DIH-III-24/2025

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 4 marca 2 025 r. DIH - 3.707.157.2024.AWS „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” DECYZJA DIH - 3. 24 .2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) w związku z art. 6 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 16 8), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229 ), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handl owej w Katowicach z dnia 4 października 2024 r. (nr akt kontroli: KH.8361.195.2024/277DEC/24), na mocy której przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą: I & B HORTEN Sp. z o. o. z siedzibą w Mszanie (zwanemu dalej: „stroną” , „stroną postę powania” lub „przedsiębiorcą” ), wymierzono karę pieniężną w wysokości 700 zł (słownie: siedemset złotych), z tytułu niewykonania obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. p oz. 168) oraz naruszenia wymagań określonych w związku z naruszeniem § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776), które dotyczyły 26 asortym entów towarów łącznie - Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 21 i 22 sierpnia 2024 r. inspektorzy reprezentujący Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Katowicach (zw anego dalej: „Śląskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji” ), działając na podstawie i w zakresie upoważnienia (KH - 216/24) z dnia 21 sierpnia 2024 r., przeprowadzili czynności kontrolne w sklepie budowlanym w Mszanie, należącym do ww. przedsiębiorcy. Upr zednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236) (zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców”), w dniu 5 sierpnia 2024 r. skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia (sygnatura: KH - 159 - Z/24), że wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli, obejmującego kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), (zwanej dalej: „ustawą o informowaniu o cenach” ). Ww. zawiadomienie doręczono stronie w dniu 7 sierpnia 2024 r. 2 Czynności kontrolne przeprowadzone zostały w obecności Prezesa Zarządu. W toku kontroli i nspektorzy reprezentujący Śląskiego WIIH oceniali prawidłowość uwidaczniania informacji o cenach, mając na uwadze przepisy ustawy o informowaniu o cenach oraz rozporządzenia wykonawczego do tejże ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776) (zwanego dalej: „ rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen” ). W toku działań kontrolnych inspektorzy wytypowali do oceny, w zakresie uwidaczniania informacj i cenowej, 275 rodzajów produktów oferowanych do sprzedaży. W wyniku powyższego stwierdzono: a) brak uwidocznienia cen jednostkowych – dla 20 asortymentów towarów, co narusza postanowienia zawarte w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz określone w § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen; b) błędnie wyliczone ceny jednostkowe dla 4 towarów, co stanowiło naruszenie obowiązku uwidocznienia ceny jednostkowej towaru - sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości, określonego w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach; c) niezgodność na niekorzyść konsumenta, ceny uwidocznionej przy towarze z ceną zakodowaną w kasie fiskalnej w odniesieniu do 2 towarów, co stanowiło naruszenie obowiązku uwidaczniania ceny towaru – w sposób jednoznaczny, ni ebudzący wątpliwości, określonego w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Szczegółowe ustalenia poczynione przez inspektorów reprezentujących Śląskiego WIIH oraz dokładny wykaz produktów, do których wniesiono zastrzeżenia, udokumentowano w aktach sprawy, w tym w szczególności w Protokole kontroli (nr akt kontroli: KH.8361.195.2024) oraz Załącznikach nr 1 - 2 do tego Protokołu. Do niniejszego Protokołu kontrolowany przedsiębiorca nie wniósł uwag, w terminie przewidzianym na mocy art. 20 ust. 2 ustawy o z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz . 229 ), (zwanej dalej: „ustawą o Inspekcji Handlowej” ), o czym został poinformowany w Protokole kontroli oraz Pouczeniu o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, przekazany m mu wraz z upoważnieniem do przeprowadzenia kontroli. Jak ustalił Śląski WIIH s trona podjęła działania naprawcze mające na celu przywrócenie oznaczeń cenowych do stanu zgodnego w prawem. Ponadto, w toku kontroli ustalono, że w okresie poprzedzającym kont rolę w rzeczonej spółce dokonywały się zmiany personalne w składzie zarządu oraz sprzedaż udziałów spółki, co wynika z podjętych przez wspólników spółki uchwał (nr 4/2024; nr 5/2024; nr 6/2024) z dnia 29 lipca 2024 r. oraz uchwały 30 lipca 2024 r. Na powyż szą okoliczność inspektorom okazano kopie uchwał oraz wniosku o zmianę danych podmiotów w rejestrze przedsiębiorców, które włączono do akt sprawy. W oparciu o zebrany materiał dowodowy, pismem z dnia 12 września 2024 r. (nr akt kontroli: KH.8361.195.2024/277DEC/24 ), Śląski WIIH, działając na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), (zwanej dalej jako: „Kpa” ), poinformował ww. przedsiębiorcę o wszczęciu z urz ędu postępowania administracyjnego w związku z niewykonaniem obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. W piśmie tym, stosownie do wymogów art. 10 § 1 Kpa, strona została prawidłowo pouczona m. in. o przysługującym jej prawie do 3 czynnego udziału w postępowaniu, tj. zapoznania się z aktami sprawy oraz składania wyjaśnień i wniosków dowodowych, wypowiadania się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Na realizację postawionego żądania organ pierwsze j instancji wyznaczył stronie 7 dniowy termin, liczony od daty otrzymania niniejszego pisma. Jednocześnie, w tym samym piśmie organ wezwał stronę do: ➢ nadesłania deklaracji podatkowej lub pisemnego oświadczenia wskazującego na wysokość przychodów i obrotu o siągniętego przez stronę w poprzednim roku obrotowym; ➢ złożenia pisemnego oświadczenia czy na stronę zostały nałożone sankcje za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych w ramach mechanizmu ustanowion ego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.); ➢ złożenia pisemnego oświadczenia o przynależności kontrolowanego podmiotu do mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców, średnich przedsiębiorców albo pozostałych przedsiębiorców, w myśl przepisów ustawy - Prawo przedsiębiorców; – w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Ww. zawiadomienie doręczono stronie w dniu 16 września 2024 r. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie strona wraz z pismem z dnia 20 września 2024 r. przedłożyła in formację – Zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy 2023 (tzw. CIT - 8). Poinformowała również o przynależności spółki do kategorii mikroprzedsiębiorców. Oświadczyła, że nigdy nie otrzymywała żadnych kar, sankcji za to samo naruszenie ani w Polsce ani w innych krajach członkowskich UE. Jednocześnie, strona wniosła o odstąpienie od nałożenia na nią kary w trybie art. 189f Kpa i poprzestanie na pouczeniu lub wymierzenie kary w możliwie najniższej wysokości. Strona wskazał a na okoliczności, które jej zdaniem przemawiają za odstąpieniem od wymierzenia jej kary, takie jak: bezproblemowa i pełna współpraca podczas kontroli; naruszenie interesu publicznego i obowiązków wynikających z ustawy o informowaniu o cenach w stopniu mar ginalnym (naruszenie dot. kilku towarów); brak wcześniejszych naruszeń ww. ustawy oraz innych naruszeń praw konsumentów; brak jakichkolwiek skarg, uwag ze strony klientów dot. cen towarów; usunięcie uchybień jeszcze w toku kontroli oraz wprowadzenie wewnęt rznych procedur mających na celu zapobieganie przepisów dotyczących cen oraz praw konsumentów w przyszłości. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Śląski WIIH decyzją z dnia 4 października 2024 r. (sygnatura sprawy: KH.8361.195.2024/277DEC/2 4), nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 700 zł (słownie: siedemset złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, z uwagi na uchybienie obowiązkom określonym w art. 4 ust. 1 ww. ustawy oraz określonym w § 3 us t. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, które polegały na nieuwidocznieniu cen jednostkowych w odniesieniu do łącznie 26 asortymentów towarów oferowanych w sklepie budowlanym należącym do kontrolowanego przedsiębiorcy. Niniejsza decyzja został a doręczona stronie w dniu 10 października 2024 r. 4 W dniu 7 listopada 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej: „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji” ) otrzymał, za pośrednictwem Śląskiego WIIH odwołanie strony od ww. decyzji wraz z aktami sprawy. Prezes UOKiK po przeanalizowaniu sprawy stwierdził, że przedmiotowe odwołanie zostało dotknięte brakiem formalnym w postaci niedołączenia przez pełnomocnika strony oryginału pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczonego odpisu p ełnomocnictwa, zgodnie z art. 33 § 3 Kpa . W związku z tym, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w piśmie z dnia 20 listopada 2024 r. wezwał przedsiębiorcę do uzupełnienia braków formalnych odwołania . Jednocześnie w piśmie tym organ drugiej ins tancji pouczył stronę o konsekwencjach nieusunięcia braku formalnego w trybie art. 64 § 2 Kpa. Niniejsze wezwanie przedsiębiorca otrzymał w dniu 26 listopada 2024 r. W dniu 4 grudnia 2024 r. Prezes UOKiK otrzymał pismo – odpowiedź na wezwanie - odwołanie strony, do którego dołączono oryginał pełnomocnictwa. W złożonym odwołaniu strona postępowania wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wymierzonej kary pieniężnej w wysokości 700 zł, tj. odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i poprzes tanie na u pomnieniu strony. Strona zaznaczyła również, iż przedmiotowa kontrola była pierwszą jej kontrolą. Równocześnie strona dodała, że nie wnosi uwag do samego przebiegu postępowania i poczynionych ustaleń w przedmiotowej sprawie. Nie zgadza się jedyni e z orzeczoną karą pieniężną, która chociaż jest niewysoka, jest jednak niezasadna. Zdaniem strony, Śląski WIIH mógł w przedmiotowej sprawie skorzystać z przepisu art. 189f Kpa i odstąpić od nałożenia kary, uwzględniając całokształt okoliczności związanych z przebiegiem przedmiotowej kontroli i dokonanymi podczas niej ustaleniami, a w szczególności to, że: 1) k ontrolowany podczas kontroli zachował wszelkie zasady bezproblemowej i pełnej współpracy, w szczególności niezwłocznie przedstawił wszelkie żądane dokum enty i wyjaśnienia oraz wykonywał polecenia osób kontrolujących; 2) s topień naruszenia interesu publicznego i obowiązków wynikających z ustawy o informowaniu o cenach był marginalny (naruszenia dot. pojedynczych przypadków – kilku towarów); 3) w obec kontrolowa nego nigdy nie stwierdzono żadnych naruszeń ustawy o informowaniu o cenach, jak również żadnych innych naruszeń praw konsumentów; 4) w obec kontrolowanego nigdy nie zgłoszono ze strony klientów jakichkolwiek skarg czy uwag dot. cen towarów, zarówno w sklepie s tacjonarnym, jak i internetowym; 5) w szystkie stwierdzone uchybienia zostały usunięte jeszcze w trakcie trwającej kontroli, tj. do końca dnia 22 sierpnia 2024 r.; 6) k ontrolowany wprowadził wewnętrzne procedury mające na celu zapobieżenie w przyszłości naruszeni u przepisów ustawy o informowaniu o cenach, jak również jakimkolwiek naruszeniom praw konsumentów. W dniu 18 grudnia 2024 r. Prezes UOKiK skierował do strony zawiadomienie o toczącym się postępowani u administracyjn ym , w którym poinformował stronę o przysł ugującym jej prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów . Strona ww. pismo odebrała w dni u 14 stycznia 2025 r. i nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. 5 Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instan cji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompet encji Inspekcji, organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia i w związku z powyższym w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ust awy o informowaniu o cenach przedsiębiorca ma obowiązek w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidocznić cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi, w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Jak wska zuje ustawodawca w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o informowaniu o cenach – cena to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest zobowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę. Z kolei pod pojęciem ceny jednostkowej towaru lub usług i należy rozumieć cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru lub określonej usługi, których ilość lub liczba są wyrażone w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach (art. 3 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Ponadto, sposób uwidaczniania cen towarów lub usług regulują przepisy rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , będącego rozporządzeniem wykonawczym do ww. ustawy. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen – cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidaczni a się przy danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniż onej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu. Przepis § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwid aczniania cen stanowi, że cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: 1) litr lub metr sześcienny – dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według objętości; 2) kilogram lub tonę – dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy; 3) metr – dla towaru przeznaczo nego do sprzedaży według długości; 4) metr kwadratowy – dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według powierzchni; 5) sztukę – dla towaru przeznaczonego do sprzedaży na sztuki. Natomiast, w szczególnych przypadkach uzasadnionych rodzajem, przeznaczeniem lub zwyczajowo oferowaną ilością towarów przy uwidacznianiu cen jednostkowych dopuszcza 6 się stosowanie dziesiętnych wielokrotności i podwielokrotności legalnych jednostek miar innych niż określone w ust. 1 (§ 4 ust. 2 ww. rozporządzenia). Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w tym przypadku, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, wynosi do 20 000 zł . Przepis ten w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który ni e wykonuje obowiązku określonego w ww. przepisach, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały skorygowane. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy, przy ustalaniu wysokości kary pieniężne j uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzys kane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w spr awach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzial nymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, z e zm.). Niniejsze postępowanie administracyjne prowadzone jest w związku z odwołaniem wniesionym p rzez przedsiębiorcę od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Katowicach z dnia 4 października 2024 r. (sygnatura: KH.8361.195.2024 /277DEC/24), na mocy, której na ww. przedsiębiorcę nałożono administracyjną karę pieniężną, na pod stawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, w wysokości 700 zł, za naruszenie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ww. ustawy w związku z naruszeniem § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. W toku postępowania odwoławcze go Prezes UOKiK przeprowadził dokładną analizę ustaleń kontroli, w oparciu o którą wydano decyzję oraz treści skarżonej decyzji, jak również uwzględnił zarzuty strony zawarte w odwołaniu. Organ drugiej instancji wskazuje, iż nie ma wątpliwości, że przedsię biorca naruszył przepisy ustawy o informowaniu o cenach, co skutkowało nałożeniem przez Śląskiego WIIH administracyjnej kary pieniężnej. Jednocześnie Prezes UOKiK stwierdza, że postępowanie administracyjne Śląski WIIH przeprowadził w sposób prawidłowy, w tym organ ten zapewnił stronom wszystkie uprawnienia wynikające z przepisów prawa administracyjnego, zastosował i wyjaśnił przepisy prawa materialnego oraz administracyjnego mające zastosowanie w niniejszej sprawie, przeanalizował i uwzględnił wszystkie kr yteria wymiaru kary, jak również zbadał czy w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie instytucja odstąpienia od wymierzenia kary w trybie art. 189f Kpa. Tym samym Prezes UOKiK uznał, że działania organu pierwszej 7 instancji były zgodne z prawem, a decyzja została wydana w sposób prawidłowy. Organ pierwszej instancji słusznie uznał, że strona poprzez: ▪ nieuwidocznienie cen jednostkowych w odniesieniu do 20 spośród 275 asortymentów towarów poddanych kontroli; ▪ błędnie wyliczone ceny jednostkowe w odniesieniu do 4 spośród 275 asortymentów towarów; ▪ uwidocznienie ceny przy towarze innej niż zakodowana w kasie fiskalnej w przypadku 2 spośród 275 asortymentów towarów - dopuściła się naruszenia prawa w stopniu wyższym niż znikomy. Podkreślić należy również, iż podsta wą wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, a także podstawą nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej były ustalenia faktyczne poczynione w toku kontroli u przedsiębiorcy oraz rzetelny oraz spójny materiał dowodowy zebr any przez Śląskiego WIIH, które w sposób ewidentny wskazują na naruszenie przepisów dotyczących cen i ich uwidaczniania. Jednocześnie Prezes UOKiK wyjaśnia, że organy Inspekcji Handlowej przy ustalaniu wysokości nakładanej kary pieniężnej są zobowiązane, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, do wzięcia pod uwagę: stopnia naruszenia obowiązków, dotychczasowej działalności przedsiębiorcy, wielkości jego obrotów i przychodu oraz sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych. W przedmiotowej sprawie Prezes UOKiK uznał, że Śląski WIIH uwzględnił i prawidłowo ocenił wszystkie ustawowe przesłanki, czemu dał wyraz w treści wydanej decyzji. W zakresie przesłanki pierwszej – stopnia naruszenia obowiązków, Prezes UOKiK podziela stanowisko organu pierwszej instancji, który słusznie uznał, że przedsiębiorca nie przekazując konsumentom informacji o cenach jednostkowych (w przypadku 20 pr oduktów) oraz podając w sposób nierzetelny informacje o cenach, cenach jednostkowych (poprzez podanie błędnie wyliczonych cen jednostkowych – w przypadku 4 produktów; uwidocznienie w przypadku 2 produktów ceny niezgodnej – z ceną zakodowaną w systemie fisk alnym – na niekorzyść konsumenta) – naruszył interes konsumentów w zakresie ich prawa do uzyskania informacji o cenach, cenach jednostkowych w stopniu wyższym aniżeli znikomy. Prezes UOKiK zauważa przy tym, że przedsiębiorca naruszając przepis art. 4 ust. 1 w związku z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen pozbawił tym samym konsumentów możliwości porównywania cen, cen jednostkowych towarów oraz uniemożliwił kupującemu, konsumentowi dokonanie przez niego właściwego wyboru towaru, przez co naruszył jego interesy ekonomiczne oraz prawo do rzetelnej oraz pełnej informacji o cenie. Powyższe naruszenie pozwala na stwierdzenie, że charakter jak również waga naruszenia prawa były istotne. Należy mieć na względzie fakt, że w wyniku kontroli u pr zedsiębiorcy odnotowano trzy rodzaje nieprawidłowości, które dotyczyły 26 asortymentów towarów łącznie. Prezes UOKiK zauważa przy tym, że konsumentowi bez wątpienia przysługiwało prawo do uzyskania rzetelnej informacji nie tylko o cenach, lecz także o cena ch jednostkowych towarów. Ponadto, ustalając czas trwania naruszenia organ przyjął, że naruszenie miało miejsce co najmniej w dniu 21 sierpnia 2024 r., a więc kiedy organ przeprowadzał kontrolę i ujawnił nieprawidłowości u przedsiębiorcy. Wymierzając przed siębiorcy karę organ pierwszej instancji wziął również pod uwagę kryterium jakim jest dotychczasowa działalność podmiotu, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, 8 wcześniejsze naruszenia o bowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ww. ustawy, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków. W zakresie niniejszej przesłanki organ zauważył, że strona naruszyła obowiązki dotyczące cen i ich uwidaczniania po raz pierwszy oraz podjęła działania naprawcze, co stanowi okoliczność łagodzącą w przedmiotowej sprawie. Śląski WIIH oceniając niniejszą przesłankę nie odniósł się szczegółowo do kwestii związanej z uzyskanie m ewentualnych korzyści majątkowych bądź poniesionej straty w związku z naruszeniem ustawowych obowiązków. Jednakże Prezes UOKiK na etapie rozpatrywania sprawy, w toku prowadzonego postępowania odwoławczego zauważył, że w związku z brakiem wiedzy odnośnie tego czy przedsiębiorca poniósł ewentualne korzyści majątkowe bądź straty w związku z naruszeniem ustawowych obowiązków, jej rozpatrywanie wydaje się bezzasadne. Jednocześnie, Prezes UOKiK dokonując analizy niniejszej przesłanki zauważa, że znamienny jest w tym wypadku fakt, że kontrola została przeprowadzona po uprzednim zawiadomieniu spółki o zamiarze wszczęcia kontroli (okres pomiędzy odebraniem przez stronę zawiadomienia o planowanej kontroli, a rozpoczętą kontrolą wynosił 13 dni), a tym samym strona w ocenie organu miała czas i możliwość odpowiedniego przygotowania się do zapowiedzianej kontroli np. poprzez zweryfikowanie oznaczeń cenowych w swojej placówce. Jednak pomimo tego kontrola dowiodła różne nieprawidłowości po stronie przedsiębiorcy. Odnosząc się do trzeciej przesłanki – wysokość obrotów i przychodu – stwierdzić należy, że kryterium dochodowe zostało ocenione na podstawie złożonej przez przedsiębiorcę deklaracji podatkowej (zeznania podatkowego – CIT - 8 za okres od 01.01.2023 do 31.12.2023r.), p rzekazanej pismem z dnia 20 września 2024 r. W ocenie Prezesa, organ pierwszej instancji prawidłowo zmiarkował wysokość kary w odniesieniu do przedstawionego przez przedsiębiorcę przychodu. Natomiast, co do czwartej przesłanki, tj. sankcji nałożonych na pr zedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych organ przyjął, że takowe sankcje nie zostały na przedsiębiorcę nałożone. Powyższe organ stwierdził na podstawie oświadczenia strony zawartego w piśmie z dnia 20 września 2024 r. Mając na w zględzie powyższe, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego, organ odwoławczy uznał odwołanie strony za bezzasadne. W opinii Prezesa UOKiK, wymierzona stronie przez Śląskiego WIIH kara z ostała ustalona w sposób prawidłowy, w oparciu o przesłanki zawarte w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach. Z pewnością wykazane w toku kontroli nieprawidłowości polegające na braku cen jednostkowych czy nierzetelnie uwidocznionych cenach, cenach j ednostkowych nie mogą się odbywać ze szkodą dla konsumentów. Zdaniem Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji słusznie uznał, iż strona dopuściła się naruszenia wymagań w zakresie informowania konsumentów o cenach towarów w stopniu uzasadniającym wymierzen ie kary pieniężnej. Strona postępowania w złożonym odwołaniu wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wymierzonej kary pieniężnej, tj. o odstąpienie od nałożenia kary i poprzestanie na napomnieniu. Strona zaznaczyła również, iż przedmiotow a kontrola była pierwszą jej kontrolą. Równocześnie dodała, że nie wnosi uwag do samego przebiegu postępowania i poczynionych ustaleń w przedmiotowej sprawie. Nie zgadza się jedynie z orzeczoną karą pieniężną, która chociaż jest niewysoka, jest jednak niez asadna. Zdaniem strony, Śląski WIIH 9 w przedmiotowej sprawie mógł skorzystać z przepisu art. 189f Kpa i odstąpić od nałożenia kary, uwzględniając całokształt okoliczności związanych z przebiegiem przedmiotowej kontroli i dokonanymi podczas niej ustaleniami . Po przeanalizowaniu argumentów strony wskazanych w odwołaniu, Prezes UOKiK stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie mają ustalenia poczynione przez Śląskiego WII H, a te dowodzą jednoznacznie, iż w chwili rozpoczęcia kontroli, tj. w dniu 21 sierpnia 2024 r., w sklepie, w którym przedsiębiorca prowadził działalność gospodarczą, zastrzeżenia wniesiono względem 26 skontrolowanych produktów (na 275 skontrolowanych ogół em), a w szczególności z uwagi na: brak cen jednostkowych (w odniesieniu do 20 produktów); nieprawidłowo wyliczone ceny jednostkowe (w przypadku 4 produktów); niezgodność – na niekorzyść konsumenta – ceny podanej przy produkcie z ceną zakodowaną w kasie fi skalnej (w odniesieniu do 2 produktów). Dokumentacja zebrana w toku kontroli organu pierwszej instancji, jak i przedstawiony w niej stan faktyczny w sposób ewidentny wskazują na naruszenie przepisów o cenach, tj. art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenac h w związku z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Konsekwencją powyższego stanu rzeczy było wydanie przez uprawniony organ - Inspekcję Handlową, decyzji administracyjnej wymierzającej karę pieniężną w związku z popełnionym deliktem a dministracyjnym. Prezes UOKiK stwierdza następnie, że nie podziela stanowiska strony jakoby wymierzona jej kara była niezasadna. Strona uzasadniając swoje stanowisko wskazała m. in. na kilka okoliczności, które jej zdaniem przemawiają za zastosowaniem instytucji określonej w art. 189f Kpa. Odnosząc się do powyższego, Prezes UOKiK wyjaśnia, że szczegółowo przeanalizował przypadek strony pod kątem możliwości odstąpienia od wymierzenia kary, w trybie art. 189f Kpa. Jednakże zauważa przy tym, że art. 189f przewiduje jedynie śc iśle określony, zamknięty katalog przesłanek, które muszą zaistnieć, by organ mógł odstąpić od wymierzenia kary. Spośród nich brana jest pod uwagę m. in. okoliczność znikomej wagi naruszenia oraz zaprzestania naruszenia prawa przez stronę. W przedmiotowej sprawie można uznać, że ziściła się jedynie przesłanka zaprzestania naruszania prawa, to nie można równocześnie zgodzić się ze stroną, że w stopniu znikomym (czy wręcz marginalnym) naruszyła ona przepisy ustawy o informowaniu o cenach czy też naruszyła int eres publiczny - z racji wystąpienia uchybień tylko w przypadku pojedynczych przypadków - kilku towarów. Należy w tym miejscu podkreślić również, że strona mija się z prawdą stwierdzając, że naruszenie dotyczyło tylko „kilku towarów” . Jak wskazują ustaleni a poczynione przez organ pierwszej instancji w toku kontroli - trzy rodzaje nieprawidłowości - stwierdzono w przypadku nie kilku, lecz 26 asortymentów towarów, tzn.: brak cen jednostkowych (co dotyczyło 20 towarów); błędnie wyliczone ceny jednostkowe (co d otyczyło 4 towarów), a ponadto ujawniono nieprawidłowości polegające na uwidocznieniu ceny niezgodnej z ceną zakodowaną w systemie kasowym (względem 2 asortymentów towarów). Ww. przesłanki szczegółowo zostały omówione w dalszej części decyzji. Natomiast, p ozostałe okoliczności - zapewnienia strony odnośnie braku jakichkolwiek skarg na przedsiębiorcę, brak wcześniejszych naruszeń, wdrożenie procedur zapobiegających ewentualnym naruszeniom w przyszłości, chociaż pozytywnie świadczą o przedsiębiorcy – nie mogą stanowić jednak usprawiedliwienia względem udowodnionego spółce naruszenia prawa. Z całą stanowczością 10 zaakcentować trzeba, że naruszenia, które wskazano powyżej powstało z winy samego przedsiębiorcy i na skutek jego własnych zaniedbań, pomimo że posiadał wiedzę o zapowiedzianej kontroli organu. Prezes UOKiK wskazuje dalej , że podmioty działające na rynku są zobowiązane do znajomości obowiązujących przepisów prawa i jego przestrzegania. To na przedsiębiorcy, który prowadzi sprzedaż towarów w danej placówce, spoczywa m. in. obowiązek dopilnowania, by przed udostępnieniem do sprzedaży produktu, konsument za każdym razem otrzymywał jednoznaczną, rzetelną oraz wyczerpującą informację nie tylko o cenie, lecz również o cenie jednostkowej. Podkreślić należy, iż okoliczność ta zależy od przedsiębiorcy. Nadrzędnym celem ustawy o info rmowaniu o cenach jest bowiem ochrona interesów konsumentów oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorstwami. Rzetelna, niebudząca zastrzeżeń informacja o cenie czy też cenie jednostkowej nabywanego towaru jest bardzo istotna i służy właściwemu poinfo rmowaniu o niej nabywcy, a także stwarza identyczne warunki dla podmiotów prowadzących działalności gospodarczą. Należy mieć na względzie również motyw 6 preambuły Dyrektywy nr 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie och rony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. Urz. UE L z 1998 r. Nr 80 s. 27), który jasno wskazuje, że obowiązek podawania cen sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji kons umentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań. Organ drugiej instancji stwier dza dalej, że kara pieniężna powinna odpowiadać wymogom wskazanym przez prawodawcę unijnego, który w art. 8 dyrektywy 98/6 WE stanowi, że musi być ona skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 68 4/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012, II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełn iać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięc ia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen oraz cen jednostkowych. Odnosząc się wprost do powyższej przedstawionej argumentacji strony, Prezes UOKiK stwierdza, że organ zauważył i uwzględnił okoliczność sprawnego działania strony i usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, które podjęła, jak sama przyznała, w toku trwającej kontroli. Niemniej jednak organ drugiej instancji dokonując ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie uznał, że okoliczność podjęcia działań korygujących, nawet jeśli stanowią przejaw dobrej woli, nie może zniwelować negatywnej oceny naruszenia prawa, które bezsprzecznie zaistniało w czasie i zostało dowiedzione stronie. Waga powstałego naruszeni a nie jest z pewnością znikoma, co miało wpływ na ocenę organu (zagadnienie to omówiono w dalszej części decyzji przy ocenie przesłanek art. 189f Kpa). Poza tym, zdaniem Prezesa UOKiK samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów administ racyjnej kary pieniężnej, która w swej istocie ma spełnić nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, lecz 11 również prewencyjną mającą zapewnić wysoki poziom ochrony praw i interesów konsumentów. Organ drugiej instancji wyjaśnia dalej, że art. 6 ustawy o i nformowaniu o cenach statuuje odpowiedzialność administracyjną podmiotów, wobec których stwierdzono naruszenie wymagań określonych w art. 4 tej ustawy. Regulacja ta ma na celu wyeliminowanie nieprawidłowości w zakresie informowania konsumentów o cenach tow arów i usług. Odpowiedzialność wynikająca z ww. przepisu ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą popełnienia naruszenia. Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2010 r., sygn. II OSK 1079/12). Oznacza to, że przesłanką tej odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Wobec powyższego, organ po stwierdzeniu naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach, może jedynie wydać decyzję administracyjną, na podstawie której nakłada karę pieniężną w przewidzianej w tej ustawie wysokości. Organ drugiej instancji analizując przypadek strony wziął pod uwagę nor mę prawną zawartą w art. 189f Kpa, tj. instytucję odstąpienia od wymierzenia kary, którą podnosi także w odwołaniu strona. Jednakowoż, po przeanalizowaniu niniejszej sprawy, Prezes UOKiK, podobnie jak organ pierwszej instancji, nie znajduje podstaw do odst ąpienia od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. Wskazać należy przy tym, że przepis art. 189f § 1 pkt 1 Kpa statuuje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ mógł odstąpić od nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Z kolei, drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania p rawa przez przedsiębiorcę. Okoliczność naruszenia prawa jest w przedmiotowej sprawie bezsporna. Prezes UOKiK zauważa, że uchybienia przedsiębiorcy polegające na : braku cen jednostkowych, błędnie wyliczonych cenach jednostkowych czy też podawaniu niejednoznacznej i budzącej wątpliwości informacji o cenach (różnicach w cenie pomiędzy ceną uwidocznioną przy towarze a zakodowaną w kasie - na niekorzyść klienta) - pozb awiły konsumentów prawa do uzyskania należytej i pełnej informacji o oferowanych produktach. Prezes UOKiK zwraca przy tym uwagę, że praktyka realizacji sprzedaży, która musi być finalizowana przez kasę fiskalną, powoduje, że zakodowanie w kasie innej ceny sprzedaży towaru może budzić wątpliwości u nabywającego określony produkt konsumenta co do ostatecznej ceny sprzedaży towaru, a w przypadku nabywania większej ilości różnych towarów rozbieżność taka najprawdopodobniej nie zostanie przez konsumenta zauważon a i ostatecznie dokona on zakupu za cenę zakodowaną w kasie. Naruszono w tym przypadku prawo konsumentów do dostępu przysługujących mu rzetelnych informacji, a tym samym realna ochrona konsumentów została w tej materii zachwiana. Powyższe godzi w sposób oc zywisty w prawo konsumentów do informacji, ponieważ uniemożliwiono im porównywanie cen towarów znajdujących się w obrocie handlowym. Należy bowiem mieć na względzie również fakt, że organ drugiej instancji oceniając aspekt związany ze znikomością naruszen ia bierze pod uwagę nie tylko skalę naruszenia, w tym ilość, rodzaj stwierdzonych nieprawidłowości, lecz również skutki naruszenia w odniesieniu do potencjalnych uczestników rynku, jakimi są konsumenci. W realiach rozpatrywanej sprawy, nie sposób więc uzna ć, by waga naruszenia prawa była znikoma. Z zebranego 12 materiału dowodowego wynika, że waga naruszenia z pewnością nie może być uznana za znikomą, ponieważ nieprawidłowości cenowe nawet jeśli dotycz ą niewielkiej liczby produktów ( 26 produktów łącznie) są je dnak istotnym naruszeniem interesów konsumentów w zakresie ich prawa do uzyskania rzetelnej i wyczerpującej informacji o cen ach, cen ach jednostkow ych . Wobec powyższego, uznać należy, że część pierwsza przesłanki pierwszej nie została spełniona. C ena usługi lub towaru należy do istotnych elementów wpływających bezpośrednio na podjęcie decyzji związanych z zakupem usługi lub towarów, natomiast cena jednostkowa jest podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężn ych, szczególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów – podobnych pod względem przeznaczenia, ale o odmiennych cechach np. co do marki, producenta, ilości, wzornictwa, itp. Konieczność informowania o cenie jednostkowej to przede wszystkim zabezpieczenie interesów konsumentów, którzy mogą nie tylko porównywać ceny takich samych bądź podobnych produktów w obrębie tej samej bądź różnych placówek w sposób nieskrępowany, ale również mogą przekonać się czy podana cena jednostkowa danego towaru jest dla nich odpowiednia. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. W przedmiotowej sprawie, strona dokonała działań naprawczych w zakresie należytego uzupełnienia, sk orygowania cen, cen jednostkowych. Na podstawie powyższego można przyjąć, że przesłanka zaprzestania naruszania prawa została finalnie spełniona (o czym zapewniła również w odwołaniu strona) . Po przeanalizowaniu przypadku strony, Prezes UOKiK doszedł do wniosku, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania tego przepisu i odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, albowiem nie spełniono warunku kumulatywności ww. przesłanek. Warto wskazać przy tym, że prezentowan e powyżej stanowisko znajduje potwierdzenie także w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. III SA/Gd 160/21, w którym Sąd stwierdził: „by można było odstąpić w trybie art. 189f k.p.a. od nałożenia admini stracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga naruszenia musi być znikoma, a strona musiałaby zaprzestać naruszenia prawa, zaś obie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie”. W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obli gatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, ponieważ nie stwierdzono aby na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją została uprzednio nałożona adminis tracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też by strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwag ę, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach stanowi naruszenie o charakterze deliktu administracyjnego, które zagrożone jest karą pieniężną określoną w art. 6 tej ustawy , zaś do nałożenia tej kary uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspekto r Inspekcji Handlowej. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w takim zakresie mogły być prowadzone wyłącznie przez Śląskiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Śląskiego WIIH nałożyć kary pieniężne j na stronę za to samo naruszenie, w związku z czym należy przyjąć, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 Kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Jednocześnie, Prezes UOKiK stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie jest również możliwe zastosowanie odst ąpienia od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f 13 § 2 Kpa, który stanowi, że w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: usunięcie naruszenia prawa lub powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia . Zgod nie z art. 189f § 3 Kpa, organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Prez es UOKiK wskazuje, że w związku z tym, że strona zobowiązała się do podjęcia działań polegających na usunięciu stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości i nieprawidłowości te usunęła, organ pierwszej instancji nie musiał wzywać strony do przedstawieni a dowodów potwierdzających ten fakt. Jednocześnie rodzaj naruszenia nie wiązał się z koniecznością powiadomienia o nim właściwych podmiotów. W ocenie Prezesa UOKiK, samo usunięcie naruszenia prawa nie jest wystarczające i nie pozwoli na spełnienie celów ad ministracyjnej kary pieniężnej nakładanej na podstawie ustawy o informowaniu o cenach, która pełni nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony interesów konsumentów i zapobiec powstawaniu podo bnych naruszeń w przyszłości. Stąd też przyjąć należy, że zastosowanie art. 189f § 2 i 3 Kpa w omawianym przypadku byłoby bezcelowe. W omawianej sprawie Prezes UOKiK, wbrew twierdzeniu strony, nie widzi możliwości zastosowania art. 189f § 2 i 3 Kpa, czyli usunięcia skutków naruszenia prawa, ponieważ zarówno ceny jak też ceny jednostkowe muszą być uwidocznione w momencie oferowania do sprzedaży produktu, przed dokonaniem transakcji, tak by na tej podstawie klient/konsument mógł podjąć w pełni racjonalną decyzję, dostosowaną do własnych potrzeb, uwarunkowań i możliwości ekonomicznych. Uwidocznienie cen , cen jednostkowych towarów ma bowiem charakter obowiązku przedumownego . Nie można uznać za spełniony powyższy warunek, jeżeli informacje o cenach jednostkow ych nie były w żaden sposób udostępnione dla konsumentów (w przypadku 20 asortymentów towarów) oraz ceny jednostkowe zostały nieprawidłowo wyliczone (w przypadku 4 towarów) czy jeśli stwierdzono nieprawidłowość polegającą na nierzetelnym uwidocznieniu cen , tj. podaniu innej ceny na wywieszce i paragonie fiskalnym (w przypadku 2 asortymentów towarów) - jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Przedsiębiorca wprawdzie zadeklarował podjęcie działań naprawczych oraz poinformował, że usunął nieprawidłowości , na podstawie czego można przyjąć, że zaprzestał naruszenia, jednak owoż nie usunął tym samym skutków naruszenia prawa, albowiem stwierdzone w dniu kontroli uchybienia pozbawiły pewną grupę konsumentów prawa do informacji o cenach , cenach jednostkowych, un iemożliwiając im dokonywanie, w sposób swobodny, porównań cenowych pomiędzy poszczególnymi produktami. Uwzględniając powyższe , w niniejszym przypadku brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 2 i 3 Kpa, tzn. fakultatywnego odstąpienia od wymierzenia ka ry pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Literalna wykładnia ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozs zerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. R ok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że 14 " usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszani e przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się Strona, wyklucza możliwość u sunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego pr zez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia.”). W konkluzji Prezes UOKiK stwierdza , że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, było prawidłowe i zgodne z prawem. Natomiast zawarty w odwołaniu wniosek strony postępowania o zmianę zaskarżonej d ecyzji – odstąpienie od nałożenia kary i poprzestanie na upomnieniu (pouczeniu) strony, nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego, postępowanie organu pierwszej instancji należy uznać za prawidłowe, a zaskarżoną decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Insp ektora Inspekcji Handlowej w Katowicach z dnia 4 października 2024 r. (sygnatura: KH.8361.195.2024/277DEC/24) należy utrzymać w mocy. Jednocześnie, Prezes UOKiK informuje, iż zgodnie z art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 202 5 r. poz. 111 ), który zgodnie z odesłaniem wskazanym w art. 8 ustawy o informowaniu o cenach znajdzie zastosowanie w niniejszym przypadku, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem st rony lub interesem publicznym, ma możliwość: 1) odroczyć termin płatności kary lub rozłożyć jej zapłatę na raty, 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3) umorzyć w całości lub w części zale głości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Katowicach w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony i Konkurencji i Konsumentów orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę 15 należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarż enia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % w artości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowo - administracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Admin istracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 202 5 poz. 111 ) . Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. ); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w spraw ie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), art. 8 ust. 1 z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. poz. 2023 r. poz. 168). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowe j / podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym / Otrzymują: 1. [ x xxx xxxxxx xxxxxxxxxxxx xxx xxxxxxxxxxxx xxxxx xxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxx xxxxxx xxxx xxxxxxx xxxxxxxx xxxxxxxxxx xxx xxxx xxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxx xxxxxxxxx ] 2. Śląski Wojewódzk i Inspektor Inspekcji Handlowej w Katowicach