DIH-III-49/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Warszawa, 11 kwietnia 2025 r. DIH - 3.707.13.2025.MB DECYZJA DIH - 3. 49 .2025 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę Lidl Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w Jankowicach , dalej jako: „przedsiębiorca”, „strona” lub „spółka”, od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 2 grudnia 2024 r. wymierzającej Lidl Spółka z ograniczoną odpowied zialnością Spółka komandytowa z siedzibą w Jankowicach, karę pieniężną w wysokości 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) za to, że prowadząc jednostkę handlu detalicznego, w której oferowane były torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone d o pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, nie dopełnił wynikającego z art. 40a ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi obowiązku pobrania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tw orzywa sztucznego, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 5 – 7 i 9 sierpnia 2024 r. inspektorzy reprezentujący Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „ Podkarpackim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, działając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z 5 sierpnia 2024 r. nr KP.8361.1 60 .2024 , przeprowadzili kontrolę w placówce handlowej należącej do ww. przedsiębiorcy . Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236 z późn . zm.), zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców”, w dniu 17 lipca 2024 r. skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli (KP.8361.1 60 .2024), ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli obejmującego m.in. przestrzegani e obowiązk u pobrania opłaty recyklingowej wynikającej z art. 40a ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 927 ze zm. ), zwanej dalej: „ ustawą o opakowaniach”. Niniejsze pismo strona odebrała w dniu 2 2 lipca 2024 r. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 W sklepie należącym do przedsiębiorcy, zlokalizowanym w Rzeszowie oferowane były torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone d o pakowania produktów oferowanych w tej jednostce handlu detalicznego . Wśród nich były torby na zakupy z tworzywa sztucznego, tzw. „zrywki”, które udostępnione były dla klientów sklepu m. in. w dziale owoce i warzywa. W pierwszym dniu kontroli, to jest 5 s ierpnia 2024 r. inspektorzy reprezentujący Podkarpackiego WIIH, działając na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), zwanej dalej : „ ustawą o Inspekcji Handlowej ” , dokonali sprawdze nia rzetelności obsługi poprzez dokonanie dwóch zakupów. Jeden zakup został zrealizowany w tradycyjnej kasie obsługiwanej przez pracownika sklepu, podczas którego inspektor wytypował dwa produkty przemysłowe posiadające opakowanie własne (producenta) i umi eścił je w torbie na zakupy z tworzywa sztucznego – w tzw. „zrywce” – a następnie położył je na podajniku taśmowym kasy. Obsługujący kasę pracownik sklepu wyjął dwa produkty ze „zrywki”, zeskanował je i przełożył towary wraz ze zrywką na stronę kasy, w któ rej klient może zapakować zakupione towary. Następnie kasjer pobrał należność za zakupione towary. Po dokonaniu zakupu stwierdzono, że kasjer nie pobrał opłaty recyklingowej, o której mowa w art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach za „zrywkę”, w której znaj dowały się produkty przemysłowe objęte zakupem i posiadające opakowanie własne. Drugi zakup został zrealizowany w kasie samoobsługowej, podczas którego inspektor wytypował m. in. trzy produkty przemysłowe, które posiadały opakowanie własne (producenta) i u mieścił je w torbie na zakupy z tworzywa sztucznego – „zrywce”. Kolejno inspektor zeskanował ww. produkty w kasie samoobsługowej, umieścił je z potworem w torbie , a następnie na wadze kasy samoobsługowej. W dalszej kolejności poprosił obsługę sklepu o pomoc w uiszczeniu opłaty recyklingowej, o której mowa w art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach za „zrywkę” . P racownik sklepu poinformował , że te torby (zrywki) są bezpłatne . Wobec takiej informacji, inspektor dokończył zakup, dok onując płatności bez uiszczania opłaty recyklingowej za „zrywkę”, w której znajdowały się produkty przemysłowe objęte zakupem i posiadające opakowanie własne. Niepobieranie opłaty recyklingowej w jednostce handlu detalicznego od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczoną do pakowania produktów zakupionych w tej jednostce, stanowiło naruszenie postanowień art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach. Ponadto ustalono, że w kontrolowanym sklepie można było zakupić inne rodzaje toreb na zaku py z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów, za które przedsiębiorca odprowadzał należność tytułem opłaty recyklingowej. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli sygn.: KP.8361.1 60 .2024 oraz w dołączonej do niego dokumentacj i. Do protokołu kontroli przedsiębiorca nie zgłosił uwag. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z 31 października 2024 r. , na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm. ), zwanej dalej „Kpa” , Podkarpacki WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w trybie art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy o opakowaniach . Stronę postępowania pouczono o przysługującym jej prawie do czynn ego udziału w postępowaniu, a w szczególności Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 o prawie wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów, przeglądania akt sprawy, jak również brania udziału w przeprowadzeniu dowodu . Strona z prawa do czynnego udziału w postępowaniu nie skorzystała. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Podkarpacki WIIH, w drodze decyzji z 2 grudnia 2024 r. (sygn.: KP.8361.1 60 .2024), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 10c i art. 58 ust. 2 ustawy o opakowaniach, wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) za to, że prowadząc jednostkę handlu detalicznego, w której oferowane były torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, nie dopełniła wynikającego z ar t. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach obowiązku pobrania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego . Decyzję doręczono stronie 5 grudnia 2024 r. 13 marca 2025 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako „Pre zes UOKiK”, „organ drugiej instancji”) otrzymał prawidłowo wniesione odwołanie od ww. decyzji, w którym strona zarzuciła naruszenie art. 40a ust. 1 w związku z art. 8 pkt 15a lit. b ) ustawy o opakowaniach, art. 7a § 1 Kpa, art. 107 § 1 pkt 6 Kpa oraz art. 189d Kpa i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o umorzenie postępowania. Pismem z 13 marca 2025 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania od decyzji Podkarpackiego WIIH z 2 grudnia 2024 r. oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoł awczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i k ompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Na podstawie art. 54 ustawy o opakowaniach , nadzór nad przestrzeganiem przepisów art. 40a, art. 41 oraz art. 42 ust. 1 sprawuje Inspekcja Handlowa, działają c na podstawie ustawy o Inspekcji Handlowej. Art. 40a u stawy o opakowaniach stanowi w ust. 1, że przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 sztucznego, zaś w ust. 2, że opłaty recyklingowej nie pobiera się od nabywającego b ardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Torby na zakupy z tworzywa sztucznego zostały zdefiniowane w art. 8 pkt 15a ustawy o opakowaniach i oznaczają one torby na zakupy, z uchwytami lub bez uchwytów, wykonane z tworzywa sztucznego, które są of erowane w jednostkach handlu detalicznego lub hurtowego, do których zalicza się: a) lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 50 mikrometrów, b) bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 m ikrometrów, które są wymagane ze względów higienicznych lub oferowane jako podstawowe opakowanie żywności luzem (na wagę), gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności, c) pozostałe torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału równej 50 mikr ometrów i większej. W powyższego wynika, że zwolnione z opłaty recyklingowej są torby, o których mowa w art. 8 pkt 15a lit. b) ustawy o opakowaniach, tj. bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości poniżej 15 mikrometrów, które są wymagane ze względów higie nicznych lub oferowane jako podstawowe opakowanie żywności luzem (na wagę), gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności. Jednakże, w sytuacji gdy takie torby nie są używane do celów określonych w tych przepisach, przez co nie spełniają one definicji u stawowej bardzo lekkiej torby na zakupy z tworzywa sztucznego, podlegają one obowiązkowi pobierania opłaty recyklingowej. Nie podlegają one zwolnieniu przewidzianemu w art. 40a ust. 2 ww. u stawy . Stosownie do treści art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy o opakowan iach, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 40a ust. 1 nie pobiera opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. W świetle art. 57 pkt 4 ustawy o opakowaniach , kary pieniężne wynoszą: w przyp adkach, o których mowa m.in. w art. 56 ust. 1 pkt 10c - od 500 zł do 20 000 zł. Zgodnie z art. 58 ust. 2 tej ustawy , kary pieniężne za czyny, o których mowa w ww. przepisach, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor IH. U stawa o opakowani ach nie reguluje przesłanek wymiaru kary, ani też kryteriów odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, a więc stosownie do treści art. 189a § 2 Kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy odpowiednio: art. 189d i art. 189f Kpa. Zgodnie z art. 189d Kpa , wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych roz miarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo narus zenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 i 2 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia pra wa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub została ona prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w sklepie należącym do kontrolowanego przedsiębiorcy, przez inspektorów reprezentujących Podkarpackiego WIIH stwierdzono, że kontrolowany przedsiębiorca nie zrealizował obowiązku określonego w art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach , poprzez niepobranie opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, co wyczerpało znamiona czynu określonego w art. 56 ust. 1 pkt 10c tej ustawy . W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Podkarpacki WIIH w drodze decyzji z 2 grud nia 2024 r. (sygn.: KP.8361.1 60 .2024) , wymierzył karę pieniężną w wysokości 10 000 zł stronie , to jest podmiotowi, który dopuścił się powyższego naruszenia . W złożonym odwołaniu strona zarzuciła Podkarpackiemu WIIH naruszenie: - art. 40a ust 1 w związku z ar t. 8 pkt 15a lit. (b) ustawy o opakowaniach poprzez błędne zakwalifikowanie oferowanej przez przedsiębiorcę torby jako niespełniającej cech torby zwolnionej spod opłaty recyklingowej oraz - art. 7a § 1 K pa poprzez niedostrzeżenie, że w niniejszej sprawie wy stępują wątpliwości interpretacyjne, a zgodnie z ww. przepisem, w takim przypadku o rgan winien uwzględnić je na korzyść przedsiębiorcy. Strona w skazała, że organ pierwszej instancji uzna jąc , że skoro torba nie była w danym, konkretnym przypadku wymagana ze względów higienicznych, to nie mogła korzystać ze zwolnienia z opłaty recyklingowej pominął drugą z wymienionych przesłanek zwolnienia toreb z opłaty, jaką jest oferowanie ich jako podstawowego opakowania żywności luzem. Strona zwróciła uwagę, że u życie s pójnika „lub” przez ustawodawc ę oznacza, że chciał on objąć ww. wyłączeniem przypadk i, gdy zajdzie jedna z tych przesłanek lub druga, co oznacza że sam fakt, że torba nie spełnia pierwszej przesłanki (nie jest wymagana ze względów higienicznych) jeszcze ni e przesądza o tym, że torba nie może korzystać z wyłączenia, gdyż należy ocenić, czy torba taka nie spełnia drugiej przesłanki (oferowanie toreb jako podstawowe opakowanie żywności luzem). W ocenie strony u stawa o opakowaniach nie wymaga, aby „zrywki” służ yły bezwzględnie i w każdym przypadku jako opakowanie wymagane ze względów higienicznych, lecz wystarczy już to, że są one oferowane klientom Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 jako forma pakowania żywności sprzedawanej luzem. Po informowała , że oferuje ona „zrywki” jako „podstawowe opakowan ie żywności luzem” - są one wyłożone do pobrania obok stoisk z żywnością oferowaną luzem i w ten sposób oferuje je jako podstawowe opakowanie żywności sprzedawanej luzem. Strona podkreśliła, że ustawodawca nie wymaga, aby zrywki pełniły funkcję podstawoweg o opakowania żywności sprzedawanej luzem, a właśnie aby były oferowane w takim charakterze. Zdaniem strony to, że w konkretnym przypadku konsument włoży do „ zrywki ” produkt opakowany nie zmienia faktu, że jest on a oferowan a jako podstawowe opakowanie żywno ści sprzedawanej luzem. Strona zaznaczyła , że przyjęta przez organ pierwszej instancji wykładnia jest co najmniej nieoczywista, a wręcz nietrafna i w efekcie , mając na uwadze art. 7a § 1 Kpa w tej sprawie wystąpiła przesłanka zaistnienia wątpliwości co do treści normy prawnej , które powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść strony. Stąd też w ocenie przedsiębiorcy, postępowanie w niniejszej sprawie powinno zostać umorzone, jako bezprzedmiotowe , gdyż b rak jest podstaw do wymierzenia administracyjnej kary pien iężnej. W ocenie Prezesa UOKiK, przedstawione przez stronę argumenty są nietrafne i nie zasługują na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy, wydając zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji oparł się na spójnym i jednoznacznym materiale dowodowym, w szczególności na protokole kontroli sygn.: KP.8361.160.2024. Z materiału tego wynika jednoznacznie, że inspektorzy dokonując dwóch zakupów tj. w kasie samoobsługowej oraz drugiej obsługiwanej przez pracownika sklepu zapakowali produkty przemysłowe posiadaj ące opakowanie własne do „zrywek” oferowan ych przy stoisku owocowo - warzywnym . Zostały one zatem użyte jako torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania oferowanych produktów i jako takie podlegały opłacie recyklingowej, określonej w art. 40a ust. 1 ustawy o opakowani ach . W obu przypadkach nie pobrano jednak ww. opłaty . Poproszony o pomoc w uiszczeniu ww. opłaty pracownik przy kasie samoobsługowej poinformował, że torby są bezpłatne, a kasjer nie pobrał opłaty za „zrywkę”, w której znajdowały się produkty przemysłowe objęte zakupem i posiadające opakowanie własne. Prezes UOKiK podkreśla , że powyższe zostało jednoznacznie stwierdzone w protokole kontroli, a strona nie wniosła do niego żadnych uwag. Protokół kontroli, zgodnie z art. 76 § 1 K pa, jest dokumentem urzędowym. O znaczeniu protokołu kontroli jako dowodu w sprawie wypowiedział się niejednokrotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdzając, np. w wyroku z dnia 27 lutego 2020 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2107/19, że: „Pr otokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym i korzysta ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanow i dowód tego , co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontro li wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny”. Tym samym, opisany w protokole kontroli stan faktyczny sprawy, w tym przebieg czynności kontrolnych, należy uznać za wiarygodny. Prezes UOKiK ws kazuje, że odpowiedzialność określona w art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy o opakowaniach charakter obiektywny i powstaje z chwilą naruszenia prawa, w tym przypadku art. 40a ust. 1 ww. ustawy. Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej opiera Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 się n a zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązk ów, bez względu na winę (umyślną czy nieumyślną) oraz przyczyny powstania naruszenia. Dowiedzenie zatem w wyniku kontroli, że określony podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjn ą, a wskazane przepisy mają charakter obligatoryjny. Tym samym, bez znaczenia dla oceny zasadności wymierzenia stronie powyższych kar pieniężnych pozostają okoliczności, na które strona powołuje się w odwołaniu, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w efekcie kontroli, gdyż kary pieniężne wymierza się za samo naruszenie prawa. Strona, jako profesjonalny uczestnik obrotu, miała obowiązek znać i respektować przepisy prawa związane z wykonywaną przez nią działalnością . Była ona zobowiązana czynić zadość wymaganiom ustawowym, które określają m.in. obowiązek pobierania opłaty recyklingowej za oferowane w punkcie handlowym torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania oferowanych produktów. W niniejszej sprawie strona nie spełniła powyższych obowiązków, co było wystarczającą przesłanką do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu oraz wymierzenia jej stosown ej kar y pieniężn ej . Strona nie pobrała opłaty recyklingowej za torbę typu „zrywka” w którą in spektorzy zapakowali produkty przemysłowe posiadając e już własne opakowani e. Prezes UOKiK wyjaśnia, że aby bardzo lekka torba na zakupy z tworzywa sztucznego nie podlegała opłacie recyklingowej, poza spełnieniem warunku grubości materiału, z którego został a wykonana (poniżej 15 mikrometrów, a więc do 14 mikrometrów włącznie), równocześnie muszą zostać spełnione także przesłanki określające cel jej zastosowania , tj.: wymagalność ze względów higienicznych, zastosowanie jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowania żywności (art. 8 pkt. 15a lit b ustawy o gospodarce opakowaniami). Oba te kryteria należy uwzględniać łącznie jako: opakowanie żywności sprzedawanej luzem, stosowane, poza względem praktycznym, także ze względów higienicznych. Jest to więc podstawowe opakowanie żywności, dokonane w sklepie. Opakowanie podstawowe należy rozumieć jako pozostające w styczności z żywnością i nie stanowiące kolejnego opakowania. Zapakowanie przez konsumenta dokonującego zakupu w jednostce handlu detalicznego lub hurtowego w bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, towarów posiadających już własne opakowania powoduje konieczność po brania od konsumenta przez przedsiębiorcę opłaty recyklingowej. Z uwagi na to, że reklamówki typu „zrywki”, jak każda inna torba służy do opakowania towarów, samo umieszczenie ww. toreb obok stoisk z żywnością oferowaną luzem, nie uświadomi klientów, że w sytuacji gdy zostanie ona użyta dla innych celów niż wskazane w definicji zawartej w ustawie, przedsiębiorca będzie miał obowiązek pobrać od nich opłatę recyklingową. Organ drugiej instancji nie zgadza się z twierdzeniem strony, że ustawodawca nie wymaga, aby „zrywki” pełniły funkcję podstawowego opakowania żywności sprzedawanej luzem, a właśnie aby były oferowane w takim charakterze. Istotą opłaty recyklingowej jest m.in. takie oddziaływanie na decyzje konsumenta, aby stosował on bardzo lekkie torby na zak upy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów, jedynie ze względów higienicznych , jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowania żywności. To jednak na przedsiębiorcy spoczywa ciężar weryfikacji w jaki Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 sposób konsument używa te torby i egzekwowania tym samym należnej od klienta opłaty recyklingowej, w związku z użyciem torby w innym celu niż wskazany powyżej. Przedsiębiorca powinien w taki sposób zorganizować sposób prowadzenia działalności (np. po przez wywieszenie odpowiednich informacji o przeznaczeniu tych toreb i konieczności wniesienia opłaty recyklingowej w przypadku użycia ich niezgodnie z przeznaczeniem oraz zobowiązanie pracowników pracujących na kasach do naliczenia opłaty recyklingowej), żeby mógł wywiązywać się ze wszystkich obowiązków nałożonych na niego obowiązującymi przepisami. Mając na uwadze powyższe organ drugiej instancji wskazuje, że pobrana przez kontrolujących torba z tworzywa sztucznego typu „zrywka” w celu zapakowania produk tów przemysłowych nie spełniała definicji bardzo lekkiej torby z zawartej w art. 8 pkt 15a lit. b) ustawy o opakowaniach , gdyż zostało spełnione tylko jedno z dwóch kryteriów, tj. dotyczące grubości, w związku z czym nie podlegała zwolnieniu z pobierania o płaty recyklingowej od nabywającego torbę z tworzywa sztucznego. Mając na uwadze powyższe, naruszenie przez przedsiębiorcę przepisów art. 40a ustawy o opakowania ch jest w ocenie Prezesa UOKiK bezsporne i wyczerpujące przesłanki do nałożenia administracyjne j kary pieniężnej na podstawie przepisów art. 56 ust. 1 pkt 10c ww. ustawy, z uwagi na niepobieranie opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 40a ust 1 w związku z art. 8 pkt 15a lit. ( b) ustawy o opakowaniach strona całkowicie pomija, że przedmiotem zakup ów kontroln ych , na podstawie których inspektorzy I nspekcji H andlowej dokonali ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę do przeprowadzenia postępowania administracyjnego , były produkty przemysłowe posiadające opakowania własne (producenta). Z pewnością nie były to więc produkty żywnościowe sprzedawane luzem , jak również w przypadku tych produktów nie jest wymagane ich pakowanie w dodatkowe torby ze względów higienicznych. Co więcej, zwo lnienie z pobrania opłaty recyklingowej dotyczy sytuacji, gdy zastosowanie takich toreb pomaga w zapobieganiu marnowaniu żywności. Należy również zwrócić uwagę, że w obu przypadkach zakupu kontrolnego pobranie opłaty powinno nastąpić w kasie sklepu, a nie przy regałach sprzedażowych. W pierwszym przypadku, w kasie obsługiwanej przez kasjera, pracownik sklepu widząc jakie produkty zostały do niej zapakowane, nie pobrał opłaty recyklingowej za torbę, zaś w drugim pracownik sklepu wezwany do kasy samoobsługowe j również widząc rodzaj produktów zapakowanych w zrywkę wprost poinformował, że opłaty za ten typ opakowań nie pobiera się. Co więcej, torby takie nie były wpisane do systemu k asowego . W ocenie organu drugiej instancji strona nie był a w przedmiotowej sprawie zwolnion a z obowiązku pobrania opłaty recyklingowej od inspektorów w w związku z dokonaniem zakupu kontrolnego. W ocenie Prezesa UOKiK całkowicie bez znaczenie jest podniesiona przez stronę kwestia zastosowania przez ustawodawcę spójnika „lub” w de finicji bardzo lekkich toreb na zakupy z tworzywa sztucznego , gdyż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna pozytywna dla strony przesłanka, uzasadniająca brak pobrania opłaty recyklingowej. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 Z kolei z uzasadnienia zarzut u naruszenia art. 7a § 1 Kpa wyni ka, że strona wychodzi z założenia, że samo wyłożenie bardzo lekkiej torby na zakupy z tworzywa sztucznego i przeznaczenie przez przedsiębiorcę tych toreb do sprzedaży żywności luzem, poprzez ich wyłożenie obok żywności sprzedawanej luzem jest spełnieniem ustawowego obowiązku. Strona tym samym sprowadza tę kwestię do spełnienia obowiązku formalnego . Prezes UOKiK z auważ a jednak, że wbrew tezie przedstawionej w odwołaniu strona prowadzi sprzedaż nie tylko produktów żywnościowych i nie tylko produktów żywności owych oferowanych luzem. O tym czy należy pobrać opłatę recyklingową decyduje nie subiektywne przekonanie przedsiębiorcy lecz obiektywne przesłanki wynikające z przepisów ustawy. Idąc bowiem tokiem rozumowania strony, należałoby uznać, że samo wyłożenie to reb obok żywności sprzedawanej luzem, niezależnie od posiadanego asortymentu i profilu działalności gospodarczej, zwalnia przedsiębiorcę od obowiązku pobrania opłaty recyklingowej, a o tym co spełnia definicję bardzo lekkiej torby i co podlega opłacie recy klingowej, decyduje przedsiębiorca. W ocenie organu drugiej instancji , w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z wątpliwościami interpretacyjnymi lecz nadinterpretacją lub błędnym zrozumieniem przez stronę przepisów ustawy o o pakowaniach . Ponownie zauwa żyć należy, że przedsiębiorca sprowadza, całkowicie błędnie, obowiązek do kwestii jedynie produktów żywnościowych, jak i formalnych. Z treści art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach wynika , że przedsiębiorca jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od naby wającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Tym samym nie można się zgodzić ze stroną, że samo wyłożenie w określonym miejscu bardzo lekkich toreb, jest samo w sobie wystarczające do spełnienia obowiązku wynikającego z ww. ustawy. Z samego brzmienia ws kazanego przepisu art. 40a ust. 1 ww. ustawy wynika bowiem, że dokonanie określonej czynności przez nabywcę rodzi obowiązek po stronie sprzedającego. A rt. 40a ust. 2 ww. ustawy wskazuje natomiast wyjątek od tej zasady. Strona w swoich rozważaniach wprost n ie przywołała tego przepisu , zgodnie z którym opłaty recyklingowej nie pobiera się od nabywającego bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, przy czym treść odwołania, częściowo sprowadza się do powyższego. Przypomnieć należy, iż zakup y kontroln e zostały przeprowadzon e zarówno w kasie obsługiwan ej przez pracownika sklepu , jak i w kas ie samoobsługow ej , ale z przywołanym pracownikiem i dotyczył y sprzedaży produktów nieżywnościowych opakowanych w torby typu „zrywka”, które strona uważa za spełniające wymagania wskazane w definicji zawartej w art. 8 pkt. 15a lit. b ustawy o opakowaniach . Jednak już sam fakt opakowania w nie produktów, które nie są żywnością przesądza o tym, że wyjątek z art. 40a ust. 2 ustawy nie ma w tym przypadku zastosowania. W nini ejszej sprawie de facto nie zostało spełnione żadne z kryteriów uzasadniających uznanie toreb , w które inspektorzy IH zapakowali zakupione podczas zakupu kontrolnego produkty, za bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego z uwagi na fakt, iż zakup nie dotyczył żywności oferowanej do sprzedaży luzem, a także nie były one wymagane ze względów higienicznych, gdyż posiadały one swoje własne opakowanie. Tym samym w ocenie organu drugiej instancji nie wystąpiło zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązku wskaz anego w art. 40a ust. 1 ww. ustawy. Tym samym brak było jakichkolwiek wątpliwości co do treści normy prawnej, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść strony. Sam fakt wyłożenia opakowań koło żywności, nie jest równoznaczne z oferowaniem opakowań do żywnoś ci luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności. Konsument nie był bowiem informowany o przeznaczeniu torby - zrywki, a tym samym mógł używać jej do innych celów Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 niż pakowanie żywności luzem. Z drugiej strony pracownicy nie mieli elementarnej wied zy na temat pobierania opłaty recyklingowej w sytuacji, jaka miała miejsce przy zakupie kontrolnym, a ponadto przedsiębiorca nie przewidział pobierania opłaty za bardzo lekkie torby używane do innych celów niż wskazane w art. 8 pkt 15a lit. b ustawy o opak owaniach . Mając powyższe na uwadze zdaniem Prezesa UOKiK brak jest podstaw do uznania, iż w przedmiotowej sprawie istniej ą wątpliwości interpretacyjne , a tym samym zarzut naruszenia art. 7a § 1 Kpa należy uznać za bezpodstawny. W odwołaniu strona wskazała ponadto na naruszenie: - art. 107 § 1 pkt 6 K pa poprzez zaniechanie uzasadnienia jakimi przesłankami kierował się organ pierwszej instancji przy określaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej; - art. 189d K pa (dyrektywy wymiaru kary pieniężnej) poprzez jego niezastosowanie w sprawie i wymierzenie stronie kary rażąco wysokiej. W ocenie prezesa UOKiK powyższe zarzuty s ą całkowicie niezasadn e . W decyzji z 2 grudnia 2024 r. Podkarpacki WIIH wprost wskaz ał fakty, kt óre uznał za udowodnione oraz dowody na których się oparł, a także wyjaśni ł podstawę prawną decyzji. W pierwszej kolejności organ wydający decyzję uznał, iż ustalony stan faktyczny (dotyczący zakupu kontrolnego) stanowi naruszenie art. 40a ustawy o opakowa niach , a w dalszej kolejności dokonał analizy dyrektyw wymiaru kary wynikających z art. 189d Kpa. Przesłanki te opisane zostały w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na stronach od 5 do 7. Fakt, iż strona neguje tok rozumowania organu pierwszej instancji, nie jest równoznaczny z zaniechaniem przez organ wskazania przesłanek, którymi kierował się on określając wysokość kary. Prezes UOKiK wskazuje, że u stawa o opakowaniach nie określa dyrektyw wymiaru kary, zatem zastosowanie maj ą w tym przypadku przepisy działu IVa „Administracyjne kary pieniężne” Kpa, a w szczególności art. 189d Kpa , który prawidłowo zastosował Podkarpacki WIIH szczegółowo odnosząc się, jakimi przesłankami kierował się przy ustaleniu wysokości kary pieniężnej. Strona pomija tę część decyzji Podkarpackiego WIIH wskazując, że organ pierwszej instancji nie zastosował dyrektyw wymiaru kary wskazanych w art. 189d Kpa. Natomiast Prezes UOKiK wskazuje, że kwestię minimalnej i maksymalnej wysokości kary reguluje art. 57 pkt 4 ustawy o opakowaniach , o kreślając ją w przedziale od 500 zł do 20 000 zł. Organ pierwszej instancji, prowadząc postępowanie w trybie K pa w związku z naruszeniem przepisów ustawy o opakowaniach , wziął prawidłowo pod uwagę przesłanki wskazane w art. 189d Kpa, wymierzając karę w wys okości 10 000 zł na podstawie art. 57 pkt 4 ustawy o opakowaniach . W ymierzył karę uwzględniając wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu pub licznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia, wskazał, że celem ustawy jest ochrona środowiska naturalnego przed szkodliwym wpływem na nie opakowań i odpadów opakowaniowych. Podkreślił, że strona nie wypełniła obowiązków wynikających z art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach , tj. nie pobierała opłaty recyklingowej od nabywających torby na zakupy z tworzywa sztucznego tzw. „zrywki” w przypadku, gdy sprzedawane produkty przemysłowe we własnych opakowaniach pakowane były przez nabywcę do takich właśnie toreb. N aruszeni e to ma bezpośredni związek z ochroną środowiska, a co za tym idzie z ochroną zdrowia i interesu publicznego. Wymóg pobierania opłaty od nabywającego torbę z tworzywa Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 sztucznego nałożono z uwagi na nadużywanie prz ez konsumentów i sprzedawców używania tak ic h toreb co w konsekwencji powodowało zanieczyszczenie środowiska . Wskazał ponadto, że opłatę recyklingową przedsiębiorca obowiązany jest pobrać od nabywającego taką torbę a następnie przekazać na rachunek właściwe go miejscowo Marszałka Województwa . Podkreślił, że to nabywający taki e torby ponosi koszt tej opłaty . B iorąc pod uwagę m. in. skalę naruszeń, rozumianą także jako wielkość przedsiębiorcy, co w powiązaniu ze stwierdzonym brakiem możliwości pobierania w kasie opłat recyklingowych, wskazujących na systemowe nieprzestrzeganie przez stronę przepisów ustawy o opa kowaniach, poprzez brak wdrożenia odpowiednich działań, jak i brak działań następczych przedsiębiorcy, tym samym uznając że kara wynosząca 50% maksymalnej granicy, nie jest rażąco wysoka. Należy bowiem zwrócić uwagę na fakt, iż brak pobrania opłaty recykli ngowej za zrywki wynikał z faktu braku wprowadzenia takiej pozycji do systemu kasowego i braku pobierania opłaty recyklingowej przez pracowników firmy. Oznacza to, iż naruszenie przepisów w zakresie art. 40a ustawy o opakowaniach występuje we wszystkich p lacówkach należących do strony (wspólny system kasowy dla wszystkich sklepów), a nie jedynie w kontrolowanej placówce. Tym samym naruszenie przepisów ustawy o opakowaniach nie wynikało, jak wskazała strona w odwołaniu, z zastawienia na kasjerów pułapki prz ez inspektorów Inspekcji Handlowej, a z błędnej organizacji działalności przez przedsiębiorcę. Gdyby bowiem pracownik miał wiedzę na temat pobierania opłaty recyklingowej w przypadku sprzedaży produktu nieżywnościowego w zrywce pobrałby opłatę recyklingow ą (oczywiście o ile byłaby ona wpisana do systemu kasowego). Podkarpacki WIIH uwzględnił również prawidłowo , że przedsiębiorca oferując do sprzedaży inne torby z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów zakupionych w tym sklepie, pobierał od nich opłatę recyklingową. Jednocześnie organ pierwszej instancji uznał za niemożliwy do ustalenie czas trwania naruszenia , uwzględni ając , że n ieprawidłowość stwierdzono w pierwszym dniu kontroli tj. 5 sierpnia 2024 r., a z uwagi , że była to pierwsza kontr ola w tym zakresie u przedsiębiorcy wcześniejszy czas trwania naruszenia przed dniem jego stwierdzenia, nie był możliwy do ustalenia. Podkarpacki WIIH wziął również pod uwagę kolejną przesłankę wymiaru kary tj. częstotliwość niedopełniania w przeszłości ob owiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie, którego ma być nałożona kara , uwzgl ędniając , że b yło to pierwsze naruszenie przez stronę obowiązku pobierania opłaty recyklingowej od naby wającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, o której mowa w art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach . Z kolei oceniając uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe uznał, że s trona nie była karana za takie samo naruszenie przepisów w zakresie naruszenia obowiązku pobierania opłaty recyklingowej. Natomiast mając na uwadze stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa Podkarpacki WIIH prawidłowo uznał, że s tronę jako sprzedawcę należy traktować jako profesjonalistę. Prowadzi on działalność gospodarczą od 1 lutego 2016 r., na terenie całego kraju i powin ien znać przepisy dotyczące działalności, którą prowadzi i je stosować. To strona decyduje o organizacji swojego przedsiębiorstwa i zapewnieniu nadzoru nad ich prawidłowym stosowaniem. Obowiązek pobierania opłaty recyklingowej spoczywa wyłącznie na przedsiębiorcy prowadzącym jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego. O zakresie kontroli strona została poinformowana „Zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia k ontroli” sygn. KP.8361.160.2024 doręczonym jej Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 w dniu 22 lipca 2024 r. Tym samym miała więc dwa tygodnie na usunięcie ewentualnych nieprawidłowości , tak więc zdaniem organu pierwszej jak i drugiej instancji, stopień przyczynienia się strony do powstania ni eprawidłowości należy ocenić jako znaczny. Podkarpacki WIIH wziął również pod uwagę, że strona nie poinformowała go o zaprzestaniu naruszeniu prawa ani nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów świadczących o podjęciu jakichkolwiek dobrowolnych działań napr awczych. Oceniając wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła Podkarpacki WIIH wskazał, że brak pobierania opłaty recyklingowej wynikającej z przepisu art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach nie miał wpływu na wysokość korzyści, k tórą strona osiągnęła, ani na wysokość straty, której uniknęła. Natomiast ostatnia przesłanka wysokości wymiaru kary tj. w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana nie mają zastosowania w t ym przypadku, gdyż strona jest spółką prowadzącą działalność gospodarczą w oparciu o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego . Podsumowując po wnikliwie analizie akt Prezes UOKiK stwierdził, że w niniejszej sprawie, stronie wymierzono karę pieniężną, po uwzględ nieniu w sposób prawidłowy wszystkich przesłanek wymiaru kary, wymienionych w art. 189d Kpa, co znajduje swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji i jest jednocześnie w pełni podzielane przez organ odwoławczy. Prezes UOKiK zgodził się również ze stanowiskie m organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 kpa, tj. odstąpienia od wymierzenia administracyjnych kar pieniężnych i poprzestania na pouczeniu. Prezes UOKiK stwierdza, że Podkarpacki WIIH prawi dłowo rozważył możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, czemu dał swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji. Prezes UOKiK, podobnie jak organ pierwszej instancji, nie widzi podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej i poprzestania na poucze niu na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa . Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. W przedmiotowej sprawie strona nie przedstawiła ż adnego dowodu na to, że zaprzestała naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, bezsporny jest również fakt, że strona nie wywiązała się z obowiązku, o którym mowa w art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach , gdyż prowadząc punkt sprzedaży detalicznej, w którym of erowane są torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania oferowanych produktów, nie pobrała opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Powyższe ustalenia zostały poczynione w oparciu o zakup kontrolny, któ ry w sposób jednoznaczny wykazał, że strona nie wykonała powyższego obowiązku i nie pobrała opłaty recyklingowej za torby na zakupy z tworzywa sztucznego typu „zrywka”, które nie spełniały definicji bardzo lekkiej torby w rozumieniu art. 8 pkt 15a lit. b) tej ustawy, w związku z ich użyciem do produktów przemysłowych oferowan ych w opakowaniach, a więc niezgodnie z ich przeznaczeniem. Należy podkreślić, że istotą opłaty recyklingowej jest m.in. takie oddziaływanie na decyzje konsumenta, aby wykorzystywał on bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów, jedynie ze względów higienicznych lub jako podstawowe opakowanie żywności oferowanej na wagę, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowania żywności. To jednak na przedsiębiorcy spoczywa ciężar weryfikacji, w jaki Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 13 sposób konsument używa takie torby i egzekwowania tym samym należnej od niego opła ty recyklingowej, w związku z ich użyciem w innym celu niż wskazany powyżej. Przedsiębiorca powinien w taki sposób zorganizować sposób prowadzenia swojej działalności (np. poprzez wywieszenie odpowiednich informacji o przeznaczeniu toreb typu „zrywka” i ko nieczności wniesienia opłaty recyklingowej w przypadku ich użycia niezgodnie z przeznaczeniem oraz zobowiązanie pracowników sklepu do naliczania takiej opłaty), żeby mógł wywiązywać się ze wszystkich nałożonych na niego obowiązków ustawowych. W wyroku z dnia 14 listopada 2023 r. w sprawie III SA/Łd 520/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że „ W orzecznictwie wskazano, że w świetle art. 189f § 1 pkt 1 Kpa , stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie o d nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia p rawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń) jak i podmiotowym (np. profesjonalny charakter działalności, czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy). W przedmiotowej sprawie dobrem chronionym przez prawo jest środowisko, a pośrednio zdrowie ludzkie i dobrostan innych organizmów. Odpady z tworzyw sztucznych mają bardzo długi okres rozpadu, a wyrzucane bezpośrednio do środowiska stanowią zag rożenie dla zwierząt. Wprowadzony obowiązek pobierania opłaty recyklingowej , jeżeli torba nie jest używana do pakowania żywności w celach higienicznych lub jako podstawowe opakowanie żywności oferowanej na wagę ma przede wszystkim ograniczyć ich zużycie. W trakcie kontroli dokonano sprawdzenia przestrzegania jedynie w dwóch przypadkach, ale oba ujawniły naruszenie prawa. Dodatkowo strona nie mogła pobierać opłaty recyklingowej za torby typu zrywka, gdyż nie przewidywał tego jej system kasowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 4 lipca 2023 r. w sprawie sygn. II SA/Rz 32/23 stwierdził: „Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia z art. 189f § 1 pkt 1 Kpa należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, czy nie), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dz iedzinę prawa administracyjnego.” Nie ulega wątpliwości, że brak wprowadzenia do systemu kasowego możliwości pobierania opłaty recyklingowej za torby - „zrywki” był świadomym, zawinionym działaniem kontrolowanego przedsiębiorcy. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Ad ministracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 10 kwietnia 2024 r. w sprawie sygn. III SA/Gl 1095/23: „Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być stosowany ze szczególną rozwagą. Jeśli bowiem ustawodawca nałożył określony obowiązek, to podmiot zobowiązany jest ów obow iązek wykonać. Kara administracyjna jest naturalną reakcją na niewypełnienie go. Nie można doprowadzać do sytuacji, że zasadą stanie się odstępowanie od nakładania kar w tym zakresie, a wyjątkiem ich nakładanie.” Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 14 Tym samym obie przesłanki nie zostały spełn ione. W związku z powyższym organ drugiej instancji stwierdza, iż nie ma podstaw do zastosowania tego przepisu i do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryj nego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna prz ez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie obowiązkó w wynikających z art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach , stanowi delikty administracyjne, które zagrożone są karami pieniężnymi, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 10c tej ustawy , zaś do nałożenia kar y uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w sprawie wymierzenia takich kar pieniężnych działanie takie mogły być prowadzone wyłącznie przez Podkarpackiego WIIH. Inny organ n ie mógł na terenie podlegającym kognicji Podkarpackiego WIIH nałożyć kar pieniężnych za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Prezes UOKiK stwierdził , że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 kpa nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożone administracyjne kary pieniężne określone w art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy o opakowani ach . Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kar pieniężnych. Strona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 40a ust. 1 ww. ustawy. Literalna wykładni a ww. przepisów jednoznacznie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszani a prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z o czywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter naruszeń, jakich strona dopuściła się w niniejszej sprawie, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej”). Prezes UOKiK wskazuje również, że samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów administracyjnych kar pieniężnych , nakładanych na gruncie ustawy o opakowaniach , które pełnią nie tylko funkcję dyscypl inująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony środowiska oraz systemu Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 15 gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, jak i związanego z nim poszanowania interesu publicznego w przyszłości . Biorąc powyższe pod uw agę, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że strona dopuściła się naruszenia obowiązków wynikających z art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach , w stopniu uzasadniającym wymierzenie jej kary pieniężn ej, na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 10c tej ustawy , zaś opisane powyżej, jak również w treści zaskarżonej decyzji, ustalenia kontroli i przesłanki, jakimi kierował się Podkarpacki WIIH przy ustalaniu kary pieniężnej, nie dawały podstaw do jej uchylenia i u morzenia postępowania . W opinii Prezesa UOKiK, kara ustalona na poziomie 10 000 zł, przy minimalnej wysokości 500 zł i maksymalnej 20 000 zł, jaką przewidują wskazane przepisy, jest kwotą optymalną i adekwatną do wagi naruszenia prawa , stanowiącą 50 % górne go wymiaru kary. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 56 ust. 1 pkt 10c w związku z art. 57 pkt 4 oraz art. 58 ust. 2 ustawy o opakowaniach, jak również ustalenie jej wysokości, było prawidłowe i zgodne z prawem. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania , należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązującyc h przepisów prawa w zakresie wymierzenia kary pieniężnej na gruncie ustawy o opakowaniach. Stąd też, postępowanie Podkarpackiego WIIH w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, a zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Zgodnie z art. 58 ust. 2 i 4 ustawy o opa kowaniach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Rzeszowie w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostatec zna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego . Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 16 4) ponad 10 0 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania s ię o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złoży ć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm. ) . Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Mini strów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 58 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opa kowaniowymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 927 ze zm.) . Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/