DIH-III-74/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 17 czerwca 2025 r. DIH - 3.707.53.2025.AB DECYZJA DIH.3.74.2025 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), po przepro wadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 24 marca 2025 r. (nr akt: UH.8361.251.2024), na mocy której, na podstawie art. 104 § 1 Kpa oraz art. 41 w związku z ar t. 46 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2227), na przedsiębiorcę Wiesławę Pową s kę prowadzącą działalność gospodarczą pod firma: Wiesława Powąska Handel Hurt – Detal w Kórniku, zwanej dalej: „stroną” lub „przedsiębiorcą”, nałożono karę pieniężną w wysokości 3 500 zł (słownie: trzy tysiące pięćset złotych), wynikającą z art. 41 ustawy o produktach kosmetycznych, za udostępnianie na rynku, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów kosmet ycznych po upływie daty minimalnej trwałości, co stanowi naruszenie art. 5 ww. ustawy , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje ww. decyzję w mocy. Uzasadnienie W dniach 19 – 24 września 2024 r. Inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego W ojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej: „Wielkopolskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, przeprowadzili kontrolę w placówce, należącej do ww. przedsiębiorcy . Zgodnie z art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236), zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców”, nie dokonano zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, ponieważ kontrolę przeprowadzono m.in. na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej. W ramach postępowania kontrolnego inspektorzy sprawdzali prawidłowość oznakowania kosmetyków znajdujących się w ofercie przedsiębiorcy w oparciu o przepisy: − rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczą cego produktów kosmetycznych (Dz. Urz. UE L Nr 342, str. 59 ze zm.), zwane dalej: „rozporządzeniem 1223/2009”, − ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2227), dalej: „ustawą o produktach kosmetycznych”. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 Czynności kontrolne w pierwszym dniu kontroli przeprowadzono w obecności pracownika kontrolowanego przedsiębiorcy, tj. osoby czynnej w lokalu w rozumieniu art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.), a następnie 20 września 2024 r. kontynuowano w obecności osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy. W toku kontroli sprawdzono przestrzeganie dat minimalnej trwałości dla 26 partii produktów kosmetycznych, stwierdzając, że 23 z nich udostępniono d o sprzedaży po upływie daty minimalnej trwałości, co stanowi naruszenie art. 5 ustawy o produktach kosmetycznych. W toku kontroli pracownik kontrolowanego podjął dobrowolne działania naprawcze i wstrzymał od sprzedaży produkty kosmetyczne dla których upłyn ęła data minimalnej trwałości. Powyższe zostało wskazane również w oświadczeniu z 19.09.2024 r. podpisanym zarówno przez pracownika kontrolowanego, jak i osobę upoważnioną do reprezentowania przedsiębiorcy. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole ko ntroli z 24 września 2024 r. (nr akt kontroli: UH.8361.251.2024 ), podpisanym bez uwag przez osobę upoważnioną oraz pracownika kontrolowanego przedsiębiorcy. Zawiadomieniem UH.8361.251.2024 z 17 lutego 2025 r. Wielkopolski WIIH poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, za udostępnianie na rynku, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów kosmetycznych po upływie daty minimalnej trwałości, określonej w art. 41 ustawy o pr oduktach kosmetycznych , pouczając jednocześnie stronę o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572) zwanej dalej „kpa”. 24 marca 2025 r. Wielkopolski WIIH wydał decyzję, nakładającą na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 3 500 zł (słownie: trzy tysiące pięćset złotych 00/100), na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 41 w związku z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o produktach kosmetycznych, za udostępnianie na rynku, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów kosmetycznych po upływie daty minimalnej trwałości . 22 kwietnia 2025 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”, otrzymał przesłane z a pośrednictwem Wielkopolskiego WIIH odwołanie przedsiębiorcy z 4 kwietnia 2025 r. od ww. decyzji. W złożonym odwołaniu strona wniosła o zastosowanie art. 189f § 1 Kpa i odstąpienie od nałożenia kary i ograniczenie się do pouczenia. Powyższy wniosek strona uzasadniła tym, że stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły pojedynczych sztuk, natomiast drogeria prowadzi sprzedaż około 4500 indeksów towarowych, jak również wskazała, że mimo zachowania należytej staranności, przy tak dużym asortymencie zdarzają się syt uacje, w których niektóre produkty przekraczają datę ważności, najczęściej w wyniku ich przypadkowego przesuwania przez klientów. Ponadto strona podkreśliła, że terminy zakwestionowanych produktów były niewielkie, a same produkty zostały natychmiast wycofa ne ze sprzedaży. Zdaniem strony żadne z produktów nie stanowiły zagrożenia zdrowotnego dla konsumentów. Pismem z 28 kwietnia 2025 r. Prezes UOKiK poinformował stronę o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami sprawy i prawie wypowiedzenia się c o do zebranych dowodów i materiałów. Pismem z 12 maja 2025 r. przedsiębiorca w odpowiedzi na powyższe pismo, wniosła o rozważenie zmniejszenia wysokości nałożonej kary pieniężnej o ile argumenty zawarte Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 w odwołaniu nie znajdą uwzględnienia organu odwoławczego. Strona wskazała również, że nałożona kara wpływa niekorzystnie na sytuację finansową strony, gdyż w przeciągu ostatnich lat obroty firmy znacznie zmalały, a zatrudniając 9 pracowników koszty osobowe są coraz wyższe. Prezes U rzędu O chrony K onk urencji i K onsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Przepisy rozporządzenia 1223/2009, w art. 6 wskazują, że dystrybutorzy w ramach swojej działalności podczas udo stępniania produktu kosmetycznego na rynku działają z należytą starannością w odniesieniu do obowiązujących wymogów. Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia 1223/2009, przed udostępnieniem produktu kosmetycznego na rynku dystrybutorzy sprawdzają, czy: − poda ne są informacje dotyczące oznakowania określone w art. 19 ust. 1 lit. a), e) i g) oraz w art. 19 ust. 3 i 4; − spełnione są wymogi językowe określone w art. 19 ust. 5; − nie upłynęła data minimalnej trwałości, o ile ma ona zastosowanie na mocy art. 19 ust. 1 (lit. c). Ponadto zgodnie art. 6 ust. 3, jeżeli dystrybutorzy uznają lub mają powody sądzić, że: − dany produkt kosmetyczny nie jest zgodny z wymogami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu, nie udostępniają produktu na rynku, dopóki nie zostanie on dost osowany do obowiązujących wymogów; − produkt kosmetyczny, który udostępnili na rynku, nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, zapewniają przyjęcie środków naprawczych niezbędnych do dostosowania tego produktu, wycofania go z rynku lub wycofania od użyt kowników końcowych, w razie potrzeby. W myśl art. 2 ust. 1 lit. e i g ww. rozporządzenia „dystrybutor" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, niebędącą producentem ani importerem, która udostępnia produkt kosmetyczny na rynku Wspólnoty, natomiast „udostępnianie na rynku" oznacza każde odpłatne lub nieodpłatne dostarczanie produktu kosmetycznego na rynek Wspólnoty do celów dystrybucji, konsumpcji lub stosowania, w ramach działalności handlowej. Prezes UOKiK wskazuje, że zgodnie z art. 6 r ozporządzenia 1223/2009, dystrybutorzy odpowiadają za udostępnianie na rynku, produktów kosmetycznych po upływie daty minimalnej trwałości, a w tym wypadku jest to kontrolowany przedsiębiorca. Zgodnie z art. 41 ustawy o produktach kosmetycznych kto wprowad za do obrotu lub udostępnia na rynku produkt kosmetyczny po upływie daty minimalnej trwałości, podlega karze pieniężnej w wysokości do 50 000 zł. Odnosząc się do argumentów strony zwartych w odwołaniu , Prezes UOKiK wskazuje, że po analizie całokształtu mat eriału dowodowego organ nie ma wątpliwości, że przedsiębiorca nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków, co w konsekwencji spowodowało, że na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, udostępniał 23 partie produktów kosmetycznych po upływie daty minima lnej trwałości. Sam przedsiębiorca, nie kwestionuje w odwołaniu ustaleń faktycznych a jedynie wskazuje, że nieprawidłowości dotyczyły pojedynczych produktów, 23 partii, tj. pojedynczych sztuk oferowanych wyrobów o wartości Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 250 zł, natomiast w placówce prowadzi sprzedaż 4500 indeksów towarowych , a jednocześnie poinformował, że podjął dobrowolne działania, w związku z czym wniósł o zastosowanie art. 189f § 1 Kpa i odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, poprzestając na pouczeniu. S t rona wskazała również , że mimo zachowania należytej staranności, przy tak dużym asortymencie zdarzają się sytuacje, w których niektóre produkty przekraczają datę ważności, najczęściej w wyniku ich przypadkowego przesuwania przez klientów. Ponadto strona po dkreśliła, że terminy zakwestionowanych produktów były niewielkie, a same produkty zostały natychmiast wycofane ze sprzedaży. Zdaniem strony żadne z produktów nie stanowiły zagrożenia zdrowotnego dla konsumentów. Dodatkowo strona odrębnym pismem zwróciła s ię o ewentualne obniżenie wysokości kary, jeśli organ drugiej instancji nie uwzględni argumentów zawartych w odwołaniu, gdyż nałożona kara wpływa niekorzystnie na sytuację finansową przedsiębiorcy. Prezes UOKiK zauważa, że w toku kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca udostępniał produkty kosmetyczne, których data minimalnej trwałości upłynęła od 1 miesiąca do nawet ponad 4 lat wcześniej. W ocenie zarówno organu pierwszej, jak i drugiej instancji oferowanie do sprzedaży przeterminowanych produktów kosmety cznych stwarza dla konsumentów użytkujących dany produkt realne zagrożenie zdrowia i życia. Jednym z głównych celów nałożenia na przedsiębiorców obowiązków określonych w rozporządzeniu 1223/2009 jest wzmocnienie szeroko pojętej ochrony konsumenta oraz osią gnięcie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi. Dlatego też przepisy ww. rozporządzenia w bardzo szczegółowy sposób określiły obowiązki nakładane na przedsiębiorców, zarówno produkujących, jak również i tych udostępniających produkty kosmetyczne konsument om. Prezes UOKiK podkreśla, że niedopuszczalne jest udostępnianie produktów kosmetycznych po upływie daty minimalnej trwałości. Zachowanie takie stwarza realne zagrożenie zdrowia konsumentów. Producent określając dla produktu kosmetycznego datę minimalnej trwałości zapewnia, że produkt jest bezpieczny do użytku jedynie do tej daty, natomiast nie gwarantuje, że po jej upływie nie wystąpi reakcja niepożądana. Po analizie całokształtu materiału dowodowego, Prezes UOKiK nie ma wątpliwości, że przedsiębiorca ni e wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków, co w konsekwencji spowodowało, że na rynku udostępniał 23 partie produktów kosmetycznych po upływie minimalnej daty trwałości. Należy podkreślić również, że ocenie poddano 26 partii produktów kosmetycznych, z których zakwestionowano ponad 88 procent. Produktów poddanych sprawdzeniu. Wskazywanie jako powodów stwierdzonych nieprawidłowości na dużą ilość asortymentową produktów, czy przypadkowe przesunięcia produktów przez klientów, nie znajdują uzasadnienia. To przedsiębiorca jest zobowiązany do zorganizowania działalności w taki sposób aby nie dochodziło do naruszeń prawa. Dodatkowo mając na uwadze okres jaki upłynął od upływu daty minimalnej trwałości, od 1 miesiąca do nawet ponad 4 lat wcześniej , nie sposób u znać jakikolwiek wskazany przez stronę w odwołaniu argument za zasadny i zgodzić się ze stroną, że dochowała ona należytej staranności przy prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej. Organ drugiej instancji wskazuje również , że kryteria wymiaru kary zostały wprost wskazane w art. 189d K pa i organ pierwszej instancji analizując kwestie wysokości kary także uwzględnił przesłanki w nim zawarte, a mianowicie: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; prawidłowo wskazując, że okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, gdyż udostępnianie na rynk u produktów po upływie daty minimalnej trwałości wbrew Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 art. 5 ustawy o produktach kosmetycznych może negatywnie wpływać na zdrowie konsumentów. Produkty kosmetyczne oferowane po terminie mogą nie posiadać już właściwości, które są deklarowane przez produce ntów, jak również stwarzać realną możliwość wystąpienia niepożądanych skutków ubocznych. Należy tutaj podkreślić, że w ofercie sklepu znajdowały się produkty których data minimalnej trwałości upłynęła od 1 miesiąca do ponad 4 lat wcześniej. Również brak in formacji o wyrządzonych przez te produkty szkodach, nie powoduje zmniejszenia wagi naruszenia prawa, gdyż bezpieczeństwo i zdrowie konsumentów należy w tym wypadku traktować priorytetowo. Analizując czas trwania naruszenia, nie jest łatwo go szczegółowo o kreślić, jednak można by tu było odnieść się do liczby miesięcy od upływu daty minimalnej trwałości dla tych wyrobów, gdyż te wyroby mogły znajdować się tyle czasu w ofercie kontrolowanego przedsiębiorcy. 2) analizując częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara, organ pierwszej instancji wskazał, w 2022 r. podc zas kontroli u przedsiębiorcy stwierdzono naruszenie przepisów rozporządzenia 1223/2009 i w związku z tym na stronę nałożono administracyjną karę pieniężną, decyzją z 28 lipca 2022 r. znak UH.8361.46.2022. 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za prz estępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe – naruszenie art. 5 ustawy o produktach kosmetycznych nie stanowi wykroczenia, ale jest zagrożone administracyjną karą pieniężną; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakł adana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa – organ drugiej instancji wskazuje, że naruszenie prawa powstało wskutek niewykonania obowiązków określonych w powszechnie obowiązujących przepisach prawnych i wynikło z winy strony, która oferowała do sprzedaży wyroby po upływie daty minimalnej trwałości. Należy wskazać, że w myśl art. 6 ust. 2 rozporządzenia 1223/2009 na stronie ciążył obowiązek, jako dystrybutorze, sprawdzenia przed udostepnieniem produktu na rynku czy nie upłynęła jego data minimalnej trwałości , czego nie uczynił . Wielkopolski WIIH właściwie wskazał również, że w istotę prowadzenia działalności gospodarczej wkomponowane jest posiadanie niezbędnej wiedzy, obejmującej znajomość przepisów prawa, tj. aktów delegowanych i akt ów prawodawstwa wspólnotowego, a w przypadk u dystrybutorów produktów kosmetycznych jest działanie z należytą starannością w odniesieniu do obowiązujących wymogów, a przed udostępnianiem produktu kosmetycznego na rynku jest dokonanie jego rzetelnej weryfika cji pod kątem obowiązujących przepisów, m.in. w zakresie sprawdzenia daty minimalnej trwałości i wycofanie takiego produktu z obrotu, w przypadku stwierdzenia jej upływu. Organ drugiej instancji w pełni zgadza się z Wielkopolskim WIIH, że strona nie dochow ała należytej staranności w tym zakresie. 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa – Wielkopolski WIIH wskazał, że przedsiębiorca podjął dobrowolne działania naprawcze poprzez wycofanie z obrotu zakwestionow anych produktów kosmetycznych; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła – w tym miejscu należy wskazać, że strona nie osiągnęła znacznej korzyści w związku z naruszeniem art. 56 ustawy o produktach kosmetycznych, wskazując na wartość zakwestionowanych wyrobów. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 Cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej, a taką właśnie jest kara pieniężna nakładana na podstawie przepisów ustawy o produktach kosmetycznych, jest jej automatyczne stosowanie wobec podmiotu ponoszącego przyp isaną mu obiektywną odpowiedzialność za naruszenie ciążących na nim obowiązków. Samo zaś stwierdzenie – udowodnienie faktu braku właściwej informacji wymaganej przepisami prawa jest wystarczającą przesłanką do nałożenia kary pieniężnej. Nie ma przy tym zna czenia czy niedopełnienie obowiązku nastąpiło z winy (umyślnej czy nieumyślnej) danego podmiotu, czy też nie. Dodatkowo wskazać należy, że ustawa nie przewiduje możliwości badania przez organ Inspekcji Handlowej istnienia winy, bądź jej braku po stronie po dmiotu, u którego ujawniono nieprawidłowości. Zatem samo stwierdzenie w wyniku kontroli, że określony podmiot nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ustawowego powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Żeby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być os trzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępn e były tylko towary z przed upływem daty minimalnej trwałości. Organ drugiej instancji wskazuje, że przepisy ustawy o produktach kosmetycznych stanowią, iż wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada, za udostępnianie na rynku produktu kosmetycznego p o upływie daty minimalnej trwałości, karę pieniężną w wysokości do 50 000 zł. Wymierzając sankcję w tym zakresie posługuje się przy tym swobodnym uznaniem w granicach określonych prawem kryteriów. P rzy ocenie kryteriów wymiaru kary, bierze się pod uwagę łącznie przesłanki zawarte w art. 189d kpa, co też organ pierwszej instancji uczynił. P o dokonaniu oceny stwierdzonych nieprawidłowości , Wielkopolski WIIH ustalił wysokość kary pieniężnej w wysokości 3 500 zł i jest ona, w ocenie Prezesa UOKiK, odpowiednią i zastosowaną prawidłowo, z uwzględnieniem ustawowych kryteriów nałożenia sankcji, jak również kwotą optymalną realizującą zasady skutecznej, proporcjonalnej i odstraszającej kary. Brak jest zatem podstaw do obniżenia administracyjnej kary pieniężnej. Pre zes UOKiK, po przeanalizowaniu sprawy, podobnie jak organ pierwszej instancji nie widzi podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1pkt 1 kpa. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek f aktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie dopełniła obowiązków dystrybutora nałożonych na nią przepisami rozporządzenia 1223/2009, a tym samym naruszyła art. 5 ustawy o produktach kosmetycznych. Organ drugiej instancji wskazuje, że z akaz jakiejkolwiek formy udostępniania, w tym sprzedaży przeterminowanych produktów kosmetycznych ustanowiony został zarówno w prawie wspólnotowym, jak i krajowym, świadczy o randze naruszenia, któremu nie sposób przypisać cech znikomości. Prawodawca dodat kowo zabezpieczył konsumentów, mimo obowiązującego wprost przepisu unijnego rozporządzenia, wprowadzając ograniczenia w ustawie o produktach kosmetycznych. Prezes UOKiK wskazuje, że w toku przeprowadzonej kontroli na 26 partii ocenianych produktów, stwierd zono, że 23 z nich oferowane były po upływie daty minimalnej trwałości, co stanowiło ponad 88 proc. ocenianych. Oferowanie przeterminowanych kosmetyków do sprzedaży wprowadziło konsumentów w błąd, co do ich rzeczywistej przydatności i skuteczności oraz mog ło przyczynić się do negatywnego wpływu ich na zdrowie. Podkreślić należy, że był to już drugi przypadek, kiedy w toku kontroli organ Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 stwierdził, że strona jako dystrybutor udostępniała na rynku przeterminowane produkty kosmetyczne. Mając na uwadze powyżs ze nie można uznać, że waga naruszenia prawa była znikoma, a tym samym przesłanka pierwsza nie została spełniona. Obowiązkiem dystrybutora przed udostepnieniem produktu kosmetycznego na rynku, jest sprawdzenie czy nie upłynęła data minimalnej trwałości, cz ego w niniejszej sprawie kontrolowany nie uczynił, a konsekwencją czego są stwierdzone nieprawidłowości. Za spełnioną można uznać natomiast przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszenia, gdyż strona w wyniku ustaleń kontroli podjęła dobrowolne działania maj ące na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości wycofując kwestionowane produkty z obrotu – nastąpiło to jednak w związku z ustaleniami kontroli. Przesłanki te, jednak muszą być spełnione łącznie, a zatem nie ma podstaw do zastosowania art. 189f § 1 Kpa. Nie została spełniona również przesłanka z pkt 2 art. 189f § 1 kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie karę pieniężną, jak również strona nie zo stała prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, czy też prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zgodnie z § 2 art. 189f k pa w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia do wodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa lub powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z § 3 ww. artykułu organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Prezes UOKiK zwraca również uwagę na zawarte w art. 189f kpa sformułowania "usunięcie narusze nia prawa" oraz "zaprzestanie naruszenia". Jak wskazuje w komentarzu do art. 189f kpa prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie je st tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarze nia z przeszłości, które już zaistniało) (patrz: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz red. prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska ), chociażby w stosunku do konsumentów, którzy wcześniej mogli zakupić prze terminowane produkty. Jednocześnie Prezes UOKiK wskazuje, że okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie dopełniła obowiązków dotyczących produktów kosmetycznych i udostępniała na rynku 23 partie produktów kosmetycznych po upływie daty minimalnej trwałości. Ponadto organ drugiej instancji wskazuje, że fakt zaprzestania naruszania przepisów prawa i podjęcia działań naprawczych, nie zwalnia strony z od powiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzone w chwili kontroli. Mając na uwadze powyższe w ocenie Prezesa UOKiK zastosowanie art. 189f § 2 i 3 kpa nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 41 ustawy o produktach kosmetycznych. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 Po przeprowadzeniu analizy zebranych materiałów dowodowych, Prezes UOKiK wskazuje, że ustalenia kontroli przeprowadzonej przez Wielkopolskiego WIIH dały podstawę do stwierdzenia, że przedsiębiorca, nie wykonał ciążących na nim obowiązków wskazanych w art. 6 ust. 2 rozporządzenia 1223/2009, tj. przed udostępnianiem produktu na rynku nie sprawdził, czy nie upłynęła data minimalnej trwałości, w związku z czym wbrew art. 5 ustawy o produktach kosmetycznych strona ud ostępniała na rynku produkty kosmetyczne po upływie daty minimalnej trwałości. Powyższe dało to podstawę do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 41 ustawy o produktach kosmetycznych. Przepis art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o produktach kosmetycznych nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej nałożyć karę pieniężną na podmiot, który udostępnia na rynku produkt kosmetyczny bez spełnienia obowiązku dystrybutora, o którym mowa powyżej, choćby naruszenie prawa miało charakter jed nostkowy, a w trakcie kontroli przystąpiono do wykonywania zaleceń inspektorów i na dzień wszczęcia postępowania wszystkie nieprawidłowości były wyeliminowane. Prezes UOKiK, podobnie jak organ pierwszej instancji wskazuje, że jednym z głównych celów nałoż enia na przedsiębiorców obowiązków zawartych w ww. rozporządzaniu, jest wzmocnienie szeroko pojętej ochrony konsumenta oraz osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi. Dlatego też przepisy rozporządzenia w sposób bardzo szczegółowy określiły obowi ązki nakładane na przedsiębiorców, którzy nie tylko produkują, ale też udostępniają konsumentom produkty kosmetyczne. Mając powyższe na uwadze organ drugiej instancji nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprz estania na pouczeniu, jak również do obniżenia wysokości kary pieniężnej. Jednocześnie odnosząc się do wskazanego w odwołaniu wpływu kary na sytuację finansową strony, Prezes UOKiK informuje, że zgodnie z art. 189k Kpa § 1 organ administracji publicznej, k tóry nałożył administracyjną karę pieniężną tj. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem publicznym lub ważnym interesem strony, może udzielić ulg w wykonaniu administracyjnej ka ry pieniężnej przez: 1) odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty; 2) odroczenie terminu wykonania zaległej administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty; 3) umorzenie administracyjnej kary pieni ężnej w całości lub części; 4) umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub części. Niniejsze uprawnienie przysługuje stronie po tym, jak decyzja w niniejszej sprawie stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez organ drugiej instancji oceny, że decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez organ drugiej instancji. W związku z powyższym karę administracyjną należy wpłacić na rachunek wskazany w decyzji Wielkopolskiego WIIH w terminie 14 dn i od dnia, kiedy decyzja o nałożeniu kary stała się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarż enia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % w artości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Admin istracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy art. 189i ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz.572). Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/ Otrzymuje: 1) (xxxxxxxxxxxxx) 2) Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej 3) a/a