DIH-III-66/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 10 czerwca 2024 r. DIH.3.707.58.2024.AWS DECYZJA DIH - 3.66.2024 „ informac je prawnie chronione oznaczono [xxx] ” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 202 4 r. poz. 572 ), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 202 4 r. poz. 312 ), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwo łania od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 28 lutego 2024 r. (nr akt kontroli: UH.8361.281.2023), na mocy której przedsiębiorcy TONARI Sp. z o. o. z siedzibą w Poznaniu nałożono, na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), karę pieniężną w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) z tytułu naruszenia art. 4 ust. 1 ww. ustawy w związku z naruszeniem § 9 ust. 2 rozporządzenia Mini stra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776) – Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Od 7 do 10 listopada 2023 r . inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (zwanego dalej: „Wielkopolskim WIIH” bądź „organem pierwszej instancji”), działając na podstawie upoważnienia nr UH.8361.281.2023 z 7 listopada 2023 r. przeprowadzili kontrolę w r estauracji [xxxxxx] w Poznaniu, należącej do przedsiębiorcy: [xxxxxxxxxxx] z siedzibą w Poznaniu (zwanego dalej: „stroną” bądź „przedsiębiorcą”). U przednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236), zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców”, 17 października 2023 r. , skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli, który obejmował sprawdzenie realizacji postanowie ń określonych w ustawie z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej: „ustawą o informowaniu o cenach” oraz rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidacz niania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776), zwanego dalej: „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen”. S trona odebrała z awiadomienie 19 października 2023 r. 2 Czynności kontrolne przeprowadzono w obecności p rezesa z arządu s półki. W toku kontroli inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego WIIH ustalili m.in., że w ogólnodostępnym cenniku (menu) kontrolowanej restauracji znajduje się łącznie 49 pozycji. Przestrzeganie obowiązku uwidaczniania cen oraz ilości oferowanych potraw oraz napojów s prawdzono w odniesieniu do całego menu. Zastrzeżenia wniesiono do 43 pozycji, ponieważ: − przy 41 wyrobach i napojach w cenniku nie podano ilości tychże wyrobów i napojów , do których odnosi się podana cena; − przy 2 napojach, w cenniku uwidoczniono cenę z poda niem dolnego zakresu „od”, a więc w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen; ponadto, nie uwidoczniono ilości tychże napojów , do których odnosi się podana cena. Powyższe stanowiło naruszenie wymogów określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. U stalenia kontroli udokumentowano w aktach sprawy, w tym w szczególności w p rotokole kontroli (nr akt kontroli: UH.8361.281.2023). Strona nie wniosła uwag do ww. p rotokołu kontroli. Szczegółowy opis potraw/wyrobów zakwestionowanych zamieszczono w aktach sprawy. W toku kontroli przedsiębiorca na żądanie inspektorów podjął działania naprawcze i uwidocznił brakujące informacje. W trakcie czynności kontroln ych od przedsiębiorcy odebrano oświadczenie , z którego wynika, iż przedsiębiorca ten należy do grupy mikroprzedsiębiorców, zgodnie z art. 7 oraz art. 55 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców . Na podstawie zebran ego materiał u dowodow ego , pismem z 26 stycznia b r. ( nr UH.8361.281.2023) Wielkopolski WIIH poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w związku z niewykonaniem obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 9 ust. 2 rozporządzen ia w sprawie uwidaczniania cen . W piśmie, stosownie do wymogów art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 poz. 775 ze zm.) , zwanej dalej: „ k pa”, strona została m.in. pouczona o przysługującym jej praw ie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, w tym o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 14 dni od daty doręczenia pisma. Jednocześnie, w tym samym piśmie organ zobligował stronę do przesłania informacji o wie lkości obrotów i przychodu uzyskanych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w 2023 r. , w terminie 7 dni od doręczenia niniejszego pisma. S trona odebrała zawiadomienie 30 stycznia b r. i nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Pismem z 16 lutego b r. (doręczonym Wielkopolskiemu WIIH 19 lutego b r.) do sprawy włączono profesjonalnego pełnomocnika strony, załączając stosowne pełnomocnictwo. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Wielkopolski WIIH , decyzją z 28 lutego b r. ( nr UH.8361.281.2023) , nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, za naruszenie obowiązk ów określony ch w art. 4 ust. 1 tej ustawy oraz wymag a ń wskazany ch w § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, które 3 polegały na: uwidocznieniu cen w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, tj. ze wskazaniem zakresu cenowego „od” (w odniesieniu do 2 napojów) oraz braku określenia w cenniku ilości oferowanych potraw, wyrobów i napojów do których odnosiła się cena (w odniesieniu do łącznie 43 wyrobów i napojów). Powyższa decyzja została doręczona stronie 12 marca b r. Pismem z 1 marca b r. , które wpłynęło 4 marca 2024 r. pełnomocnik strony przekazał do Wielkopolskiego WIIH informację o wielkości obrotów strony osiągniętych w 2023 r. (wynikającą ze „wstępnych ustaleń”). Zaznaczył również, że wskazanie dokładnych wartości zarówno obrotów, jak też przychodu uzyskanego przez stronę w 2023 r. jest aktualnie niemożliwe z uwagi na brak sporządzenia sprawozdania finansowego przez biegłego rewidenta. Informacje te zostaną przekazane organowi niezwłocznie po uzyskaniu ich przez stronę. 10 kwietnia b r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurenc ji i Konsumentów (zwany dalej: „Prezesem UOKiK” bądź „organem drugiej instancji”) otrzymał za pośrednictwem Wielkopolskiego WIIH odwołanie od ww. decyzji. W piśmie (opatrzonym datą 26 marca b r.) pełnomocnik strony, zaskarżając decyzję Wielkopolskiego WIIH w całości, wniósł o zmianę przedmiotowej decyzji o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 7 k pa w związku z art. 8 k pa – poprzez błędną ocenę z ebranego materiału dowodowego i niewzięcie w stopniu wystarczającym pod uwagę braku wcześniejszych naruszeń, wielkości obrotów przedsiębiorcy oraz analizy skali naruszenia i jego wpływu na konsumentów, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że kara w wysokości 5 000 zł jest karą właściwą; 2) art. 189f § 1 ust. 1 k pa poprzez jego niezastosowanie oraz nieodstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej przez organ w sytuacji kiedy naruszenie było znikome, a strona zaprzestała naruszenia prawa. Pismem z 12 kwietnia b r. Prezes UOKiK zawiadomił przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w związku z wniesionym odwołaniem oraz poinformował, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie stronie biorącej udział w postępowani u administracyjnym przysługuje, na mocy art. 10 § 1 k pa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona pismem z dnia 24 kwietnia 2024 r. (data wpływu do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w dniu 8 maja 2024 r.) złożyła pisemny wniosek o przegląd akt sprawy , nie zgłosiła się , a więc ostatecznie nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes U rzędu O ch rony K onkurencji i K onsumentów zważył i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej in stancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz weryfikuje, czy dana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 20 24 r. poz. 312 ), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, w postępowaniu 4 administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewód zkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego , w myśl art. 127 § 2 k pa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej , Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Dodatkowo sposób uwidac zniania cen towarów (lub usług) regulują przepisy rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, przedsiębiorca prowadzący działalność usługową w zakresie gastronomii lub hotelarstwa uwidacznia ceny oferowanych potraw, wyrobów, noclegów, wyżywienia i innych oferowanych usług w cenniku. W świetle § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , cennik, o którym mowa w ust. 1, zawiera także aktualne informacje umożliwiające konsumentom identy fikację ceny z potrawą lub wyrobem, w szczególności pełną nazwę potrawy lub wyrobu, pod którą są one sprzedawane, oraz określenie ilości potrawy lub wyrobu, do której odnosi się cena. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsięb iorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o cenach, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Przepis ten, w sposób niewymagający dodatkowyc h założeń i wykładni, nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku określonego w ww. przepisach, chociażby naruszenie miało charakter jednostkowy, a w trakcie kontroli przystąpio no do wykonywania zaleceń inspektorów i na dzień wszczęcia postępowania wszystkie nieprawidłowości zostałyby wyeliminowane. Dowiedzenie, że określony podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcj ą administracyjną. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się następujące przesłanki: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez t ego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkows kich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między org anami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów 5 prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, z e zm.). W niniejszej sprawie, w wyniku przeprowadzonej kontroli organ p ierwszej instancji ustalił, że w udostępnionym cenniku przy 43 wyrobach i napojach nie określono ilości , do których odnosi się podana cena, a ponadto w odniesieniu do 2 z nich (napojów) podano cenę „od”, co stanowi naruszenie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz jest niezgodne z § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Wielkopolski WIIH nałożył, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) na przedsiębiorcę, który nie dopełnił wskazanych wyżej obowiązków. Po ponownym przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego : w tym p rotokołu kontroli (nr akt kontroli: UH.8361.281.2023) oraz ustaleń w nim zawartych, organ drugiej instancji nie miał wątpliwości, że doszło do naruszenia przepisów dotyczących uwidaczniania cen . Wielkopolski WIIH słusznie bowiem uznał, że w niniejszym przypadku brak uwidocznienia ilości potraw/wyrobów, do których odnosi się cena, czy podanie ceny potrawy w sposób niejednoznaczny , tj. w przedziale „od” - ograniczyło konsumentom możliwość porównania cen względem danej ilości tych potraw i napojów z innymi potrawami i napojami, a następnie dokonanie przez nich właściwego wyboru z uwzględnieniem ich sytuacji finansowej. Należy zauważyć, że przedsiębiorca podpisując Protokół zgodził się ze stwierdzonymi w trakcie kontroli ustaleniami, ponieważ do Protokołu kontroli nie wniósł żadnych zastrzeżeń. Nie zgłaszał również sprzeciwu wobe c podjętych i wykonywanych przez organ czynności kontrolnych. Podkreślić należy, iż podstawą wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, a także podstawą nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej były ustalenia faktyczne poczynione w toku kontroli u przedsiębiorcy oraz rzetelny materi ał dowodowy zebrany przez Wielkopolskiego WIIH. Jednocześnie, Prezes UOKiK wskazuje, że organy Inspekcji Handlowej przy ustalaniu wysokości nakładanej kary pieniężnej są zobowiązane, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, do wzięcia pod uwagę: stopnia naruszenia obowiązków, dotychczasowej działalność przedsiębiorcy, wielkości jego obrotów i przychodu oraz sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych . W przedmiotowej sprawie Prezes UOKiK ustalił, że Wielkopolski WIIH uwzględnił i prawidłowo ocenił wszystkie ustawowe przesłanki, czemu dał wyraz w treści wydanej decyzji. W zakresie przesłanki pierwszej – stopnia naruszenia ustawowych obowiązków w zakre sie uwidaczniania cen towarów i usług, Prezes UOKiK podziela stanowisko organu pierwszej instancji, który uznał, że przedsiębiorca w stopniu bardzo wysokim naruszył obowiązujące przepisy dotyczące cen i ich uwidaczniania w związku z tym, że nie przekazał k onsumentom przysługujących im informacji o ilości (gramatur ze ) wyrobów i napojów w odniesieniu do 43 (na 49 skontrolowanych) potraw, wyrobów, napojów, a dodatkowo w przypadku 2 z nich (napojów) podał cenę w przedziale „od” – ograniczając konsumentom możliw ość porównywania cen. Prezes UOKiK zauważył, że organ pierwszej instancji wymierzając przedsiębiorcy karę, uwzględnił również kryterium, jakim jest dotychczasowa działalność podmiotu. W zakresie niniejszej przesłanki organ ustalił, że u kontrolowanego prze dsiębiorcy nie stwierdzono wcześniej naruszenia obowiązków w zakresie przestrzegania przepisów ustawy 6 o informowaniu o cenach. Organ zauważył również, że w toku kontroli strona podjęła działania naprawcze i uwidoczniła brakujące informacje. Wielkopolski W IIH wskazał również, że strona nie odniosła się do kwestii związanych z uzyskaniem przez nią korzyści majątkowych lub strat w związku z naruszeniem ustawowych obowiązków. Odnosząc się do trzeciej przesłanki (wysokość obrotów i przychodu) stwierdzić należy , iż Wielkopolski WIIH prawidłowo ocenił kryterium wielkości przychodu w oparciu o przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 Praw a przedsiębiorców. Zauważyć trzeba, że strona nie udzieliła jednoznacznej informacji o wielkości obrotów i przychodu osiągniętych w 2023 r. w wyznaczonym jej przez organ terminie. Natomiast odnośnie do czwartej przesłanki, odnotować należy, że na przedsiębiorcę nie zostały nałożone sankcje za to samo naruszenie innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych. Powyż sze, organ ustalił na podstawie oświadczenia złożonego przez przedsiębiorcę w toku kontroli. W odwołaniu wniesionym do Prezesa UOKiK strona postępowania wydanej przez Wielkopolski WIIH decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: art . 7 § 1 k pa w związku z art. 8 k pa oraz art. 189f § 1 ust. 1 k pa. Równocześnie strona zawnioskowała o zmianę przedmiotowej decyzji i odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu. W zakresie zarzutu naruszenia art. 7 § 1 k pa w związku z art. 8 k pa strona stwierdził a , iż organ dopuścił się błędnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz nie uwzględnił w wystarczającym stopniu szeregu istotnych okoliczności, które powinny mieć wpływ na ocenę sytuacji i wymiar nałożo nej kary, jakimi są: brak wcześniejszych naruszeń, wielkość obrotu przedsiębiorcy, analiza skali naruszenia oraz jego wpływ na konsumentów. Strona podkreśliła, iż w toku postępowania nie została w należytym stopniu uwzględniona historia dotychczasowej dzia łalności przedsiębiorcy, która nie obfitowała w jakiekolwiek wcześniejsze naruszenia. Brak wcześniejszych naruszeń świadczy o odpowiedzialnym podejściu przedsiębiorcy do obowiązków prawnych, a tym samym powinien być traktowany jako istotny czynnik łagodząc y przy ustalaniu wysokości kary. Odwołujący w uzasadnieniu podniósł także, że wielkość obrotów, która wskazuje na jego przynależność do grupy mikroprzedsiębiorców, nie została odpowiednio wzięta pod uwagę, podczas gdy art. 7 § 1 pkt 1 Prawa przedsiębiorców jasno określa kryteria mikroprzedsiębiorcy, których nieprzekroczenie wskazuje na ograniczone możliwości finansowe podmiotu. Nałożenie kary w wysokości 5 000 zł bez uwzględnienia rzeczywistej zdolności finansowej przedsiębiorcy wydaje się być decyzją niead ekwatną do jego sytuacji ekonomicznej. Następnie skarżący podniósł, że analiza skali naruszenia oraz jego wpływu na konsumentów nie została przeprowadzona w sposób kompleksowy. Stwierdzone nieprawidłowości, choć wymagające interwencji, nie miały bezpośredn iego ani znaczącego, istotnego wpływu na decyzje konsumentów, a ujawnione nieprawidłowości w zakresie informowania o cenach nie wprowadzały konsumentów w błąd co do ostatecznej kwoty jaką mieliby zapłacić za produkt lub usługę. W konsekwencji powyższego, n aruszenie powinno być oceniane jako mające znikomy wpływ na interes konsumentów. Zdaniem strony skarżącej zastosowanie przez organ art. 7 § 1 k pa w związku z art. 8 k pa, w sposób nieuwzględniający w pełni wymienionych wyżej okoliczności, doprowadziło do bł ędnego uznania, że kara w wysokości 5 000 zł jest karą właściwą. Następnie dodała, że brak uwzględnienia braku wcześniejszych naruszeń, wielkości obrotów przedsiębiorcy oraz realnego wpływu naruszenia na konsumentów, 7 stanowi naruszenie zasady proporcjonaln ości sankcji oraz zasady indywidualizacji kary. Ponadto, podmiot odwołujący zaznaczył, że w jego ocenie zaktualizowały się przesłanki do zastosowania przez organ art. 189f § 1 ust. 1 k pa, tj. odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu. W przekonaniu strony w niniejszym przypadku przesłanki jakimi są: znikoma waga naruszenia prawa oraz zaprzestanie naruszenia prawa zostały spełnione, co powinno skutkować zastosowaniem przez organ powyższego przepisu. W dalszej kolejności strona odwołująca s twierdziła (w oparciu o własną analizę), że stwierdzone nieprawidłowości nie miały istotnego wpływu na interesy konsumentów. Brak dokładnego określenia ilości oferowanych potraw, napojów, choć stanowi naruszenie obowiązujących przepisów, w praktyce nie wpr owadzał konsumentów w błąd co do ostatecznej kwoty do zapłaty za produkt czy usługę. Tak więc, naruszenie to można uznać za znikome, nieuzasadniające nałożenia kary o tak wysokiej wartości. Str ona nadmieniła również, że natychmiast po stwierdzeniu przez or gan nieprawidłowości podjęto działania korygujące i obejmowały one m. in. dostosowanie cennika do wymogów prawnych, co świadczy o zaprzestaniu naruszania prawa. Co więcej, szybka reakcja przedsiębiorcy i skorygowanie stwierdzonych błędów dowodzą jego dobre j woli oraz zrozumienia znaczenia transparentności w informowaniu o cenach. Na koniec strona odwołująca dodała, że w świetle powyżej przedstawionych okoliczności, niezastosowanie przez organ art. 189f § 1 ust. 1 k pa i nieodstąpienie od wymierzenia kary wyd aje się decyzją niewłaściwą. Po analizie argumentów podniesionych przez stronę Prezes UOKiK wskazuje, iż argumenty te nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że kluczowe znaczenie dla przedmiotowej sprawy mają ustalenia poczynione przez Wielkopolski WIIH oraz fakt, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli zastrzeżenia wniesiono do 87,7% skontrolowanych potraw, wyrobów i napojó w. Dokumentacja zebrana w toku kontroli organu pierwszej instancji, jak i przedstawiony w niej stan faktyczny w sposób ewidentny wskazują na naruszenie przepisów o cenach, tj. art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia w sp rawie uwidaczniania cen. Oczywistą konsekwencją powyższego stanu rzeczy było wydanie przez uprawniony organ, tj. Wielkopolskiego WIIH , decyzji administracyjnej. Prezes UOKiK zwraca uwagę, że to przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w danej dzie dzinie jest zobowiązany do respektowania obowiązujących przepisów prawa związanych z prowadzoną przezeń działalnością, w tym odpowiada przed właściwymi organami z tytułu prowadzonej działalności. Podkreślić należy również, że odpowiedzialność określona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą naruszenia prawa, w tym przypadku art. 4 ust. 1 tej ustawy w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Obiektywny charakter odpowiedzialności ad ministracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę (umyślną czy nieumyślną) oraz przyczyny powstania naruszenia. W świetle powyższego, bez znaczenia pozostają okoliczności, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w trakcie kontroli i będące jej efektem, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. 8 Przechodząc do zarzutów przedsiębiorcy dotyczących naruszenia art. 7 § 1 oraz art. 8 k pa, Prezes UOKiK stwierdza, że są one nietrafione. Wbrew twierdzeniu str ony organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy zebrał i wszechstronnie rozpatrzył cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W ocenie Prezesa UOKiK materiał ten jest rzetelny i spójny. Wielkopolski WIIH stwierdzony w toku kontroli stan faktyczny zawa rł w dołączonym do akt sprawy p rotokole kontroli. Zaznaczyć należy, że do niniejszego Protokołu przedsiębiorca nie wniósł żadnych zastrzeżeń, co tym samym czyni go niepodważalnym dowodem w sprawie. Co więcej, zarówno ustalony stan faktyczny, jak i stwierdz one naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, a co za tym idzie konieczność nałożenia kary pieniężnej, nie budzi wątpliwości organu drugiej instancji. Działania orga nu były zgodne z prawem i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Kierował się on również zasadami bezstronności, proporcjonalności oraz równego traktowania. W treści uzasadnieniu decyzji wyjaśnił stronie zasadność przesłanek, którymi się kierował. Wy dana przez Wielkopolskiego WIIH decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne wraz z przytoczeniem właściwych przepisów prawnych. Organ pierwszej instancji w sposób obiektywny i bezstronny wymierzając stronie karę przeanalizował także wszystkie przesłank i wymiaru kary określone w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, co zostało zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wielkopolski WIIH zauważył, iż wobec strony nie stwierdzano wcześniej naruszenia obowiązków w zakresie przestrzegania przepisów ww. ustawy o raz to, że strona podjęła działania naprawcze i skorygowała stwierdzone uchybienia, co stanowiło okoliczność łagodzącą przy miarkowaniu wysokości kary. Nie można zgodzić się również z twierdzeniem strony , że stwierdzone nieprawidłowości nie miały bezpośred niego ani znaczącego wpływu na decyzje konsumentów. Podkreślić należy, że uwidocznienie ceny jednostkowej produktu jest ustawowym obowiązkiem sprzedawcy, z którego są zwolnione wyłącznie produkty wskazane wprost w § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Należy też wyjaśnić, że funkcją ceny jednostkowej jest umożliwienie konsumentom porównania cen produktów w sposób optymalny na podstawie prostych kalkulacji, bez konieczności przeprowadzania skomplikowanych działań matematycznych. Dlatego też oprócz w cenniku , w miejscu sprzedaży musi się również na niej znaleźć cena jednostkowa, a więc przeliczenie na odpowiednią jednostkę miary (litr, kilogram). Brak podania ceny jednostkowej narusza prawo konsumenta do wyczerpującej informacji, a tym samym ogranicz a jego możliwości świadomego, najkorzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru, co prowadzi do zagrożenia jego interesów. W niniejszym przypadku Prezes UOKiK uznał, że Wielkopolski WIIH, wbrew opinii strony, przeprowadził analizę skali naruszenia w st opniu wystarczającym, czyniąc zadość wymaganym przepisom prawa. Wielkopolski WIIH w treści decyzji uzasadnił stronie jakimi kryteriami się kierował w swojej ocenie, mając na względzie interesy konsumentów. Przeprowadzona przez organ analiza skali naruszeni a nie pozostawia wątpliwości co do tego, że przedsiębiorca w stopniu bardzo istotnym (wysokim) naruszył obowiązki wynikające z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Należy z całą stan owczością podkreślić, że w niniejszej sprawie strona dla 43 pozycji (spośród 49 objętych kontrolą) nie wykonała obowiązku uwidocznienia ilości potraw, wyrobów i napojów – do których odnosiła się cena , a ponadto dla 2 z tych pozycji podała ceny w sposób nie jednoznaczny i budzący wątpliwości (w zakresie „od”), co stanowiło wystarczającą przesłankę do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu i wymierzenia 9 jej stosownej kary pieniężnej . Wykazany przez organ wysoki odsetek uchybień nie może być uznany za mający znikomy wpływ na decyzje i interesy konsumentów. Prezes UOKiK w tym miejscu pragnie wyjaśnić, że przepisy o informowaniu o cenach mają na celu ochronę konsumentów przed cenami ustalanymi w sposób dowolny przez przedsiębiorców, w tym także przedsiębi orców prowadzących działalność usługową w zakresie gastronomii. Ustalają one reguły podstępowania wymuszającego na przedsiębiorcach realizację obowiązku uwidaczniania cen oferowanych potraw lub wyrobów. Z przepisów tych wynika, że dodatkowe informacje, które powinny być podane w cenniku obok ceny potrawy lub wyrobu, znajdującego się w ofercie lokalu gastronomicznego, to w szczególności pełna nazwa potrawy lub wyrobu, a także określenie ich ilości. Informacje te stanowią minimum, jakie należy spełnić, ab y umożliw ić konsumentom identyfikacj ę cen y z towar em, w związku z czym brak tych informacji jest równoznaczny z podaniem ceny w sposób niepełny, niewłaściwy, sprzeczny z tymi przepisami. Przy ocenie, czy zostały spełnione powyższe wymagania, bierze się pod uwagę przede wszystkim to, czy konsument otrzymał jasną i rzetelną informację o cenie, umożliwiającą wybór i porównanie produktów. Ze specyfiki branży gastronomicznej wynika, że przygotowywane potrawy i napoje często wydawane są na porcje, które mogą być różnej wielkości, stąd też dla takich produktów wprowadzony został wymóg podawania także określenia ich ilości. Jeżeli produkty oferowane są w różnych wielkościach, konsument powinien otrzymać jasną i zrozumiałą informację pozwalającą na rozróżnienie i okr eślenie tych wielkości, np. w przypadku potraw takich jak ryż, mięso czy warzywa powinna być podana ich gramatura, w przypadku napojów typu kawa, herbata, czy piwo powinna być podana ich pojemność/objętość. Należy zatem uznać, że stwierdzone u przedsiębior cy nieprawidłowości w sposób istotny naruszały interesy konsumentów, albowiem pozbawiały konsumentów ich dostępu do podstawowej informacji o tym, jakiej ilości potrawy dotyczy uwidoczniona cena, a co za tym idzie prawa do odczytania informacji o cenie w sp osób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości. Co więcej, konsumenci przy 2 napojach nie dysponowali wiedzą jaka jest właściwa/ dokładna ich cena, ponieważ ceny podano w formie zakresu cenowego „od”. W niniejszej sprawie, Wielkopolski WIIH był zobligowany do zastosowania kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust . 1 ustawy o informowaniu o cenach w granicach przewidzianych tymi przepisami, tj. w wysokości do 20 000 zł. Po uwzględnieniu wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 3 tej ustawy, mających wpł yw na wymiar kary, stronie wymierzono karę pieniężną w wysokości 5 000 zł, która stanowi 25% górnego wymiaru kary. Prezes UOKiK uznał, że wymierzona stronie kara w wysokości 5 000 zł przez wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej mieści się w granicach określonych prawem kryteriów oraz dopuszczalnych jej wysokości, a zatem jest kwotą optymalną i proporcjonalną do naruszenia, zważywszy że strona dopuściła się dwojakiego rodzaju nieprawidłowości (o których mowa w treści niniejszej decyzji), które dotyczył y kilkudziesięciu potraw, wyrobów i napojów. Dodać należy również, że uchybienia były całkowicie zależne od strony i powstały w sytuacji jej pełnej wiedzy o nadchodzącej kontroli. Wobec powyższego, nie można podzielić argumentu strony w kwestii błędnego uz nania kary na poziomie 5 000 zł za właściwą. Jednocześnie Prezes UOKiK zaznacza, że kara pieniężna wymierzana na gruncie przepisów ustawy o informowaniu o cenach powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. Urz. 10 UE L z 1998 r. Nr 80, s. 27, ze zm.), zwanej dalej „dyrektywą 98/6/WE”, który stanowi, że musi być ona skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (por. wyroki NSA z dnia 23 maja 2012 r. o sygn. akt II GSK 684/11 oraz z dnia 19 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Żeby kara była odstraszająca, jej wysoko ść powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem mającym na celu niedopuszczenie do powstania tych samych lub podobnych nieprawidłowości w przy szłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, czyli właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, prawidłowego uwidaczniania cen, jak również powinna być ona możliwie najmniej uciążliwa. Wszystkie te cele winny być łączn ie spełnione, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Prezesa UOKiK, orzeczona przedsiębiorcy kara zapewni realizację wobec przedsiębiorcy funkcji prewencyjnej, a także dyscyplinująco - represyjnej i będzie wystarczającym dla niej ostrzeżeniem i zapobiegnie powstawaniu podobnych nieprawidłowości w przyszłości. Prezes UOKiK nie podziela także zarzutu strony , któr a utrzymuje, że jego przynależność do grupy mikroprzedsiębiorców „nie została odpowiednio wzięta pod uwagę” oraz, że nie uwzględniono rze czywistej zdolności finansowej przedsiębiorcy przy nakładaniu kary w wysokości 5 000 zł. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż w toku postępowania administracyjnego Wielkopolski WIIH, w piśmie z 26 stycznia b r. , zobligował stronę do przekazania informacji o wielkości obrotów i przychodu osiągniętych przez spółkę w 2023 r. Strona jednak nie udzieliła odpowiedzi w przewidzianym terminie. Wobec powyższego, organ pierwszej instancji kryterium wielkości przychodu ocenił w oparciu o przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 Pr aw a przedsiębiorców, korzystając z możliwości jaką dają przepisy prawa w takiej sytuacji. Zaznaczyć trzeba, iż osoba uprawniona do reprezentowania kontrolowanego podmiotu w trakcie kontroli złożyła oświadczenie, z którego wynika, iż podmiot ten należy do g rupy mikroprzedsiębiorców. Na tej podstawie, organ oszacował przybliżone kryterium dochodowe strony. Prezes UOKiK uważa, że w przedmiotowej sprawie Wielkopolski WIIH postąpił w sposób prawidłowy, tj. wobec braku dokładnych informacji o obrotach i przychoda ch strony . Zauważyć należy, iż pełnomocnik strony poinformował organ o wstępnych wynikach finansowych spółki za rok 2023 dopiero w piśmie z 1 marca b r., a więc już po wydaniu decyzji administracyjnej. Organ drugiej instancji zauważa również, że Wielkopols ki WIIH prawidłowo rozważył pozostałe przesłanki ustalając wysokość kary pieniężnej. Oceniają dotychczasową działalność przedsiębiorcy uwzględnił, że nie stwierdzono wcześniejszych naruszenia w zakresie przepisów ustawy o cenach . Podczas kontroli przedsięb iorca oświadczył również, że nie zostały na niego także nałożone inne sankcje za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych. Prezes UOKiK w dalszej kolejności stwierdza, że – wbrew twierdzeniu strony - w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k pa, tj. odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Tym samym, Prezes UOKiK podziela stanowisko organu pierwszej instancji w tym względzie. Zauważyć trzeba, iż przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znac zenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Prezes UOKiK wskazuje, że ustawa o informowaniu o cenach implementuje przepisy dyrektywy 98/6/WE Parlamentu 11 Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie c en produktów oferowanych konsumentom (Dz. Urz. WE L Nr 80 s. 27). Dyrektywa ta w motywie (6) preambuły wskazuje, iż obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań. Ponadto celem samej dyrektywy jest ustalenie po dawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen. Rzetelna, niebudząca zastrzeżeń informacja o ilości naby wanego towaru jest bardzo istotna w gastronomii i służy właściwemu poinformowaniu nabywcy o cenie potrawy (napoju) , a także stwarza identyczne warunki dla podmiotów prowadzących działalności gospodarczą. Nie sposób zatem uznać, że w niniejszym przypadku st opień naruszenia jest znikomy, albowiem uchybienia odnotowano względem nie kilku czy kilkunastu produktów, lecz przy kilkudziesięciu (a dokładnie – 43) rodzajach potraw, wyrobów i napojów na 49 skontrolowanych, co daje wysoki odsetek nieprawidłowości na po ziomie 87,7%. Brak jednoznacznie wskazanych ilości (gramatury) potraw i napojów w cenniku pozbawił konsumentów prawa do uzyskania należytej i pełnej informacji o ofercie restauracji, które im przysługiwały, zaś uwidocznienie cen w sposób niejednoznaczny ut rudniało konsumentom podjęcie właściwej decyzji zakupowej, albowiem nie było wiadomym czy podana cena jest ostateczna i właściwa. Podkreślić należy, że nieprawidłowości dotyczyły zatem większości oferowanych w cenniku potraw, wyrobów i napojów. Wobec powyż szego w żadnej mierze wagi naruszenia nie można uznać za znikomą. Naruszono w sposób istotny prawa konsumenta do dostępu przysługujących mu informacji, a tym samym realna ochrona konsumenta została w tej materii zachwiana. W związku z powyższym, uznać nale ży, iż przesłanka pierwsza nie została spełniona. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. Faktem jest, że w niniejszej sprawie strona jeszcze w trakcie kontroli i w jej wynik u podjęła działania naprawcze, poprzez uzupełnienie brakujących informacji co pozwala przyjąć, że przesłanka zaprzestania naruszania prawa została spełniona . Znamienny jest przy tym fakt, że kontrola ta została przeprowadzona po uprzednim zawiadomieniu str ony o zamiarze wszczęcia kontroli, a tym samym strona miała czas i możliwość odpowiedniego przygotowania się do zapowiedzianej kontroli np. poprzez zweryfikowanie sposobu uwidaczniania cen i zamieszczenia gramatur potraw, wyrobów i napojów w swoim lokalu. Podkreślić należy również, że przedsiębiorca zaprzestał naruszania prawa dopiero w wyniku przeprowadzonej kontroli, przy czym kontrola ta wykazała dwojakiego rodzaju nieprawidłowości (tj. w cenniku przy 43 potrawach, wyrobach i napojach - spośród 49 skontr olowanych - nie podano ilości tychże potraw i napojów, do których odnosi się podana cena, a ponadto w odniesieniu do 2 z nich podano cenę w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości - w zakresie cenowym „od”). Uznając za spełnioną przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszania prawa, to należy wskazać, że obie przesłanki muszą być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Sam fakt usunięcia przez stronę naruszenia prawa przemawia na jej korzyść i stan owi okoliczność łagodzącą, jednakże nie może skutkować odstąpieniem od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k pa . Warto wskazać w tym miejscu, że prezentowane powyżej stanowisko znajduje potwierdzenie także w wyroku 12 Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 2 grudnia 2021 r., sygn. III SA/Gd 160/21, w którym Sąd stwierdził: „by można było odstąpić w trybie art. 189f k.p.a. od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga narus zenia musi być znikoma, a strona musiałaby zaprzestać naruszenia prawa, zaś obie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie”. W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pie niężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 k pa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani te ż strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach stanowi naruszenie o char akterze deliktu administracyjnego, które zagrożone jest karą pieniężną określoną w art. 6 tej ustawy , zaś do nałożenia tej kary uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor IH . Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w ta kim zakresie mogły być prowadzone wyłącznie przez Wielkopolskiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Wielkopolskiego WIIH nałożyć kary pieniężnej na stronę za to samo naruszenie, w związku z czym należy przyjąć, że przepisy art. 189 f § 1 pkt 2 k pa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 2 k pa, który stanowi, że w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: usunięcie naruszenia prawa lub powiadomieni e właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 k pa, organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i pop rzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Prezes UOKiK wskazuje, że w związku z faktem usunięcia przez stronę stwierdzonych nieprawidłowości, organ pierwszej instancji nie musiał wzywać strony do prze dstawienia dowodów potwierdzających ten fakt. Jednocześnie rodzaj naruszenia nie wiązał się z koniecznością powiadomienia o nim właściwych podmiotów. W ocenie Prezesa UOKiK, samo usunięcie naruszenia prawa nie jest wystarczające i nie pozwoli na spełnienie celów administracyjnej kary pieniężnej nakładanej na podstawie ustawy o informowaniu o cenach, która pełni nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony interesów konsumentów i zapobiec powstaw aniu podobnych naruszeń w przyszłości. Stąd też, należy przyjąć, że zastosowanie art. 189f § 2 i 3 k pa w omawianym przypadku byłoby bezcelowe. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pienięż nej, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , jak również ustalenie jej wysokości , było prawidłowe i zgodne z prawem. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o zmianę przedmiotowej decyzji, odstąpienie od nałożenia kary i poprzes tanie na pouczeniu , należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa w zakresie wymierzania kary pieniężnej. 13 Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do obniżenia czy odstąpienia od wymierzenia kary pien iężnej, jeżeli stan faktyczny sprawy wprost uzasadnia nałożenie kary w określonym przez Wielkopolskiego WIIH wymiarze. Jednocześnie wskazać należy, iż w myśl art. 67 a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383), zgodnie z odesłaniem wskazanym w art. 8 ustawy o informowaniu o cenach, wojewódzki inspektor IH, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności kary lub rozłożyć jej zapłatę na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Biorąc powyższe pod uwagę Prezes Urzędu stwierdza, że brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkie go Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k pa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc po wyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem ad ministracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak ni ż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem 14 postępowania lub w toku postępowania sądowo - administracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnyc h w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ) . Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 2 43 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpis u w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1) [xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxx] 2) Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Poznaniu 3) a/a