DIH-III-57/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 28 kwietnia 2025 r. D IH - 3.707.20.2025.AWS DECYZJA DIH - 3. 57 .2025 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołani a od decyzji Wielkopolskiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 11 grudnia 2024 r. (nr: D/PI.UH.8361.79.2024), na mocy której przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą: Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Handlowe „KASIA” Gabriela Gierłowsk a, (zwanemu dalej: „stroną”, „stroną postępowania” bądź „przedsiębiorcą”), wymierzono karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 10c w związku z art. 57 pkt 4 oraz art. 58 ust. 2 ustawy z dnia 13 cze rwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 927, ze zm.), z tytułu niepobrania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, stosownie do obowiązku określonego w art. 40a ust. 1 tej ustawy - Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE W dniach od 11 do 22 lipca 2024 r. inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (zwanego dalej: „Wielkopolskim WIIH” bądź „organem pierwszej instancji”), na podstawie upoważnienia z dnia 11 lipca 2024 r. (nr D/PI .UH.8361.79.2024), przeprowadzili czynności kontrolne w sklepie należącym do przedsiębiorcy. Uprzednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, ze zm.), (zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców ”), w dniu 26 czerwca 2024 r. skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli (nr D/PI.8360.63.2024) ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli obejmującego m. in. sprawdzenie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 927, ze zm.), zwanej dalej: „ustawą o gospodarce opakowaniami”. Ww. zawiadomienie doręczono stronie 28 c zerwca 2024 r. W toku kontroli inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego WIIH sprawdzili m. in. czy i w jaki sposób jest realizowany przez ww. przedsiębiorcę obowiązek pobierania opłaty recyklingowej wskazany w 40a ustawy o gospodarce opakowaniami i odpad ami opakowaniowymi , który stanowi, że przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. W ramach czynności sprawdzających obejmujących m. in. zakup kontrolny zweryfikowano prawidłowość wyliczenia i pobierania należności za oferowane torby na zakupy z tworzywa sztuczn ego. W tym celu inspektorzy wybrane przez siebie produkty z zakupu kontrolnego (wyszczególnione w protokole kontroli: D/PI.UH.8361.79.2024) umieścili w woreczku foliowym z tworzywa sztucznego ( HDPE 18 X 4/35) , który pobrali z działu warzywno - owocowego. Nastę pnie, zakupione przez inspektorów towary z zakupu kontrolnego zostały przełożone przez sprzedawcę (przy kasie) w torbę typu „zrywka”, o grubości materiału, jak ustalono w toku kontroli, poniżej 15 mikrometrów, zaś woreczek foliowy został zabrany przez obsł ugującego sprzedawcę. Jednocześnie stwierdzono, że na paragonie fiskalnym nie naliczono opłaty (w tym opłaty recyklingowej) za torbę na zakupy z tworzywa sztucznego typu „zrywka”. Jak wskazują akta sprawy, zakupione towary (produkty żywnościowe) posiadały już własne opakowania, a tym samym torba, w którą je zapakowano nie spełniała ustawowej definicji bardzo lekkiej torby na zakupy z tworzywa sztucznego, tj. nie była wymagana ze względów higienicznych i nie stanowiła podstawowego opakowania sprzedawanej żyw ności. W konsekwencji przekazana inspektorom torba typu „zrywka” została użyta jako dodatkowa torba na zakupy z tworzywa sztucznego i podlegała ona opłacie recyklingowej, o której mowa w art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. Jak ustalili inspek torzy reprezentujący Wielkopolskiego WIIH w kontrolowanej placówce udostępniane były klientom torby z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów. Powyższe zweryfikowano w oparciu o dowód zakupu – fakturę VAT nr FA/772/2024/H z dnia 4 l ipca 2024 r., potwierdzającą zakup przez przedsiębiorcę worków foliowych (HDPE 18 X 4/35) oraz toreb z tworzywa sztucznego typu „zrywka”, oferowanych w markecie do pakowania żywności sprzedawanej luzem, z której wynika, że są one torbami bardzo lekkimi o gr ubości materiału 14 mikronów (mikrometrów). Powyższe ustalenia kontroli dały podstawę do stwierdzenia, że kontrolowany przedsiębiorca nie pobierając opłaty recyklingowej za torbę typu „zrywka” naruszył art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. Ustalenia kontroli zostały opisane w aktach sprawy, w tym w szczególności w Protokole kontroli z dnia 22 lipca 2024 r. (nr akt kontroli: D/PI.UH.8361.79.2024) oraz Załącznikach 1 - 4 do tego Protokołu, jak również dokumentacji fotograficznej sporządzonej w toku przeprowadzanych czynności kontrolnych. W pierwszym dniu kontroli przedsiębiorca złożył pisemne oświadczenia, w których poinformował m. in., że: ➢ w sprzedaży posiada tylko torby papierowe i bawełniane; ➢ w kontrolowanej placówce nie prowadzi sprzedaży toreb z tworzywa sztucznego „ o grubości 50 mm ” ; ➢ w sklepie są dostępne dla klientów reklamówki (tzw. zrywki) z tworzywa sztucznego „ poniżej 15 mm ” , w których pakowane są owoce i warzywa i które są przeznaczone do pakowania warzyw i owoców; ➢ nie pobiera opłaty recyklingowej za bardzo lekkie torby z tworzywa sztucznego; Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 ➢ przy zakupie kontrolnym sprzedawczyni zapakowała produkty sprzedane w reklamówkę typu zrywka, nie pobierając opłaty – zrobiła to „ tylko i wyłącznie z dobrego gestu ” . W oparciu o zebrany mat eriał dowodowy, na podstawie art. 61 §1 i §4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), (zwanej dalej jako „Kpa”), Wielkopolski WIIH, pismem z dnia 6 listopada 2024 r. poinformował przedsiębiorcę o w szczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w trybie art. 56 ust. 1 pkt 10c w związku z art. 57 pkt 4 ustawy o gospodarce opakowaniami. Jednocześnie, w piśmie tym, stosownie do wymogów art. 10 § 1 Kpa, strona została pouczona m. in. o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym o możliwości wypowiadania się co do zebranych dowodów, przedstawienia stanowiska, składania wniosków dowodowych – w terminie 14 dni od daty doręczenia zawiadomienia stronie. Niniejsze zawiadomienie wysłano na adres do doręczeń wskazany przez przedsiębiorcę w rejestrze CEIDG, jednak nie zostało ono podjęte w terminie, wskutek czego, po upływie ustawowego terminu, uznano je za skutecznie doręczone w trybie art. 44 § 4 Kpa (tzw. domniemanie doręczenia). Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Wielkopolski WIIH, decyzją z dnia 11 grudnia 2024 r. (sygnatura: D/PI.UH.8361.79.2024), wymierzył przedsiębiorcy karę pie niężną w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 10c w związku z art. 57 pkt 4 oraz art. 58 ust. 2 ustawy o gospodarce opakowaniami, za to, że prowadząc jednostkę handlu detalicznego, w której oferowane były torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, nie dopełnił wynikającego z art. 40a ust. 1 ww. ustawy obowiązku pobrania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Ww. decy zję doręczono stronie w dniu 30 grudnia 2024 r. W dniu 29 stycznia 2025 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, (zwany dalej: „Prezesem UOKiK” bądź „organem drugiej instancji”) otrzymał za pośrednictwem Wielkopolskiego WIIH pismo strony złożone w terminie do wniesienia odwołania . Przedsiębiorca wyraził w nim niezadowolenia z rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji. W piśmie tym (opatrzonym datą: 10 stycznia 2025 r.; nadanym w placówce operatora pocztowego Poczty Polskiej w tymż e dniu; data wpływu do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu: 14 stycznia 2025 r.) strona zwróciła się przede wszystkim z prośbą o zmniejszenie kwoty kary za 1 torbę typu zrywka. Prośbę swoją argumentowała tym, że nie jest w stanie zapł acić kary w wysokości 2 tys. zł, ponieważ jest w trakcie likwidacji działalności z przyczyn zdrowotnych. Poinformowała przy tym, że dopełniła wszelkich starań i obowiązków w celu ochrony środowiska, a pracownicy zostali przeszkoleni i poinformowani z zakre sie właściwego zastosowania toreb foliowych. Zdaniem strony to pracownica popełniła błąd wydając inspektorom reklamówkę „spod lady”, nieprzeznaczoną dla klientów. Strona dodała przy tym, że Inspektorzy nie mieli zastrzeżeń do przeprowadzonej kontroli prócz tego jednego incydentu z pracownicą podającą im torbę foliową. Pismem z dnia 3 lutego 2024 r. Prezes UOKiK zawiadomił ww. przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym oraz poinformował, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępow anie w sprawie stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na mocy art. 10 § 1 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 sprawy a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona ww. pismo ode brała w dniu 13 lutego 2025 r. i nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. Prezes U rzędu O chrony K onkurencji i K onsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonu je oceny czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), (zwanej dalej jako „ustawą o IH”) , w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia i w związku z powyższym, w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia n iniejszego postępowania. Do zadań Inspekcji Handlowej, na podstawie art. 54 ustawy o gospodarce opakowaniami, należy m. in. nadzór nad przestrzeganiem przez przedsiębiorców przepisów art. 40a ww. ustawy. Zgodnie z art. 40a, p rzedsiębiorca prowadzący jednos tkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucz nego. Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy o gospodarce opakowaniami, kto narusza ww. obowiązek podlega administracyjnej karze pieniężnej, której wysokość - s tosownie do art. 57 pkt 4 ww. ustawy - wynosi od 500 zł do 20 000 zł. W pierwszej kolejności P rezes UOKiK wskazuje, że ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniach od 11 do 22 lipca 2024 r. w placówce należącej do strony, dały podstawę do stwierdzenia, że ww. przedsiębiorca nie wykonał ciążących na nim obowiązków wskazanych w art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami, tj. prowadząc jednostkę handlu detalicznego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, nie pobrał opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na z akupy z tworzywa sztucznego, o której mowa w art. 8 pkt 15a lit. a i c. Ustawa o gospodarce opakowaniami nie wskazuje przesłanek do ustalenia wysokości kary pieniężnej, w związku z czym zastosowanie znajdują tu przepisy art. 189d Kpa, zawarte w dziale IVA Kpa dotyczącym administracyjnych kar pieniężnych, wskazujące przesłanki do ustalenia wysokości kary. Zgodnie z art. 8 pkt 15a) ustawy o gospodarce opakowaniami przez torby na zakupy z tworzywa sztucznego - rozumie się torby na zakupy, z uchwytami lub bez uchwytów, wykonane z tworzywa sztucznego, które są oferowane w jednostkach handlu detalicznego lub hurtowego, do których zalicza się: a) lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 50 mikrometrów, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 b) bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów, które są wymagane ze względów higienicznych lub oferowane jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności; c) pozostałe torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału równej 50 mikrometrów i większej. Ponadto, przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów ofero wanych w tej jednostce, zgodnie z art. 40a ww. ustawy, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, o której mowa w art. 8 pkt 15a lit. a i c (ust. 1). Jednocześnie opłaty recyklingowej nie pobiera się o d nabywającego bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, o której mowa w art. 8 pkt 15a lit. b (ust. 2). Prezes UOKiK jednocześnie wyjaśnia, że aby bardzo lekka torba na zakupy z tworzywa sztucznego nie podlegała opłacie recyklingowej, poza spełn ieniem warunku grubości materiału, z którego została wykonana (poniżej 15 mikrometrów, a więc do 14 mikrometrów włącznie), równocześnie muszą zostać spełnione także przesłanki określające cel jej zastosowania tj.: wymagalność ze względów higienicznych, zas tosowanie, jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowania żywności (art. 8 pkt. 15a lit b ustawy o gospodarce opakowaniami). Ob ydw a te kryteria należy uwzględniać łącznie jako: opakowanie żywności sprzedawanej luzem stos owane, poza względem praktycznym, także ze względów higienicznych. Jest to więc podstawowe opakowanie żywności, dokonane w sklepie. Opakowanie podstawowe należy rozumieć jako pozostające w styczności z żywnością i niestanowiące kolejnego opakowania. Zapako wanie przez klienta dokonującego zakupu w jednostce handlu detalicznego lub hurtowego w bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, towarów posiadających już własne opakowania (jak w przypadku dokonanych zakupów kontrolnych), powoduje konieczność p obrania od niego przez przedsiębiorcę opłaty recyklingowej. Mając na uwadze powyższe, organ drugiej instancji wskazuje, że otrzymana przy kasie przez inspektorów torba typu „zrywka” w celu zapakowania produktów posiadających już własne opakowania, nie spe łniała definicji bardzo lekkiej torby z zawartej w art. 8 pkt 15a lit. b) ustawy o gospodarce opakowaniami, gdyż zostało spełnione tylko jedno z dwóch kryteriów, tj. dotyczące grubości, w związku z czym przedmiotowa torba nie podlegała zwolnieniu z pobiera nia opłaty recyklingowej od nabywającego torbę z tworzywa sztucznego. Prezes UOKiK wskazuje, że ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniach od 11 do 22 lipca2024 r. w sklepie należącym do strony, dały podstawę do stwierdzenia, że ww. przedsiębiorca nie wy konał ciążących na nim obowiązków wskazanych w art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami, tj. prowadząc jednostkę handlu detalicznego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w te j jednostce, nie pobrał opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, o której mowa w art. 8 pkt 15a lit. a i c. Strona postępowania we wniesionym piśmie (mającym charakter odwołania) nie kwestionuje ustaleń kontroli organu, l ecz zwraca się z prośbą o zmniejszenie kwoty nałożonej na nią kary Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 pieniężnej. Prośbę swoją uzasadniała tym, że nie jest w stanie zapłacić kary w wysokości 2 000 zł, ponieważ jest w trakcie likwidacji działalności z przyczyn zdrowotnych. Poinformowała rów nież, że dopełniła wszelkich starań i obowiązków w celu ochrony środowiska, a pracownicy zostali przeszkoleni i poinformowani z zakresie właściwego zastosowania toreb foliowych. Strona stwierdziła dalej, że to pracownica popełniła błąd wydając inspektorom reklamówkę „spod lady”, nieprzeznaczoną dla klientów, a Inspektorzy nie mieli zastrzeżeń do przeprowadzonej kontroli prócz tego jednego incydentu z pracownicą podającą torbę foliową. W ocenie Prezesa UOKiK, argumenty przedstawione przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że podstawą wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, a także podstawą nałożenia na stronę admi nistracyjnej kary pieniężnej były ustalenia faktyczne, poczynione w toku kontroli u przedsiębiorcy oraz udokumentowane w protokole kontroli (D/PI.UH.8361.79.2024). Stanowią one rzetelny i spójny materiał dowodowy zebrany przez Wielkopolskiego WIIH. Jak wsk azują ustalenia kontroli organu pierwszej instancji, w przedmiotowej sprawie strona nie naliczyła za torbę z tworzywa sztucznego typu „zrywka” opłaty recyklingowej, o której mowa w art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. Prezes UOKiK ponownie zau waża, że strona tym samym nie wypełniła ciążących na niej obowiązków wynikających z art. 40a ustawy o gospodarce opakowaniami. Zauważyć należy, że zapakowane w zrywkę towary (o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów – jak ustalono w toku kontroli) były towarami, które posiadały własne opakowanie; były zapakowanie w tzw. opakowanie podstawowe (pozyskane w procesie technologicznym od producenta). Zatem, w przedmiotowej sprawie torba typu „zrywka”, w którą zapakowano towary, nie podlegała zwolnieniu z opłat y recyklingowej. Ww. towary nie były sprzedawane bowiem ani jako żywność na wagę (luzem); nie były także artykułami, które ze względów higienicznych wymagałyby niezbędnego zapakowania w „zrywki”. Prezes UOKiK wyjaśnia przy tym, że opłaty recyklingowej nie pobiera się od nabywającego bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego (art. 40a ust. 2 ustawy o gospodarce opakowaniami). Jednakże, zgodnie z definicją takiej torby, aby nie podlegała ona opłacie recyklingowej, poza spełnieniem warunku grubości m ateriału, z którego została wykonana (tzn. poniżej 15 mikrometrów, a więc do 14 mikrometrów włącznie), jednocześnie muszą zostać spełnione takie przesłanki określające cel jej zastosowania tj.: ➢ wymagalność ze względów higienicznych, ➢ zastosowanie jako podst awowe opakowanie żywności luzem - gdy pomaga to w zapobieganiu marnowania żywności (art. 8 pkt 15a lit. b) ustawy o gospodarce opakowaniami). Obydwa powyższe kryteria należy uwzględniać łącznie jako: opakowania żywności sprzedawanej luzem, stosowane poza względem praktycznym, także ze względów higienicznych. Jest to więc podstawowe opakowanie żywności, wykonywane w sklepie. Opakowania podstawowe należy rozumieć jako pozostające w styczności z żywnością i niestanowiące kolejnego opakowania. Organ drugiej i nstancji wskazuje, że stosowane przez stronę torby z tworzywa sztucznego, poprzez umieszczenie w ni ej już opakowanej żywności, nie spełnia definicji bardzo lekkiej Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 torby (zawartej w art. 8 pkt 15a lit. b) ustawy o gospodarce opakowaniami), gdyż zostało spe łnione tylko jedno z kryteriów, tj. dotyczące grubości materiału, w związku z czym nie podlegają zwolnieniu z pobierania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę z tworzywa sztucznego. Nie spełniono wymagania odnośnie przeznaczenia (zastosowania) powyżs zej torby. Organ pragnie zauważyć, że opłaty recyklingowej nie pobiera się wówczas, gdy klient torby typu „zrywka” używa zgodnie z przeznaczeniem tj. ze względów higienicznych lub do pakowania towarów luzem. Natomiast, jeżeli jest ona użyta w innym celu , np. do dodatkowego zapakowania już opakowanych wcześniej towarów jak to ma miejsce w niniejszej sprawie , to przestaje być torbą, w stosunku do której istnieje zwolnienie przedmiotowe z obowiązku pobrania opłaty recyklingowej. Należy mieć na względzie równ ież fakt, że głównym celem wprowadzenia przez ustawodawcę powyższych opłat za torby z tworzywa sztucznego jest dbałość o środowisko oraz przyjęcie takich instrumentów, aby lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego nie były oferowane za darmo w punktach sprzedaży towarów lub produktów. Powyższe działanie powinno wpływać na ograniczenie wprowadzania do obrotu toreb z tworzywa sztucznego oraz zmianę nawyków konsumenckich. Trudno więc zgodzić się z przedsiębiorcą, który utrzymuje, że ze swej strony „ dopełnił wszelkich starań i obowiązków w celu ochrony środowiska”, gdyż twierdzenie, zapewnienie strony zdaje się nie znajdować potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym wskazującym na uchybienia przepisów po stronie przedsiębiorcy , które przekładają się na och ronę środowiska i mają z nią związek . Prezes UOKiK w dalszej kolejności wyjaśnia, że opłata recyklingowa stanowi element ogólnoeuropejskiej formy dbania o środowisko i w rezultacie również o zdrowie i życie ludzkie, jak również stanowi istotny element eduk acyjny dla konsumentów w zakresie ochrony środowiska. Jak wynika z motywu preambuły wyrażonego w pkt (4) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/720 z dnia 29 kwietnia 2015 r. zmieniającej dyrektywę 94/62/WE w odniesieniu do zmniejszenia zuż ycia lekkich plastikowych toreb na zakupy (Dz. Urz. UE. L z 2015 r. Nr 115, str. 11) - plastikowe torby na zakupy o grubości materiału poniżej 50 mikronów („lekkie plastikowe torby na zakupy”), które stanowią zdecydowaną większość całkowitej liczby plastik owych toreb na zakupy zużywanych w Unii, są rzadziej wykorzystywane ponownie niż grubsze plastikowe torby na zakupy. W konsekwencji, lekkie plastikowe torby na zakupy szybciej stają się odpadami i częściej powodują zaśmiecenie z powodu swojej lekkości i b raku trwałości. A zatem największym problemem stają się takie torby, których często nie da się wykorzystać kolejny raz, tylko od razu stają się odpadem, co w przypadku toreb poniżej 15 mikrometrów jest najczęściej z góry przesądzone. Ignorowanie obowiązku pobierania opłaty lub lekceważące podejście do jej pobrania narusza w efekcie również konstytucyjnie chronione dobra. Przedsiębiorcy nie mogą stosować wybiórczo przepisów prawa i pobierać opłaty recyklingowej tylko za część z nich. Skutki fiskalne tej opła ty są jedynie elementem motywującym do rezygnacji z pobrania „zrywki”. Organ drugiej instancji wskazuje, że opłata recyklingowa jest niewątpliwie dodatkowym kosztem klienta, ale jej naliczanie zapewnia istotny walor edukacyjny konsumentów, służąc ochronie środowiska. Jednocześnie Prezes UOKiK wskazuje, że cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej jest założenie stosowania jej automatycznie względem podmiotu ponoszącego Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 odpowiedzialność obiektywną za naruszenie przepisów. Sankcja administracyjna ma przede wszystkim funkcję prewencyjną, ale też dyscyplinująco - represyjną, co skutkuje tym, iż adresat decyzji administracyjnej, którą nałożono na niego sankcję administracyjną z tytułu naruszenia przepisu ustawowego ponosi odpowiedzialność obiektywną. Stwie rdzenie w wyniku kontroli, że jakiś podmiot nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ustawowego powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Nie ma tutaj zastosowania zasada winy (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 sierpn ia 2019 r., VI SA/Wa 805/19: „ Organ nie jest władny do badania przesłanek, takich jak wina, szkoda czy działanie osób trzecich, ponieważ w świetle powołanego przepisu, nie mają one żadnego wpływu na powstanie tejże odpowiedzialności.”). Wobec powyższego be z większego znaczenia pozostają okoliczności, w wyniku których strona dopuściła się nieprawidłowości, takie jak np. błąd pracownicy, która wydała reklamówkę („zrywkę”) „ spod lady ” Inspektorom czy fakt, że opłata recyklingowa za „zrywkę” nie została pobrana „ wyłącznie z dobrego gestu ” . Prezes UOKiK analizując przypadek strony wziął pod uwagę normę prawną zawartą w art. 189f Kpa, tj. instytucję odstąpienia od wymierzenia kary. Jednakże, po przeanalizowaniu niniejszej sprawy Prezes UOKiK, podobnie jak organ p ierwszej instancji, nie znajduje podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. Organ drugiej instancji, podobnie jak Wielkopolski WIIH uważa, że nie można uznać, aby powyższe naruszenie były znikome. Podkreślić należy przy ty m, że chronionym dobrem jest w tym przypadku dobro wspólne, jakim jest środowisko naturalne – a celem zmniejszenie zużycia toreb, co w rezultacie skutkuje pożądanym społecznie i konstytucyjnie ugruntowanym zjawiskiem dbania o środowisko poprzez zmniejszeni e ilości powstających odpadów, ograniczenie wpływu na środowisko zbędnych wytworów działalności ludzkiej oraz przeciwdziałanie szkodliwemu ich oddziaływaniu na środowisko. Tak więc niepobranie opłaty recyklingowej od nabywającego lekką torbę na zakupy z tw orzywa sztucznego (o grubości poniżej 15 mikrometrów), która nie została zastosowana ze względów higienicznych lub oferowana jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowania żywności, stanowi niedopełnienie ustawowych obow iązków wymaganych przepisami ustawy o gospodarce opakowaniami, a tym samym wykazuje wyższy aniżeli znikomy stopień ich naruszenia. Przepisy te zostały ustanowione w celu ochrony środowiska, będącego dobrem ogółu społeczeństwa, dlatego tak ważne jest przest rzeganie przepisów, które zostały nałożone przez ustawodawcę na przedsiębiorców. Prezes UOKiK wskazuje, że powinnością przedsiębiorcy – jako profesjonalnego uczestnika obrotu - jest przestrzeganie przepisów dotyczących jego działalności. Strona przyczynił a się do naruszenia prawa w sposób niezaprzeczalny, a naruszenie powstało ewidentnie z jej winy. Biorąc po uwagę brzmienie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, odstąpienie od wymierzenia kary może mieć miejsce wówczas, gdy obydwie przesłanki wynikające z tego przepisu zachodzą łącznie , a więc zarówno waga naruszenia prawa jest znikoma, jak również zachodzi okolic zność zaprzestania naruszania prawa (tzn. ww. przesłanki muszą być spełnione łącznie, by organ mógł odstąpić od wymierzenia kary). Natomiast w omawianym przypadku nie spełniono warunku kumulatywności tychże przesłanek, gdyż nie można uznać, że naruszenie p rawa przez stronę postępowania było znikome. Warto wskazać w tym miejscu, że prezentowane powyżej stanowisko znajduje potwierdzenie także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 2 grudnia 2021 r., sygn. III SA/Gd 160/21, w którym Sąd Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 stwi erdził: „by można było odstąpić w trybie art. 189f Kpa od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga naruszenia musi być znikoma, a strona musiałaby zaprzestać naruszenia prawa, zaś obie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie”. Nie została spełniona również przesłanka z pkt 2 art. 189f § 1 Kpa, ponieważ nie mogła być wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, gdyż organem właściwym do jej nałożenia jest wyłącznie wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, w tym przypadku Wielkopolski WIIH. W ocenie organu drugiej instancji, w niniejszym przypadku brak jest również podstaw do zastosowania art. 189f § 2 i 3 Kpa, tzn. fakultatywnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie dopełniła o bowiązków nałożonych na nią w art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami, tj. dot. pobierania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Literalna wykładnia ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowan ia odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. d r hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie nar uszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naru szenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się Strona, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia p rawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia .”). W przedmiotowej sprawie przedsiębiorca wprawdzie zaprzestał naruszenia, jednakże nie usunął tym samym skutków naruszenia prawa, gdyż nie ma możliwości pobrania opłaty od tych klientów, którzy w dniu kontroli mogli pobrać torby typu „zrywka” bez wniesienia opłaty recyklingowej. Prezes UOKiK podziela tym samym stanowisko Wielkopolskiego WIIH , który stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie jest możliwe usunięcie skutków naruszenia prawa, ponieważ nie jest możliwe wsteczne naliczenie niepobranych opłat za wydane konsumentom „zrywki” w sytuacji, gdy nie były one wymagane ze względów higieniczn ych lub oferowane jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowania żywności . Prezes UOKiK wskazuje, że odpowiedzialność określona w art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy o gospodarce opakowaniami ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą naruszenia prawa, w tym przypadku art. 40a ust. 1 tej ustawy. Obiektywny charakter Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 odpowiedzialności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę (umyślną czy nieumyślną) oraz pr zyczyny powstania naruszenia. Dowiedzenie zatem w wyniku kontroli, że określony podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter obligatoryjny. Tym samym, bez znaczenia dla oceny zasadności wymierzenia stronie powyższych kar pieniężnych pozostają o koliczności, na które strona powołuje się w odwołaniu, w wyniku których doszło do naruszenia prawa (np. błąd pracownika), gdyż kary pieniężne wymierza się za samo naruszenie prawa. Zatem, strona jako profesjonalny uczestnik obrotu, miała obowiązek znać i respektować przepisy prawa związane z wykonywaną przez nią działalnością. Była ona zobowiązana czynić zadość wymaganiom ustawowym, które określają m.in. obo wiązek pobierania opłaty recyklingowej za oferowane w punkcie handlowym torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania oferowanych produktów . Znamienny jest fakt, że w niniejszej sprawie strona nie zrealizowała powyższego obowiązku , a więc zaistniały przesłanki do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu oraz wymierzenia jej stosownych kar pieniężnych. Prezes UOKiK wskazuje, że zgodnie z obowiązującymi przepisami przy miarkowaniu wysokości kary pieniężnej należy wziąć pod uwagę prze słanki zawarte w art. 189d Kpa, które Wielkopolski WIIH prawidłowo przeanalizował i czemu dał wyraz w treści swej decyzji . Należy zauważyć, że powyższy przepis zawiera szereg okoliczności jakie organ bierze się pod uwagę przy miarkowaniu wysokości kary pie niężnej, a mianowicie: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestęp stwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Prezes UOKiK zgadza się z oceną organu pierwszej instancji, który wskazuje, że strona nie wypełniła obowiązków wynikających z art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. W toku kontroli stwierdzono, że kontrolowany przedsiębiorca, prowadzący jednostkę handlu detalicznego, nie pobrał opłaty recyklin gowej za torbę typu „zrywka” w którą zostały zapakowane produkty spożywcze posiadające własne opakowania. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 Organ drugiej instancji oceniając wagę i okoliczności naruszenia wskazuje, że przedsiębiorca jako podmiot profesjonalny zobowiązany był czynić zadość wymogom ustawowym, które m.in. określają obowiązek pobierania opłaty recyklingowej. Prezes UOKiK wskazuje, że głównym celem wprowadzenia przez ustawodawcę powyższych opłat za torby z tworzywa sztucznego jest dbałość o środowisko oraz przyjęcie takich instr umentów, aby bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego, poza ich stosowaniem ze względów higienicznych lub jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności, nie były oferowane za darmo w punktach sprzeda ży detalicznej lub hurtowej. Powyższe działanie powinno wpływać na ograniczenie wprowadzania do obrotu toreb na zakupy z tworzywa sztucznego, zastosowanie mniej szkodliwych dla środowiska materiałów alternatywnych oraz w jeszcze większym stopniu zmianę naw yków konsumenckich. Wymóg pobierania opłaty od nabywającego torbę z tworzywa sztucznego nałożono z uwagi na nadużywanie przez konsumentów i sprzedawców używania takich toreb, a to pociągało za sobą ich marnowanie i zanieczyszczanie środowiska. Należy zatem przychylić się do poglądu organu pierwszej instancji, że stwierdzone w toku kontroli naruszenie ma bezpośredni związek z ochroną środowiska, a co za tym idzie – zdrowia i interesu publicznego, jak również stwierdzić, że brak pobrania opłaty recyklingowej negatywnie wpływa na realizację celów ustawy dotyczących ochrony środowiska. Tym samym, w ocenie Prezesa UOKiK, waga naruszenia powyższego obowiązku była istotna, natomiast do naruszenia doszło wyłącznie z powodu niepodjęcia działań przez stronę. Należy w tym miejscu również wskazać, że brak pobrania opłaty stwierdzono w czasie kontroli, co zostało zweryfikowane poprzez zakup kontrolny. Analizując czas trwania naruszenia, Prezes UOKiK stwierdza, że brak jest możliwości dokładnego ustalenia czasu trwania na ruszenia, zatem można przyjąć, że naruszenie to trwało od momentu stwierdzenia naruszenia (tj. w pierwszym dniu kontroli), a zakończyło się, gdy strona zaprzestała naruszania prawa w toku postępowania kontrolnego. Naruszenie mogło mieć charakter krótkotrwa ły lub powstać w dniu kontroli, co z pewnością było korzystne dla strony i miało wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej. Poza tym, jak zauważył Wielkopolski WIIH strona miała wystarczająco dużo czasu na zapoznanie się z obowiązującymi przepisami ustaw y o gospodarce opakowaniami oraz na ich zastosowanie, zważywszy na to, że obowiązek określony w art., 40a ww. ustawy obowiązuje od 1 stycznia 2018 r. Ponadto, organ drugiej instancji oceniając częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku zauważył, że b yło to pierwsze ujawnione przez Wielkopolski WIIH naruszenie przez stronę obowiązku pobrania opłaty recyklingowej, o której mowa w art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. Przesłanka dotycząca uprzedniego ukarania za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, nie będzie miała w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż naruszenie, którego do puściła się strona jest zagrożone administracyjną karą pieniężną. Przy ocenie stopnia przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa, Prezes UOKiK stwierdza, że naruszenie przepisów, bezsprze cznie udowodnione stronie, było wynikiem nieusprawiedliwionego zaniechania przedsiębiorcy i to powstałego w sytuacji posiadanej wiedzy o zbliżającej się Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 kontroli i jej zakresie. Wielkopolski WIIH prawidłowo stwierdził, że stronę jako sprzedawcę, należy tra ktować jako profesjonalistę, który powinien znać przepisy dotyczące zakresu prowadzonej działalności gospodarczej i je należycie przestrzegać. Organ drugiej instancji wskazuje przy tym, że to przedsiębiorca decyduje o organizacji swojego przedsiębiorstwa (i zatrudnionego personelu) i zapewnieniu nadzoru nad prawidłowym stosowaniem przepisów. Z namienne jest to, że przedsiębiorca został poinformowany o zamiarze wszczęcia kontroli 11 dni przed jej rozpoczęciem, a zatem przedsiębiorca miał odpowiednio dużo cza su, aby przygotować się do kontroli. Można przypuszczać, że gdyby kontrola organu nie odbyła się, strona mogłaby w dalszym ciągu naruszać obowiązujące przepisy prawne nie pobierając opłaty recyklingowej za torby typu „zrywka” . Organ drugiej instancji wziął również pod uwagę okoliczność podjęcia działań naprawczych przez przedsiębiorcę. Jednocześnie, Prezes UOKiK zauważył, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił pozostałych przesłanek dotyczących wysokości korzyści lub straty, którą strona osiągnęła lub uniknęła, a także warunków osobistych strony (jako osoby fizycznej) , które w omawianym przypadku oraz w odniesieniu do strony nie znajdują zastosowania. W realiach rozpatrywanej sprawy nie można uznać, że naruszen ie prawa było dokonywane w celu, w kategoriach osiągniecia korzyści bądź uniknięcia straty, dlatego też uwzględnienie niniejszej przesłanki jest bezcelowe. Natomiast pojęcie warunków osobistych strony określają zarówno warunki materialne strony (tj. dochod y, majątek, możliwości zarobkowe), jak i warunki mieszkalne i socjalne strony, zatrudnienie, stan zdrowia (schorzenia czy poziom niepełnosprawności), jak też i sytuacja rodzinna i związane z tym obowiązki (stan cywilny, rodzicielstwo, opieka itp.). Prezes UOKiK po dokładnym przeanalizowaniu akt przedmiotowej sprawy , stwierdził, że szczegółowa ocena warunków osobistych strony będącej osobą fizyczną jest trudna do ustalenia - w związku z brakiem wystarczających danych . Strona nie przekazała żadnej dokumentacj i wskazującej na złą sytuację zdrowotną czy materialną strony . Prezes UOKiK stoi na stanowisku, że niewystarczającym jest jedynie ogólne wskazywanie na „przyczyn y zdrowotn e ”. Stwierdzenie to powinno zostać należycie udokumentowane. Wobec powyższego, o rgan drugiej instancji rozpatrując niniejszą przesłankę oparł się na złożonym w toku kontroli przez stronę oświadczeniu ( podpisanym przez nią i opatrzonym datą 11.07.2024 r.), z którego wynika, że strona należy do kategorii małych przedsiębiorców, zgodnie z art . 7 oraz 55 ust. 1 ustawy Prawa przedsiębiorców , co oznacza, że udział przedsiębiorcy w rynku jest jednym z najmniejszych. Uwzględniając powyższe , organ drugiej instancji doszedł do wniosku, że wymierzona stronie kara w wysokości 2 000 zł nie będzie stanowić zagrożenia dla bytu przedsiębiorcy, a jednocześnie jest na tyle dolegliwa, że spełnia funkcję represyjną oraz dyscyplinującą stronę. Ponadto, kara w wysokości nałożonej niniejszą decyzją stanowi skuteczne narzędzie egzekwowania realizacji obowiązk ów nałożonych ustawą o gospodarce opakowaniami . Organ miał na uwadze, by kara była proporcjonalna do celu jak ma zostać osiągnięty przez jej nałożenie. Prezes UOKiK dokonał wyważonej wszystkich ustawowych przesłanek, w tym również oceny przesłanki związane j z sytuacją osobistą strony (na ile to było możliwe w realiach rozpatrywanej sprawy) , zwracając uwagę na okoliczność statusu przedsiębiorcy jako małego przedsiębiorcy, świadczącym o dość znaczącym potencjale ekonomicznym przedsiębiorcy. W odwołaniu Strona zasygnalizowała również, że jest w stanie likwidacji prowadzonej działalności „z przyczyn zdrowotnych”. Należy jednak zauważyć, że strona poza ogólnym wskazaniem równocześnie w żaden sposób nie dała wiary swoim zapewnieniom poprzez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 13 udokumentowanie tego st wierdzenia jak i bieżącej sytuacji. Wpisy zawarte w CEIDG nie wskazują by strona (z)likwidowała działalność bądź ją zawieszała. Odnosząc się natomiast wprost do prośby strony w zakresie zmniejszenia kary organ drugiej instancji wyjaśnia, że kwestia ewentua lnego obniżenia kary pieniężnej, na które wskazuje strona, może zostać uwzględniona dopiero po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji, po ewentualnym zastosowaniu ulg w opłacaniu należności publicznoprawnej, jaką jest kara pieniężna. Organ drugiej instancj i nie ma podstaw do obniżenia czy odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy, jeżeli stan faktyczny wprost uzasadnia nałożenie kary w określonym przez Wielkopolski WIIH wymiarze. Reasumując z auważyć trzeba również, że nałożona na przedsiębi orcę kara pieniężna w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) jest adekwatna do naruszenia, gdyż stanowi zaledwie 10% maksymalnego przewidzianego wymiaru kary. Jest ona w ocenie Prezesa UOKiK adekwatna do uchybienia jakiego dopuściła się strona, jak również jest daleka od górnej granicy wymiaru kary. W kontekście powyższego należy wskazać, że stosownie do treści art. 58 ust. 5 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi , do kar pieniężnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, sto suje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ). W myśl art. 67a § 1 tej ustawy, organ administracji publicznej, który nałożył kary pieniężne – to jest Wielkopolski WIIH – na wnios ek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności kar pieniężnych lub rozłożyć ich zapłatę na raty, 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub odset ki określone w decyzji, 3) umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Podsumowując, Prezes UOKiK uznał, że podjęta przez Wielkopolskiego WIIH decyzja była prawidłowa . W przedmiotowej sprawie Wielkopolski WIIH wydając zaskarżoną decyzję oparł się na ustaleniach kontroli przeprowadzonej w placówce prowadzonej przez stronę i stwierdzonym w toku kontroli stanie faktycznym, który bezsprzecznie wskazywał na niepobranie przez przedsiębiorcę opłaty recyklingowej za tor bę na zakupy z tworzywa sztucznego typu „zrywka”, co stanowi o naruszeniu art. 40a ust. 1 ustawy o g ospodarce opakowaniami. W konsekwencji, organ pierwszej instancji miał podstawy do wydania decyzji administracyjnej na mocy, której wymierzył ww. przedsiębi orcy karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) za niewykonanie obowiązków określonych w art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. Tym samym decyzja Wielkopolskiego WIIH z dnia 11 grudnia 2024 r. (D/PI.UH.8361.79.2024) powin na pozostać w obrocie prawnym. Prezes UOKiK, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o IH, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o IH, Prezes UOKiK j est organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 58 ust. 4 i 5 ustawy o gospodarce opakowaniami, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek Wojewódzkiego Inspe ktoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 14 Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. POUCZENIE 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powsta ńców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: − do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; − ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; − ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; − ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowo - administracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokoś ci oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), art. 58 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 927, ze zm.). z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji H andlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/ Otrzymują: 1) [ xxxx xxxxxxxx xxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxx xxxxxxxx xxxxxxx xxxxxxxx xxxxxxxxxxx xxx xxxxxxx xxxxxxxxxxxxxx ] 2) Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej