DIH-III-167/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 30 grudnia 2024 r. DIH - 3.707.154.2024 .MU DECYZJA DIH - III/ 167 /2024 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 202 4 r. poz. 572 ), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 202 4 r. poz. 312 , z e zm. ), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę Marcina Kroka prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M.B. Biznes Marcin Krok w Rzeszowie od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 23 września 202 4 r. (nr akt sprawy: KH .8361.51.202 4. B ), nakładającej na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 1 7 00 zł (słownie: jeden tysiąc siedemset złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168) z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ww. ustawy, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zask arżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 12 i 19 lipca 2024 r. inspektorzy reprezentujący Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „ Podkarpackim WIIH” lub „organem pierwszej instancji” działając w ramach upoważnienia do przeprowadzenia kontroli nr KH .8361.51.2024 z 12 lipca b r. przeprowadzili kontrolę w placówce gastronomicznej należąc ej do przedsiębiorcy [xxxxxxxxxxxxx] zwanego dalej jako: „stroną” lub „przedsiębiorcą”. K ontrolę przedsiębiorcy zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236) dalej jako: „Prawo pr zedsiębiorców” poprzedzono zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli z 2 6 czerwca b r. w którym wskazano zakres przedmiotowy kontroli, obejmujący kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług ( D z .U . z 2023 r. poz.168) dalej jako: „ustawa o informowaniu o cenach” . Zawiadomienie to skutecznie doręczono przedsiębiorcy 28 czerwca b r. Kontrolę przeprowadzono w obecności przedsiębiorcy, któremu p rzed przystąpieniem do czynności kontrolnych, okazano legitymacje służbowe oraz doręczono za pokwitowaniem upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, stanowiącym załącznik do ww. upoważnienia do kontroli oraz klauzurą informacyjną RODO . W toku kontroli sprawdzono przestrzeganie m.in. przepisów ustawy o informowaniu o cenach o raz rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2022 r. poz.2776) dalej jako: „rozporz ądzenie” . 2 Inspektorzy reprezentujący Podkarpackiego WIIH objęli sprawdzeniem 151 p ozycji w cennik u ( menu ) dostępnym w kontrolowanym lokalu gastronomi cznym , stwierdzając nieprzestrzeganie obowiązujących przepisów prawa przy 46 pozycjach. W toku kontroli st wierdzono, że w cenniku przy napojach i potrawach /wyrob ach nie podano ich ilości do których podano cenę, co stanowi naruszenie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia. Ustalenia z kontroli udokumentowano w p rotokole kontroli z 19 lipca b r. (nr akt kontroli: K H.8361. 51 .202 4 ) oraz w załącznik ach nr 1 - 11 (nr 7 dokumentacja fotograficzna cennika) do tego protokołu, do którego strona postępowania w nie zgłosiła uwag i został on przez nią podpisany w dniu zakończenia kontroli. W oparciu o zebrany materiał dowodowy, pismem z 23 sierpnia b r. Podkarpacki WIIH na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572) dalej jako: „kpa” zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz naruszeń wskazanych w § 9 ust. 2 rozporządzenia, a także poin formował o przysługującym prawie do czynnego udziału w postępowaniu. W tym samym piśmie Podkarpacki WIIH zwrócił się o przekazanie informacji o wielkości obrotu i przychodu za 2023 r. Strona przekazała ww. informacje Podkarpacki emu WIIH wraz z informacją o usunięciu stwierdzonych nieprawidłowośc i . Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Podkarpacki WIIH decyzją z 23 września b r. nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 1 700 zł (słownie: jeden tysi ąc siedemset złotych) na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z niewykonaniem obowiązku o których mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy . Decyzja stronie została doręczona 30 września b r. 29 października b r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwa ny dalej również „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”, otrzymał za pośrednictwem Podkarpackiego WIIH, odwołanie od decyzji z 23 września b r. (data nadania 14 października b r. w placówce pocztowej operatora wyznaczonego ). W odwołaniu strona post ępowania wniosła o anulowanie lub zmniejszenie kary. W tym samym piśmie strona wskazała, że nadal boryka się z trudnościami fin ansowymi powstałymi w związku z zakończoną pa n demią COVID - 19 . Ponadto strona poinformował a , że było to jej pierwsze wykroczenie, a samo naruszenie było nieumyślne i nie wpłynęło na zakres informacji istotnych dla decyzji konsumenckich , jak jakość czy bezpieczeństwo produktów. Jednocześnie s trona w odwołaniu od decyzji podniosła, że podjęła nat ychmiastowe działanie i usunęła stwierdzone nieprawidłowości. Pismem z 7 listopada b r., Prezes UOKiK poinformował stronę postępowania o toczącym się postępowaniu administracyjnym w związku z wniesionym odwołaniem oraz poinformował o przysługującym jej pr awie zgodnie z art.10 §1 kpa do czynnego udziału w postępowaniu, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomienie to doręczono przedsiębiorcy 1 2 listopada b r. Stro na nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzyg nięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ 3 odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w p ostępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK . Wobec powyższego , w myśl art. 127 § 2 k pa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej , Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Przez cen ę należy rozumieć wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę (inaczej cenę sprzedaży), zaś przez cenę jednostkową towaru lub usługi – cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru lub określonej usługi, których ilość lub liczba są wyrażone w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach, stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Sposób uwidaczniania cen i cen jednostkowych określa rozporządzenie. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za : 1) litr lub metr sześcienny - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według objętości; 2) kilogram lub tonę - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy; 3) metr - dla towaru przeznaczonego do spr zedaży według długości; 4) metr kwadratowy - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według powierzchni; 5) sztukę - dla towarów przeznaczonych do sprzedaży na sztuki. Zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia przedsiębiorca prowadzący działalność usługową w zakresie gastronomii lub hotelarstwa uwidacznia ceny oferowanych potraw, wyrobów, noclegów, wyżywienia i innych oferowanych usług w cenniku. Cennik, o którym mowa w ust. 1, zawiera także aktualne informacje umożliwiające konsumentom identyfikację ceny z potrawą lub wyrobem, w szczególności pełną nazwę potrawy lub wyrobu, pod którą są one sprzedawane, oraz określenie ilości potrawy lub wyrobu, do której odnosi się cena. Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Przepis ten w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni nakazuje wojewódzk iemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku ww. przepisach, chociażby naruszenie miało charakter jednostkowy, a w trakcie kontroli przystąpiono do wykonywania zaleceń inspektorów i na dzień wszczę cia postępowania wszystkie nieprawidłowości zostały wyeliminowane. Dowiedzenie, że określony podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcją administracyjną. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy , przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewódzki inspektor IH uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsi ębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę 4 oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyśc i majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takic h sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie oc hrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, ze zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem (UE) 2017/2394”. Przepisy ustawy o informowaniu o cenach nie regulują kwestii odstąpienia od nałożenia administ racyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, w związku z czym stosownie do art. 189a § 2 k pa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy art. 189f k pa. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 i 2 k pa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna k ara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub została ona prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których mia łaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Niniejsze postępowanie administracyjne prowadzone jest w związku z odwołaniem wniesionym przez przedsiębiorcę od decyzji Podkarpackiego WIIH z 23 września b r. , nakładającej na niego karę pieniężną w wysokości 1 700 zł (słownie: jeden tysiąc siedemset złotych), na podstawie art. 6 ust. 1ustawy o informowaniu o cenach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ww. ustawy oraz wymaganiom wskazanym w § 9 ust. 2 rozporządzenia z tytułu niewykonania obowiązków uwidocz niania w cenniku ilości potraw /wyr obów oraz nap ojów do których odnosi się podana cena łącznie przy 46 pozycjach . Strona postępowania odwołując się od ww. decyzji Podkarpackiego WIIH wni osła o anulowanie lub zmniejszenie nałożonej na nią ka ry. Jednocześni e przedsiębiorca w skazał , że b yło to je go pierwsze wykroczenie oraz poinformował, że podj ął natychmiastowe działanie i usun ą ł stwierdzone nieprawidłowości. Odnosząc się do powyższego, Prezes UOKiK wskazuje, że celem ustawy o informowaniu o cenach jest ochrona konsumenta. Zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, przedsiębiorca prowadzący działalność usługową w zakresie gastronomii uwidaczniania ceny oferowanych potraw /wyrobów , napojów w cenniku. Wspomniany cennik musi zawierać aktualne informacje umożliwiające konsumentom identyfikację ceny z potrawą lub napojem, w szczególności pełna nazwę potrawy, napoju, pod którą jest ona sprzedawana oraz określone ilości potrawy lub wyrobu, do której odnosi się cena. Prezes UOKiK, po pon ownym przeanalizowaniu całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności p rotokołu kontroli z 19 lipca b r. wraz z załącznik ami do protokołu i zawartych w nim ustaleń, nie miał wątpliwości odnośnie naruszenia przepisów ustawy o informow aniu o cenach. Stan faktyczny zgromadzony i zawarty w protokole kontroli i załącznik ach do protokołu, nie budzi żadnych wątpliwości organu drugiej instancji. 5 W niniejszej sprawie przedsiębiorca miał czas na zapoznanie się z przedmiotem kontroli oraz przygo towaniem się do niej, ponieważ kontrola rozpoczęła się 1 2 lipca b r. , a 28 czerwca został on o niej zawiadomiony. Strona jako profesjonalista, funkcjonująca na rynku od 2003 r. (informacja ujawniona w CEiD G ) miała obowiązek znać i stosować się do przepisów prawa związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zauważyć należy, iż zawodowy charakter prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej uzasadnia zwiększone oczekiwania co do jego wiedzy, rzetelności, zapobiegliwości i zdolności przewid ywania. Ponadto Prezes UOKiK zauważa, że podmioty działające na rynku są zobowiązane do znajomości obowiązującego prawa i jego przestrzegania. Zgodnie z ustaleniami kontroli udokumentowanymi w protokole z 1 9 lipca b r. wraz załącznik ami nieprawidłowości stw ierdzono w przypadku 46 skontrolowanych potraw /wyrobów oraz napojów w cennik u dostępn ym dla konsumentów. Biorąc pod uwagę powyższe Podkarpacki WIIH słusznie uznał, że w niniejszym przypadku brak podania ilości potraw /wyrobów i pojemności napojów, do których podano cenę przy 46 pozycjach w cenniku ( ponad 30 % wszystkich poddanych kontroli), pozbawiło konsumentów prawa do podjęcia korzystnej dla nich decyzji w zakresie wyboru potrawy /wyrobu lub napoju. Zgodnie z art. 76 § 1 kpa protokół kontroli jest dokumentem urzędowym tj. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół stanowi niepodważalny i wiarygodny dowód w sprawie świadczący o naruszeniu jakiego dopuścił się kontrolowany przedsiębiorca. Jak wynika z wy roku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 lutego 2020 r. w sprawie sygn. VI SA/Wa 2107/19 (lex nr 3034073), protokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy ele ment materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczn y. Odnosząc się do zarzutu strony, że stwierdzone nieprawidłowości w tra kcie kontroli nie miały wpływu na zakres informacji istotnych dla decyzji konsumenckich, takich jak jakość czy bezpieczeństwo produktów w opinii Prezesa jest on bezzasadny. Zgodnie z zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli z 26 czerwca b r. zakres kontroli obe jm ował pr zestrzeganie przez kontrolowanego przedsiębiorcę ustawy o informowaniu o cenach. Wobec tego kontrola swoim zakresem obejmował a wyłącznie uwidacznianie cen w cennikach (menu) . Kontrola nie obejmował a sprawdzania przestrzegania przepisów jakości potraw czy bezpieczeństwa produktów, ponieważ kompetencje w tym zakresie nie należą do Inspekcj i Handlowej. Prezes UOKiK zgadza się ze stanowiskiem strony, że branża gastro nomic zna jak i wiele innych branż doświadczyła znaczących trudności w związku z pandemią COVID - 19, a skutki tego kryzysu mogą być odczuwalne do dziś. Jednakże należy w tym miejscu wspomnieć, że w związku z powyższym przedsiębiorcom został a udzielona ze strony państwa pomoc. W tym miejscu P rezes UOKiK podtrzymuje stanowisko Podkarpackiego WIIH, iż epidemia COVID - 19 w żadnym stopniu nie miała wpływu na brak uwidocznia nia w cenniku informacji o cenach w sposób zgodny z ustawą o informowaniu o cenach. Wpływu na ten stan nie miała także sytuacja finansowa strony wynikająca z następstw epidemii, która zakończyła się ponad dwa lata temu. W tym miejscu należy przypomnieć, że to sama strona swoim działaniem (zaniechaniem) naruszyła art. 4 ust. 1 ustawy o inf ormowaniu o cenach oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia . Prezes UOKiK podkreśla, że konsument musi mieć możliwość 6 zapoznania się z informacją o gramaturze potrawy lub pojemności napoju, do których odnosi się podana cena w cenniku bez konieczności dopytywania się o te informacje. Z tego względu, w cenniku, należy podawać aktualne informacje umożliwiające konsumentom identyfikację ceny z potrawą lub wyrobem, w szczególności pełną nazwę potrawy lub wyrobu, pod którą są one sprzedawane, oraz określenie ilości potrawy lub wyrobu, do której odnosi się cena . Prezes UOKiK zaznacza, że przepisy ustawy o informowaniu o cenach mają na celu ochronę konsumentów przed wygórowanymi cenami ustalanymi w sposób dowolny przez przedsiębiorców. Podkreślić należy, że odpowiedzialność określona w art. 6 ustawy o informowaniu o cenach, statuuje odpowiedzialność administracyjną podmiotów, wobec których stwierdzono naruszenie wymagań art. 4 ww. ustawy. Regulacja ta ma na celu wyeliminowanie nieprawidłowości w informowaniu konsumentów o cen ach towarów i usług. Odpowiedzialność wynikająca z ww. przepisu ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą popełnienia naruszenia. Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok Naczelnego Sądu Administra cyjnego z 8 października 2010 r., sygn. II OSK 1079/12). Oznacza to, że przesłanką tej odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Wobec powyższego, organ po stwierdzeniu faktu naruszenia obow iązku, o którym mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach, może jedynie wydać decyzję administracyjną, na podstawie której nakłada karę pieniężną w przewidzianej w tej ustawie wysokości. Mając więc na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej, bez znaczenia pozostają przyczyny powstania nieprawidłowości, gdyż karę wymierza się za samo naruszenie prawa. Prezes UOKiK zauważa, że to podmioty działające na rynku są zobowiązane do znajomości obowiązującego prawa i jego przestrzegania. Należy jednak podkreślić, że podstawą wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, a także podstawą nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej były ustalenia faktyczne poczynione trakcie kontroli. W dalszej części odwołania strona zarzuc iła , że stwierdzone w trakcie kontroli nieprawidłowości miały miejsce po raz pierwszy i tym samym Podkarpacki WIIH nie wziął pod uwagę zasady proporcjonalności sankcji. W tym miejscu należy podkreślić, że u strony nie była w ostatnich latach przeprowadzona kontrola z zakresu przestrzegania przepisów ustawy o informowaniu o cenach . Ponadto przedsiębiorca zaprzestał naruszenia prawa dopiero w wyniku przeprowadzenia kontroli. Prezes UOKiK wskazuje, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów ustaw y o informowaniu o cenach, albowiem uchybienia dotyczyły nieokreślenia w cenniku dostępnym dla konsumentów ilości potraw /wyrobów oraz napojów do których podano cenę. Stosownie do art. 1 i 2 ustawa o informowaniu cenach określa sposób informowania o cenach oferowanych towarów i usług oraz skutki nieprzestrzegania jej uregulowań. Jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje ciążącego na nim obowiązku o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ww. ustawy , wojewódzki inspektor IH nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Przepis ten w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi IH wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku wskazanego w ww. przepisach, chociażby naruszenie miało charakter jednostkowy, a w trakcie kontroli przystąpiono do wykonywania zaleceń inspektorów i na dzień wszczęcia postępowania wszystkie nieprawidłowo ści zostały wyeliminowane. Jednocześnie zasada proporcjonalności nakazuje użycie jedynie takich środków, które są niezbędne do osiągnięcia niezbędnego celu. W niniejszej sprawie Podkarpacki WIIH był uprawniony do wymierzenia stronie kary pieniężnej w oparciu o art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ww. ustawy jedną z przesłanek przy ustalaniu wysokości kary, którą wojewódzki 7 Inspektor Inspekcji Handlowej uwzgl ędnia jest wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy. Biorąc pod uwagę ustalenia kontroli oraz obowiązujące przepisy, Podkarpacki WIIH prawidłowo odniósł się do przekazanej informacji przez przedsiębiorcę o wielkości jego przychodu za 202 3 r. Po uwzględn ieniu przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, stronie wymierzono karę pieniężną w wysokości 1 700 zł (słownie: jeden tysiąc siedemset złotych) która stanowi 8,5 % górnego wymiaru kary. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że strona dopuściła się naruszenia obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w stopniu uzasadniającym wymierzenie jej kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust . 1 tej us tawy, zaś opisane powyżej, jak również w treści zaskarżonej decyzji, ustalenia kontroli i przesłanki, jakimi kierował się Podkarpacki WIIH przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, nie dawały podstaw do jej obniżenia. W opinii Prezesa UOKiK, wymierzona str onie kara jest kwotą optymalną i wystarczającą do spełnienia jej celów. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że naruszenie dotyczyło ponad 30 % skontrolowanych produktów w cenniku Prezes UOKiK uznał, że wymierzona stronie postępowania kara jest proporcjonal na do rozmiaru stwierdzonych nieprawidłowości. Ponadto zauważa, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach kara za niedopełnienie obowiązków, o których mowa w art. 4 ww. ustawy wynosi do 20 000 zł. Organ drugiej instancji wskazuje, że kara pieniężna powinna spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jes t właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorcę w przyszłości przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Odnosząc się do twierdzenia strony, że naruszenie prawa było znikome, Prezes UOKiK wskazuje, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach, albowiem uchybienia dotyczyły nieokreślenia w cenniku dostępnym dla konsumentów ilości potraw /wyrobów oraz napojów do których podano cenę. Naruszenie dotyczyło 46 pozycji z 151 skontrolowanych widniejących w cenniku ( ponad 30 % wszystkich skontrolowanych), zatem należy uznać, że waga naruszenia nie była znikoma. Strona postępowania usunęła stwierdzone nieprawidłowości w trakcie kontroli, a tym samym zaprzestała naruszenia pra wa. Mając na uwadze powyższe to samo stwierdzenie w wyniku kontroli, że określony przedsiębiorca nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ustawowego powoduje konieczność nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Prezes UOKiK wyjaśnia, że cechą charakte rystyczną sankcji administracyjnej, a taką właśnie jest administracyjna kara pieniężna nakładana na podstawie przepisów ustawy o informowaniu o cenach, jest jej stosowanie wobec podmiotu ponoszącego przypisaną mu obiektywną odpowiedzialność za naruszenie c iążących na nim obowiązków. Natomiast samo stwierdzenie braku informacji o brak u podania ilości potraw /wyrobów i napojów do których odnosi się podana cena, jest wystarczającą przesłanką do nałożenia kary pieniężnej. Jednocześnie nie ma przy tym znaczenia c zy niedopełnienie obowiązku w określony sposób nastąpiło z winy danego podmiotu, czy też nie. Należy podkreślić, że ustawa o informowaniu o cenach nie przewiduje możliwości badania przez organ Inspekcji Handlowej istnienia winy (umyślnej czy nieumyślnej), bądź braku jej po stronie podmiotu, u którego ujawniono nieprawidłowości. Nadrzędnym celem ustawy o informowaniu o cenach jest bowiem ochrona interesów konsumentów oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorcami. Podkreślić należy, że odpowiedzialność określona w art. 6 ustawy o informowaniu o cenach, statuuje 8 odpowiedzialność administracyjną podmiotów, wobec których stwierdzono naruszenie wymagań art. 4 ww. ustawy. Regulacja ta ma na celu wyeliminowanie nieprawidłowości w informowaniu konsumentów o ce nach towarów i usług. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą popełnienia naruszenia . Wobec powyższego, organ po stwierdzeniu faktu naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach, może jedynie wydać decy zję administracyjną, na podstawie której nakłada karę pieniężną w przewidzianej w tej ustawie wysokości. Mając więc na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej, bez znaczenia pozostają przyczyny powstania nieprawidłowości, gdyż karę wymierza się za samo naruszenie prawa. Prezes UOKiK zauważa, że to podmioty działające na rynku są zobowiązane do znajomości obowiązującego prawa i jego przestrzegania. Strona postępowania, jako profesjonalny uczestnik obrotu prowadząca swoją działalność gospodarczą m iała obowiązek znać i przestrzegać przepisów prawa i była ona obowiązana zorganizować swoją działalność w taki sposób, aby nie dopuścić do naruszenie prawa. Ustawa o informowaniu o cenach określa kryteria (przesłanki) jakie ma brać pod uwagę organ dokonuj ący miarkowania kary. Jak wskazuje art. 6 ust. 3 ww. ustawy do przesłanek tych należą: - stopień naruszenia obowiązków, w tym charakter, waga, skala i czas trwania naruszenia tych obowiązków; - dotychczasowa działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez nie go działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; - wie lkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; - sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych. Po analizie materiału dowodowego, Prezes UOKiK stwierdził, że wszystkie z pow yższych przesłanek zostały prawidłowo uwzględnione przez Podkarpackiego WIIH przy wymierzaniu kary. Miarkując stopień naruszenia obowiązków, organ pierwszej instancji zasadnie wziął pod uwagę, że charakter i waga naruszenia obowiązków była istotna. Prezes UOKiK zgadza się z organem pierwszej instancji, gdyż w toku kontroli stwierdzono brak podania w 46 pozycjach w cenniku ilości potraw /wyrobów oraz napojów, dla których podano cenę . Powyższe ustalenia potwierdziły w sposób bezsprzeczny naruszenie przepisu a rt. 4 ustawy o informowaniu o cenach. Wskazane w toku kontroli nieprawidłowości, tj. brak podania w cenniku ilości potraw /wyrobów oraz napojów oferowanych do sprzedaży, w żadnym wypadku nie mogą naruszać praw konsumentów do prawdziwej i pełnej informacji o oferowanych potrawach /wyrobach i napojach, ich cenach, ilości/masie i pojemności. Podkarpacki WIIH słusznie bowiem uznał, że brak uwidocznienia w cenniku ilości potraw /wyrobów i pojemności napojów do których podano cenę, utrudniał konsumentowi poznanie i porównanie tej wartości oraz określenie czy zakup jest dla niego korzystny, przez co w istotny sposób naruszono jego interes. Analizując skalę naruszenia należy wskazać, że nie prawidłowości dotyczyły ponad 30 % poddanych ocenie pozycji z cennika dostępnego dla konsumentów. W przedmiotowej sprawie trudnym do określenia jest ustalanie jaki był czas trwania naruszenia, jednakże bezsprzecznym jest fakt, iż naruszenie stwierdzono w p ierwszym dniu kontroli, co zostało udokumentowane w protokole kontroli, a na co również zwrócił uwagę organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji. 9 W przypadku analizy przesłanki dotyczącej dotychczasowej działalności, organ pierwszej instancji wziął p od uwagę, że nie nakładał dotychczas kar za naruszenie przez przedsiębiorcę przepisów w zakresie uwidaczniania cen. Natomiast nawiązując do uzyskanych przez przedsiębiorcę korzyści majątkowych lub strat w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, wskaz ać należy, iż w powyższym zakresie brak jest informacji. Jak już wspomniano wyżej, strona, jako profesjonalny uczestnik obrotu miała obowiązek znać i przestrzegać przepisy prawa związane z wykonywaną przez nią działalnością. W kwestii trzeciej przesłanki Podkarpacki WIIH uwzględnił informację finansową przedłożoną przez przedsiębiorcę za rok 202 3 r. Natomiast odnosząc się do ostatniej przesłanki, Podkarpacki WIIH wskazał, że nie posiada informacji dotyczących nałoż enia sankcj i na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych. Po przeanalizowaniu niniejszej sprawy, Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do zastosowania art.189f § 1 pkt 1 kpa, tj. odstąpienia od wymierzenia kary pien iężnej i poprzestania na pouczeniu. Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozum ieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Powołując się na reprezentowane w doktrynie stanowisko („Nowe instytucje” Gajewski 2017, wyd. 1, Legalis), przesłanka przewidziana tym przepisem odwołuje się do dwóch warunków, które muszą być spełnione łącznie. Po pierwsze, waga naruszenia prawa musi być znikoma. Przez wagę naruszenia prawa należy rozumieć istotność, skalę skutków społeczno - gospodarczych, które zostały przez nie wywołane oraz znaczenie naruszonego obowiązku admi nistracyjnoprawnego z punktu widzenia systemu prawa; działalności, na której regulację prawną się on składa oraz dóbr, których ochronie służy. O tym więc, że waga naruszenia prawa jest znikoma będzie można powiedzieć wówczas, gdy wywołane przez nie skutki są niewielkie, czyli dotknęły małej liczby podmiotów i nie zaburzyły przebiegu procesów społeczno - gospodarczych, a jednocześnie nie wiązało się ono z unicestwieniem lub znaczną ingerencją w dobro chronione daną sankcją i nie miało istotnego wpływu na całoś ciową ocenę zgodności z prawem działalności, której częścią regulacji jest złamany obowiązek administracyjnoprawny. Po drugie, strona musi zaprzestać naruszenia prawa najpóźniej w toku postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Ozna cza to w szczególności, że warunek ten będzie spełniony przede wszystkim w przypadkach, w których naruszenie prawa miało charakter jednostkowy lub krótkotrwały. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naru szania prawa przez stronę. W niniejszym przypadku konsumenci zostali zupełnie pozbawieni możliwości zapoznania się z informacją w cenniku o ilości potraw /wyrobów oraz napojów do których podano cenę , czym naruszono w sposób istotny prawa konsumenta do dostępu do informacji. Mając na uwadze powyższe, nie można uznać wagi naruszenia za znikomą, ponieważ na 151 skontrolowanych pozycji widniejących w cenniku w 46 przypadkach stwierdzono nieprawidłowości ( ponad 30 % ). Odnośnie do drugiego warunku uzasadniającego odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. W niniejszej sprawie przedsiębiorca zaprzestał naruszenia prawa dopiero w wyniku przeprowadzenia kontroli . Należy jednak wskazać, że znikoma waga naruszenia oraz zaprzestanie naruszenia prawa muszą być spełnione łącznie, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca, w związku 10 z powyższym organ drugiej instancji stwierdza, iż nie ma podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 kpa i do odstąpienia od wymierzenia kary. Nie została spełniona również przesłanka z art. 189f § 1 pkt 2 kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, czy też prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby b yć nałożona administracyjna kara pieniężna. Nadto należy podkreślić, że naruszenia z ustawy o informowaniu o cenach kwalifikowane są jako czyny o charakterze deliktu administracyjnego, który zagrożone są karą pieniężną określoną w art. 6 ustawy o informowa niu o cenach. Postępowania w tym zakresie mogą być prowadzone wyłącznie przez organy Inspekcji Handlowej, zaś z uwagi na właściwość terytorialną, w stosunku do strony mogły być one prowadzone przez Podkarpacki WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegają cym kognicji Podkarpacki WIIH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 kpa nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Po przeanalizowaniu akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały również okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 i 3 kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o cenach. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona postępowania nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach, bowiem nie uwidoczniła informa cji w cenniku dostępnym dla konsumentów o ilości potraw oraz napojów do których podała cenę . Literalna wykładnia ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym ter min ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierz bowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usun ąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter narusze ń, jakich dopuściła się strona, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia.”). Ponieważ k onsumenci zostali pozbawieni informacji w cenniku o ilości potraw oraz napojów do których podano cenę powyższe informacje muszą być uwidocznione przez przeds iębiorcę w momencie rozpoczęcia oferowania danej usługi, tak aby konsument na tej podstawie mógł podjąć decyzję o ich zakupie (tj. uwidocznienie ma charakter obowiązku przedumownego) zatem w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości zastosowania art. 189f § 2 i 3 kpa. W ocenie Prezesa UOKiK, prowadząc postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie Podkarpacki WIIH postępował zgodnie z zasadami dotyczącymi prawdy materialnej 11 (obiektywnej), obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz oceny, czy dana okoliczność została udowodniona podstawie całokształtu materiału dowodowego. W opinii Prezesa UOKiK istotne dla sprawy są ustalenia kont roli. Strona postępowania nie wypełniła obowiązków w zakresie uwidaczniania informacji o ilości potraw /wyrobów oraz napojów do których podano cenę w cenniku dostępnym dla konsumentów, co znajduje jednoznaczne potwierdzenie w materiale dowodowym protokole kontroli wraz z załącznik ami . Przepisy ustawy o informowaniu ocenach oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy wskazują wprost, jakie obowiązki informacyjne ciążą na przedsiębiorcy, co w niniejszej sprawie nie zostało zrealizowane w zakresie uwidoczn ienia informacji w cenniku o ilości potraw /wyrobów oraz napojów do których podano cenę. Zatem samo stwierdzenie w trakcie kontroli, że kontrolowany przedsiębiorca nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ustawowego powoduje konieczność nałożenia kary pi eniężnej. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach , jak również ustalenie jej wysokości , było prawidłowe i zgodne z prawem. Wobec powyższego, zawarty w odwołaniu wniosek strony postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Stąd też, postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, zaś zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez organ drugiej instancji oceny, że decyzja organu pierws zej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez organ drugiej instancji. Jednocześnie Prezes UOKIK wskazuje, że w związku ze wskazaniem przez stronę na sytuację finansową, w myśl art. 67a § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 , ze zm.), organ administracji publicznej, który nałożył karę pieniężną (tj. Podkarpacki WIIH), na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności kary pieniężnej lub rozłożyć jej zapłatę na raty, 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3) umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Rz eszowie w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 12 2. O d skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżen ia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartoś ci przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie praw a pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego S ądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383). Podstawa prawna pouczeni a: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1) [xxxxxxxxxxxxx] 2) Podkarpacki Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej