DIH-III-2/2025

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 13 stycznia 2025 r. DIH - 3.707.158.2024.AB DECYZJA DIH - 3.2.2025 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312 , z e zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę SAVI BEAUTY CARE spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Poznaniu, zwanej dalej „stroną” lub „przedsiębiorcą”, od decyzji Wielkopolskiego W ojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 16 października 2024 r. (sygn. UH.8361.213.2024), nakładającej na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), za uwidocznienie cen usług, w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości , co stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 ww. ustawy , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w moc y zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 8 – 12 sierpnia 2024 r. inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „ Wielkopolskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, działając na podstawie i w zakresie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z 8 sierpnia 2024 r., nr UH.8361.213.2024 , przeprowadzili kontrolę w salonie fryzjerskim należącym do ww. przedsiębiorcy. Na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców”, do przedsiębiorcy skierowano uprzednio zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z 23 lipca 2024 r. sygn. UH.8360.196.20 24 , wskazując na zakres przedmiotowy kontroli, tj. kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach ” . Zawiadomienie to doręczono stronie 26 lipca 2024 r. Kontrolę przeprowadzono w obecności członka zarządu spółki, osoby uprawnionej do samodzielnego składania oświadczeń w imieniu spółki. 2 W toku kontroli sprawdzono czy przedsiębiorca w kontrolowanej placówce, zgodnie z art. 4 ustawy o informowaniu o cenach, uwidacznia ceny w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający ich porównanie. Ustalono, że w kontrolowanej placówce w miejscu widocznym i dostępnym dla konsumentów znajdował się cennik , w którym uwidocznione były 22 pozycje z cenami za usługi fryzjerskie. Inspektorzy w wyniku przeprowadzonej analizy sposobu informowania o cenach, stwierdzili nieprawidłowości w odniesieniu do 17 skontrolowanych pozycji cenowych: w przypadku 16 z nich ceny za oferowane usługi uwido cznione zostały w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości (co do ich ostatecznej wysokości), tj. w formie „od”, natomiast w jednym przypadku znajdowała się informacja „Cena ustalana indywidualnie po konsultacji z fryzjerem”. Powyższe stanowiło narusze nie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r., poz. 2776), zwanego dalej: „rozporządz eniem w sprawie uwidaczniania cen” , wydanego na podstawie art. 4 ust. 6 tej ustawy . Ustalenia te udokumentowano w protokole kontroli z 12 sierpnia 2024 r. (sygn. akt kontroli: UH.8361.213.2024 ) oraz w dołączonej do niego dokumentacji. Do protokołu kontroli strona nie zgłosiła uwag w przewidzianym ustawowo terminie. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z 18 września 2024 r., n a podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej „ k pa”, Wielkopolski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, za uwidocznienie cen usług, w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, co stanowi naruszenie obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ww. ustawy, a jednocześnie poinformował stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto, w piśmie tym, Wielkopolski WIIH zob owiązał stronę do przekazania informacji o wielkości jej obrotów i przychodu za rok 2023. Strona 25 września 2024 r. przekazała informacje na temat wielkości jej obrotów i przychodu za rok 2023. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z 16 października 2024 r. (sygn. UH.8361.213.2024 ), Wielkopolski WIIH wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 2 000 zł, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, za uwidocznienie cen usług, w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości , co stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 ww. ustawy . Decyzja ta została doręczona stronie 21 października 2024 r. 14 listopada 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej również „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”, otr zymał za pośrednictwem Wielkopolskiego WIIH, złożone przez stronę odwołanie od ww. decyzji. Strona w odwołaniu zaskarżyła decyzję w całości i wniosła o jej uchylenie. Pismem z 25 listopada 2024 r., Prezes UOKiK poinformował stronę o przysługującym jej praw ie do czynnego udziału w postępowaniu, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. 3 Zawiadomienie to doręczono stronie 2 grudnia 2024 r. Strona nie skorzystała z przysługują cych jej uprawnień. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312 , z e zm.) , dalej jako „ ustaw a o Inspekcji Handlowej ” , w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 k pa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. W myśl ar t. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (lub usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Jak wynika z defi nicji zawartych w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, przez cenę należy rozumieć wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę (inaczej cenę sprzedaży), zaś przez cenę jednostkową tow aru (lub usługi) – cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru (lub określonej usługi), których ilość lub liczba są wyrażone w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Na podstawie delegacji zawartej w art. 4 ust. 6 ustawy o informowaniu o cena ch, sposób uwidaczniania cen towarów i usług doprecyzowano w rozporządzeniu . Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, ceny za usługi podaje się wraz z dokładnym określeniem rodzaju i zakresu usług. Jeżeli jest to zgodne z praktyką obrotu, ze względu na rodzaj świadczonej usługi zamiast cen za usługę można podawać cenę jednostkową. Przepisy § 10 stanowią też w ust. 2, że przy uwidacznianiu cen za usługi mogą być podawane stawki godzinowe, stawki procentowe, ceny za kilometr i inne st awki przeliczeniowe, które powinny zawierać wszystkie elementy składowe ceny, zaś w ust. 5, że w przypadku gdy cena za wykonanie usługi nie obejmuje wartości materiałów i towarów niezbędnych do jej realizacji, jednoznacznie informuje się o tym konsumenta. W myśl § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, w miejscu świadczenia usług udostępnia się cennik w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor IH nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy , przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewódzki ins pektor IH uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 4 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzys kane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgrani cznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, ze zm.). Przepisy ustawy o informowaniu o cenach nie regulują kwestii odstąpienia od nałożenia administracyj nej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, w związku z czym stosownie do art. 189a § 2 Kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy art. 189f k pa. Niniejsze postępowanie administracyjne prowadzone jest w związku z odwołaniem wniesionym przez przedsięb iorcę od decyzji Wielkopolskiego WIIH z 16 października 2024 r. (sygn.: UH.8361.213.2024), na mocy której na przedsiębiorcę, nałożono karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) za uwidocznienie cen usług, w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości , co stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Czynności kontrolne prowadzone wobec strony postępowania wykazały, iż ww. przedsiębiorca nie wykonał obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o c enach, dotyczących uwidocznienia cen w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen. W toku kontroli stwierdzono, że cennik usług fryzjerskich sporządzony i udostępniony przez stronę budzi wątpliwości, co do wysokości cen. Prz edsiębiorca w odniesieniu do 16 rodzajów usług zamieścił ceny w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości , tj. ceny powyższych usług wskazane zostały w formie przedziału jednostronnie zamkniętego „od” , natomiast w jednym przypadku nie została uwidocznio na cena , a jedynie informacja „Cena ustalana indywidualnie po konsultacji z fryzjerem”. Stan faktyczny zgromadzony i zawarty w protokole kontroli i załącznikach do protokołu, nie budzi żadnych wątpliwości organu drugiej instancji. W odwołaniu strona postępowania zaskarżyła decyzję w całości i wniosła o uchylenie decyzji. Strona nie zgadza się ze stwierdzeniem organu pierwszej instancji, że sposób uwidocznienia 16 cen stanowi naruszenie prawa, wskazując że działalność spółki obejmuje usługi fryzjerskie i kosmetyczne oraz że ze względu na specyfikę branży i rodzaj świadczonych usług niemożliwe jest opracowanie cennika w sposób dokładniejszy, gdyż cena usługi fryzjerskiej uzależniona jest od wielu czynników i uwarunkowań, indywidualnych dla każdego klient a korzystającego z usług salonu, tj. długość i gęstość włosów, rodzaj farbowania, rodzaj i ilość produktu, jaki będzie użyty do wykonania usługi. Ponadto strona wskazuje, że w jej opinii bezsprzeczne jest, że przed przystąpieniem do wykonywania usługi, prz eprowadzone są bezpłatne konsultacje, po których klient dowiaduje się o wysokości ceny, 5 jaką przyjdzie mu zapłacić i dopiero po akceptacji i wyraźnej zgodzie klienta wykonuje się usługę. Strona w odwołaniu twierdzi, że decyzja naruszała przepisy prawa mate rialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 pkt 3 i art. 9 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2020 r. poz. 287, ze zm.), dalej „ustawa o prawach konsumenta” w zw. z art. 4 ust.1 ustawy o informowaniu o cenach, pon ieważ w realiach tej konkretnej sprawy uprawnione było odwołanie się do dyspozycji art. 8 pkt 3 ustawy o prawach konsumenta, jako podstawy do przyjętej przez spółkę konstrukcji cennika usług. Przedsiębiorca wskazuje, że sposób konstruowania cennika był jak najbardziej prawidłowy i w stosunku do prostych usług niewymagających konsultacji, jednoznacznie wskazywał cenę usługi, a zatem spełniał wymagania art. 4 ust 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Pow yższe wynika zdaniem strony wprost z decyzji, bowiem obiekcje były wyłącznie do 16 z 22 cen, czyli do cen za usługi bardziej złożone. Natomiast w przypadku cen dla usług „o wyższej złożoności”, ceny zostały ujęte w formie przedziału zamkniętego bądź otwart ego, ze wskazaniem czynników wpływających na ostateczny kształt ceny oraz po dokonaniu darmowej konsultacji, a zatem zdaniem strony zastosowanie znajdowała dyspozycja art. 8 pkt. 3 ustawy o prawach konsumenta, która to przewiduje szczególne zasady podawani a kosztów właśnie w przypadku, gdy charakter świadczenia nie pozwala na wcześniejsze obliczenie ceny lub wysokości wynagrodzenia za świadczenie. Ponadto strona powołując się na art. 9 ustawy o prawach konsumenta, wskazuje na jego cel, tj. ewidentne zdjęci e z przedsiębiorców nadmiernie uciążliwego obowiązku w odniesieniu do usług dotyczących bieżących spraw życia codziennego. Zdaniem strony, jeżeli przedsiębiorca nie był w stanie skorzystać z ułatwienia wprowadzonego art. 9 ustawy o prawach konsumenta, w rz eczywiście uzasadnionych przypadkach, mógł poinformować konsumenta o łącznej cenie, zgodnie z wymogami art. 8 ust. 3 ww. ustawy, co ma miejsce w niniejszej sprawie. A zatem strona wskazując na indywidualny charakter oferowanych przez salon usług, stwierdz a, iż należy uznać, że nie doszło do naruszenia przepisów, a wydana decyzja winna zostać uchylona, a wymierzona kara anulowana. Odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu, Prezes UOKiK wskazuje, że w obecnym stanie prawnym aktem prawnym regulu jącym uwidacznianie cen towarów i usług jest ustawa o cenach oraz wydane na podstawie art. 4 ust. 6 rozporządzenie w sprawie uwidaczniania cen, które określa: 1) sposób uwidaczniania cen towarów i usług, w tym cen jednostkowych towarów lub usług, oraz inform acji o obniżonej cenie, 2) wykaz towarów, w przypadku których nie jest wymagane uwidocznienie ceny jednostkowej towarów lub usług - mając na uwadze potrzebę zapewnienia dostępności informacji o cenie, a także uwzględniając przypadki, gdy uwidocznienie ceny jednostkowej towaru lub usługi nie byłoby przydatne ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru lub usługi. W ocenie Prezesa UOKiK, przedstawione przez stron ę w odwołaniu argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Przywołana przez przedsiębiorcę ustawa o prawach konsumenta określa 6 prawa przysługujące konsumentom wyrażającym chęć zawarcia umowy z przedsiębiorcami, w tym wskazuje na obowiązki informacyjne, jakie ma przedsiębiorca wobec konsumenta. Wskazane w odwołaniu art. 8 i 9 ww. ustawy, w żaden sposób nie reguluje obowiązków przedsiębiorców w zakresie sposobu uwidaczniania cen w miejscu sprzedaży detalicznej, czy świadczenia usług, a które są przedmiotem niniejszego postępowania. Należy podkreślić, że w toku kontroli sprawdzano przestrzeganie przepisów ustawy o informowaniu o cenach, niniejsze postępowanie jest prowadzone, jak również została wydana decyzja, na podstawie przepisów ustawy o informowaniu o cenach w związku z naruszeniem art. 4 tejże ustawy. Natomiast przepisy ustawy o prawach konsumenta, n ie były przedmiotem żadnego z ww. postępowań: kontrolnego, czy administracyjnego i nie mają w niniejszym postępowaniu zastosowania. Prezes UOKiK wskazuje, że aktem prawnym regulującym sposoby informowania konsumentów o cenach jest ustawa o informowaniu o c enach. Należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 4 ust. 1 ww. ustawy, stanowiąc o sposobie przekazywania konsumentom informacji o cenach świadczonych usług wskazują wprost na obowiązek ich uwidocznienia w miejscu świadczenia usług w taki sposób, aby były one podane w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Wymagania te, jak wynika z treści art. 4 ust. 6 tej ustawy, zostały doprecyzowane w rozporządzeniu w sprawie uwidaczniania cen . Rozporządzenie w § 10 ust. 1 stanowi, że ceny za usługi podaje się wraz z dokładnym określeniem rodzaju i zakresu usług (dopuszczalne jest też podawanie ceny jednostkowej zamiast ceny za usługę w określonych przypadkach). Przepisy § 10 stanowią też w ust. 2, że przy uwidacznianiu cen za usługi m ogą być podawane stawki godzinowe, stawki procentowe, ceny za kilometr i inne stawki przeliczeniowe, które powinny zawierać wszystkie elementy składowe ceny, zaś w ust. 5, że w przypadku gdy cena za wykonanie usługi nie obejmuje wartości materiałów i towar ów niezbędnych do jej realizacji, jednoznacznie informuje się o tym konsumenta. Z powyższego wynika, że wszystkie elementy wpływające na wysokość cen świadczonych usług strona mogła wyrazić w jednostkach pieniężnych, uwidaczniając tym samym ceny w sposób j ednoznaczny i niebudzący wątpliwości. Mając na uwadze powyższe, Prezes UOKiK stwierdza, że wskazane przez stronę przepisy ww. ustawy o prawach konsumenta, nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, a zatem należy uznać niniejszy argum ent strony za bezzasadny. Prezes UOKiK wskazuje, że rzetelna, niebudząca wątpliwości informacja o cenie świadczonej usługi jest istotna i służy właściwemu poinformowaniu o niej nabywcy, a także stwarza identyczne warunki dla podmiotów prowadzących działaln ość w branży fryzjerskiej. Należy bowiem podkreślić, że jednym z głównych celów nałożenia na przedsiębiorców obowiązków zawartych w omawianej ustawie o cenach jest wzmocnienie szeroko pojętej ochrony konsumenta. Bez wątpienia, uwidocznione w cenniku w spos ób prawidłowy informacje o cenie towaru lub usługi umożliwiają konsumentowi porównanie poszczególnych cen, a następnie dokonanie właściwego wyboru, z uwzględnieniem jego sytuacji finansowej. Warto także dodać, że cena jest jednym z podstawowych wyróżników towarów i usług, poza indywidualnymi preferencjami konsumentów, mającym wpływ na decyzje o zakupie towaru lub usługi. 7 Wskazany przez stronę w cenniku sposób oznaczania cen części usług metodą „od” , również jeśli zostanie wskazana cena maksymalna jaką konsu ment może zapłacić korzystając z usług przedsiębiorcy ( jak np. w przypadku farbowania włosów), bez dokładnego określenia ceny, nie wypełnia dyspozycji art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu cenach . Powyższego nie zmienia fakt, na który strona powołuje się w o dwołaniu, iż zapisanie cen usług w przedziałach jednostronnie zamkniętych „od” nie miało na celu wprowadzenia konsumenta w błąd, a raczej zaprezentowanie faktu, że ceny w jej salonie są uzależnione od długości, grubości, rodzaju włosów czy np. dobranej ind ywidualnie farby do włosów. Takie indywidualne konsultacje z klientem nie są zabronione, jednakże stanowią one formę przedumownych uzgodnień o charakterze cywilnoprawnym, co pozostaje bez związku z formą realizacji publicznoprawnego obowiązku przedsiębiorcy w zakresie informowania o cenach. Powyższe przepisy wskazują wyraźnie, że wykonawca usługi ma ob owiązek podać w cenniku wszystkie elementy, które składają się na cenę usługi. Nie jest dopuszczalne podawanie cen usług w przedziałach (widełkach) jedno - lub dwustronnie zamkniętych. Prezes UOKiK wskazuje, że obowiązujące przepisy nie przewidują żadnych o dstępstw w zakresie uwidoczniania cen świadczonych usług ze względu na rodzaj czy specyfikę prowadzonej działalności. Przepisy te są prawem powszechnie obowiązującym i dotyczą każdego przedsiębiorcy świadczącego usługi. Stanowisko znajduje również potwierd zenie w orzecznictwie Sądów Administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2021 r. o sygn. akt II GSK 805/21 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2022 r. o sygn. akt V SA/Wa 4915/21). Warto przytoczyć fragment ww. wyroku NSA, zgodnie z który m: „Nadanie usługom kosmetyczno - fryzjerskim charakteru wysokiego skomplikowania zwalniającego przedsiębiorcę z publicznego udostępniania rzetelnego i wiarygodnego cennika prowadziłoby do obniżenia poziomu ochrony konsumentów, stwarzając możliwość pomniejsz enia rangi cennika na korzyść indywidualnych konsultacji z klientem. Powyższe mogłoby utrwalić przekonanie o tym, że cennik nie musi zawierać jednoznacznych cen, co byłoby wprost sprzeczne z treścią ww. przepisów. Aby zapewnić wysoki poziom ochrony konsume nta przed takimi niekorzystnymi dla klienta praktykami cennik powinien stanowić rzetelny i wiarygodny nośnik informacji o jednoznacznie skonkretyzowanych cenach świadczonych usług.” . W świetle powyższego, należy stwierdzić , że ustalenia poczynione przez or gan pierwszej instancji w toku kontroli stanowiły podstawę do przyjęcia, iż strona naruszyła dyspozycję art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z wymaganiami określonymi w § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , a więc dopuśc iła się czynu o charakterze deliktu administracyjnego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 tej ustawy . Prezes UOKiK wskazuje, że zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1, wojewódzki inspekt or IH nakłada na niego karę pieniężną określoną w tym przepisie, tj. w wysokości do 20 000 zł. Przepisy te w sposób niewymagających dodatkowych założeń i wykładni nakazują właściwemu organowi IH wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowi ązków przewidzianych ww. przepisami, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały usunięte. Dowiedzenie zatem, że określony podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożen ia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter 8 obligatoryjny (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 805/19). Należy podkreślić, że odpowiedzialność określona w art. 6 ust . 1 usta wy o informowaniu o cenach ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą naruszenia prawa, w tym przypadku art. 4 ust. 1 tej ustawy . Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę (umyślną czy nieumyślną) oraz przyczyny powstania naruszenia. W świetle powyższego, bez znaczenia pozostają okol iczności, na które strona powołuje się w odwołaniu, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w trakcie kontroli i będące jej efektem, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. Strona, jako profesjon alista na rynku, miała obowiązek znać i przestrzegać przepisy prawa związane z wykonywaną przez nią działalnością niezależnie od długości funkcjonowania na rynku. Była ona obowiązana uwidocznić w miejscu świadczenia usług informacje o ich cenach w sposób j ednoznaczny i niebudzący wątpliwości , tj. podać w cenniku informacje o jednoznacznie określonych c enach usług (a nie ceny w określonych widełkach jednostronnie zamkniętych, oznaczając je jako „od”). Ponadto w jednym pozycji nie było żadnej informacji cenow ej, a jedynie wskazanie „Cena ustalana indywidualnie po konsultacji z fryzjerem”. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie strona dla ok 77 % usług wykazanych w cenniku nie wykonała powyższych obowiązków , a więc zaistniały przesłanki do przypisania j ej odpowiedzialności z tego tytułu oraz wymierzenia jej kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust . 1 ustawy o informowaniu o cenach. Prezes UOKiK, po analizie całokształtu materiału dowodowego, w szczególności protokołu kontroli z 12 sierpnia 2024 r. (nr akt kontroli: UH.8361.213.2024) , nie miał wątpliwości co do zaistnienia faktu naruszenia ww. przepisów ustawy o informowaniu o cenach oraz rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług . Stan faktyczny zgromadzony i zawarty w protokole kontroli i załącznikach do protokołu, nie budzi żadnych wątpliwości organu drugiej instancji. Jak wynika z akt sprawy, cena usług zawarta w cenniku podana była w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Przepisy art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach stan owią, iż w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen, a dodatkowo zgodnie § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług, ceny za usługi podaje się wraz z dokładnym określeniem rodzaju i zakresu usługi. N iezrealizowanie tego obowiązku, zgodnie art. 6 ust. 1 ww. ustawy, powoduje nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. A zatem w niniejszej sprawie, Wielkopolski WIIH był uprawniony do nałożenia na stronę kary pieniężnej w granicach przewidzianych ustawowo, tj. w wysokości do 20 000 zł. Po uwzględnieniu wszystkich przesłanek wymiaru kary, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o info rmowaniu o cenach, stronie wymierzono karę pieniężną w wysokości 2 000 zł, która zbliżona jest do progu dolnego wymiaru kary i stanowi zaledwie 10 % górnego wymiaru kary. 9 Prezes UOKiK po dokona niu ponownej analizy przesłanek wymiaru kary wskazanych w art. 6 ust. 3 ustawy o cenach, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego uznał, że Wielkopolski WIIH wymierzając karę pieniężną prawidłowo ocenił poszczególne przesłanki , co mało wpływ na wymiar kary, tj. zastosował sankcję, która jest adekwatna do stwierdzonego naruszenia. Miarkując stopień naruszenia obowiązków, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków, organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że kontrolowany prz edsiębiorca nie uwidaczniając, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości informacji o cenie dla 17 z 22 rodzajów świadczonych usług (w tym w jednym przypadku brak informacji o cenie), naruszył obowiązki wynikające z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, co pozwoliło zakwalifikować jego czyn jako znaczne naruszenie. Prezes UOKiK wskazuje, że celem ustawy o informowaniu o cenach jest ochrona konsumenta, gdyż informacje o cenach św iadczonych usług służą właściwemu poinformowaniu nabywcy. D la zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumenta przed niekorzystnymi praktykami cenowymi, cennik powinien stanowić rzetelny i wiarygodny nośnik danych o jednoznacznie skonkretyzowanych cenach ś wiadczonych usług. Podanie cen usług w cenniku, oznaczonych jako ceny „od” (w widełkach jednostronnie zamkniętych), nie może być uznane za prawidłową realizację obowiązku uwidaczniania cen usług w cenniku, który wynika z ww. przepisów, co już wyżej wykazan o. S twierdzone nieprawidłowości, polegające na uwidocznieniu cen w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, tj. w formie przedziału jednostronnie zamkniętego „od” (dla 16 z 22 świadczonych usług), czy wskazanie w jednej pozycji, że „Cena ustalana indy widualnie po konsultacji z fryzjerem”, stanowi istotne uchybienie przedsiębiorcy w zakresie uwidaczniania cen świadcz onych usług i narusza interesy konsumentów. Klient podejmując decyzję o zakupie usługi powinien mieć dostęp do pełnej i rzetelnej informacj i o obowiązujących w danej placówce cenach, gdyż to jasna, zrozumiała, ściśle określona oraz niebudząca wątpliwości cena, jest jednym z głównych wyznaczników, mających wpływ na decyzje o zakupie usługi w najkorzystniejszej dla konsumenta cenie. C zas trwan ia naruszenia obowiązków obejmuje okres od dnia stwierdzenia nieprawidłowości, do dnia ich usunięcia przez stronę, co nastąpiło jeszcze w trakcie kontroli. Należy jednak również wskazać, że przedsiębiorca, 26 lipca 2024 r. odebrał, wysłane przez Wielkopols kiego WIIH „Zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli”, zawierające wskazany, jako przedmiotowy zakres kontroli: kontrolę przestrzegania przepisów ustawy o cenach. K ontrola rozpoczęła się 8 sierpnia 2024 r. (13 dni od odebrania zawiadomienia), natomiast strona pomimo, że znała zakres kontroli i miała wystarczająco dużo czasu na zapoznanie się z obowiązującymi przepisami prawa i skorygowanie niewłaściwie podanych cen w cenniku, nie podjęła żadnych działań, a głównym obowiązkiem przedsiębiorcy jest znajomoś ć obowiązujących przepisów prawa i prowadzenie działalności zgodnie z nimi. Oceniając dotychczasową działalność przedsiębiorcy, organ drugiej instancji wziął pod uwagę podobnie jak organ pierwszej instancji fakt, że w stosunku do skontrolowanego przedsiębi orcy nie stwierdzono wcześniej naruszenia obowiązków w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o cenach. Uwzględniono również dobrowolne działania przedsiębiorcy 10 i uwidocznienie cen usług zgodnie z obowiązującymi przepisami. Brak jest informacji o poniesi onych przez stronę korzyściach i stratach. Uwzględniając trzeci czynnik wpływający na wymiar kary, tj. wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, organ pierwszej instancji zasadnie uwzględnił informacje przekazane przez stronę dotyczące wielkości jej przychodu za rok 2023. Rozpatrując czwartą z przesłanek wymiaru kary, tj. sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, że przesłanka ta nie znajduje zastosowania, gdyż kontrola przeprowadzona przez organ IH nie miała charakteru transgranicznego. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że strona dopuściła się naruszenia obowiązków wyn ikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , w stopniu uzasadniającym wymierzenie jej kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust . 1 tej ustawy, zaś opisane powyżej, jak również w treści zaskarżonej decyzji, ustalenia kontroli i przesłanki, jakimi kierował się Wielkopolski WIIH przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, nie dawały podstaw do jej uchylenia. Wysokość kary pieniężnej ustalona na poziomie 2 000 zł przy maksymalnej wysok ości 20 000 zł ( 10% górnego wymiaru kary ), jest, w opinii Prezesa UOKiK, kwotą optymalną i adekwatną do stwierdzonego naruszenia. Wymiar kary uwzględnia przede wszystkim fakt naruszenia praw i interesów konsumentów, którzy zostali pozbawieni jasnej i zrozu miałej informacji o cenie 17 z 22 usług wykazanych w cenniku . Podkreślenia wymaga, że kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach stanowi sankcję administracyjną, zaś jej celem jest ochrona konsumenta oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorcami. Informacje o cenach służą właściwemu poinformowaniu nabywcy o tym za jaki towar lub usługę ma zapłacić daną należność, a także stwarzają identyczne warunki dla podmiotów prowadzących działalność w zakresie sprzedaży detalicznej to warów lub świadczenia usług. Dlatego rzetelna informacja w tym zakresie oraz możliwość porównania cen ma istotne znaczenie z punktu widzenia interesów konsumenta. Jednocześnie Prezes UOKiK wskazuje, że kara pieniężna powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom, co oznacza, że musi być ona skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (por. w yroki NSA z dnia 23 maja 2012 r. o sygn. akt II GSK 684/11 oraz z dnia 19 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Żeby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkli wa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem mającym na celu niedopuszczenie do powstania tych samych lub podobnych nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona k ara powinna być przy tym proporcjonalna, czyli właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były wyłącznie usługi z właściwie sporządzonymi cennikami, jak również powinna być ona możliwie najmniej uciążliwa. Wszy stkie te cele winny być łącznie spełnione, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. 11 Prezes UOKiK podziela także stanowisko organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k pa, tj. odstąpienia od w ymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia mu si być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. Faktem jest, że w niniejszej sprawie strona, podjęła działania naprawcze i usunęła stwierdzone nieprawidłowości, poprzez uwidocznienie w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości informacji o cenach usług, co oznacza, że przesłanka zaprzestania naruszania prawa została s pełniona . Tym niemniej, warto mieć na względzie, że podjęte przez stronę działania naprawcze były działaniami następczymi, będącymi efektem kontroli. Znamienny jest także fakt, że kontrola ta została przeprowadzona za uprzednim skierowaniem do strony zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, gdzie wskazano m.in. informacje o zakresie przedmiotowym kontroli i planowanym term inie jej przeprowadzenia , a więc strona miała czas i możliwość odpowiedniego przygotowania się do takiej kontroli. Jednakże co istotne, ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny, wskazujący na uwidocznienie cen dla 17 z 22 świadczonych usług w sposób niej ednoznaczny i budzący wątpliwości, tj. w formie przedziału jednostronnie otwartego „od”, czy w jednym przypadku brak ceny, nie zapewniał konsumentom pełnej informacji, pozwalającej na porównanie cen i w konsekwencji dokonanie świadomego wyboru usługi , co n aruszało ich interesy. Ponownie należy podkreślić, że nieuwidocznienie cen w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości stanowi naruszenie prawa konsumenta do informacji. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że n aruszenie nastąpiło i nie może ono zostać uznane za znikome. Mając na uwadze charakter stwierdzonego naruszenia, należy uznać, że waga naruszenia prawa była istotna z uwagi na dobro podlegające ochronie. Podkreślenia wymaga, że ustawa o informowaniu o cenach implem entuje przepisy dyrektywy 98/6/WE. Dyrektywa ta w motywie (6) preambuły wskazuje, iż obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlep szym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów (lub usług) w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań. Jednocześnie, celem samej dyrektywy, zgodnie z brzmieniem jej art. 1, jest ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów (lub usług) oferowanych konsumentom przez przedsiębiorców w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen. Brak uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej (lub świadczenia usług) informacji o jednoznacznie skonkretyzowanych cenach narusza zasady określone w motywie (1) dyrektywy 98/6/WE, tzn. ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku oraz skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, co nie poprawia poziomu ochrony konsumentów, a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE, stwierdzone naruszenie prawa obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służyć ma przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. W świetle powyższego, należy uznać że waga naruszenia prawa nie 12 może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzy jnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE. Uznając za spełnioną przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszania prawa, to należy wskazać, że obie przesłanki muszą jednak być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Sam fakt usunięcia pr zez stronę naruszenia prawa przemawia na jej korzyść i stanowi okoliczność łagodzącą, jednakże nie może skutkować odstąpieniem od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k pa . W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się rów nież przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 k pa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona adminis tracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwa gę, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach stanowi naruszenie o charakterze deliktu administracyjnego, które sankcjonowane jest przez art. 6 tej ustawy , zaś do nałożenia tej kary uprawniony jest wyłącznie organ IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony przedmiotowe postępowania mogły być prowadzone wyłącznie przez Wielkopolskiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Wielkopolskiego WIIH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 k pa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 k pa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 k pa nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadnia jących nałożenie kary pieniężnej. Strona nie spełniła obowiązku nałożonego na nią w art. 4 ust. 1 tej ustawy. Literalna wykładnia ww. przepisów jednoznacznie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia praw a, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało” ). C harakter naruszeń, jakich strona dopuściła się w niniejszej sprawie, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia ad ministracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej” ). 13 Jednocześnie należy wskazać, że samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów administracyjnej kary pieniężnej nakładanej na gruncie ustawy o informowaniu o cenach, która pełni nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony interesów konsumentów oraz nie dopuścić do powstania tych samych lub podobnych naruszeń w przyszłości. Podsumowując należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , jak również ustalenie jej wysokości , było prawidłowe i zgodne z prawem. Wobec powyższego, zawarty w odwołaniu wniosek strony o uchylenie decyzji , należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa w zakresie wymierzania kary pienię żnej na gruncie ustawy o informowaniu o cenach. Stąd też, postępowanie Wielkopolskiego WIIH w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, a zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o które j mowa w sentencji decyzji, stanowiąca dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary staje się ostateczna. Kara pieniężna s taje się zaległością w sytuacji, gdy nie zostanie uiszczona w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszej decyzji. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkow y, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejsze j decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowani a sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 14 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm. ). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P rawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/ Otrzymują : 1) (xxxxxxxxxxxxxxxxxxx) 2) Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej