DIH-IV-54/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 7 stycznia 202 5 r. DIH - 4.707.46.2024.TN DECYZJA DIH - 4.54.2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej „kpa”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312, ze zm.), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, po rozpatrzeniu odwołania z 29 sierpnia 2024 r. wniesionego przez pełnomocnika repre zentującego AMBER PHARM SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ z siedzibą w Sopocie, od decyzji Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 6 sierpnia 2024 r. nr KNR.8361.108.2024.NC nakładającej na ww. przedsiębiorcę karę pienięż ną w wysokości 5 000 zł (pięć tysięcy złotych) w związku z niewykonaniem obowiązku w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, polegającego na braku i uwidocznieniu w miejscu sprzedaży detalicznej cen w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Do Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „Warmińsko - Mazurskim WIIH”, „organem pierwszej instancji”, wpłynęło 4 września 2024 r. odwołanie z 29 sierpnia 2024 r. wniesione przez pełnomocnika reprezentującego AMBER PHARM SPÓŁKA Z OGRANICZON Ą ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ (zwanej dalej: „stroną” lub „przedsiębiorcą”), od decyzji z 6 sierpnia 2024 r. nr KNR.8361.108.2024.NC nakładającej na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 5 000 zł w związku z niewykonaniem obowiązku w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, polegającego na braku i uwidocznieniu w miejscu sprzedaży detalicznej cen w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen. Decyzja Warmińsko - Mazurskiego WIIH została doręczona stronie 16 sierpnia 2024 r. natomiast odwołanie zostało nadane u operatora publicznego usług pocztowych 29 sierpnia 2024 r. Pismem z 6 września 2024 r. Warmińsko - Mazurski WIIH przekazał przedmiotowe odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Kon kurencji i Konsumentów, zwanego dalej „Prezesem Urzędu”, „organem drugiej instancji”. W dniach 7 - 9 maja 2024 r., na podstawie upowa żnienia Warmińsko - Mazurskiego WIIH nr KNR.8356.118.2024 z 7 maja 2024 r., inspektorzy reprezentujący Warmińsko - Mazurskiego WI IH przeprowadzili kontrolę w aptece, należącej do przedsiębiorcy. 2 Kontrol ę przeprowadzono na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy o Inspekcji Handlowej. Uprzednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236) dalej: „Prawo przedsiębiorców”, skierowano do strony zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli nr KNR.8355.39.2024 z 18 kwietnia 2024 r., kt óre zostało doręczone stronie 22 kwietnia 2024 r. W trakcie kontroli sprawdzono prawid łowość uwidaczniania przez przedsiębiorcę informacji o cenach towarów. Wed ług oświadczenia przedsiębiorcy w ofercie handlowej znajduję się ok. 3000 partii produktów. W powyższym zakresie skontrolowano 130 partii produktów niebędących lekami (kosmetyki, suplementy itp.), z czego zakwestionowano oznakowanie cenami w 90 przypadkach , co stanowi 69,2 % niezgodności w stosunku do liczby partii towarów zbadanych. W trakcie kontroli ustalono, że 60 partii nie było oznaczone ceną, natomiast 30 partii było oznaczone ceną w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości tj. ceny za sztukę naklejono na opakowania od spodu, z wierzchu lub z tyłu, w miejscach niewidocznych dla klientów. Wśród zakwestionowanych towarów znajdowały się: kremy, emulsje, szampony, odżywki, toniki, balsa my, mydła, pasty do zębów, płyny do płukania ust, fluidy, serum, smoczki. Stwierdzone nieprawid łowości zostały udokumentowane w protokole kontroli (n r akt KNR.8361.108.2024) oraz na zdjęciach dołączonych do akt sprawy. Warmi ńsko - Mazurski WIIH u znał, że st wierdzone nieprawidłowości dają podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie na łożenia kary pieniężnej na kontrolowanego przedsiębiorcę. Pismem z 17 czerwca 2024 r. Warmi ńsko - Mazurski WIIH poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urz ędu oraz o przysługującym stronie prawie do zapoznania się z aktami sprawy i prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Organ pierwszej instancji zobowiązał również stronę postępowania do przesłania o świadczenia o liczbie zatrudnionych średniorocznie pracowników oraz kopii zeznania podatkowego za ostatni rok rozliczeniowy w terminie 7 dniu od dnia doręczenia pisma. Pismo odebrano 1 lipca 2024 r. 11 lipca 2024 r. wpłynęło do Warmińsko - Mazurskiego WIIH p ismo, w którym strona w formie oświadczenia oraz kopii dokumentów podatkowych przedstawiła żądane informacje. Warmi ńsko - Mazurski WIIH pismem z 19 lipca 2024 r. poinformował stronę o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, a ta kże o przysługującym stronie uprawnieniu do zapoznania się z aktami sprawy i prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała ze swoich uprawnień. Warmińsko - Mazurski WIIH decyzją z 6 sierpnia 2024 r. nr KNR.8361.108.202 4.NC nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 5 000 zł w związku z niewykonaniem obowiązku w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, polegającego na braku i uwidocznieniu cen w sposób niejednozna czny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen. Strona wniosła odwołanie z 29 sierpnia 2024 r. podpisane przez profesjonalnego pełnomocnika. Prezes Urzędu pismem z 12 września 2024 r. wezwał pełnomocnika strony do uzupełnienia braków formal nych odwołania w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, w postaci przedstawienia: aktualnego pełnomocnictwa wystawionego według zasad reprezentacji spółki, dowodu uiszczenia opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa, aktualnego odpisu spółki z Krajowego Rejestru Sądowego, dalej „KRS”, wydanego według stanu rejestru z dnia sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa. Do odwołania załączono pomocnictwo wystawione 10 czerwca 2021 r. 3 przez jednego członka zarządu spółki, nie załączono również aktualnego odpisu z KRS potwierdzającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa w dniu jego sporządzenia oraz innego niż aktualny sposób reprezentacji spółki w dacie udzielenia pełnomocnictwa. Natomiast w KRS sposób reprezentacji spółki został określony w następujący sposób: „ Do składania o świadczeń i podpisywania w imieniu spółki, w przypadku powołania zarządu jednoosobowego, uprawniony jest każdy członek zarządu samodzielnie. W przypadku powołania zarządu wieloosobowego, do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu spółki uprawnionych jest dwóch członków zarządu łącznie.” Zarząd jest dwuosobowy, dlatego też do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu spółki uprawnionych jest dwóch członków zarządu łącznie. Tym samym brakuje pod pełnomocnictwem podpisu drugiego członka zarządu. Peł nomocnik strony, pismem z 20 września 2024 r., wskazał, że pełnomocnictwo pozostaje ważne albowiem nie zostało uchylone ani odwołane. W ocenie pełnomocnika , w dacie wystawienia pełnomocnictwa , obowiązywały zasady jednoosobowej reprezentacji. Pełnomocnik za łączył pełny odpis z KRS według stanu na 20 września 2024 r. a nie według stanu na 10 czerwca 2021 r. Prezes Urzędu pismem z 25 października 2024 r. wezwał ponownie pełnomocnika strony do uzupełnienia braków formalnych odwołania w terminie 7 dni od dnia d oręczenia pisma, w postaci przedstawienia uchwały o zmianie statutu lub znowelizowanego, ujednoliconego tekstu statutu albo tekstu nowoprzyjętego statutu, gdzie powołuje się zarząd jednoosobowy i jest uwzględniona zmiana sposobu reprezentacji spółki z zar ządu wieloosobowego na zarząd jednoosobowy, ewentualnie aktualnego pełnomocnictwa wystawionego według aktualnych zasad reprezentacji spółki. W wezwaniu Prezes Urzędu wskazał, że zgodnie z numerem 1 wpisu do KRS dokonanym 20 kwietnia 2011 r., określonym jak o „Rejestracja w Krajowym Rejestrze Sądowym”, sposób reprezentacji podmiotu został określony: „ do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu spółki uprawnionych jest dwóch członków zarządu łącznie.” Zgodnie z numerem wpisu 33 do KRS sposób reprezentacji spółki został zmieniony dopiero 30 maja 2022 r. „ do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu spółki, w przypadku powołania zarządu jednoosobowego, uprawniony jest każdy członek zarządu samodzielnie. w przypadku powołania zarządu wieloosobowego, do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu spółki uprawnionych jest dwóch członków zarządu łącznie”. Powyższe oznacza, że w dacie wystawienia pełnomocnictwa, tj. 10 czerwca 2021 r. nie został zmieniony zapis w KRS dotyczący zmiany sposobu reprezentacji podmiotu poprzez uchylenie zarządu wieloosobowego. Pełnomocnik strony pismem z 6 listopada 2024 r. przedstawił pełnomocnictwo wystawione przez jednego członka zarządu 1 września 2022 r. Powyższe pełnomocnictwo z uwagi na uwzględnienie po zmianach umowy w zakresie reprezentacji możliwości wystąpienia zarządu jednoosobowego zostało zaakceptowane przez Prezesa Urzędu. Prezes Urzędu pismem z 4 grudnia 2024 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowaniu odwoławczego. Strona zostala poinformowana o przysługującym jej na podstawie art. 10 § 1 kpa, prawie do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. W swoim odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskar ż onej decyzji w ca ł o ś ci i umorzenie post ę powania a także wniosła następujące zarzuty i wnioski. 1) Zarzut naruszenia przepis ó w prawa materialnego: 4 a) Zarzut naruszenia § 8 Rozporz ą dzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towar ó w i us ł ug (Dz.U. z 2022 r. poz. 2776), zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen” lub „rozporządzeniem wykonawczym”, poprzez b łę dne zastosowanie przepisu i na ł o ż enie kary pomimo braku podstawy do jej na ł o ż enia, wobec faktu, ż e ceny towar ó w przeznaczonych do sprzeda ż y detalicznej, kt ó re umieszczone s ą w miejscu niedost ę pnym/niewidocznym dla pacjent ó w apteki (produkty wymienione w decyzji znajduje si ę za szybami izby ekspedycyjnej lub w szufladach/rega ł ach st aj ą cych za sto ł em ekspedycyjnym tj. za miejscem pracy personelu farmaceutycznego) s ą ujawnione w cenniku znajduj ą cym si ę w aptece, zatem nie zachodzi obowi ą zek ich ujawniania bezpo ś rednio na produktach lub w ich pobli ż u. 2) Zarzuty naruszenia przepis ó w procedury administracyjnej: a) Zarzut naruszenia art. 7 kpa poprzez niepodj ę cie czynno ś ci niezb ę dnych do dok ł adnego wyja ś nienia stanu faktycznego; b) Zarzut naruszenia art. 77 kpa poprzez brak wyczerpuj ą cego zebrania i rozpatrzenia materia ł u dowodowego, w szcz eg ó lno ś ci poprzez brak uwzgl ę dnienia miejsca ekspozycji towar ó w. Prezes Urzędu zważył co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handl owej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes Urzędu. Wobec powyższego, w myśl art. 1 27 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Analizując akta sprawy, Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sp rawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadcze nia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Jednoznaczność oraz możliwość porównania cen stanowią podstawowe wytyczne przy uwidacznianiu cen towarów i usług na poziomie sprzedaży detalicznej. Uwidacznianie cen ma charakter wizualny. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach nakłada na przedsiębiorcę obowiązek uwidaczniania cen, co jest czynnością materialno - techniczną. Synonimem do uwidaczni ania cen jest ich prezentowanie, ekspozycja, pokazywanie, demonstrowanie. Uwidocznienie ceny na gruncie w/w ustawy przejawia się w formie czynności materialno - technicznych polegających na prezentowaniu ceny. Uwidocznieniem jest ujawnienie informacji wymaga nych ustawą w taki sposób, aby były one czytelne, widoczne, łatwo 5 i bezpośrednio dostępne dla nabywców i aby przeciętny konsument mógł się samodzielne zaznajomić z danymi na temat ceny i ceny jednostkowej. Zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie uwidacznian ia cen, cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze w idocznym dla konsumentów (ust. 1). Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadru ku lub napisu na towarze lub opakowaniu (ust. 2). Cena jednostkowa towaru, w świetle definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach, oznacza cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru którego ilość lub liczba jest wyrażona w jed nostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: litr dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według objętości oraz za kilogram dla towaru przeznac zonego do sprzedaży według masy, sztukę dla towarów przeznaczonych do sprzedaży na sztuki. Powyższe oznacza, że cena, cena jednostkowa oraz informacja o obniżonej cenie powinny być uwidocznione na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości t owaru, którego dotyczy cena lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Cena należy do podstawowych, istotnych elementów zawieranych umów sprzedaży wpływających bezpośrednio na podjęcie decyzji przez kons umentów o zawarciu konkretnej umowy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o informowaniu o cenach, cena to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę. Zgodnie z art. 6 ust. 1 usta wy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Przepis ten nakazuje wojewódzki emu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną, choćby naruszenie miało charakter jednostkowy, a w trakcie kontroli przystąpiono do wykonywania zaleceń inspektorów i na dzień wszczęcia postępowania wszystkie nieprawidłowości zostałyby wyelim inowane. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał ww. obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcją administracyjną (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 683/22). Naczelny Sąd Administr acyjny, dalej „NSA”, w swoim wyroku z 11 sierpnia 2022 r., II GSK 541/19 orzekł: „Nawet jednorazowe naruszenie obowiązków, określonych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług stanowi delikt administracyjny. Natomiast z mocy art. 6 ust. 1 te j ustawy, każdy przedsiębiorca, dopuszczający się takiego deliktu, podlega administracyjnej karze pieniężnej. Okoliczności konkretnego naruszenia tych obowiązków, mają jedynie znaczenie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej. Niewątpliwie właściwy organ administracji, określając wysokość kary, winien uwzględnić zarówno stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, jak i dotychczasową działalność przedsiębiorcy oraz wielkość jego obrotów i przychodu (art. 6 ust. 3 tej ustawy).” 6 Przepis art. 6 ust. 1 ww. ustawy jest normą sankcjonującą, podczas gdy normą sankcjonowaną jest art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o cenach. Strona naruszyła art. 4 ust. 1 ww. ustawy, w związku z powyższym, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej jest uprawniony do nałożenia na stronę kary pieniężnej w trybie art. 6 ust. 1 albo w trybie art. 6 ust. 2 ww. ustawy, który to przepis jest normą san kcjonującą kwalifikowaną i nie miał zastosowania w niniejszym przypadku. W stosunku do strony miał zastosowanie art. 6 ust. 1 ww. ustawy i Warmińsko - Mazurski WIIH nałożył na stronę karę pieniężną na podstawie tego przepisu. Na gruncie niniejszej sprawy ka ra pieniężna nakładana jest na przedsiębiorcę. W ustawie o informowaniu o cenach przyjęto definicję przedsiębiorcy (art. 3 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, gdzie przedsiębiorca oznacza podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lub 2 Prawa Przedsiębiorców). Natomiast zgodnie z art. 2 lit. d dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L z 1998 r. Nr 80, s. 27), zwanej „dyrektywą 98/6/WE”, podmiot gos podarczy, do którego odnosi się dyrektywa, oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która sprzedaje lub oferuje do sprzedaży produkty, które należą do zakresu jego działalności handlowej. W tym przypadku podmiotem kontrolowanym jest AMBER PHARM SPÓŁKA Z OG RANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ. Obowiązek uwidaczniania cen i cen jednostkowych jest to obowiązek informacyjny o charakterze przedumownym, czyli dotyczy okresu podejmowania decyzji przez konsumenta przed zawarciem umowy. Realizacja tego obowiązku ma przyczy nić się do podjęcia decyzji w zakresie zawarcia umowy z przedsiębiorcą. Każdorazowe naruszenie obowiązków w zakresie informowania o cenach, oceniać należy w kontekście ryzyka dokonania przez konsumenta zakupu bez możliwości pełnego rozeznania. Zgodnie z ar t. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową dzi ałalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przeds iębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicz nych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowani e przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, ze zm.), zwane dalej „rozporządzeniem 2017/2394/WE”. Dokonuj ąc oceny stopnia naruszenia obowiązków przedsiębiorcy stwi erdzono, że charakter i waga naruszenia obowiązków były istotne. Strona postępowania nie uwidaczniając cen lub uwidaczniając ceny w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, poważnie naruszyła interes konsumenta. Cena bowiem jest podstawowym kryterium obiektywnej 7 informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, musi być ona jednoznaczna dla konsumenta, niebudz ąca wątpliwości. Stopień naruszenia prawa został określony jako wysoki (znaczny), ponieważ wiązał się ze stwierdzeniem nieprawid łowości w odniesieniu do 90 produktów objętych kontrolą. Powyższe oznacza, że w stosunku do 69,2 % do towarów poddanych kontroli stwierdzono naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Tym samym waga naruszenia prawa nie ma charakteru znikomeg o. Brak tych informacji w istotny sposób naruszał interesy konsumentów, gdyż uniemożliwiał im samodzielne zapoznanie się z wysokością stosowanych cen, jak również dokonanie ich porównania, a tym samym utrudniał podjęcie właściwej dla nich decyzji o zakupi e konkretnego produktu. Przedsiębiorca bezsprzecznie naruszył przepisy dotyczące uwidaczniania cen. Jednocze śnie przy ocenie przedmiotowej przesłanki organ pierwszej instancji przyjął na podstawie zgromadzonego w aktach kontroli materiału dowodowego, że na ruszenie trwało od bliżej nieokreślonego czasu, ale co najmniej do 8 maja 2024 r. – kiedy to kierownik apteki usunął nieprawidłowości. Przy ocenie dotychczasowej dzia łalności przedsiębiorcy wzięto pod uwagę fakt, że strona nie była karana przez organ pierw szej instancji na podstawie obowiązujących przepisów w zakresie informowania o cenach towarów i usług, co stanowi okoliczność łagodzącą. Należy przyjąć, że wysokość korzyści była umiarkowana. Kolejnym czynnikiem branym pod uwag ę przy nałożeniu kary pienięż nej jest wysokość obrotów oraz przychodu. Dane przekazane przez przedsiębiorcę dały podstawę do zakwalifikowania go do grupy tzw. „średnich przedsiębiorców” (art. 7 Prawa przedsiębiorców) , co w efekcie stanowi o znacznym udziale finansowym przedsiębiorcy w rynku. Kolejn ą przesłankę stanowią sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem 2017/2394/UE. Prezes Urzędu przyjął, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach w stosunku do tego przedsiębiorcy nie ma charakteru transgranicznego. Maj ąc na uwadze ustalenia kontroli i dokonaną ocenę wyżej opisanych kryteriów, a także uwzględniając fakt, że górna granica wymiaru kary w przypadku naruszenia obowiązków o których mowa w art. 4 ustawy wynosi 20 000 zł, Prezes Urzędu uznał, że w niniejszej sprawie uzasadnione jest nałożenie na przedsiębiorcę na podstawie przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł co stanowi 2 5 % maksymalnego wymiaru kary (20 000 zł). Zaskarżona decyzja zawiera również odniesienie do przepisu art. 189f § 1 - 2 kpa. Rozpatrzenie przesłanek określonych w tym przepisie art. 189f § 1 pkt 1 kpa ma charakter obligatoryjny, i organ pierwszej instancji s ię z tego obowiązku wywiązał. Natomiast charakter fakultatywny ma przepis art. 189f § 2 i 3. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouc zeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” W stosunku do strony nie została wydana decyzja o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ organ nie 8 uwzg lędnił znikomej wagi naruszenia prawa. Decyzja organu pierwszej instancji zawiera analizę przesłanki wagi naruszenia prawa, której nie oceniono jako znikomej. Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 kpa jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 kpa odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile strona zaprzestanie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pk t 1 kpa należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naru szenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu społecznego, czyli interesu konsumentów. Ustawodawca nigdzie nie wskazał okoliczności, którym i organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszenia prawa, który ma być "znikomy". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacj i zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcji administracyjnej funkcji ochronnej polegającej na ochronie wartości realizow anych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 20 22 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się do chronionych wartości i dóbr, to zostały one określone w ustawie o informowaniu o cenach w powiązaniu z motywami (1), (2) i (6) dyrektywy 98/6/WE. Na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, że waga narus zenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE. Motyw (1) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają si ę do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami.” Motyw (2) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony; Wspólnota powinna wnieść w ten poziom wkład, prowadząc szczególne dzi ałania wspierające i uzupełniające politykę prowadzoną przez Państwa Członkowskie dotyczącą 9 dokładnego, przejrzystego i jednoznacznego informowania konsumentów o cenach oferowanych im produktów.” Motyw (6) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Obowiązek podawania ce ny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań.” Odnosząc się do stwierdzonych na gruncie niniejszej sprawy naruszeń, to należy wskazać, że strona naruszyła zasady przejrzystego funkcjonowania rynku, ponieważ na stronie ciążył obowią zek uwidaczniania cen i cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen. Nieuwidacznianie cen w sposób wymagany prawem, narusza zasady określone w motywie (1) dyrektywy 98/6/WE i ma negatywny wpływ na prawidło we funkcjonowanie rynku, skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, nie poprawia poziomu ochrony konsumentów a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrekt ywy 98/6/WE stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach i aktu wykonawczego do niej obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służy przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. W ocenie organu, waga naruszeni a prawa nie była znikoma bo nieprawidłowości stwierdzono aż w stosunku do 69,2% towarów poddanych kontroli. Tym samym nie została spełniona przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że nie zaistniała podstawa do zastosowania w niniejszym przypadku instytucji odstąpienia od wymierzenia kary w myśl art. 189f § 1 pkt 1 kpa. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 kpa , z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępst wo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handl owej, co wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Przepis art. 189f § 1 pkt 2 kpa nie ma w tym przypadku zastosowania, ponieważ inny organ nie nakładał na przedsiębiorcę na terenie podlegającemu kognicji Warmińsko - Mazurskiego WIIH kar pienię żnych za naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 kpa, gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych po dmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 kpa organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouc zeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające 10 wykonanie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożona ad ministracyjna kara pieniężna. Należy wskazać, że art. 189f § 2 kpa nie rodzi obowiązku obligatoryjnego do jego zastosowania przez organy. Świadczy o tym zwrot „organ może”. Przepis ten ma charakter fakultatywny i jest ograniczony przesłanką „jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.” To organ dokonuje oceny, czy wydanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) po wiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa Urzędu, realizacja obowiązku informacyjnego, który ma charakter przedumowny nie może być dokonana po zawarciu umów z konsumentami. Powyższy przepis nie ma zastosowania w stosunku do naruszenia obowiązków informacyjnych ponieważ późniejsze powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa nie pozwoli na spełnienie cel ów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Przede wszystkim nie jest możliwe ustalenie kręgu podmiotów czyli konsumentów płacących gotówką czy pobierających paragony. Realizacja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez k onsumentów jest nieskuteczna. Tym samym powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasa dne jest nałożenie na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł w związku z niewykonaniem obowiązku w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, polegającego na braku i uwidocznieniu cen w miejscu sprzedaży detalicznej w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie ce n. Celem sankcji administracyjnych jest dyscyplinowanie adresatów norm prawnych zagrożonych sankcją do przestrzegania obowiązującego prawa. Dla osiągnię cia skuteczności sankcje te muszą powodować dolegliwość, ale jednocześnie muszą być współmierne w stosunku do rodzaju naruszenia i nieuchronne (por. wyroki NSA z 14 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 471/19 oraz z 29 czerwca 2021r., sygn. akt II GSK 1339/1 8, z 19 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 884/19). Kara pieniężna w wysokości 5000 zł nie jest nadmiernie dolegliwa dla przedsiębiorcy i stanowi 25% górnego progu wymiaru kary (20 000 zł). Odnosząc się do zarzutów strony, Prezes Urzędu informuje co następ uje. Ad. 1) Zarzuty naruszenia przepis ó w prawa materialnego. a) Zarzut naruszenia § 8 rozporz ą dzenia w sprawie uwidaczniania cen Strona wniosła zarzut naruszenia § 8 rozporz ą dzenia w sprawie uwidaczniania cen poprzez b łę dne zastosowanie przepisu i na ł o ż enie kary pomimo braku podstawy do jej na ł o ż enia, wobec faktu ż e ceny towar ó w przeznaczonych do sprzeda ż y detalicznej, kt ó re umieszczone s ą w miejscu niedost ę pnym/niewidocznym dla pacjent ó w apteki (produkty wymienione w decyzji znajduje si ę za szybami izby eksp edycyjnej lub w szufladach/rega ł ach staj ą cych za sto ł em ekspedycyjnym tj. za miejscem pracy personelu farmaceutycznego) s ą ujawnione w cenniku znajduj ą cym si ę w aptece, zatem nie zachodzi obowi ą zek ich ujawniania bezpo ś rednio na produktach lub w ich pobli ż u. 11 W ocenie strony, z samej tre ś ci rozporz ą dzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 wrze ś nia 2002 r. w sprawie szczeg ół owych wymog ó w, jakim powinien odpowiada ć lokal apteki wynika, ż e podstawowym wyposa ż eniem apteki og ó lnodost ę pnej jest m.in. st ół ekspedycyjny, kt ó ry powinien by ć os ł oni ę ty w spos ó b uniemo ż liwiaj ą cy dost ę p do niego osobom niezatrudnionym w aptece, wyposa ż ony w szuflady do przechowywania wyodr ę bnionych asortymentowo produkt ó w leczniczych i wyrob ó w medycznych, oraz szafy ekspedycyjne zamykane do wysoko ś ci co najmniej 60 cm od pod ł ogi ( § 8 rozporz ą dzenia). Oznacza to ż e ustawodawca przewiduje, ż e wi ę kszo ść towar ó w przedstawionych pacjentom w aptece znajdowa ć si ę b ę dzie w miejscu dla nich niedost ę pnym. Z tymi regulacjami koresponduj ą akty wykonawcze do ustawy o uwidacznianiu cen, kt ó re przewiduj ą (w § 8) mo ż liwo ść uwidocznienia cen dla towar ó w umieszczonych w miejscu niedost ę pnym dla kupuj ą cych lub w miejscu dla nich niewidocznym - nie bezpo ś rednio na produktach, lecz wy łą cznie w cenn iku udost ę pnionym w miejscu sprzeda ż y detalicznej. Wskazana wy ż ej sytuacj a wyst ę puje w przypadku kontrolowanego przedsi ę biorcy. Ca ł y asortyment wymieniony w skar ż onej decyzji jest asortymentem, kt ó ry nie jest bezpo ś rednio dost ę pny dla pacjent ó w apteki. Konsument nie mo ż e wzi ąć go do r ę ki ani nawet zbli ż y ć si ę na odleg ł o ść pozwalaj ą c ą na sprawdzenie jego ceny, z uwagi na odleg ł o ść od miejsca ekspozycji do oczu pacjent ó w. Wywieszki cenowe, aby by ł y widoczne, musia ł by by ć du ż ej wielko ś ci, co jest jednak sprzeczne z ratio legis przywo ł anych przepis ó w. Asortyment opisany w decyzji znajduje si ę za szybami mebli znajduj ą cych si ę w izbie ekspedycyjnej apteki oraz na rega ł ach znajduj ą cych si ę za sto ł em ekspedycyjnym, przy kt ó rych pracuje pers onel apteki, w miejscu gdzie pacjent nie ma prawa przebywa ć . Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje,, że towary umieszczone w izbie ekspedycyjnej, w tym w zamkniętych, oszklonych gablotach podlegają obowiązkowi uwidocznienia cen i cen jednostkowych z wyłączeniem uwidaczniania cen jednostkowych produktów leczniczych (§ 7 pkt 4 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen: „W cenniku uwidacznia się ceny towarów przeznaczonych do sprzedaży detalicznej umieszczonych w miejscu niedostępnym lub niewidocznym dla konsumentów.” Powyższy przepis zwalnia przedsiębiorców z obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów lub in formacji o obniżonej cenie na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów pod warunkiem umieszczenia tych cen w katalogu. (§ 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen). Zwolnienie z tego obowiązku polegającego na uwidacznianiu cen i cen jednostkowych lub informacji o obniżonej cenie na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości to waru, polega na przekształceniu tego obowiązku w obowiązek uwidocznienia tych cen i informacji w cenniku. Przesłankami uprawniającymi do zastosowania cennika jest umieszczenie towarów przeznaczonych do sprzedaży detalicznej w miejscu niedostępnym lub niewi docznym dla konsumentów (§ 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen). Z uwagi na zastosowanie przez ustawodawcę alternatywy łącznej („lub”) przesłankami uprawniającymi do uwidaczniania cen w cenniku są: umieszczenie towarów przeznaczonych do spr zedaży detalicznej w miejscu niedostępnym dla konsumentów, umieszczenie towarów przeznaczonych do sprzedaży detalicznej w miejscu niewidocznym dla konsumentów lub umieszczenie towarów przeznaczonych do sprzedaży detalicznej w miejscu niedostępnym i niewido cznym dla konsumentów. 12 Nie ulega wątpliwości, że izba ekspedycyjna w aptece jest miejscem ogólnodostępnym i nie kwalifikuje się pod przesłankę miejsca niedostępnego. Izba ekspedycyjna w aptece ogólnodostępnej jest pojęciem normatywnym określonym w § 3 us t. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakim powinien odpowiadać lokal apteki (Dz. U. z 2022 poz. 1737, ze zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie lokalu apteki”. Apteka ogólnodostępna w przeciwieństwie do apteki szpitalnej musi posiadać izbę ekspedycyjną, która zawsze musi być usytuowana na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, i nie może stanowić pomieszczenia przechodniego. Wejście dla osób korzystających z usług apteki ogólnodost ępnej musi zapewniać nieograniczony dostęp do izby ekspedycyjnej w czasie godzin pracy apteki, w tym również dla osób niepełnosprawnych. Tym samym izba ekspedycyjna w aptece ogólnodostępnej spełnia wymóg z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, po nieważ stanowi miejsce sprzedaży detalicznej gdzie uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Izba ekspedycyjna apteki ogólnodostępnej spełnia również wymogi określone w § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, ponieważ jest to miejsce ogólnodostępne i dobrze widoczne dla konsumentów, co powoduje obowiązek uwidaczniania cen, cen jednostkowych lub informacji o obniżonej cenie na danym towarze, bezpośrednio pr zy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie. Podstawowe wyposażenie apteki ogólnodostępnej to stół ekspedycyjny, który może być osłonięty w sposób uniemożliwiający dostęp do niego osobom nieza trudnionym w aptece, wyposażony w szuflady do przechowywania wyodrębnionych asortymentowo produktów leczniczych i wyrobów medycznych, szafy ekspedycyjne zamykane do wysokości co najmniej 60 cm od podłogi, szafy magazynowe zamykane lub regały oraz łatwo zmy walne podesty. (§ 8 ust. 1 pkt 1 - 3 ww. rozporządzenia w sprawie lokalu apteki). Nie ulega wątpliwości, że towary w aptece ogólnodostępnej z uwagi na wymogi rozporządzenia w sprawie lokalu apteki mogą być umieszczone w szafach ekspedycyjnych czy magazynowy ch, które są zamykane. Jeśli chodzi o szuflady to służą one wyłącznie do przechowywania wyodrębnionych asortymentowo produktów leczniczych i wyrobów medycznych. W przedmiotowym przypadku nie były kontrolowane produkty lecznicze i wyroby medyczne tylko wyro by kosmetyczne. Tym samym kontroli podlegały towary umieszczone również w zamkniętych gablotach, czyli szafach ekspedycyjnych zamykanych, ale oszklonych, co powodowało, że produkty kosmetyczne były dobrze widoczne. Powyższe poświadcza materiał fotograficzn y załączony do protokołu kontroli. Reasumując, izba ekspedycyjna w aptece, z uwagi na specyfikę działalności aptecznej określonej dodatkowymi przepisami jest odpowiednikiem miejsca sprzedaży detalicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach i miejsca ogólnodostępnego i dobrze widocznego, o którym mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Co do zasady, miejscem tym jest sala sprzedażowa, a z uwagi na specyfikę działalności aptecznej jest to izba ekspedycyjna. Kont roli podlegał przedsiębiorca apteczny prowadzący aptekę ogólnodostępną, wpisaną do rejestru a nie aptekę szpitalną, która nie jest dostępna dla konsumentów i nie posiada izby ekspedycyjnej. Przesłankę dostępności, o której mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen należy wykładać w powiązaniu z miejscem sprzedaży detalicznej czyli w przypadku działalności aptecznej w aptece ogólnodostępnej będzie to dostępność konsumentów do izby ekspedycyjnej. 13 Na gruncie niniejszej sprawy, inspektorzy u stalili następujący stan faktyczny. W protokole kontroli zapisano: „Produkty umieszczone s ą na regałach za ladami sprzedażowymi, lub na sali sprzedażowej w zamkniętych szklanych witrynach oraz w koszu przed ladami. Klienci mają bezpośredni dostęp jedynie d o produktów ułożonych w koszu. Pozostałe produkty są podawane przez sprzedawcę. Na pro śbę inspektorów kierownik apteki okazał cennik wszystkich produktów, w którym zawarto ceny oraz w stosownych przypadkach ceny jednostkowe. Cennik znajdował się na zaplecz u apteki, w miejscu niedostępnym dla konsumentów.” W ocenie Prezesa Urzędu, miejsce nieodstępne dla konsumentów nie powinno być rozumiane w powiązaniu ze specyfiką lokalową i sprzętową działalności farmaceutycznej w aptece ogólnodostępnej. Zamknięta szafa, gablota, której konsument nie może otworzyć, czy kosmetyki umieszone na regałach za stołem ekspedycyjnym, które konsument otrzyma po podaniu przez farmaceutę, nie zwalniają przedsiębiorców prowadzących apteki ogólnodostępne z obowiązku uwidaczniania cen p rzy towarach. Sklepy samoobsługowe czy nawet apteki samoobsługowe w handlu detalicznym kilka lat temu nie były podstawową formą sprzedaży detalicznej. Zasadą było podawanie towarów przez sprzedawcę również w handlu detalicznym. Powyższe nie oznacza, że bra k możliwości dokonywania samoobsługi dla konsumenta może być intepretowany na niekorzyść konsumenta jako umieszczenie towarów w miejscu niedostępnym i tym samym ma stanowić zwolnienie dla przedsiębiorcy z obowiązku uwidaczniania cen przy towarach w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Strona podniosła w swoim odwołaniu, że ceny zostały ujawnione w cenniku znajduj ą cym si ę w aptece, zatem nie zachodzi obowi ą zek ich ujawniania bezpo ś rednio na produktach lub w ich pobli ż u. Na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen: „Cenniki wywiesza się, wykłada lub udostępnia w inny sposób w miejscu sprzedaży detalicznej towarów.” Miejscem sprzedaży detalicznej jest izba ekspedycyjna w aptece ogólnodostępnej. Na gruncie niniejsz ej sprawy należy przyjąć, że w trakcie kontroli w izbie ekspedycyjnej stwierdzono brak wywieszenia, wyłożenia lub udostępnienia w inny sposób cennika, który został przyniesiony przez farmaceutę z zaplecza. Znajdowanie się cennika na zapleczu w aptece, czyl i w miejscu niedostępnym dla konsumenta nie stanowi realizacji § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Cennik nie jest jedynym dokumentem, który powinien być dostępny, ponieważ apteki ogólnodostępne mają obowiązek również udostępniać Urzędow y Wykaz Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązujący Urzędowy Wykaz Wyrobów Medycznych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązującą Farmakopeę Polską oraz niezbędną li teraturę fachową (§ 10 rozporządzenia w sprawie lokalu apteki). Forma udostępniania ww. dokumentów nie została określona w przepisach prawa i nie podlega kontroli organów Inspekcji Handlowej. Niemniej jednak forma udostępniania cennika została określona w przepisach prawa i przedsiębiorca apteczny nie może odnośnie do udostępniania cennika stosować własnych sposobów jego udostępniania niezgodnych z prawem. Przede wszystkim należy wskazać, że w myśl orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszącego się do ustawy o informowaniu o cenach, indywidualni przedsiębiorcy nie mogą, powołując się na specyfikę prowadzonej działalności, modyfikować 14 bądź też odstępować od ustawowych kryteriów określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Przepisy u stawy o informowaniu o cenach z uwagi na cele ustawy, tj. ochronę konsumentów podlegają ścisłej wykładni. Stąd też niedopuszczalne jest, aby przedsiębiorcy, powołując się na specyfikę prowadzonej działalności, modyfikowali bądź też odstępowali od ustawowyc h kryteriów określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach (wyroki NSA z 9 października 2019 r., sygn. akt II GSK 710/19 i z 28 września 2021 r. (sygn. akt II GSK 805/21). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 października 2019 r., sygn. akt II GSK 710/19 stwierdził, że „Ocena, czy w danym przypadku uwidocznienie ceny jednostkowej towaru (usługi) byłoby lub też nie byłoby przydatne ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru i można zaniechać jej uwidaczniania, stanowi wytyczną ustawową dla właściwego ministra do uregulowania tej kwestii rozporządzeniem. Nie oznacza ona, że o przydatności uwidaczniania ceny rozstrzygać może każdorazowo przedsiębiorca, przyjmując swoje własne kryteria celowości informowania o cenach odpowiednich produktów" . W swoim wyroku z 28 września 2021 r. (sygn. akt II GSK 805/21) NSA podkreślił: Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zatem poglądu skarżącego (…), że przedsiębiorca prowadzący salon kosmetyczno - fryzjerski, biorąc pod uwagę specyfikę wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, może odstąpić od sztywnych reguł, nie jest zobowiązany do przestrzegania prawa w zakresie uwidaczniania cen.” „Przepisy ustawy stanowią prawo powszechnie obowiązujące i dotyczą każdego przedsiębiorcy świadczącego usługi lu b dokonującego sprzedaży detalicznej towarów.” (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 października 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 49/23). W cytowanym powyżej wyroku (sygn. akt II GSK 805/21) Naczelny Sąd Administracyjny zajął stan owisko o niedopuszczalności indywidualnej konsultacji z klientem w ramach formy realizacji publicznoprawnego obowiązku przedsiębiorcy o informowaniu o cenach. Natomiast strona w swoim odwołaniu podniosła, że cennik dost ę pny jest w programie aptecznym i jes t udost ę pniany na ka ż de ż yczenie pacjent ó w, w spos ó b przyj ę ty zwyczajowo w aptece, o czym informuje wywieszka widoczna przy stole ekspedycyjnym. Okoliczno ś ci praktyczne nie pozwalaj ą na wywieszenie lub wy ł o ż enie cennika w inny spos ó b, albowiem jak s ł usznie wskazano w decyzji, w ofercie handlowej sp ół ki znajduje si ę ok 3 000 pozycji, kt ó rych ceny zmieniaj ą si ę notorycznie w zale ż no ś ci od oferty hurtownik ó w. W ocenie Prezesa Urzędu, przedkładanie cennika osobom zainteresowanym po konsultacji z farmaceutą nie jest równoznaczne z jego udostępnieniem. Przepisy nie przewidują obowiązku zwrócenia się klienta do farmaceuty. Na gruncie niniejszej sprawy nie jest istotne, że po zwróceniu się przez klienta do farmaceuty otrzymuje on wszystkie potrzebne mu informacje do dokonania decyzji o zakupie. Istotne jest to, że przedsiębiorca wymusza na kliencie apteki zwrócenie się do farmaceuty, co po przez udział osoby trzeciej powoduje sytuację, że informacje te nie są dostępne dla klienta bezpośrednio tylko pośrednio. Farmace uta może odmówić wydania klientowi cennika lub zadawać dodatkowe pytania, albo twierdzić, że w tak skomplikowanym cenniku klient sam nie znajdzie szukanego produktu. Ponadto przeszukiwanie cennika zawierającego kilka tysięcy pozycji jest czasochłonne, co d la klientów nie jest żadnym udogodnieniem. Istotne dla klienta jest natychmiastowe uzyskanie informacji o cenie i cenie jednostkowej towaru, a tę funkcję najlepiej spełnia uwidocznienie cen przy towarze. Cena musi być łatwo dostrzegalna i czytelna, tak aby 15 konsument nie musiał poszukiwać sposobów na jej ustalenie. Zgodnie z wyrokiem NSA z 7 grudnia 2001 r. (III SA 2159/01, Legalis): W interesie każdego kupującego leży bowiem natychmiastowe uzyskanie informacji o cenie nabywanego towaru, bez uciekania się do takich sposobów jak używanie rozmieszczonych w różnych punktach sklepu czytników czy też sprawdzenie ceny towaru w kasie”. Tym samym w niniejszym przypadku zaistniała sytuacja, gdzie przedsiębiorca prowadzący aptekę odnosi się do specyfiki wykonywanej pr zez niego działalności i brak cen i cen jednostkowych swoich towarów przy towarach uzasadnia specyfiką tej działalności, koniecznością konsultacji z farmaceutą przyjmując własne kryteria celowości informowania o cenach odpowiednich produktów. W ocenie Prez esa Urzędu, w myśl przywołanego powyżej orzecznictwa, przedsiębiorca nie może samodzielnie rozstrzygać o przydatności uwidaczniania cen i cen jednostkowych. NSA również prezentuje inne stanowisko, które dotyczy komplementarności ustawy o informowaniu o ce nach i ustawy z dnia 6 września 2001 r - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2024 poz. 686), zwanej dalej „Prawem farmaceutycznym” w zakresie niedozwolonej reklamy aptek. Przedsiębiorcy apteczni powołują się w związku z nakładanymi na nich administracyjnymi ka rami pieniężnymi za naruszanie zakazu reklamy produktów leczniczych na realizację obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. W ocenie NSA, przepisy ustawy o infor mowaniu o cenach i Prawa Farmaceutycznego należy uznać za komplementarne. (patrz wyrok NSA z 24 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 66/20 i wyrok NSA z 19 października 2023 r. sygn. akt II GSK 2063/22). Komplementarność tych przepisów ma na celu uniknięcie ob ejścia prawa przez przedsiębiorców aptecznych. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższą tezę należy rozciągnąć na obowiązek uwidaczniania cen i cen jednostkowych wszelkich towarów oferowanych w aptekach (z wyłączeniem uwidaczniania cen jednostkowych produktów lec zniczych). Reklamą apteki jest również działalność drogeryjna aptek: „Reklama odrębnej, niż apteczna, działalności danego podmiotu, np. drogeryjnej, może zostać zakwalifikowana również jako reklama samej apteki. Może bowiem dochodzić do przypadków, w któr ych funkcjonujący na rynku przedsiębiorca, prowadząc jednocześnie sprzedaż apteczną, jak i niezwiązaną z nią działalność handlową, w ramach reklamy tej drugiej, może w istocie zachęcać do zakupów w prowadzonej przez siebie aptece, co stałoby w sprzeczności z dyspozycją art. 94a ust. 1 p.f.” (wyrok NSA z 7 grudnia 2023 r., sygn. akt II GSK 1127/200). Strona w swoim odwołaniu opisywała szeroko, że część produktów w trakcie kontroli znajdowała się w zamkniętych witrynach na sali sprzedażowej, do których konsum ent nie ma fizycznego dostępu. W ocenie strony, zamknięte witryny sprzedażowe w aptece stanowią miejsce niedostępne dla konsumenta, ponieważ nie ma on bezpośredniego, fizycznego dostępu do produktów. To samo dotyczy również produktów znajdujących się za la dą w aptece. NSA w swoim orzecznictwie podkreśla, że kwalifikuje się jako reklamę umieszczanie materiałów w izbie ekspedycyjnej wewnątrz apteki. Tym samym, in extenso, towary umieszczone wewnątrz apteki podlegają obowiązkowi uwidaczniania cen, tak jak umie szczanie materiałów reklamowych wewnątrz apteki podlega zakazowi reklamy. Na tym polega komplementarność tych dwóch ustaw. W swoim wyroku z 24 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 66/20 NSA orzekł: „Nie ma racji skarżąca kasacyjnie twierdząc, że kwestionowane materiały umieszczone w izbie 16 ekspedycyjnej znajdowały się wewnątrz apteki, a tym samym nie były skierowane do opinii publi cznej i widoczne były wyłącznie dla konsumenta, który zdecydował się już na wizytę w aptece, tym samym takie działanie nie stanowi zachowania naruszającego zakaz reklamy.” Przedsiębiorcy apteczni poprzez umieszczanie w gablotach materiałów reklamowych powo łują się na ich niewidoczność. NSA jednoznacznie stwierdził, że „umieszczanie w gablotach materiałów reklamowych stanowi ich rozpowszechniane, czyli stanowi niedozwoloną reklamę.” (wyrok NSA z 22 października 2021 r., sygn. akt II GSK 1281/21). Reasumując, komplementarność dwóch ustaw Prawa farmaceutycznego i ustawy o informowaniu o cenach, powoduje sytuację, że przedsiębiorca apteczny nie może samodzielnie zwalniać się z obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów drogeryjnych czy kosmetyków, t ylko i wyłącznie dlatego, że umieścił te towary w zamkniętych witrynach, gablotach sprzedażowych wewnątrz apteki, lub za ladą, do których konsument nie ma fizycznego dostępu tak jak w supermarkecie. Orzecznictwo NSA jednoznacznie wskazuje, że wszystko co z najduje się w izbie ekspedycyjnej apteki podlega zakazowi niedozwolonej reklamy. Per analogiam wszystkie towary znajdujące w izbie ekspedycyjnej apteki podlegają obowiązkowi uwidaczniania cen i cen jednostkowych (z wyłączeniem uwidaczniania cen jednostkowy ch produktów leczniczych). Tym samym wyłączenia mają charakter przedmiotowy a nie odnoszą się do podmiotów i specyfiki działalności aptecznej. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że ww. zarzut jest oczywiście bezzasadny. Ad. 2) Zarzuty naruszenia p rzepis ó w procedury administracyjnej a) Zarzut naruszenia art. 7 kpa poprzez niepodj ę cie czynno ś ci niezb ę dnych do dok ł adnego wyja ś nienia stanu faktycznego; b) Zarzut naruszenia art. 77 kpa poprzez brak wyczerpuj ą cego zebrania i rozpatrzenia materia ł u dowodowego, w szczeg ó lno ś ci poprzez brak uwzgl ę dnienia miejsca ekspozycji towar ó w. Strona wniosła zarzut naruszenia art. 7 kpa poprzez niepodj ę cie czynno ś ci niezb ę dnych do dok ł adnego wyja ś nienia stanu faktycznego oraz zarzut naruszenia art. 77 kpa poprzez brak wyczerpuj ą cego zebrania i rozpatrzenia materia ł u dowodowego, w szczeg ó lno ś ci poprzez brak uwzgl ę dnienia miejsca ekspozycji towar ó w. Strona podniosła, ż e skar ż ony organ naruszy ł zasad ę podj ę cia wszelkiej inicjatywy dowodowej w celu wyja ś nienia wszelkich oko liczno ś ci sprawy. Organ ten nie zebra ł i nie rozpatrzy ł materia ł u dowodowego w zakresie swojej kognicji w ż adnym stopniu, w szczeg ó lno ś ci zaniecha ł przeprowadzenia jakichkolwiek dowod ó w, maj ą cych potwierdzi ć spos ó b eksponowania produkt ó w medycznych dost ę pnych w aptece. Niezrealizowanie tego obowi ą zku łą czy si ę z uchybieniem zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Odnosząc się do powyższych zarzutów, Prezes Urzędu informuje co następuje. Art. 7 i 77 § 1 kpa określające zasady postępowania administracyjnego nie zostały w tym przypadku naruszone. Stanowią, one m.in., że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatw ienia sprawy oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Ponadto wskazują, że organ jest obowiązany przed wydaniem decyzji w sposób wyczerpujący zebrać 17 i rozpatrzyć zebrany materiał dowodowy, zaś sprawa oc eniana jest na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Z przepisów tych wynika m.in. tzw. zasada prawdy obiektywnej polegająca na zobowiązaniu organu do podejmowania wszelkich kroków, niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy, kt óry będzie zgodny ze stanem rzeczywistym. Poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony przez organy stan faktyczny opierał się na zapisach protokołu kontroli, który został sporządzony na podstawie upoważnienia ustawowego, w przewidzianej prawem formie i przez legitymowanych d o tego rodzaju czynności pracowników organu. Zgodnie z art. 76 § 1 kpa, protokół stanowi dokument urzędowy na okoliczność tego, co zostało w tym dokumencie stwierdzone. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 17 października 2023r., I OSK 1339/ 20 orzekł: „Zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 kpa, skonkretyzowana w art. 77 § 1 kpa wskazuje, iż organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia spr awy, zobowiązane są także w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialneg o. Oznacza to, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy.” Nie polega na prawdzie zarz ut strony, że organ zaniecha ł przeprowadzenia jakichkolwiek dowod ó w, maj ą cych potwierdzi ć spos ó b eksponowania produkt ó w medycznych dost ę pnych w aptece. Informacja o sposobie eksponowania towarów w aptece jest dostępna w protokole kontroli. Organ pierwszej instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ustalenia kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli. Potwierdzeniem, że eksponowane w tej aptece kosmetyki nie były oznaczone cenami było 6 fotografii sta nowiących załącznik nr 2 do protokołu kontroli. Zgodnie art. 76 § 1 kpa protokół kontroli jest dokumentem urzędowym. Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 lutego 2020 r. w sprawie sygn. VI SA/Wa 2107/19 protokół kontrol i jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawę materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, c o zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Strona nie wniosła uwag do protokołu kontroli. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że ww. zarzut jest oczywiście bezzasadny. Oceny, czy strona wypełniła normę sankcjonowaną dokonuje organ. Strona nie wypełniła obowiązków nałożonych na stronę w art. 4 ust . 1 ustawy o informowaniu o cenach. W stosunku do strony bezwzględnie nie miał zastosowania przepis art. 4 ust. 4 ww. ustawy, ponieważ strona nie sprzedaje towarów ulegających szybkiemu zepsuciu. Organ pierwszej instancji nałożył na stronę karę za naruszen ie art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Przepisy art. 4 ust. 2 - 5 nie podlegały analizie w niniejszym postępowaniu. Naruszenie normy sankcjonowanej automatycznie spowodowało zastosowanie normy sankcjonującej z art. 6 18 ust. 1 ww. ustawy. Nałożona na stronę kara pieniężna jest typową karą administracyjną, której zastosowanie jest możliwe w razie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, a odpowiedzialność administracyjna, jaka z tego tytułu powstaje, ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzy ka związanego z wykonywaną działalnością (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nał ożonych prawem obowiązków. Mając na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej (sankcji administracyjnej), bez znaczenia pozostają okoliczności, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w efekcie kontroli, g dyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. W stosunku do strony stwierdzono naruszenie prawa, co implikuje zastosowanie normy sankcjonującej i nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wy daje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez organ drugiej instancji oceny, że decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez organ drugiej instancji. Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez organ pierwszej instancji oraz uznał, że Warmińsko - Mazurski WIIH decyzją z 6 sierpnia 20 24 r. nr KNR.8361.108.2024.NC zasadnie nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 5 000 zł w związku z niewykonaniem obowiązku w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, polegającego na braku w miej scu sprzedaży detalicznej cen i uwidocznieniu cen w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen. Tym samym, decyzja Warmińsko - Mazurskiego WIIH z 6 sierpnia 2024 r. nr KNR.8361.108.2024.NC powinna pozostać w obrocie praw nym. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. z up . Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/