DIH-III-52/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 22 kwietnia 2025 r. DIH - 3.707.36.2025.J S DECYZJA DIH - 3.52.2025 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 752), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 202 5 r. poz. 229 ), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedm iocie odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę Emilię Kopp - Ostrowską prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Sklep Spożywczo - Przemysłowy Emilia Kopp - Ostrowska w Lignowach Szlacheckich od decyzji KHU.D.15.2025.AB Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 12 lutego 2025 r. (sygn. KHU.8361.311.2024.KP.AW), wymierzającej ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 1 000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarc e opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 927, ze zm.), z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ww. ustawy , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach od 13 do 20 listopada 2024 r., inspektorzy reprezentujący Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „Pomorskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, działając na podstawie i w zakresie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z 12 listopada 2024 r. nr KHU.057.311.2024.AW , przeprowadzili kontrolę u przedsiębiorcy , zwanego dalej „stroną” lub „przedsiębiorcą”. Na podstawie art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236, ze zm.), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców” , nie dokonano zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli, gdyż kontrolę przeprowadzono na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej. Kontrolę przeprowadzono w ob ecności przedsiębiorcy , któremu p rzed przystąpieniem do czynności kontrolnych, okazano legitymacje służbowe oraz doręczono za pokwitowaniem upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, s tanowiącym załącznik do ww. upoważnienia do kontroli. W toku kontroli sprawdzono m.in. przestrzeganie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 927, ze zm.), Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 zwanej dalej „ustawą o gospodarce opakowaniami”, w zakresie dotyczącym art. 40a, art. 41 oraz art. 42, w którym nadzór sprawuje Inspekcja Handlowa. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 42 ust. 1 ustawy o gospoda rce opakowaniami , prowadząc jednostkę handlową, w której sprzedawane są produkty w opakowaniach, nie przekazywał użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, – co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży. Powyższe u stalenia udokumentowano w protokole kontroli z 20 listopada 2024 r. (sygn.: KHU.8361.311.2024.KP.AW ). Do protokołu kontroli strona nie zgłosiła uwag w przewidzianym ustawowo terminie. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z 24 grudnia 2024 r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2024 r. poz. 752 ), zwanej dalej „Kpa” , Pomorski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymie rzenia kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami, z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 tej ustawy, informując również o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Zawia domienie to doręczono stronie w dniu 2 stycznia 2025 r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z 12 lutego 2025 r. Pomorski WIIH wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 1 000 zł, na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami, z tytułu niewykonania obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 tej ustawy . D ecyzja ta została doręczona stronie w dniu 19 lutego 2025 r. W dniu 21 marca 2025 r. Prezes Urzędu O chrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej także „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”, otrzymał za pośrednictwem Pomorskiego WIIH, pismo strony z 27 lutego 2025 r. (nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 28 lutego 2025 r.), będące odwołaniem od ww. decyzji. W odwołaniu tym strona zwróciła się z prośbą o umorzenie kary z racji ciężkiej sytuacji finansowej. Strona przyznała, że po pouczeniu zamieściła również informację zbiorczą o opakowaniach i odpadach opakowaniowy ch. Pismem z 25 marca 2025 r. znak DIH - 3.707.36.2025.JS, Prezes UOKiK powiadomił stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowaniu, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zeb ranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomienie to doręczono stronie w dniu 1 kwietnia 2025 r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępow ania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy o dwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlo wej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego , w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej , Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpat rzenia wniesionego odwołania. Na podstawie art. 54 ustawy o gospodarce opakowaniami , nadzór nad przestrzeganiem przepisów m.in. art. 42 ust. 1 sprawuje Inspekcja Handlowa, działając na podstawie ustawy o Inspekcji Handlowej. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, który sprzedaje produkty w opakowaniach, jest obowiązany przekazywać użytkownikom tych produktów informacje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresi e: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach – co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży. Stosownie do treści art. 56 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 42 ust. 1 prowadząc jednostkę handlu detalicznego lub hurtoweg o, sprzedaje produkty w opakowaniach, nie przekazując użytkownikom tych produktów ww. informacji . W świetle art. 57 pkt 4 ustawy o gospodarce opakowaniami , kary pieniężne wynoszą: w przypadkach, o których mowa m.in. w art. 56 ust. 1 pkt 12 – od 500 zł do 20 000 zł. W myśl art. 58 ust. 2 tej ustawy , kary pieniężne za czyny, o których mowa w ww. przepisach, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor IH. U stawa o gospodarce opakowaniami nie reguluje przesłanek wymiaru kary, ani też kryteriów o dstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, a więc stosownie do treści art. 189a § 2 Kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy odpowiednio: art. 189d i art. 189f Kpa. Zgodnie z art. 189d Kpa , wymierzając administ racyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprze dnie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte prz ez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Zgodnie z art. 189f § 1 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana z a przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Powyższe przepisy ustanawiają regułę obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli ziszczą się prz esłanki w nim powołane. Ponadto, w art. 189f § 2 Kpa ustawodawca przewiduje fakultatywne odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, tj. wskazuje, że w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naru szeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzając e wykonanie postanowienia - art. 189f § 3 Kpa. W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w punkcie sprzedaży należącym do przedsiębiorcy, Pomorski WIIH stwierdził, że kontrolowany nie zrealizował obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami poprzez to, że prowadząc jednostkę handlową, oferował do sprzedaży produkty w opakowaniach, nie przekazując użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych syst emów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, – co najmniej przez wywieszenie tych informa cji w miejscu sprzedaży – co nosiło znamiona czynu określonego i sankcjonowanego przez art. 56 ust. 1 pkt 12 tej ustawy . W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Pomorski WIIH, w drodze decyzji z 12 lutego 2025 r., nałożył karę pieniężną w wysokości 1 000 zł na stronę , to jest na podmiot, który dopuścił się powyższego naruszenia . Odwołując się od wydanej decyzji, strona zwróciła się z prośbą o umorzenie kary z racji ciężkiej sytuacji finansowej. Strona wskazała, że w miejscu sprzedaży umieszczony jes t plakat „Ziemia Naszym Domem”, którego zadaniem jest objaśnienie znaków na produktach - Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 opakowaniach nadających się do recyklingu. Przyznała, że po pouczeniu zamieściła również informację zbiorczą o opakowaniach i odpadach opakowaniowych. W o cenie Prezesa UOKiK, przedstawione przez stronę w odwołaniu argumenty są nietrafne i nie zasługują na uwzględnienie. Należy wskazać, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami w związku z ustaleniami ko ntroli, których strona nie kwestionowała, a które jednoznacznie wskazują na niewykonanie obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 tej ustawy . Przepisy te statuują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wobec którego stwierdzono naruszenie powyższego obowiązku informacyjnego. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę (umyślną czy nieumyślną) oraz przyczyny powstani a naruszenia. Dowiedzenie zatem w toku kontroli, że określony podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter obligatoryjny. Tym samym, bez znacze nia dla oceny zasadności zastosowania powyższej sankcji pozostają o koliczności towarzyszące naruszeniu prawa, na które strona powołuje się w odwołaniu, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w efekcie kontroli, gdy ż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. Strona, jako profesjonalny uczestnik obrotu, miała obowiązek znać i stosować się do przepisów prawa związanych z prowadzoną przez nią działalnością. Była ona zobowiązana czynić zadość wymaganiom ustaw owym, które przy sprzedaży produktów w opakowaniach określają obowiązek przekazywania użytkownikom tych produktów wymaganych informacji na temat opakowań i odpadów opakowaniowych w zakresie: dostępnych systemów ich zwrotu i zbierania oraz recyklingu odpadó w opakowaniowych, właściwego postępowania z nimi oraz znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży. Znamienny jest fakt, że w niniejszej sprawie strona nie spełniła powyższych obowiązków , co stanowiło wystarczającą przesłankę do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu oraz wymierzenia jej kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami. Odnosząc się do kwestii odstąpienia od nałożenia na stronę k ary pieniężnej , o które strona wniosła, w odwołaniu, Prezes UOKiK podobnie jak organ pierwszej instancji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f Kpa. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od na łożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Z treści przepisu wynika, że organ jest zobligowany do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprze stania na pouczeniu, jeżeli wskazane w nim przesłanki zostaną spełnione łącznie. Jak wynika z akt sprawy, Pomorski WIIH rozważył, czy ziściły się przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o którym mow a w art. 189f Kpa, czemu dał wyraz w treści zaskarżonej decyzji. W ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że w niniejszej sprawie strona dokonała przywrócenia stanu zgodnego z prawem, gdyż w wyniku kontroli, podjęła działani a naprawcze, skutkujące uwidocznieniem wymaganych informacji, a więc zaprzestała naruszenia prawa, natomiast nie można było uznać, że waga naruszenia prawa była znikoma, do czego organ drugiej instancji odniósł się w dalszej części uzasadnienia. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 Warto podk reślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że wagę naruszenia (i ewentualną jego znikomość) należy badać z punktu widzenia zagrożenia dla realizacji celu ustawowego, związanego w tym przypadku z ochroną środowiska, a co za tym idzie – zdrowiem i interesem publicznym. Sam fakt zaistnienia deliktu administracyjnego sankcjonowanego bezwzględnie karą pieniężną, nie może wykluczać uznania naruszenia prawa za znikome. Ustawodawca nie wyjaśnia przy tym, jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. Natomiast w piśmiennictwie wyróżnia się stopnie naruszenia prawa: naruszenie kwalifikowane, naruszenie, które nie ma ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego jest istotne oraz naruszenie prawa nieistotne. Narusz enie prawa nieistotne to naruszenie prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenia prawa wypełniają warunek wskazania jako podstawową przesłankę odstąpienia od nałożenia kary: waga naruszenia praw a jest znikoma. Ocena wagi naruszenia prawa jako znikomej wymaga spełnienia również drugiego warunku: zaprzestania przez stronę naruszenia prawa, a więc przywrócenia przez stronę stanu zgodnego z prawem (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania a dministracyjnego. Komentarz, Warszawa 2024, Wydanie 19 – komentarz do art. 189f Kpa; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r. o sygn. akt II GSK 9/22 oraz uchwałę NSA z dnia 9 czerwca 2022 r. o sygn. akt III OPS 1/21 i powołane tam orzecznictwo). Przy ocenie wys tąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawini onym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 23 września 2021 r. o sygn. akt II SA/Ol 435/21, wyrok WSA w Wa rszawie z dnia 27 sierpnia 2020 r. o sygn. akt IV SA/Wa 973/20). Prezes UOKiK wskazuje, że organ pierwszej instancji przy ocenie naruszenia prawa, jakiego dopuściła się strona, wziął pod uwagę, że kryterium to jest określone przez relacje pomiędzy działani em lub zaniechaniem przedsiębiorcy, a jego ustawowymi obowiązkami. Dokonując oceny tej przesłanki zasadnie przyjął, że strona prowadziła w kontrolowanej placówce sprzedaż produktów w opakowaniach, nie przekazując użytkownikom tych produktów wymaganych info rmacji na temat opakowań i odpadów opakowaniowych, co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży, wbrew postanowieniom art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. Przepisy te, określając sposób przekazywania wymaganych informacji u żytkownikom produktów w opakowaniach wskazują, że powinny być one co najmniej wywieszone w miejscu sprzedaży. W praktyce oznacza to, że ich wywieszenie stanowi minimum, jakie należy spełnić, aby zadość uczynić tym przepisom. Tym samym, argument strony, jak oby podczas kontroli 12 listopada 2024 r. nie przekazała kontrolującym informacji jakie znajdują się w miejscu sprzedaży np. przy pomocy plakatu „Ziemia Naszym Domem”, o którym którego zadaniem jest objaśnienie znaków na produktach - opakowaniach nadający ch się do recyklingu należy uznać za mało wiarygodne, ponieważ w dniu 20 listopada 2024 r. podpisała bez uwag protokół kontroli, w którym bez żadnych wątpliwości stwierdzono brak wymaganych informacji dla konsumentów. Dodatkowo przypomnieć należy, że w piś mie z 6 grudnia 2024 r. skierowanym do Pomorskiego WIIH, sama strona stwierdziła, „W związku z kontrolą, która wykazała brak informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, iż nie miała świadomości, że taka informacja musi znajdować się w sklepie”. Z aakcentować trzeba, iż to ustawodawca reguluje, jakie konsekwencje ponosi przedsiębiorca w związku z nieprzestrzeganiem Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 określonych przepisów prawa. Nie ulega też wątpliwości, że umieszczenie (wywieszenie) w placówce odpowiedniej informacji w zakresie gosp odarowania opakowaniami, o której mowa w art. 42 ust. 1 tej ustawy, ma służyć konsumentom i poprzez to wpływać na ograniczenie ilości wytwarzanych odpadów opakowaniowych , które negatywnie oddziaływ a ją na środowisko poprzez substancj e stosowan e do wytwarzan ia . Przekazywanie tych informacji w miejscu sprzedaży, a co za tym idzie uzyskiwanie przez konsumentów wiedzy o sposobie gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi bez wątpienia przyczynia się do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalneg o, na co słusznie zwrócił uwagę również organ pierwszej instancji. Tym samym, brak przekazania przedmiotowych informacji ma bezpośredni związek z ochroną środowiska. Prezes UOKiK wyjaśnia przy tym, że to od przedsiębiorcy, jako profesjonalisty na rynku, o czekuje się znajomości przepisów m.in. w zakresie regulacji dotyczących postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, a przede wszystkim dołożenia należytej staranności, aby jego działalność była prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami praw a. Dodać należy, że obowiązek wynikający z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami , a dotyczący uwidaczniania wymaganych informacji co najmniej przez ich wywieszenie w miejscu sprzedaży przez podmiot prowadzący określoną jednostkę handlu detaliczne go (lub hurtowego) i sprzedający produkty w opakowaniach – istnieje od wielu lat i nie jest przepisem nowym lub zawiłym. Wynika z niego, iż w przypadku spełnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. prowadzenia jednostki handlu detalicznego (lub hurtowego) oraz sprzedaży produktów w opakowaniach – istnieje obowiązek przekazywania użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: dostępnych systemów ich zwrotu i zbierania oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, właściwego postępowania z nimi oraz znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach. W niniejszej sprawie strona uchybiła ciążącym na nie obowiązkom i nie wywiesiła w miejscu sprzedaży powyższych informacji. Wywieszenie tychże informacji było okolicznością całkowicie zależną od przedsiębiorcy. Z tego względu nie można przypisać stronie braku zawinienia i należy zgodzić się z twierdzeniem organu pierwszej instancji, że stwierdzone naruszenie wynika ło z zaniedbania samego przedsiębiorcy. Tym samym, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, że w niniejszym przypadku waga naruszenia prawa nie może być uznana za znikomą. Bez znaczenia jest przy tym fakt, że stwierdzone w tok u kontroli uchybienia zostały skorygowane. Z punku widzenia zastosowania przepisów ustawy kluczowe znaczenie ma bowiem fakt, iż w trakcie rozpoczęcia czynności kontrolnych, wszystkie wymagane informacje, w zakresie, o którym mowa w art. 42 tej ustawy, nie były dostępne dla konsumentów, co znajduje jednoznaczne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym – protokole kontroli, przyjętym przez stronę bez uwag. Należy jeszcze raz podkreślić, iż celem ustawodawcy, przy tworzeniu przepisów ustawy o gospodarce o pakowaniami i odpadami opakowaniowymi, było ułatwienie użytkownikom produktów w opakowaniach pozbycia się ich w prawidłowy, a więc umożliwienie im dostępu do informacji, jak i gdzie te odpady mogą pozostawiać. Niewątpliwie, uzyskanie przez konsumentów powy ższej wiedzy przyczynia się, jak już wspomniano wyżej, do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego i zwiększenie świadomości konsumentów, w zakresie postępowania ze zużytymi opakowaniami. W świetle powyższego, należy stwierdzić, że dokonana przez Pomorskiego WIIH analiza stwierdzonego naruszenia była prawidłowa i znajdowała uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W szczególności należy wskazać, że organ pierwszej instancji odniósł się do Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 dobra lub dóbr chronionych naruszonym przepisem prawa, wskazując wprost, jakie dobra są chronione, jak dużego uszczerbku doznały w efekcie działania strony oraz jak się kształtują okoliczności sprawy, mające wpływ na ocenę naruszenia i jego skutków. Dodać należy, że w tym ostatnim przypadku uwzględnił on eleme nty przedmiotowo i podmiotowo istotne (np. jak była skala naruszeń prawa i jakie są ich skutki), tak, jak już wyżej wykazano. Nawet gdyby uznać za spełnioną przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszania prawa, to należy wskazać, że obie przesłanki muszą jed nak być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Sam fakt zaprzestania przez stronę naruszenia prawa przemawia na jej korzyść i stanowi okoliczność łagodzącą, jednakże nie może skutkować odstąpieniem od wymierzenia administracyjnej kar y pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa . W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbo we, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Należy wskazać, że naruszenie przepisów art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami stanowi czyn (delikt administracyjny), który sankcjonowany jest przez art. 56 ust. 1 pkt 12 tej u stawy , zaś do nałożenia kary pieniężnej w tym zakresie uprawniony jest wyłącznie organ IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w sprawie wymierzenia takiej kary pieniężnej mogły być prowadzone wyłącznie przez Pomorskieg o WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji ww. organu IH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 Kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Prezes UO KiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 Kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 Kpa nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 56 ust. 1 p kt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi . Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie spełniła obowiązku nałożonego na nią w art. 42 ust. 1 tej ustawy. Literalna wykładnia ww. przepisów wyraźnie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepi sów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało)”. Charakter naruszeń, jakich dopuściła się strona, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 administracyjnej”). Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie przesłanka w postaci konieczności usunięcia skutków naruszenia prawa nie występuje i w związku z tym brak jest podstaw do zastosowania ins tytucji odstąpienia na podstawie art. 189f § 2 i 3 Kpa. Prezes UOKiK stoi także na stanowisku, że samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów kary pieniężnej nakładanej na gruncie ustawy o gospodarce opakowaniami, która pełni nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony interesów użytkowników produktów w opakowaniach oraz ochrony systemu gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, jak i związanego z nim poszanowani a interesu publicznego w przyszłości . Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia na stronę kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu na podstawie art. 189f Kpa. W ocenie Prezesa UOKiK, strona w całości nie wypełniła swojego obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami , a tym samym w pełni przyczyniła się do powstania naruszenia. Umieszczenie w miejscu sprzedaży informacji wymaganych n a mocy art. 42 ust. 1 tej ustawy, jest obligatoryjne dla wszystkich przedsiębiorców, których działalność gospodarcza detaliczna lub hurtowa obejmuje sprzedaż produktów w opakowaniach, niezależnie od skali prowadzonej działalności. Brak wywieszenia przez st ronę wymaganych prawem informacji w sposób oczywisty naruszało prawo użytkownika, w szczególności konsumenta, do informacji, w jaki sposób postępować z odpadami opakowaniowymi, jak również było sprzeczne z ww. przepisami. Podsumowując powyższe, należy stwi erdzić, że okoliczności naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających wymierzenie stronie kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami. Należy podkreślić, że wysokość ka ry pieniężnej, jaka może, zgodnie z art. 57 pkt 4 tej ustawy , zostać nałożona na przedsiębiorcę z tytułu niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 tej ustawy, może wynosić od 500 zł do 20 000 zł. W niniejszej sprawie, stronie wymierzono karę p ieniężną w wysokości 1 000 zł, po uwzględnieniu w sposób prawidłowy wszystkich przesłanek wymiaru kary, wymienionych w art. 189d Kpa, co znajduje swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji i jest jednocześnie w pełni podzielane przez organ odwoławczy. Wobec powyższego, zawarty w odwołaniu wniosek strony o umorzenie kary należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa w zakresie nakładania kary pieniężnej na gruncie ustawy o gospodarce opakowa niami. Ponadto należy podkreślić, że organ pierwszej instancji w toku postępowania administracyjnego wysłał do strony pismo z 24 grudnia 2024 r. w którym na podstawie art. 189d pkt 7 Kpa wniósł o przedstawienie warunków osobistych, jednakże do dnia wydan ia decyzji nie otrzymał stosownych informacji. Stąd też, postępowanie Pomorskiego WIIH w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, zaś zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. W związku ze wskazaniem przez stronę na trudną sytuację finansową, Prezes UOKiK infor muję, iż w myśl art. 67a § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111), organ administracji publicznej, który nałożył karę pieniężną (tj. Pomorski WIIH), na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem str ony lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności kary pieniężnej lub rozłożyć jej zapłatę na raty, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3) umorzyć w całości lub w części zale głości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną Prezes UOKiK, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów IH. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 58 ust. 2 i 4 ustawy o gospodarce opakowaniami, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wp łacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Gdańsku w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, tj. od dnia otrzymania tej decyzji . Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarże nia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% warto ści przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie pra wa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm. ). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 g rudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 58 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 927, ze zm.) . Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej