przychodu osiągniętych przez stronę w 2023 r. – w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. Jak wynika z akt sprawy niniejsze pismo zostało doręczone stronie 31 grudnia 2024 r. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie, stron a (reprezentowana przez pełnomocnika) w piśmie z 14 stycznia 2025 r. (zatytułowanym „PISMO STRONY” ; data wpływu do Wielkopolskiego WIIH : 16 stycznia 2025 r.) wskazała, że informacja o przychodach z działalności gospodarczej w 2021 r. uzyskana od księgowego przedsiębiorcy znajduje się w aktach sprawy i została złożona do odwołania z 27 stycznia 2023 r. Następnie strona stwierdziła, że niezrozumiałym jest domaganie się przez organ dalszych informacji Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 o przychodach z kolejnych lat działalności i zbieranie prze z organ danych o przedsiębiorcy – bez podstawy prawnej, szczególnie, że sprawa administracyjna trwa wyłącznie z winy organu, którego decyzja została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Równocześnie, strona wniosła o odstąpienie od na łożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 k pa , względnie art. 189f § 2 i 3 k pa. Strona wskazała na „niesprawiedliwe” postępowanie organu administracji, który po wydaniu przez WSA w Warszawie wyroku odstąpił od wcześniejszych bezpodstawnych zarzutó w dotyczących braku cennika win oferowanych u przedsiębiorcy. Strona wyraziła przekonanie, że organ administracji kontynuuje prowadzenie po latach przeciwko obywatelowi postępowania administracyjnego i mimo to, że obywatel przez te wszystkie lata wykonuje podniesione przez organ zalecenia i w żaden sposób nie narusza praw konsumentów, a sąd administracyjny przyznaje mu rację co do zarzutów stawianych organowi, nazywając decyzję „krzywdzącą”. Strona nadmieniła również, że S ąd zwrócił uwagę na wysokość nałożo nej kary (w połowie maksymalnej wysokości), a więc w niezwykle wysokiej , nieprzystającej do wagi naruszonych przez skarżącą obowiązków. Nadto strona stwierdziła, że nałożenie na stronę jakiejkolwiek kary pieniężnej będzie z tego powodu rażąco niesprawiedli we i sprzeczne ze wszystkimi celami nakładania kar administracyjnych. W uzupełnieniu strona dodała, że przed kontrolą organu nie wpływały żadne zastrzeżenia, uwagi od konsumentów skarżących się na braki ilości potraw, zaś kontrola organu była pierwszą kont rolą. Przedsiębiorcy nie można zatem zarzucić świadomego działania i łamania udzielonych przez organ zaleceń. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego , Wielkopolski WIIH decyzją z 20 stycznia 2025 r. (sygnatura: UH.8361.294.2022), wymierzył przeds iębiorcy karę pieniężną w wysokości 2 500 zł (słownie: dwa tysiące pięćset złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach - za naruszenie obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ww. ustawy oraz wskazanych w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, tj. braku ilości potrawy lub wyrobu, do którego odnosiła się cena, które stwierdzono w odniesieniu do wszystkich 8 skontrolowanych pozycji cenowych. W treści ww. decyzji organ stwierdził m. in., że „przedmiotem postępowania w przedmiotowej sprawie jest nałożenie kary w trybie art. 6 ust. 1 ustawy tylko w zakresie uchybień, co do których na kanwie ww. wyroku Wojewódzki ego Sądu Administracyjnego, nie powstały wątpliwości. W tym zakresie należało przyjąć, że kontrolowany przedsiębiorca nie uwidocznił ilości dania lub wyrobu przy wszystkich potrawach i wyrobach, znajdujących się w cenniku - menu .”. Ww. decyzję doręczono stro nie 30 stycznia 2025 r. 24 lutego 2025 r. Prezes UOKiK otrzymał, za pośrednictwem Wielkopolskiego WIIH odwołanie strony od ww. decyzji wraz z aktami sprawy. W piśmie tym, opatrzonym datą 9 lutego 2025 r. (nadanym w placówce operatora pocztowego Poczty Pols kiej 11 lutego 2025 r.; data wpływu do Wielkopolskiego WIIH : 14 lutego 2025 r.), strona zaskarżyła decyzję Wielkopolskiego WIIH z 20 stycznia 2025 r. w całości. Jednocześnie, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania; ewentual nie – zmianę zaskarżonej decyzji i obniżenie nałożonej kary pieniężnej do wysokości 500 zł. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 k pa w związku z art. 77 § 1 k pa poprzez m. in. niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędne rozpatrzenie ca łości materiału dowodowego; 2) art. 189f § 1 k pa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że w sprawie nie wystąpił przypadek znikomej wagi naruszenia prawa; 3) art. 189f § 2 i 3 k pa poprzez ich niezastosowanie i nieodstąpienie od wymierzenia kary w sytuacji, gdy dostarczone zostały dowody usunięcia naruszenia prawa; Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 4) art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż zasadne jest obciążenie odwołującej karą administracyjną w wysokości 2 500 zł , podczas gdy właś ciwa wysokość nałożonej kary nie powinna przekraczać 500 zł . Pismem z 3 marca 2025 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona pismo ( zawiadomienie o wszczęciu postępowania ) odebrała 25 marca 2025 r., lecz nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia i nie wypowiadała się w sprawie. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku p ostępowania organ odwoławczy dokonuje oceny czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany d alej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego , w myśl art. 127 § 2 k pa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej , Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Stos ownie do art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Jak wska zuje ustawodawca w definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, przez „ cenę ” należy rozumieć wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę (inaczej cenę sprzedaży), natomi ast przez „ cenę jednostkową towaru (usługi) ” – cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru lub usługi, którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Sposób uwidaczniania cen towarów lub usług dodatkowo regulują przepisy rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Rozporządzenie to stanowi w § 9 ust. 1 , że przedsiębiorca prowadzący działalność usługową w zakresie gastronomii lub hotelarstwa uwidacznia ceny oferowanych potraw, wyrobów, noclegów, wyżywienia i innych oferowanych usług w cenniku, zaś w § 9 ust. 2, że cennik, o którym mowa w ust. 1, zawiera także aktualne informacje umożliwiające konsumentom identyfikację ceny z potrawą lub wyrobem, w szczególności pełną nazwę potrawy lub wyrobu, pod którą jest on sprzedawany, oraz określenie ilości potrawy lub wyrobu , do których się odnosi. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o cenach, wojewód zki inspektor IH nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Przepis ten, w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi IH wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje o bowiązku określonego w ww. przepisach, chociażby naruszenie miało charakter jednostkowy, a w trakcie kontroli przystąpiono do wykonywania zaleceń inspektorów i na Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 dzień wszczęcia postępowania wszystkie nieprawidłowości zostałyby wyeliminowane. Dowiedzenie, że określony podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcją administracyjną. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się następujące pr zesłanki: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawie nia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość ob rotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego r ozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006 /2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, ze zm.). Przepisy ustawy o informowaniu o cenach nie regulują kwestii odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, w związku z czym stosownie do art. 189a § 2 k pa, zastos owanie mają w tym zakresie przepisy art. 189f k pa. Zgodnie z art. 189f pkt 1 i 2 k pa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub została ona prawomocnie ukarana za wykr oczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Niniejsze postępowanie administracyjne prowadzone jest w związku z odwołaniem wniesionym przez przedsiębiorcę od decyzji Wielkopolskiego WIIH 20 stycznia 2025 r. (nr akt kontroli: UH.8361.294.2022) na mocy, której na przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 2 500 zł (słownie: dwa tysiące pięćset złotyc h) z tytułu niewykonania obowiązków , o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach w związku z naruszeniem § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Czynności kontrolne prowadzone wobec strony postępowania wykazały jednoznacznie , iż przedsiębiorca w przypadku wszystkich 8 oferowanych do sprzedaży potraw, wyrobów uwidocznił ceny w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości - w związku z brakiem określenia ilości (gramatur) potraw ( dla których podano jedynie ich nazwy i ceny), co s tanowiło naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Wielkopolski WIIH zdecydował o nałożeniu, w drodze decyzji administra cyjnej, kary pieniężnej na przedsiębiorcę, który nie dopełnił wskazanych wyżej obowiązków. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 Po ponownym, szczegółowym przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym protokołu kontroli (nr akt kontroli: UH.8361.294.2022) oraz ustaleń w nim zawartych, organ drugiej instancji nie miał wątpliwości, że doszło do naruszenia przepisów dotyczących uwidaczniania cen przez przedsiębior ę . Jednocześnie, Prezes UOKiK wskazuje, że organy Inspekcji Handlowej przy ustalaniu wysokości nakładanej kary pien iężnej są zobowiązane, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, do uwzględnienia następujących kryteriów : stopnia naruszenia obowiązków, dotychczasowej działalności przedsiębiorcy, wielkości jego obrotów i przychodu oraz sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych. Po wnikliwym , ponownym przeanalizowaniu przedmiotowej sprawy Prezes UOKiK doszedł do wniosku , że Wielkopolski WIIH uwzględnił i prawidłowo ocenił wszystkie ustawowe przesłanki, czemu dał wyraz w treści wydanej decyzji. W zakresie przesłanki pierwszej – stopnia naruszenia ustawowych obowiązków, Prezes UOKiK podziela stanowisko organu pierwszej instancji, który stwierdził, że przedsiębiorca w stopniu wysokim naruszył obowiązujące przepisy, ponieważ przy wszystkich 8 pozycjach potraw /wyrobów konsumenci pozbawieni zostali informacji o ich ilościach (gramaturach) jakie mogli otrzymać za wskazaną cenę. Tym samym, w istotny sposób naruszone zostało prawo konsumentów do rzetelnej informacji w tym zakresie, co skutkowało ograniczeniem możliwości świadomego wyboru potraw/wyrobów. W związku z tym, że konsument nie uzys kał dostępu do informacji przedstawionych w sposób jednoznaczny, a zarazem niebudzący w ątpliwości tak , aby móc ocenić relacje pomiędzy ceną, a ilością potrawy czy wyrobu , którą planował nabyć . Powyższe nie pozwala uznać, że przedsiębiorca wywiązał się z ustawowych obowiązków. Należy przede wszystkim podkreślić, że stwierdzone w toku kontroli uchybienia dotyczyły wszystkich pozycji potraw/wyrobów uwidocznionych w cenniku – menu . Zatem, charakter i waga naruszenia ustawowych obowiązków były istotne. Oceniając kwestię czasu trwania naruszenia obowiązków, organ zauważył, że wszczęcie kontroli u przedsiębiorcy zostało poprzedzone skierowaniem do niego (13 października 2022 r.) zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, które zawierało m. in. informację o przedmiotowym zakresie kontroli. Kontrolę organ rozpoczął po upływie ponad tygodnia od zawi adomienia przedsiębiorcy, tj. 27 października 2022 r. Zatem, od momentu odebrania zawiadomienia strona miała czas, by należycie przygotować się do kontroli. Jednak jak wykazała kontrola tego nie uczyniła, czego dowodem są stwierdzone nieprawidłowości. Doda ć należy również, przedsiębiorca zaprzestał naruszania prawa dopiero w wyniku przeprowadzonej kontroli. Prezes UOKiK zauważył, że organ pierwszej instancji wymierzając przedsiębiorcy karę wziął również pod uwagę kryterium jakim jest dotychczasowa działaln ość podmiotu, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, uzyskane przez przedsiębiorcę ewentualne korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem ww. obowiązków. W zakresie niniejszej przesłanki organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że wobec przedsiębiorcy nie odnotowano wcześniej naruszenia obowiązków wynikających z ustawy o informowaniu o cenach. Nie pominięto również faktu, że w toku kontroli strona podjęła dobrowolne działan ia naprawcze i usunęła nieprawidłowości , co stanowi okoliczność łagodzącą w sprawie . W ramach oceny tej przesłanki organ zauważył, że przedsiębiorca (na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego) nie odniósł się do kwestii związanych z uzyskaniem przez niego (ewentualnych) korzyści majątkowych lub strat w związku z naruszeniem ustawowych obowiązków. Kwestię tę poruszył dopiero na etapie postępowania odwoławczego , Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 informując, że taka korzyść nie została przez odwołującą odniesiona, oraz nie odnotowa no jakiejkolwiek poniesionej szkody po stronie klientów . Odnosząc się do trzeciej przesłanki - wielkość obrotów i przychodu - wskazać należy, że pismem z dnia 20 grudnia 2024 r. (doręczonym w dniu 31 grudnia 2024 r.) Wielkopolski WIIH wezwał stronę do prze kazania informacji o wielkości obrotów i przychodu osiągniętych w 2023 r. Strona nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie – nie przekazała aktualnych danych, lecz stwierdziła m. in. że „niezrozumiałe jest domaganie się przez organ dalszych informacji o przycho dach z kolejnych lat działalności i zbieranie przez organ danych o przedsiębiorcy bez podstawy prawnej (…)”. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji przy miarkowaniu wysokości kary uwzględnił deklarowany przez przedsiębiorcę status, zgodnie z któr ym należy on do kategorii mikroprzedsiębiorców. Oznacza on, że udział kontrolowanego przedsiębiorcy w obrocie rynkowym jest jednym z najmniejszych. W ocenie Prezesa UOKiK kara w wysokości 2 500 zł nałożonej niniejszą decyzją stanowi skuteczne narzędzie egz ekwowania realizacji obowiązków nałożonych ustawą. W ysokość kary pieniężnej ustalona na poziomie 2 500 zł stanowi zaledwie 12,5% górnego wymiaru kary . Wymierzona w tej wysokości kara jest zatem adekwatna do naruszenia. Wyartykułować należy przy tym, że wym iar kary uwzględnia przede wszystkim fakt naruszenia praw i interesów konsumentów, którzy w przypadku wszystkich 8 oferowanych do sprzedaży dań, potraw zostali pozbawieni jasnych i rzetelnych informacji o ich ilościach (gramaturach). Jednocześnie, dotkliwo ść nałożonej kary pozostaje na takim poziomie, który w zestawieniu z wielkością przychodu przedsiębiorcy, nie spowoduje wyeliminowania kontrolowanego z rynku i pozwoli na dalsze prowadzenie działalności w sposób zgodny z przepisami ustawy i z poszanowaniem praw konsumentów oraz zasad konkurencji. Organ miał na uwadze również, by kara była proporcjonalna do celu, jaki ma zostać osiągnięty poprzez jej nałożenie, jak również, by uciążliwość sankcji administracyjnej pozostawała na poziomie akceptowalnym dla prz edsiębiorcy. Ponadto, w zakresie przesłanki zawartej w art. 6 ust. 3 pkt 4 ustawy o informowaniu o cenach organ stwierdził, że przesłanka ta nie znajduje zastosowania, ponieważ kontrola przeprowadzona przez Inspekcję Handlową nie była kontrolą przeprowadz oną w sprawach transgranicznych. Mając na względzie powyższe, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, organ drugiej instancji uznał odwołanie strony za niezasadne. W opinii Prezesa UOKiK, wymierzona stronie przez Wielkopo lskiego WIIH kara została ustalona w sposób prawidłowy, w oparciu o przesłanki zawarte w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i znajdowała potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wykazane w toku kontroli nieprawidłowości , które polegały na braku określenia ilości potraw/wyrobów w przypadku wszystkich 8 pozycji potraw/wyrobów podanych w cenniku (menu), do których odnosiła się cena, bez wątpienia naruszały interesy konsumentów. Zdaniem Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji słusznie uznał , iż strona dopuściła się naruszenia wymagań prawnych w zakresie informowania konsumentów o cenach usług, w stopniu uzasadniającym wymierzenie kary pieniężnej. Prezes UOKiK stwierdza, że niniejsze prowadzone postępowanie w sprawie nałożenia kary administra cyjnej dotyczy nieprawidłowości polegających na braku uwidocznienia w cenniku ilości (gramatur) potraw i wyrobów oferowanych w lokalu przedsiębiorcy. Organ drugiej instancji zauważa przy tym, że Wielkopolski WIIH odstąpił od ukarania przedsiębiorcy w zakre sie braku cennika win, ponieważ miał na względzie przyjętą w treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 marca 2024 r. (sygnatura akt: V SA/Wa 1109/23) ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (nr Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 UH.8361.294.2022). P rzedm iotem postępowania w niniejszym postępowaniu jest nałożenie na przedsiębiorcę kary w trybie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z tym, że kontrolowany podmiot nie uwidocznił ilości (gramatury) wyrobów znajdujących się w menu – cenniku. W skazać w tym miejscu trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił argumentację organu w kwestii naruszeń związanych z brakiem ilości (gramatur) w przypadku 8 potraw, dań w cenniku, ponieważ wskazał m. in., że: „W ocenie Sądu nie można za aprobować stanowiska Strony skarżącej odnośnie braku naruszenia cyt. przepisów odnośnie umieszczenia listy produktów wymienionych w menu o ich cen bez informacji odnośnie ilości (gramatury) oferowanych potraw. Organy prawidłowo w świetle cyt. przepisów stw ierdziły, że możliwość dokonania porównania cen w przypadku potraw jest realizowana poprzez zawarcie w cenniku (menu) ilości (gramatury) danej potrawy. Określenie ilości potrawy w inny sposób niż poprzez wagę lub pojemność (…) nie daje konsumentowi możliwo ści dokonania rzeczywistej weryfikacji oferowanej ilości potrawy i jej skonfrontowania z przedstawioną ceną, a tym samym dokonania porównania i podjęcia decyzji o zakupie w sposób świadomy i niebudzący wątpliwości.”. P rezes UOKiK analizując akta przedmioto wej sprawy zauważył również, że kontrolowany podmiot nie zgłaszał uwag do poczynionych przez organ pierwszej instancji ustaleń faktycznych, udokumentowanych w protokole kontroli (nr UH.8361.294.2022). Zatem, protokół, który został osobiście podpisany przez przedsiębiorcę, korzysta z wiarygodności treści w nim zawartych i stanowi dokument urzędowy potwierdzający naruszenie prawa. Jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 27 lutego 2020 r. w sprawie sygn. VI SA/Wa 2107/19 (lex nr 3034 073): „Protokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej , ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędow ego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny.” . W przedmiotowej sprawie Warmińsko - Mazurski WIIH wydając zaskarżoną decyzję opierał się na Protokole kontroli i st anie faktycznym w nim przedstawionym, natomiast strona nie przedstawiła żadnych dowodów pozwalających na podważenie wiarygodności tego Protokołu. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 20 sierpnia 2019 r., sygn. II SA/Łd 485/19: „Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić.” Strona postępowania w złożonym odwołaniu zaskarżyła decyzję Wielkopolskiego WIIH w całości. Ponadto, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji i obniżenie nałożonej kary do wysokości 500 zł. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1) naruszenie art. 7 k pa w związku z art. 77 § 1 k pa – poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli, a w szczególności poprzez pominięcie nastę pujących faktów: - nienaruszania prawa przez odwołującą konsekwentnie od 28 miesięcy – od czasu kontroli, a więc stan naruszenia prawa trwał przez kilka dni, podczas gdy od ok. 840 dni stanu naruszenia prawa nie ma; Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 - nieuwzględnienia podanych do akt sprawy przychodów odwołujących za rok 2021, a więc za okres poprzedzający kontrolę, z którego wynikało, że przychód ten wyniósł 64.000 (przed opodatkowaniem), a ostateczny wynik to strata ok. 12.000 zł, więc odwołująca nie odniosła żadnego zysku. Zdaniem strony n ie znajduje żadnych postaw prawnych żądanie organu przedstawienia dokumentów księgowych za kolejne okresy, bowiem powinien być brany stan faktyczny z roku poprzedzającego wszczęcie kontroli; - braku szkody po stronie konsumentów w związku z brakiem gramatury dań w menu w trakcie kontroli, co ma znaczenie dla wymiaru kary pieniężnej; 2) naruszenie art. 189f § 1 k pa – poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie nie wystąpił przypadek znikomej wagi naruszenia prawa, podczas gdy całoks ztałt okoliczności, nieuwzględnionych przez organ niższego stopnia , prowadzi do wniosku, że sposób naruszenia wskazanych w uzasadnieniu decyzji przepisów, stanowił przypadek znikomej wagi; 3) naruszenie art.189f § 2 i 3 k pa – poprzez ich niezastosowanie i nie odstąpienie od wymierzenia kary, podczas gdy zastosowanie tego przepisu było obowiązkiem organu i zostały mu dostarczone dowody usunięcia naruszenia prawa, co organ sam potwierdził w uzasadnieniu decyzji, a więc w takim przypadku jego obowiązkiem było odst ąpienie od wymierzenia kary i poprzestanie na pouczeniu; 4) naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przy całokształcie niniejszej sprawy, w tym przy uwzględnieniu faktów pominiętych przez o rgan niższej instancji, zasadne jest obciążenie odwołującej karą w wysokości 2 500 zł, podczas gdy biorąc pod uwagę charakter kary administracyjnej, która ma funkcję przymuszającą do prawidłowego stosowania prawa, a nie funkcję odwetową, właściwa wysokość nałożonej kary nie powinna przekraczać 500 zł. W uzasadnieniu strona zaznaczyła, że wydana decyzja jest drugą decyzją wydaną w związku z kontrolą przeprowadzoną w październiku 2022 r. (pierwsza została uchylona przez WSA w Warszawie, który wskazał, że kara pieniężna powinna być karą sprawiedliwą, adekwatną do wagi naruszenia i odpowiadającą celom, dla których jest stosowana). Dodatkowo, strona podkreśliła, że organ w przedmiotowej sprawie nie uwzględnił lub nie nadał odpowiedniej wagi wszystkim czynnikom, j akie powinien wziąć pod uwagę, tj. przede wszystkim nie uwzględnił faktu, że stwierdzone naruszenie prawa nie niosło ze sobą żadnego skutku w sferze prawnej konkretnego konsumenta. Zdaniem strony organ nie ustalił, że konkretny konsument nie mógł podjąć św iadomej decyzji , a tym samym powstała po jego stronie szkoda. Organ ograniczył się do stwierdzenia, że taka sytuacja mogła mieć miejsce i na tym poprzestał rozważania. Tym samym organ nie ustalił wymaganego przez ustawę czynnika w postaci rzekomych korzyści majątkowych odniesionych przez stronę odwołującą w związku z naruszeniem prawa (taka korzyść nie została przez odwołującą odniesiona). Strona stwierdziła dalej, że żaden z klientów, w tym żaden z klientów przebywających w lokal u w trakcie kontroli, nie złożył skargi na naruszenie ich praw; tym samym brak było poniesienia jakiejkolwiek szkody. W dalszej kolejności strona odwołująca zaznaczyła, że działalność gastronomiczna (jak wskazuje sama nazwa lokalu jest skierowana na prowa dzenie winiarni, natomiast menu składające się z posiłków jest dodatkiem do serwowanych w tym miejscu win, ponieważ klienci przychodzą do lokalu przede wszystkim w celu konsumpcji wina. Trudno więc uznać, że domawiając do wina posiłki kierować się będą gra maturą. Nie kwestionując więc obowiązku dodawania w menu wagi potrawy, nie można uznać, że naruszenie tego Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 13 obowiązku w jednym tygodniu pracy restauracji doprowadziło do rzeczywistego poszkodowania któregokolwiek z klientów lokalu. Ponadto, w ocenie strony organ niedostatecznie ocenił, że poza kilkoma dniami w październiku 2022 r. menu w lokalu zawierało gramaturę, a więc od ponad 28 miesięcy w lokalu nie występuje naruszenie prawa. Według odwołującej upływ czasu ma znaczenie pierwszorzędne, w przeciwieństwi e do organu, który uważa, że nie ma on znaczenia przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej. Strona stwierdza, że skoro od dwóch lat nie dochodzi do naruszania prawa w lokalu , to rażąco niesprawiedliwym jest nakładanie tak wysokiej kary za naruszenie prawa z 2022 r., gdyż „przez ten czas” odwołująca wprowadza do menu gramaturę zgodnie z wytycznymi Inspekcji. Na koniec strona dodała, że nałożenie kary w wysokości 2 500 zł jest nie tylko niecelowe (bowiem odwołująca jest konsekwentna w przestrzeganiu przepisów ustawy o informowaniu o cenach), ale także obiektywnie niesprawiedliwe. Odnosząc się do ww. zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, Prezes UOKiK stwierdza, że argumentacja w nim zaprezentowana nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wsk azać należy, że zasadnicze znaczenie dla przedmiotowej sprawy mają ustalenia poczynione przez Wielkopolskiego WIIH, a te dowodzą jednoznacznie, że w pierwszym dniu kontroli, w lokalu przedsiębiorcy, brak było informacji dotyczących ilości (gramatur) względ em wszystkich 8 skontrolowanych pozycji cennika (menu), do których odnosiła się podana cena. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że waga i okoliczności naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do zasadności nałożenia w tej sprawie kary pienięż nej. Z uwagi na powyższe ustalenia, przedmiotowe postępowanie zakończone zostało wydaniem decyzji z dnia 20 stycznia 2025 r. (znak: UH.8361.294.2022) o nałożeniu na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o c enach. Strona postępowania podnosząc zarzut naruszenia art. 7 k pa w związku z art. 77 § 1 k pa wskazała w odwołaniu na pominięcie faktu nienaruszania prawa przez odwołującą „konsekwentnie od 28 miesięcy – od czasu kontroli” . Podkreślała przy tym, że „stan naruszenia trwał przez kilka dni, podczas gdy od ok. 840 dni stanu naruszenia prawa nie ma” . Po przeanalizowaniu powyższego zarzutu strony Prezes UOKiK stwierdza, że jest on całkowicie chybiony. Prezes UOKiK wskazuje przy tym, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest znajomość przepisów dotyczących jego działalności oraz ich respektowanie. Przepisy te stwierdzają jednoznacznie, iż to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za niezrealizowanie obowiązków wynikających z ustawy o informowaniu o cenach. Podmiot gospod arczy zobowiązany do stosowania prawa i w tym zakresie powinien zorganizować działalność placówki, którą prowadzi w taki sposób, by nie doszło w niej do naruszeń obowiązujących przepisów. Zaznaczyć należy również, że w sytuacji, gdy przedsiębiorca decyduje się na prowadzenie działalności gospodarczej, to rozsądnym jest oczekiwanie od niego, iż będzie się stosował do obowiązujących przepisów prawa i za każdym razem nadzorował, by wszystkie wymagane informacje zostały uwidocznione dla klientów w prowadzonym p rzez niego lokalu. Przepisy te są prawem powszechnie obowiązującym i dotyczą każdego przedsiębiorcy, bez wyjątku, w tym przedsiębiorcy prowadzącego działalność związaną z gastronomią. Organ drugiej instancji stoi na stanowisku, że czynność polegająca na um ieszczeniu , podaniu, wywieszeniu wymaganych informacji dla klientów – w tym przypadku dot. ilości, gramatur potraw – obok podanej ceny i nazwy potrawy, dania, jest okolicznością całkowicie zależną od przedsiębiorcy i nie wymagającą od niego Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 14 podejmowania ja kichś skomplikowanych zabiegów . Obowiązkiem strony, która dopuściła się naruszenia prawa, było także uzupełnienie w sposób należyty brakujących informacji (ilości potraw/wyrobów) w lokalu przedsiębiorcy, ich przywrócenie do stanu zgodnego z prawem. Z kole i o koliczność długotrwałego „konsekwentnego” nienaruszania prawa, chociaż może pozytywnie świadczyć o stronie, pozostaje bez wpływu na dowiedzione jej naruszenie, które miało miejsce w pierwszy m dniu kontroli przeprowadzonej przez organ, tj. 27 październik a 2022 r. To, że strona usiłuje wskazywać na fakt, że przez długi okres czasu nie naruszała przepisów tj. od czasu kontroli, nie stanowi jednak jej usprawiedliwienia i nie zwalnia jej z odpowiedzialności za powstałe w toku kontroli naruszenia . Należy zauwa żyć, że obowiązujące przepisy prawa nie uzależniają wysokości wymiaru kary od okresu, w którym w ogóle nie dochodziło do naruszania prawa, tj. od kiedy strona przestrzegała przepisy ani też nie stanowią podstawy do jej złagodzenia. Trzeba zaakcentować, że kara pieniężna została nałożona na stronę w związku z niezrealizowaniem konkretnych obowiązków wskazanych w ustawie o informowaniu o cenach. Na leży z całą stanowczością podkreślić, że s trona powinna zawsze wykazywać się znajomością i przestrzeganiem przepi sów dot. prowadzonej działalności, w tym istotnych z punktu widzenia ochrony interesów i praw konsumentów. Natomiast c zas naruszenia ma znaczenie przy miarkowaniu wysokości kary (jest jednym z ustawowych kryteriów), o czym mowa w art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy o informowaniu o cenach. Prezes UOKiK zauważył, że organ dokonując kompleksowej oceny ustawowych przesłanek uwzględnił również, w ramach oceny dotychczasowej działalności przedsiębiorcy, przesłankę jaką jest czas trwania naruszenia. Jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji, przy ocenie czasu trwania naruszenia nie bez znaczenia pozostawała okoliczność uprzedniego skierowania do strony zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, w którym organ wskazał zakres przedmiotowy kontroli oraz planowany term in jej przeprowadzenia. Pomimo tego doszło do stwierdzenia naruszenia przepisów ww. ustawy. Powyższe prowadzi do konkluzji, że gdyby kontrola organu nie odbyła się, strona w dalszym ciągu mogłaby naruszać - bez konsekwencji – przywołane wyżej przepisy, poz ostając w przeświadczeniu, że opracowany przez nią cennik (bez podania informacji o ilości (gramaturze) dań/wyrobów) jest właściwy. Wskazując na naruszenie art. 7 Kpa oraz art. 77 § 1 k pa, strona w dalszej kolejności stawia zarzut „nieuwzględnienia podanyc h do akt sprawy przychodów odwołujących za rok 2021”, w przypadku których odnotowano stratę ok. 12 000 zł. Stwierdza przy tym, że żądanie przedstawienia dokumentów księgowych za kolejne okresy przez organ nie znajduje żadnych podstaw prawnych, gdyż powinie n być (w tym przypadku) brany stan faktyczny z roku poprzedzającego wszczęcie kontroli. Odnosząc się do powyższego, organ drugiej instancji stwierdza, że jednym z kryterium branym pod uwagę przy wymierzaniu kary pieniężnej przez organ jest „wielkość obrot ów i przychodu” a nie zaś osiągane, ponoszone przez przedsiębiorcę „straty”. Prezes UOKiK zauważył, że w przedmiotowej decyzji Wielkopolski WIIH uwzględnił ustawowe przesłanki wymiaru kary, zgodnie z regulacją art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, w tym również kryterium jakim jest „wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy”. Zdaniem Prezesa UOKiK, w pełni uzasadnionym było żądanie organu dotyczące przedłożenia informacji o wielkości obrotów i przychodu strony osiągniętych przez stronę w 2023 r. , ponieważ organ stosując się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrażonych w wyroku WSA z dnia 13 marca 2024 r., sygn. V Sa/Wa 1109/23), zobowiązany był do ponownego, szczegółowego zbadania przedmiotowej sprawy, co wiązało Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 15 się z k oniecznością wszczęcia postępowania administracyjnego. Należy zauważyć, że Wielkopolski WIIH dokonując ponownej oceny sprawy, przeprowadzając postępowanie niejako „od nowa” wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w związku z naruszeniem obowiązków wy nikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz wymagań wskazanych w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Żądana informacja o aktualnych wynikach finansowych strony – „wielkość obrotów i przychodu”, nie jest zatem wymys łem ani osobliwością organu, lecz logiczną konsekwencją postępowania organu w związku z orzeczeniem wydanym przez Sąd. Należy w tym miejscu dodać, że pełnomocnik strony odmówił udzielenia informacji o wielkości obrotów i przychodu za rok 2023, w związku z czym organ przy miarkowaniu kryterium dochodowego posiłkował się jedynie oświadczeniem o przynależności strony do kategorii mikroprzedsiębiorców, w rozumieniu art. 7 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. Ponadto, wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie nie nast ąpiło przedawnienie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach . Wobec tego uzasadnionym było żądan i e organu w zakresie wysokości obrotów i przychodu. Nie należy również tracić z pola widzenia faktu, że to „wielkość obrotów i przychodu” jest brana pod uwagę przy wymierzaniu kary, a nie poniesione, odnotowane „straty”. Gdyby nawet przychylić się do argumentacji strony wskazującej na „ stratę ” po stronie pr zedsiębiorcy, to każda niedochodowa czy przynosząca stratę działalność mogłaby być prowadzona de facto niezgodnie z literą prawa, a tym samym mogłaby stanowić podstawę, asumpt do złagodzenia kary lub odstąpienia od jej wymierzenia. Powyższe pozostawałoby w ięc w opozycji do ustaleń stanu faktycznego dokonanego u ww. przedsiębiorcy, które w sposób ewidentny wskazują na naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o cenach oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, tj. brak ilości przy wszystkich potra wach wyrobach, do których odnosi się cena. Powyższe byłoby także sprzeczne z założeniami ustawodawcy wyrażonymi w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. W złożonym odwołaniu strona wskazuje na „brak szkody po stronie konsumentów w związku z brakiem gramatury dań” . Strona przekonana o słuszności swych racji zdaje się tym samym przesądzać o braku szkody po stronie konsumentów. Powyższe stwierdzenie strony, niepoparte żadnymi dowodami jest w ocenie Prezesa UOKiK argumentem chybionym. Nie sposób podzieli ć argumentacji strony, w przekonaniu której uchybienie nie wpłynęło negatywnie na konsumentów, nie wywołało szkody po ich stronie. Wprost przeciwnie, należy jasno wyartykułować, że brak wymaganych informacji o gramaturach w odniesieniu do wszystkich 8 potraw/wyrobów, które im niewątpliwie przysługiwały, wywołał negatywne skutki w odniesieniu do potencjalnych uczestników rynku – konsumentów (w tym przypadku klientów lokalu gastronomicznego), którzy w związku z brakiem jakiejkolwiek informacji o gramatura ch, ilościach dań, wyrobów nie byli w stanie realnie ocenić, czy dana potrawa, danie wyrób, w relacji do zaprezentowanej ceny, jest dla nich odpowiednia, odpowiada ich oczekiwaniom. Tym samym konsumenci nie posiadając dostępu do informacji o ilościach potr aw zostali pozbawieni możliwości porównywania oferty gastronomicznej w sposób swobodny pomiędzy różnymi lokalami, celem dokonania najbardziej korzystnego wyboru dostosowanego do ich możliwości, uwarunkowań ekonomicznych. Naruszono prawo konsumenta do dostę pu przysługujących mu istotnych informacji, a tym samym realna ochrona konsumenta została w tej materii zachwiana . Prezes UOKiK wskazuje dalej, że wbrew twierdzeniu strony, nie doszło do naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k pa, a tym samym w przedmiotowej spr awie nie zaistniał przypadek znikomej wagi naruszenia prawa. Stanowisko Prezesa UOKiK jest w tym względzie zbieżne Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 16 ze stanowiskiem Wielkopolskiego WIIH. O znikomości można mówić w sytuacji, gdy naruszenie wywołało jednostkowe i nieznaczne negatywne skutki w obszarze dóbr chronionych ( A. Cebera, J.G. Firlus, Komentarz do art. 189f Kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] red. H. Knysia - Sudyka, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., Warszawa 2019). Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 kwietnia 2021 r. (sygnatura: III OSK 6997/21): „(…) W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze kon kretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga narus zenia prawa jest znaczna. Istotne jest przy tym, że im wyższa wartość naruszonego lub zagrożonego dobra, tym większe prawdopodobieństwo zakwalifikowania naruszenia prawa jako znacznego. Jeżeli natomiast naruszenie prawa wywołało jednostkowe i nieznacznie n egatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. A. Cebera, J. G. Firlus (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd . II, red. H. Knysiak - Sudyka, Warszawa 2019, art. 189f).” Jak stwierdza dalej s ąd (w tym samym wyroku): „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być jednak rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Natomiast rolą Sądu jest dokonanie oceny czy organ w sposób należyty ustalił wszystkie istotne fakty niezbędne do przyjęcia, iż stwierdzone uchybienie n osi cechy "znikomości" w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Unormowanie w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. umożliwia odstąpienie od nałożenia kary , jeżeli kumulatywnie zostaną spełnione dwie wymienione w nim przesłanki - waga naruszenia prawa jest znikoma ora z strona zaprzestała naruszania prawa. W rozstrzyganej sprawie niewątpliwie druga ze wskazanych przesłanek została spełniona. W odniesieniu zaś do przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa podkreślić należy, że ustawodawca w treści art. 189f § 1 pkt 1 k.p. a nie wyjaśnił jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. W piśmiennictwie wyróżnia się stopnie naruszenia prawa: naruszenia kwalifikowane, naruszenia, które nie mają charakteru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego są istotne, i naruszenie prawa nieistotne. Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałoże nia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 969). Przy określeniu, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy o cenie wagi naruszenia prawa, pomocna jest także treść art. 189d pkt 1 k.p.a. W art. 189d pkt 1 k.p.a. ustawodawca wskazał, że wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. W piśmiennictwie przyjmuje się na tle tego unormowa nia, że uwzględniając dyrektywę wagi naruszenia prawa, organ administracji publicznej powinien ocenić wagę (znaczenie, ciężar gatunkowy) naruszonego zakazu oraz wagę naruszenia zakazu (tak A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administ racyjnego, LEX/el.2020). W orzecznictwie wskazano, że w świetle art. 189f § 1 pkt Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 17 1 k.p.a., stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodza ju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 566/21 LEX nr 3347424). Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) na leży brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń) jak i podmiotowym (np. profesjonalny charakter działalności, czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli t ak, to z jaką formą winy).” Przechodząc na grunt analizowanej sprawy stwierdzić należy, że nie można przedmiotowego naruszenia w tym wagi naruszenia obowiązków poczytywać jako znikome, nawet jeśli strona wykazała się aktywną postawą w zakresie usunięcia ni eprawidłowości. Konsumenci zostali pozbawieni istotnych, podstawowych informacji dotyczących braku gramatur dań wyrobów w cenniku w odniesieniu do wszystkich 8 pozycji cennika, a więc 100% potraw/wyrobów poddanych kontroli. Naruszenie nie dotyczyło więc po jedynczych dań/wyrobów czy nawet ich przeważającej ilości. Należy zauważyć ponadto, że wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W ty m przypadku chodzi o naruszenie interesu społecznego, czyli interesu konsumentów, a więc dobra podlegającemu ochronie. W dalszej kolejności strona podniosła zarzut naruszenia art. 189f § 2 i 3 k pa stwierdzając, że zastosowanie tego przepisu było „ obowiązk iem organu”, zaś organ powinien był odstąpić od wymierzenia kary, gdyż zostały mu dostarczone dowody usunięcia naruszenia prawa (co zostało potwierdzone przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). Odnosząc się do powyższego, Prezes UOKiK pragnie wyjaś nić, że nie ma racji strona twierdząc, że powinnością organu było zastosowanie ww. przepisów. Odnosząc się do powyższego zarzutu przede wszystkim podkreślić trzeba, że zastosowanie regulacji art. 189f § 2 i 3 Kpa odbywa się na zasadzie uznania administracy jnego. Oznacza to, że organ swobodnie (lecz niedowolnie, w granicach przyznanych mu kompetencji) ocenia możliwość skorzystania z niej. Przepis ten ma charakter fakultatywny. W rozpatrywanej sprawie, stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach niewątpliwie wywarło skutki wobec klientów i potencjalnych klientów lokalu prowadzonego przez przedsiębiorcę, którzy zostali pozbawieni przysługujących im informacji w zakresie gramatur względem wszystkich skontrolowanych dań, potraw. Prezes UOKiK p o przeanalizowaniu sprawy doszedł do wniosku, że podjęcie przez stron ę działań naprawczo - korygujących nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zastosowanie tej regulacji byłoby w tym świetle bezcelow e. Na granice dopuszczalności odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 maja 2023 r. (I OSK 957/22), stwierdzając m. in., że: „(…) w celu odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podsta wie art. 189f § 2 i 3 kpa niewystarczające jest ustalenie, że podmiot, na który kara miała zostać nałożona, usunął naruszenie prawa lub powiadomił właściwe podmioty o stwierdzonym naruszeniu prawa, co może nastąpić w ramach postępowania w przedmiocie przyw rócenia stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 189f § 2 kpa wymaga bowiem wprost ustalenia przez organ nakładający karę, że odstąpienie od jej nałożenia pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona. Dopiero stwierdzenie tej okoliczności umo żliwia organowi Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 18 skierowanie do strony postępowania postanowienia, w którym wyznaczy stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa lub powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa. Zastosowanie ar t. 189f § 2 kpa zostało pozostawione uznaniu organu (…). Organ w granicach przyznanego mu uznania uprawniony jest do wydania postanowienia z art. 189f § 2 kpa bądź niewydania takiego postanowienia i nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na zasadach og ólnych.” Strona w odwołaniu podniosła również zarzut naruszenia przepisów art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przy całokształcie niniejszej sprawy, w tym przy uwzględnieniu faktów pominiętych przez organ niższej instancji, zasadne jest obciążenie odwołującej karą administracyjną w wysokości 2 500 zł, podczas gdy biorąc pod uwagę charakter kary administracyjnej, która ma funkcję przymuszającą do prawidłowego stosowania prawa, a nie funkcję odwetową, właściwa jej wysokość nie powinna przekraczać 500 zł. Odpowiadając na powyższe, organ drugiej instancji stwierdza, ż e nie dopatrzył się znamion naruszenia ww. przepisu wbrew temu co usiłuje przeforsować strona. Równocześnie Prezes UOKiK zauważa, że strona stawiając zarzut naruszenia art. 6 ust. 3 ww. ustawy w zasadzie nie precyzuje na czym konkretnie miałoby polegać owo naruszenie przepisu, poza ogólnym wskazaniem, że został on niewłaściwie zastosowany czy uznaniem, że wysokość kary nie powinna przekraczać 500 zł. Biorąc pod uwagę to, że strona wskazywała na naruszenie art. 6 ust. 3 ww. ustawy oraz zakwestionowała wysok ość wymierzonej jej kary pieniężnej , Prezes UOKiK dokonał ponownej analizy ustaleń w tym zakresie. N a podstawie zebranego materiału dowodowego uznał, że dokonana przez Wielkopolskiego WIIH ocena przesłanek, o których mowa w art. 6 ust . 3 ustawy o informowa niu o cenach, dotyczących wymiaru tej kary , była prawidłowa i znajdowała uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Wymiar kary uwzględnia przede wszystkim fakt naruszenia praw i interesów konsumentów, którzy zostali pozbawieni dostępu do rzetelnych, peł nych informacji o cenie zawierzających informację o ilościach (gramaturach) w przypadku wszystkich oferowanych do sprzedaży dań, potraw , do których ta cena się odnosi . Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie strona dla wszystkich 8 pozycji cennik a (100% pozycji objętych kontrolą) nie wykonała obowiązku uwidocznienia ilości potraw, wyrobów, do których odnosiła się cena. Powyższe stanowiło wystarczającą przesłankę do przypisania stronie odpowiedzialności z tego tytułu i wymierzenia jej stosownej kar y pieniężnej. Po uwzględnieniu przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 3 ww. ustawy, stronie wymierzono karę w wysokości 2 500 zł, która stanowi 12,5% górnego wymiaru kary, a tym samym nie została ona ustalona w wysokości maksymalnej, czyli 20 000 zł. Zaz naczyć należy, że o wymiarze kary decyduje organ, który ustala jej wysokość po uwzględnieniu kilku ustawowych kryteriów (do czego jest zobligowany), a nie sam przedsiębiorca, który zdaje się określać/wyznaczać jej wysokość na poziomie do 500 zł. Ponadto, argumentacja strony, zgodnie z którą niejako usiłuje zniwelować skalę popełnione j nieprawidłowości , wskazując, że działalność gastronomiczna stanowi dodatek do działalności przedsiębiorcy, a która głównie skierowana jest na prowadzenie winiarni i stanowi marginalną część jego działalności, a skarżący przede wszystkim zajmuje się sprzedażą win, nie pozwala na uznanie, że nie miała ona żadnego wpływu na powstałe naruszenie w zakresie braku ilości (gramatur) potraw/wyrobów. Skoro przedsiębiorca prowadził zróż nicowaną działalność gospodarczą, to równocześnie powinien był znać i przestrzegać przepisów z zakresu związanego z gastronomią, a więc w tym przypadku również przepisów dotyczących cen. Organ drugiej instancji podkreśla, że działania przedsiębiorcy zgodne z przepisami Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 19 prawa są jego obowiązkiem i bez znaczenia pozostaje fakt, że któraś z działalności jest przeważająca. Prezes UOKiK analizując przypadek strony wziął pod uwagę normę prawną zawartą w art. 189f k pa, tj. instytucję odstąpienia od wymierzenia kary , na którą powołuje się również w odwołaniu strona . Jednakże p o przeanalizowaniu niniejszej sprawy Prezes UOKiK, podobnie jak organ pierwszej instancji, nie znajduje podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 k pa. Przepis art. 189f § 1 pkt 1 kpa statuuje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ mógł odstąpić od nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być „ znikoma ” , przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie or az rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez przedsiębiorcę. Prezes UOKiK wskazuje, że ustawa o informowaniu o cenach implementuje przepisy dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. Urz. WE L Nr 80 s. 27). Dyrektywa ta w motywie (6) preambuły wskazuje, iż obowiązek podawani a ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymal ny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań . Ponadto, celem samej dyrektywy jest ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w celu lepszego prze kazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen. Rzetelna, niebudząca zastrzeżeń informacja o ilości nabywanego towaru jest bardzo istotna w gastronomii i służy właściwemu poinformowaniu nabywcy o cenie potrawy, a także stwarza identyczne warunki dla podmiotów prowadzących działalności gospodarczą. Jak już niejednokrotnie wskazywano, w przedmiotowej sprawie brak wskazanych ilości (gramatur) potraw/wyrobów w cenniku (menu) pozbawił konsumentów prawa do uzyskania należytej i pełnej informacj i o ofercie, które im niewątpliwie przysługiwało. Podkreślić należy, że nieprawidłowości odnotowano względem wszystkich 8 potraw/wyrobów (co daje odsetek nieprawidłowości na poziomie 100%). Wobec powyższego, w żaden sposób wagi naruszenia nie można uznać z a znikomą. Naruszono w sposób istotny prawa konsumenta do dostępu przysługujących mu informacji, a tym samym realna ochrona konsumenta została w tej materii zachwiana. Za spełnioną natomiast można uznać przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszenia, gdyż s trona w toku trwającej kontroli podjęła działania naprawcze. Jednakowoż wskazać trzeba, że przesłanki (znikoma waga naruszenia oraz zaprzestanie naruszenia) muszą być spełnione łącznie, aby organ mógł odstąpić od wymierzenia kary. Jak ustalił Prezes UOKiK, w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania tego przepisu i odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k pa, albowiem nie spełniono warunku kumulatywności ww. przesłanek. Warto wskazać przy tym, że prezentowane powyżej s tanowisko znajduje potwierdzenie chociażby w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. III SA/Gd 160/21, w którym Sąd stwierdził: „by można było odstąpić w trybie art. 189f k.p.a. od nałożenia administracyj nej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga naruszenia musi być znikoma, a strona musiałaby zaprzestać naruszenia prawa, zaś obie te przesłanki muszą zostać spełnione ł ącznie”. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 20 W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka odstąpieni a od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 k pa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawni ony organ administracji publicznej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach stanowi naruszenie o charakterze deliktu administracyjnego, które zagrożone jest karą pieniężną określoną w art. 6 tej ustawy , zaś do nałożenia tej kary uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor IH. Uwzględniając właściwość teryt orialną, w stosunku do strony postępowania w takim zakresie mogły być prowadzone wyłącznie przez Wielkopolskiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Wielkopolskiego WIIH nałożyć kary pieniężnej na stronę za to samo naruszenie, w zwią zku z czym należy przyjąć, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 k pa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. W ocenie organu drugiej instancji, w niniejszym przypadku brak jest również podstaw do zastosowania art. 189f § 2 i 3 k pa, tzn. fakultatywnego odstą pienia od wymierzenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Literalna wykładnia ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 k pa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. A leksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wyst arczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się Stro na, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszan ia przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia.”). W przedmiotowej sprawie Prezes UOKiK nie widzi możliwości zastosowania art. 189f § 2 i 3 k pa, czyli usunięcia skutków naruszenia prawa. Informacje takie jak nazwa potrawy/wyrobu w gastronomii or az jednoznacznie określona gramatura (ilość) potrawy/wyrobu, do którego odnosi się cena - muszą być uwidocznione przed dokonaniem zakupu, tak aby na tej podstawie konsument mógł podjąć w pełni racjonalną decyzję, dostosowaną do własnych potrzeb, uwarunkowa ń i możliwości ekonomicznych. Zatem, uwidocznienie nie tylko cen, lecz również informacji dotyczących ilości potraw/wyrobów/napojów oferowanych w lokalu gastronomicznym jest obowiązkiem przedsiębiorcy i ma charakter obowiązku przedumownego. Nie można uznać za spełniony powyższy warunek, jeśli informacje ilościach (gramaturach) w odniesieniu do wszystkich – 8 rodzajów potraw/wyrobów nie były udostępnione dla konsumentów w momencie oferowania tychże towarów do sprzedaży. Przedsiębiorca wprawdzie zaprzestał na ruszenia, jednakże nie usunął tym samym skutków naruszenia prawa, albowiem stwierdzone w pierwszym dniu kontroli nieprawidłowości pozbawiły nieodwracalnie pewną grupę konsumentów prawa do uzyskania jednoznacznej Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 21 informacji na temat ilości ( gramatur ) dań, p otraw do których przyporządkowano określoną cenę i nazwę . Prezes UOKiK zaznacza przy tym, iż podejmowanie działań naprawczych czy zaprzestanie naruszenia przepisów nie zwalnia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzonych w chwili kontroli. Prezes UOKiK w dalszej kolejności wskazuje, że kara pieniężna wymierzana na gruncie przepisów ustawy o informowaniu o cenach powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lute go 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. Urz. UE L z 1998 r. Nr 80, s. 27, ze zm.), (zwanej dalej: „dyrektywą 98/6/WE”), który stanowi, że musi być ona skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (por . wyroki NSA z dnia 23 maja 2012 r. o sygn. akt II GSK 684/11 oraz z dnia 19 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotk liwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem mającym na celu niedopuszczenie do powstania tych samych lub podobnych nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, czyli właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, prawidłowego uwidaczniania cen, jak również powinna być ona możliwie najmniej uciążliwa. Wszystkie te cele winny być łącznie spełnione, co te ż miało miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Prezesa UOKiK, orzeczona przedsiębiorcy kara na poziomie 12,5% górnego wymiaru kary zapewni realizację wobec przedsiębiorcy funkcji prewencyjnej, a także dyscyplinująco - represyjnej i będzie wystarczającym dla niej ostrzeżeniem i zapobiegnie powstawaniu podobnych nieprawidłowości w przyszłości. Kara w wysokości 2 500 zł będzie również w przekonaniu Prezesa UOKiK karą adekwatną do wagi naruszenia i odpowiadającą celom, dla których jest stosowana. Ponadto, nałożon a w ww. wysokości kara nie stanowi zagrożenia na bytu przedsiębiorcy, a jednocześnie jest na tyle dolegliwa, że spełnia funkcję represyjną. Organ miał na uwadze, by kara sankcji była proporcjonalna do celu, jaki ma zostać osiągnięty poprzez jej nałożenie, jak również by uciążliwość sankcji administracyjnej pozostawała na poziomie akceptowalnym dla przedsiębiorcy. W ocenie Prezesa UOKiK wszystkie te ww. cele nałożona kara spełnia. Odnosząc się natomiast do wniosku strony w zakresie obniżenia nałożonej kary do wysokości 500 zł organ drugiej instancji wyjaśnia, że kwestia ewentualnego obniżenia kary, na którą wskazuje strona, może zostać uwzględniona dopiero po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji, po ewentualnym zastosowaniu ulg w opłacaniu należności publi cznoprawnej, jaką jest kara pieniężna. Organ drugiej instancji nie ma podstaw do obniżenia czy odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy, jeżeli stan faktyczny wprost uzasadnia nałożenie kary w określonym przez Wielkopolski WIIH wymiarze. W kontekście powyższego należy wskazać, że stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, do kar pieniężnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ). W myśl art. 67a § 1 tej ustawy, organ administracji publicznej, który nałożył kary pieniężne – to jest Wielkopolski WIIH – na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publiczny m, może: 1) odroczyć termin płatności kar pieniężnych lub rozłożyć ich zapłatę na raty, 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3) umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę l ub opłatę prolongacyjną. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 22 Mając na względzie zawarty w odwołaniu wniosek strony o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji i obniżenie nałożonej kary pieniężnej należy uznać za niezasadny, w świetle o bowiązujących przepisów prawa w zakresie wymierzania kary pieniężnej na gruncie ustawy o informowaniu o cenach . Dlatego też, postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, a zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna - tj. od dnia otrzymania niniejszej decyzji . Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sen tencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należno ści pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Woj ewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed w szczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowo - administracyjnego. Wniosek t en jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dn ia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administra cyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 23 administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/ Otrzymują : 1) [xxx xxx xxxxxxxx xxxxx xxxxxx xxxxxxxxxx xxxxx xxxxxxx xxx xxxxxxxxxxxxxxx xxxxx xxxxxx xxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxx xxxxxxx xxxxxxxxxx xxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxx xx xxxxx xxxxxx xxxxxx xxxxxxx x xxxxxxx ] 2) Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlow ej